[Fic EXO] Kyuubi no youko [HunHan]

ตอนที่ 36 : Chapter35 : ตัดสินใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 537
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 มิ.ย. 59



    เซฮุนปล่อยให้ลู่หานอยู่คนเดียว ส่วนตนนั้นเดินออกมาทางป่าที่อยู่หลังคฤหาสน์เก้าหาง

    วูบ..

    เกิดไอเย็นขึ้นทางด้านหลังของเขา เซฮุนจึงกล่าวออกมาโดยไม่ได้หันกลับไปมอง

    “มาตรงเวลาหนิ...”

    “เจ้าบอกเขาไปหรือยัง”เทพมังกรในร่างมนุษย์กล่าวขึ้นโดยไม่สนใจคำพูดก่อนหน้าของอีกฝ่าย

    “บอกแล้ว”ซื่อซุนพูดพลางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

    “และคำตอบของเจ้าคืออะไร”เทพมังกรกล่าวถึงคำถามที่ตนถามจิ้งจอกไปเมื่อสามวันที่แล้ว

    หลังจากได้ยินคำถามของคริส เซฮุนละสายตาจากท้องฟ้าหันหลังกลับไปสบตากับอีกฝ่าย

    “ฉันต้องการให้ลู่หานเข้าพิธีนั่น”

    ฟึบ!

    ฉับพลันที่เซฮุนพูด เกิดธารน้ำแข็งวิ่งตรงมาที่เขา เซฮุนอาศัยจังหวะเสี้ยววินาทีกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้อย่างรวดเร็ว

    “เจ้าก็เลยบอกเขาครึ่งๆกลางๆ...เพราะเจ้ารู้ว่าเขาต้องตอบตกลงโดยทันที!”คริสมองอีกฝ่ายอย่างแค้นเคือง เซฮุนไม่แม้แต่จะตอบโต้แต่กลับกระโดดลงมาจากต้นไม้และเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย

    “ไม่...ฉันบอกเขาทุกอย่าง แม้กระทั่งให้ดูเปลวไฟ แถมคำพูดที่ฉันบอกไปยังเป็นคำพูดที่ต้องการให้เด็กคนนั้นปฏิเสธด้วยซ้ำ”

    “เพื่ออะไร...”คริสถามอย่างใจเย็นลงเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทีโกหกตน

    “เด็กคนนั้นน่ะ...ยังพึ่งพาตัวเองไม่เป็น...นายคิดว่าฉันจะดีใจหรอถ้าลู่หานสามารถกลายเป็นจิ้งจอกได้จริงๆแต่เขานั้นยังต้องพึ่งพาคนอื่นอยู่...ฉันคิดว่าฉันไม่สามารถปกป้องเขาได้ตลอดเวลาหรอกนะ...”

    “แต่ข้าทำได้! หากเจ้าทำไม่ได้จงคืนเขามาซะจิ้งจอก”

    “เมื่อก่อนฉันก็เคยคิดแบบนาย...ใช่..ฉันเคยคิด...จนกระทั่งเกิดเรื่องนั้นขึ้นที่ตลาดจิ้งจอก...”คริสพูดไม่ออกเมื่อได้ยินฝ่ายจิ้งจอกพูดมาเช่นนี้ เหตุการณ์ในตอนนั้นยากจะลืมเลือน...

    “มันทำให้ฉันรู้ว่าฉันไม่สามารถปกป้องเขาได้ตลอดเวลา เขาควรจะหัดพึ่งพาตัวเองได้แล้ว และตอนนี้ก็ถึงเวลานั้นแล้ว...”

    “เจ้าคิดจะเอาชีวิตเขาเป็นเดิมพัน...เจ้าคิดว่าแม้ลู่หานจะยอมรับข้อเสนอ เขาจะรอดพ้นจากไฟคร่าชีวิตของเจ้าหรือยังไง”

    เซฮุนมองหน้าคริส เดินไปใกล้ก่อนจะคว้าข้อมืออีกฝ่ายขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และเปลวไฟสีเงินลุกโชดช่วงขึ้นมาจากฝ่ามือของเซฮุนที่กุมข้อมือคริสไว้อย่างฉับพลัน!

    คริสมองสิ่งที่จิ้งจอกตรงหน้ากำลังกระทำ เปลวไฟสีเงินที่นั้นลุกอยู่ตลอดเวลา ไม่มีแม้แต่ความร้อน และข้อมือขอเขาก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

    “หมายความว่าไง”คิดจะเล่นตลกกันหรือไง

    “นายคิดว่าฉันฆ่านายได้ไหม”เซฮุนไม่ตอบคำถามแต่กลับเป็นคนถามอีกฝ่ายแทน

    “ไม่”คริสตอบเสียงเรียบ เซฮุนยิ้มมุมปากก่อนจะปล่อยมืออีกฝ่าย

    “งั้นดูนี่”เซฮุนเหวี่ยงลูกไฟสีเงินอันเดิมไปทางด้านข้างอย่างรวดเร็ว

    โฮก!!!

    เสียงคำรามดังขึ้น คริสมองตามทิศที่ลูกไฟวิ่งไป

    ปีศาจหมาป่าที่หลุดมาแถวนี้...

    ...เขารู้ว่ามีเจ้าพวกนี้คอยป้วนเปี้ยนอยู่รอบๆตัวเขาตั้งแต่ที่เขามาคุยกับเจ้าจิ้งจอกตรงหน้า แต่เขาก็ไม่สนใจพวกปีศาจชั้นต่ำอยู่ดี

    เปลวไฟลุกพรึบอย่างรวดเร็วทันทีที่แตะต้องขนของปีศาจหมาป่า และลามไปทั่วทั้งร่างของมัน เพียงไม่กี่วินาทีร่างของปีศาจหมาป่าก็เหลือแต่กองขี้เถ้า...

    ‘เผาแม้กระทั่งกระดูกงั้นหรอ...‘คริสนึกอยู่ในใจ

    “นั่นคือไฟจิ้งจอกเก้าหางบริสุทธิ์”เซฮุนกล่าวขึ้นมา คริสหันกลับมามองอีกฝ่าย

    “ที่ใช้กับนายเมื่อกี้เป็นไฟจิ้งจอกเก้าหางบริสุทธิ์เช่นกัน...สิ่งที่ฉันจะบอกนายต่อไปนี้ถือว่าเป็นเรื่องที่ไม่เคยมีใครรู้มาก่อนแม้แต่ผู้เฒ่าจิ้งจอกหรือจิ้งจอกตัวอื่นๆ นอกจากฉัน และเหยื่อที่รอดตาย...ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีใครเคยรอด...ยกเว้นนาย และฉันหวังว่านายจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกลู่หานเช่นเดียวกัน”

    “.........”คริสไม่พูดอะไร เซฮุนจึงถือว่าอีกฝ่ายตกลง

    “ไฟจิ้งจอกเก้าหางบริสุทธิ์เป็นไฟสามารถเผาได้ทุกอย่างก็จริง แต่สำหรับผู้ที่เชี่อว่าไฟนี้ไม่สามารถทำอะไรตนเองได้ก็จะไม่ก่อให้เกิดอันตรายใดๆทั้งสิ้น นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมนายถึงไม่ได้รับผลกระทบจากเปลวไฟ แต่สำหรับปีศาจหมาป่าที่ฉันเพิ่งเผาไป...มันเชื่อว่ามันต้องตายมันจึงตาย”เมื่อเห็นว่าฝ่ายมังกรยังฟังเขาอยู่เซฮุนจึงเอ่ยต่อ

    “เช่นเดียวกับลู่หานหากเขามีความแน่วแน่ว่าเปลวไฟนี้จะสามารถล้างพลังของปีศาจเสือในตัวเขาได้พลังของปีศาจเสือก็จะหายไป แต่หากเขาลังเลเมื่อใด...เขาก็จะเป็นเหมือนปีศาจหมาป่านั่น...นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมฉันจึงต้องการให้เขาตัดสินใจด้วยตัวเอง...เพื่อตัวเอง...”

    “คิดดีแล้วใช่ไหมที่เอาอาวุธลับของตนเองมาบอกศัตรูอย่างข้า”คริสหัวเราะในลำคอพลางมองหน้าอีกฝ่าย

    “อย่างนายถึงฉันเผาด้วยไฟบริสุทธิ์แล้วตายไปฉันก็ไม่ดีใจหรอกเพราะมันจะ‘ไม่เหลือซาก’ สู้ฆ่านายให้เหลือซากแล้วถลกหนังมาทำพรมไว้เหยียบยังดีกว่าเยอะ”ซื่อซุนยิ้มเยาะเย้ยมังกรที่มองตนเองอยู่

    “ปากดีนักจิ้งจอก”คริสไม่สนใจคำพูดอีกฝ่าย เพราะต่างฝ่ายต่างรู้ดีว่าตนเองไม่สามารถโค่นล้มอีกฝ่ายได้ง่ายๆ
    
    “คืนพระจันทร์สีเลือดจะมีขึ้นอีกสองเดือน...ข้าหวังว่าลู่หานจะไม่ยอมรับข้อเสนอนั่น”

    “งั้นฉันก็หวังว่าลู่หานจะยอมรับข้อเสนอ...และก้าวข้ามความอ่อนแอตัวเองไปได้”

    “เจ้าดูมั่นใจ”

    “ฉันเชื่อในตัวเขา”

    “......งั้นข้าจะคอยดู”

    คริสหันหลังให้เซฮุนก่อนที่จะเกิดลมหนาวขึ้นและร่างของเทพมังกรก็หายไปภายในพริบตา ฝ่ายเซฮุนก็หันหลังเดินกลับคฤหาสน์ของตนเองไปเงียบๆ

    ‘ฉันเชื่อในตัวนายเสมอ...ลู่หาน...ไม่ว่านายจะตัดสินใจยังไงพี่ก็จะอยู่ข้างนาย...’

    เซฮุนคิดคำนึงพลางนึกถึงเรื่องเมื่อหลายสิบปีก่อน ตอนนั้นเขาเชื่อว่าลูกปีศาจแมวที่อยู่ในสภาพปางตายต้องรอด และปีศาจแมวตัวนั้นก็ยังคงมีชีวิตอยู่จนถึงปัจจุบันราวกับปาฏิหาริย์

    ‘นายเคยทำให้ฉันประหลาดใจจนทำให้ฉันยอมรับในตัวนาย ครั้งนี้ถึงเวลาที่นายต้องยอมรับตัวเองบ้างแล้ว.....’

    .............

    นับตั้งแต่วันที่เซฮุนมาพูดเรื่องวันพระจันทร์สีเลือดกับลู่หานก็ผ่านไปสองสัปดาห์แล้ว เด็กหนุ่มคิดแทบหาคำตอบให้กับตนเองไม่ว่าควรทำอย่างไร ฝ่ายเซฮุนก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะบังคับเอาคำตอบจากลู่หานโดยเร็ว แต่กลับปล่อยให้เด็กหนุ่มใช้เวลาคิดไปเรื่อยๆจนกว่าจะได้คำตอบเป็นของตัวเอง

    และในเช้าวันนี้ลู่หานก็ยังคงนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ในสวน เหม่อมองบ่อปลาที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล...

    ‘เรา...ควรทำยังไงดี...อยากเป็นจิ้งจอก...แต่เปลวไฟนั่น...’

    เปลวไฟสีเงินสวยงามที่ลุกโชดช่วง กลับเผาก้อนหินที่ทนร้อน กลายเป็นซากขี้เถ้าภายในพริบตา เขายังคงจำภาพนั้นได้และยังคงวยเวียนอยู่ในหัวของเขา

    “เฮ้อ.......”เด็กหนุ่มถอนหายใจเป็นรอบที่สิบ

    ลำบากใจเหลือเกิน....

    เวลาก็ผ่านมาสองอาทิตย์แล้ว...แต่เขายังหาทางออกให้กับปัญหานี้ไม่ได้เลย!

    หรือว่าเขาควรเปลี่ยนสถานที่นะ...ถ้าออกไปข้างนอกอาจจะคิดออกก็เป็นได้

    เมื่อตัดสินใจได้แล้วลู่หานจึงลอบออกจากคฤหาสน์เงียบๆโดยไม่บอกเซฮุน...

    ลู่หานเดินไปตามทางจนพบกับธารน้ำไหลแห่งหนึ่งซึ่งไกลจากตัวคฤหาสน์พอสมควร พอเห็นว่ามีทัศนียภาพที่ร่มเย็นจึงนั่งลงบนพื้นหญ้านั้นและมองน้ำที่ไหลไปเรื่อยๆ....

    “ลู่หาน?...”เมื่อได้ยินเสียงใครบางคนเรียกตัวเอง ลู่หานตกใจเล็กน้อยและหันไปยังทิศทางขอต้นเสียง พร้อมกับลุกขึ้นเตรียมตัวหนี...เนื่องจากเกรงว่าจะมีคนมาทำร้ายตน

    “ลู่หานใช่ไหม?”เมื่อฟังเสียงดีๆและมีบุคคลปรากฏตรงต้นไม้ไม่ไกลจากเขามาก ลู่หานหันไปมองก็พบกับคนที่ตนไม่คาดคิดว่าจะเจอ

    ภรรยาของเจ้าของร้านสาเกชื่อดังในตลาดจิ้งจอก...

    “พี่คยองซู!”ลู่หานเรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างแปลกใจ

    เมื่อคยองซูมั่นใจว่าอีกฝ่ายคือลู่หานเขารีบวิ่งมากอดเด็กหนุ่มทั้งน้ำตา

    “ลู่หาน...ลู่หานไม่เป็นไรใช่ไหมยังปลอดภัยอยู่ใช่ไหม! รู้ไหมพี่เป็นห่วงมากหลังจากที่ได้ยินพวกลูกค้าที่มาซื้อของบอกว่านายถูกรุมทำร้ายที่ตลาด ตอนนั้นพี่รีบวิ่งไปดูเหตุการณ์ก็สงบลงแล้ว แล้วนายก็หายตัวไปเลย!...ฮึกกก...พี่นึกว่านายตายไปแล้วซะอีก....โฮ!!!!!”คยองซูร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย

    “เอ่อ...พี่คยองซูผมก็ไม่เป็นไรแล้วหยุดร้องไห้ก่อนนะครับ...”ลู่หานรีบปลอบอีกฝ่ายที่ร้องไห้ราวกับว่าเขาตายไปจริงๆ

    “ฮือออ...ทำไมนายถึงเรียกชื่อฉันห่างไกลขนาดนั้น! ห่างกันไม่นานนายห่างเหินกับฉันนะ ฮืออ....บอกกี่ครั้งว่าให้เรียกดีโอ ฮึกก!”

    “ค..ครับพี่ดีโอ...”

    “ใครช่วยนายไว้นะ ฉ..ฉันจะให้สาเกชั้นดีสิบขวดเป็นของตอบแทนเลย....ฮือออ!!!”คยองซูยังคงพูดกับลู่หานและร้องไห้ไปพลาง

    “อ่า...เรื่องมันยาวนะครับ...เอาเป็นว่าตอนนี้ผมสบายดีไม่ต้องห่วงครับ...แต่ตอนนี่พี่หยุดร้องไห้ก่อนเถอะครับ...”

    “ฮึก...พรืดดด!!”คยองซูคลายกอดเด็กหนุ่ม หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดน้ำตาและสั่งจมูกเสียงดัง....

    ‘...อ่า...พี่ดีโอก็ยังเป็นพี่ดีโอวันยังค่ำ’ ลู่หานคิดขำๆในใจ ความเครียดที่เขาสั่งสมมาจนถึงเมื่อครู่พลันหายไปในพริบตา....

    ถ้าไม่นับท่านพี่เซฮุน พี่คริส ผู้เฒ่าและคุณจินจูและละก็ สองสามีภรรยาแห่งร้านสาเกชื่อดังก็เป็นคนที่ลู่หานสนิทราวกับญาติพี่น้องเช่นกัน

    “เอาหล่ะ...แฮ่ม...”หลังจากเช็ดใบหน้าเรียบร้อยคยองซูไอกระแอมหนึ่งทีก่อนจะพูดกับเด็กหนุ่มต่อ

    “ตอนนี้...นายพักอยู่ที่ไหนหรอ...บ้านท่านผู้เฒ่าหรือเปล่า...”

    “อ่อ...เปล่าครับ...ผมอยู่ที่คฤหาสน์เก้าหางนะครับ”

    “!!!!”

    คยองซูทำตาโตอย่างไม่เชื่อที่ตนเองได้ยินก่อนจะถามลู่หานอีกรอบเพื่อความแน่ใจ

    “ท..ที่ไหนนะ!”

    “คฤหาสน์เก้าหางครับ”

    “โอ้!!...อย่างนี้ข่าวลือก็เป็นจริงนะสิ!!!”คยองซูเอามือทาบอกตัวเอง

    “ข่าวลือ...อะไรหรอครับ...”

    “อ่อ...พี่ลืมไปว่านายไม่ได้ไปตลาดแล้ว...คืองี้...แฮ่ม!...พวกพ่อค้าแม่ค้าปากจัดในตลาดเขาลือกันให้แซดว่าท่านจ้าวจิ้งจอกน่ะแอบพานายที่เป็นปีศาจแมวเข้าไปเลี้ยงดูในคฤหาสน์ของท่านน่ะ...”

    ลู่หานฟังคยองซูกล่าวออกมา...ข่าวลือนั่นก็ไม่ได้ผิดซะหน่อย ผิดตรงที่พี่เซฮุนไม่ได้แอบแต่พาเข้ามาเลยตางหาก!

    “ชาวบ้านเลย..เอ่อ...ไม่ค่อยพอใจกันเท่าไร...”ประโยคสุดท้ายคยองซูพูดให้เสียงเบาลงแต่ลู่หานก็ได้ยินอยู่ดี

    “...แล้วพวกพี่คิดว่าไงหรอครับ...เรื่องที่ผมเป็น..เอ่อ..”

    “เป็นปีศาจแมวนะหรอ”คยองซูเติมคำพูดให้อีกฝ่าย

    “ครับ....”

    “โอ๊ย!!! พี่ไม่สนเรื่องหยุมหยิมพรรคนั้นหรอก นายจะเป็นใครก็ตามแต่นายก็ยังเป็นน้องชายและลูกค้าคนสำคัญของพี่นะ...ไอ้เจ้าบ้าไคมันก็คิดแบบนี้เหมือนกันนั่นแหละ นายน่ะมีดีกว่าที่ตัวเองคิดเยอะนะ ไม่งั้นไม่ทำพี่หลงหัวปักหัวปำหนาดนี้หรอกนะ”คยองซูพูดพลางหยิกแก้มนุ่มนิ่งอีกฝ่ายไปพลาง จนกระทั่งพอใจแล้วจึงยอมปล่อยมือ

    ลู่หานรู้สึกดีใจที่อีกฝ่ายไม่รังเกียจตน ตอนแรกเขานึกว่าจะถูกเกลียดจนไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าซะแล้ว...

    “นี่..พี่ดีโอมาทำอะไรที่นี่หรอกครับ...”

    “อ่อ...พี่มาตักน้ำในธารนี้น่ะ เอาไปหมักสาเกอร่อยนะจะบอกให้ แหล่งน้ำอยู่ไกลไปหน่อยแต่พี่ว่ามันก็คุ้ม”

    “งั้นหรอครับ...”ลู่หานเสียงอ่อยลง คยองซูจับสังเกตได้จังถามอีกฝ่าย

    “แล้วนี่เป็นอะไร หืม...สีหน้าดูไม่สดใสเท่าไรเลยหนิ”

    “มีเรื่องกลุ่มใจนิดหน่อยน่ะฮะ”

    “มีอะไรปรึกษาพี่ได้นะ...”เขาพูดพลางนั่งลงข้างๆลู่หานที่นั่งกอดเข่าหันหน้าเข้าเข้าหาธารน้ำไหล

    “พี่ดีโอ...”

    “หืม?”คยองซูตอบรับและหันหน้ามามองลู่หาน

    “ผมสมมตินะครับ...สมมติถ้าพี่จงอิน...อ่าหมายถึงพี่ไคนะครับเป็นเศรษฐีแบบว่ามีหน้ามีตา แล้วพี่ก็เป็นคนขายสาเกซึ่งคนอื่นไม่ค่อยชอบพี่เท่าไร พี่กับพี่ไครักกันแต่พี่แคร์ว่าคนอื่นจะมองพี่ไคไม่ดี เลยพยามยามจะปฏิเสธพี่ไคเพื่อไม่ให้พี่ไคเสียชื่อเสียง แบบว่าขอเลิกอะไรประมาณนั้น...พี่ไคก็รู้เรื่องนี้ดีดังนั้นพี่ไคจึงคุยกับพี่เป็นการส่วนตัวแล้วให้พี่เข้าไปในห้องที่มีกล่องปริศนาอยู่และภายในห้องมีกุญแจให้พี่สองดอก โดยพี่ไคบอกว่าถ้าพี่เปิดกล่องนั้นได้สำเร็จคนที่อยู่ในห้องนั้นจะกลายเป็นเศรษฐีมีชื่อเสียงเงินทองจนสามารถอยู่กับพี่ไคได้โดยไม่ต้องกังวลคำพูดของคนอื่น แต่ถ้าเปิดพลาดคนที่อยู่ในห้องนั้นจะต้องตาย...ถ้าเป็นพี่พี่เลือกที่จะเฉยเมยกับกล่องนั้นหรือพี่จะเสี่ยงเปิดกล่องนั้นครับ...”

    “กล่องปริศนางั้นหรอ....”

    “ครับถ้าพี่ไม่เปิดมันภายในตอนนั้นกล่องนั้นก็จะหายไปโดยไม่มีโอกาสครั้งที่สองอีกในชีวิตของพี่เลย”

    “สำหรับพี่งั้นหรอ ประเด็นแรกเลยพี่ไม่ใช่คนที่แคร์สายตาคนอื่นขนาดนั้น ดังนั้นเลิกหวังไปได้เลยว่าพี่จะเลิกกับไค......รู้ไหมลู่หานถ้าคนเขารักกันน่ะขอเพียงมีกันและกันก็พอแล้ว...พี่จะไม่แคร์สายตาคนอื่นนอกจากคนที่พี่รักเท่านั้น...”

    “สายตาคนอื่น...ไม่แคร์แม้แต่น้อย....แม้แต่นิดเดียว”

    “ก็ไม่แคร์!”คยองซูตอบอย่างมั่นใจ

    “ทำไมละครับ เราต้องใช้ชีวิตอยู่กันเป็นสังคมไม่ใช่หรอครับ พี่ไม่กลัวว่าคนอื่นเขาจะนินทาพี่ไคเสียๆหายเพราะพี่หรอครับ”เด็กหนุ่มรีบถามออกมาอย่างไม่เข้าใจอีกฝ่าย คยองซูยิ้มให้ก่อนจะพูดต่อ

    “ถ้าไคมันเป็นคนที่แคร์สายตาคนอื่นอย่างนั้นจริงพี่ก็ไม่รักมันให้เสียเวลาหรอก...เพราะพี่รู้ไง...ว่าไคก็แคร์แต่พี่เท่านั้น ไม่มีเหตุผลอื่นที่พี่จะไม่แคร์เขา พวกคนที่วันๆเอาแต่ซุบซิบนินทาเรื่องของชาวบ้านเขาอะนะถ้าไม่เป็นพวกขี้อิจฉาก็คนเป็นพวกว่างจัดจนไม่มีอะไรทำ และทำไมเราต้องเอาความคิดของคนประเภทนั้นมาคิดให้รกสมองด้วยล่ะจริงไหม”

    “งั้นถ้าเป็นพี่ดีโอพี่จะทำยังไงกับเหตุการณ์นั้นละครับ”เมื่อได้ยินที่ลู่หานถาม คยองซูจึงยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะตอบคำถาม

    “ถ้าเป็นพี่...พี่ก็จะรวบหัวรวบหาง ทำตัวเหมือนถูกรังแกทั้งทางร่างกายและทางจิตใจ นอนบีบน้ำตาอยู่บนเตียงให้เจ้าไคมันต้องยอมรับพี่เข้าบ้านและพี่ก็จะกลายเป็นจิ้งจอกตกถังสาเก ไม่ต้องเสี่ยงตายใดๆทั้งสิ้นพี่ก็ได้เป็นมหาเศรษฐีในพริบตา...เคยได้ยินไหมของของสามีก็คือของของภรรยา ของของภรรยาก็คือของของภรรยา”คยองซูยิ้มอย่างภูมิใจในคำตอบของตนเอง    

    “เอ่อ...แต่มันไม่มีในตัวเลือกนะครับ...”

    “อุ๊บ..นั่นสินะ ฮะๆๆ”คยองซูหัวเราะ ขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากันอยู่ก็มีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

    “เขาก็ชอบทำอะไรนอกตัวเลือกอยู่แล้ว...”คยองซูหยุดหัวเราะทันทีที่ได้ยินเสียง ส่วนลู่หานหันไปมองคนมาใหม่

    “พี่ไค!”ลู่หานเรียกคนที่กำลังเดินมาทางเขา

    “ว่าไงลู่หานสบายดีหรอ...ดูท่าไม่น่าจะเป็นอะไรมากนะ”

    “ครับ ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ”ลู่หานยิ้มให้อีกฝ่าย

    “แล้วมานั่งทำอะไรกันตรงนี้เนี่ย ดีโอก็เหมือนกันทิ้งผมให้ทำงานตักน้ำอยู่คนเดียวส่วนตัวเองก็มานั่งสบายตรงนี้เนี่ยนะ”จงอินนั่งลงบนพื้นหญ้าข้างคยองซูพลางบ่นร่ำไร

    “เปล่าอู้ซักหน่อย กำลังให้คำปรึกษากับลู่หานอยู่ต่างหาก”คยองซูท้วงอีกฝ่าย

    “สอนให้น้องฮุบฮิบเงินสามีสินะ”

    “จะบ้าหรอ! ใครจะสอนอย่างนั้น”

    “แต่เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ..ของของสามีก็เหมือนของของภรรยา...”จงอินทวนคำพูดของภรรยาตนที่ตนได้ยินเมื่อครู่

    “แฮ่ม! น้องมาขอคำปรึกษานายก็ช่วยเขาหน่อยสิ!”คยองซูรีบพูดหยุดอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

    “ปรึกษาอะไรหรอ...พอดีมาฟังเรื่องเล่าไม่ทันน่ะ...มาก็ทันตอนที่ภรรยาสุดที่รักพูดว่าของของ....”

    “นี่ๆ!เล่าให้สามีซื่อบื้อของพี่ฟังอีกทีนะลู่หาน!!!...”

    ............

    “อืม...อย่างนี้เองหรอ”จงอินพยักหน้า เมื่อฟังเรื่องเล่าของลู่หานเสร็จ

    “ใช่มะๆถ้านายเป็นฉันนายจะทำยังไง ทำแบบฉันใช่ไหมล่ะ”คยองซูพูดทีเล่นทีจริง

    “ไม่หรอก”จงอินพูดออกมาคำเดียว ลู่หานกับคยองซูมองหน้ากันและหันไปมองจงอินอีกรอบ

    “พี่ไคหมายความว่าไงหรอฮะ”ลู่หานถามอีกฝ่าย จงอินสบตาลู่หานโดยไม่มีท่าทีว่าจะตอบทีเล่นที่จริงแม้แต่น้อย

    “ใครก็เป็นตัวแทนของใครไม่ได้หรอกนะ...พี่ก็คือพี่ ดีโอก็คือดีโอ พี่ไม่สามารถตัดสินใจแทนดีโอได้ ดังนั้นพี่ก็ไม่ขอตอบคำถามที่นายถามพี่ แต่พี่จะตอบในมุมมองของพี่เอง พี่...จะยอมรับทุกการตัดสินใจของดีโอ ถึงแม้ว่าพี่จะแอบเชียร์บางตัวเลือกแต่พี่ก็จะไม่บังคับดีโอให้เลือกทางนั้น พี่...จะไม่บังคับคนรักของพี่ให้ทำตามสิ่งที่พี่ต้องการ แต่พี่จะให้เกียรติและเคารพในการตัดสินใจของเขา ลู่หานรู้ไหม...ห้องที่มีกล่องปริศนาที่ดีโอต้องไปเปิดน่ะ...ถึงแม้ว่าพี่จะเป็นคนยื่นข้อเสนอให้เขาหรืออะไรก็ตาม ที่แน่ๆในห้องนั้น...ในห้องที่ดีโออยู่...พี่จะอยู่กับเขาด้วย...”จงอินเว้นคำพูดก่อนจะมองไปที่คยองซูที่น้ำตาปริ่ม

    “พี่จะอยู่กับคนที่พี่รักทุกสถานการณ์ไม่ว่าดีหรือร้าย พี่จะเชื่อมั่นในตัวเขาและยืนอยู่ข้างเขาจนถึงที่สุด...จะรวยก็รวยด้วยกัน...จะตายก็ตายด้วยกัน...เพราะเราคือคนรักกัน...”จบประโยคสุดท้ายคยองซูร้องไห้โฮออกมาทันที

    “โฮ!!!! ไคอ่าาา...ฉันรักนาย!....ฮืออๆๆๆ”จงอินรวบตัวคยองซูเข้ามากอด แม้ว่าคยองซูจะร้องไห้จนขี้มูกโป่งเลอะเสื้อเขา จงอินก็ไม่มีท่าทางรังเกียจแม้แต่น้อย

    ส่วนลู่หานที่ฟังจงอินพูด เขาจึงนึกคำพูดที่เซฮุนเคยพูดกับเขาได้...

    ‘พี่จะไม่บังคับให้นายต้องเลือก พี่เคารพในการตัดสินใจของนาย พี่จะอยู่เคียงข้างนายเสมอ...’

    รอบตัวที่มีแต่ความมืดมนอยู่ดีๆก็สว่างจ้า ทางออกที่เขาคิดเท่าไรก็คิดไม่ออกกลับปรากฏอยู่ตรงหน้า...คำตอบอยู่ใกล้แค่นี้เอง...เขามองข้ามมันไปได้ยังไงนะ...

    “ลู่หาน”จนอินเรียกอีกฝ่าย เด็กหนุ่มจึงเงยหน้ามอง

    “เรื่องของนายจะเป็นยังไงพี่ก็ไม่รู้หรอกนะ...แต่พี่เชื่อว่าถ้าเป็นนายต้องผ่านเรื่องนี้ไปได้...และซักวันนายจะเจอคนที่พร้อมจะก้าวเดินเคียงข้างกับนายเอง...แต่พี่คิดว่านายน่าจะเจอคนนั้นแล้วละมั้ง....โอ๋ๆๆไม่ร้องแล้วน่าดีโอ”พอพูดให้กำลังใจลู่หานเสร็จก็หันไปปลอบคยองซูที่กำลังร้องไห้ต่อ

    “ฮือออ....ไคอ่าาา...คืนนี้ฉันให้นายคุมเกมเลย...ฮือออ”คยองซูสะอื้น

    จงอินยิ้มรับคำพูดอีกฝ่ายพร้อมกับกอดคนรักของตนไว้แน่น...

    ‘คน...คนนั้นหรอ...’

    ลู่หานยังคงนึกถึงคำพูดของจงอินที่พูดเมื่อครู่และใบหน้าของเด็กหนุ่มก็แดงวาบขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้...ไม่นะเขาไม่ได้คิดถึงพี่เซฮุนซักหน่อย....

    แต่...พอเห็นภาพตรงหน้าที่ดีโอกับไคกอดกันแล้ว...อดคิดถึงคนคนนั้นไม่ได้จริงๆนั่นแหละ....
    
    ‘คิดถึงจัง...’

    ห่างเพียงแค่เพียงไม่นาน...ก็คิดถึงได้ขนาดนี้เลยหรอเนี่ย


________________________________________________________________________


รีบโผล่มาอัพก่อนจะตายในหน้าที่....
สังเกตไหมว่าการเลี้ยงดูของจิ้งจอกกับมังกรนั้นต่างกันอย่างเห็นได้ชัดในตอนนี้
คนนึงเอาแต่หวงไม่ยอมปล่อยอีกฝ่ายไปเผชิญโลกกว้าง
กับอีกคนที่ปล่อยอีกฝ่ายเผชิญโลกกว้าแต่ก็คอยอยู่ข้างเขาไปด้วยT^T
แม่ยกมังกรคงไม่กระทืบเรานะ....
ตัวละครทีไม่ได้เห็นหน้าค่าตากันมานานอย่างดีโอกับไคก็โผล่มาในตอนนี้ด้วย
ซึ้งคำพูดไคมาก...ถ้าเราเป็นดีโอก็ยอมให้คุมเกมเลย55555
ผู้ชี้ทางสว่างให้แก่แมวน้อยของเรา....มันหาเรื่องจู๋จี๋กันมากกว่ากว่า....
เอาเถอะยังไงพวกนางก็ทำให้แมวน้อยของเราหาคำตอบได้แล้วเนอะ<3
แล้วเจอกันอีกมะรืนนี้นะคะ จุ๊บ

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นทุกการติดตามนะคะ<3

สามารถพูดคุยแลกเปลี่ยนความเห็นได้ที่ทวิต แทค #คิวบิฮุฮาน

ทวิตอ่ะตามๆๆๆ>>+วาร์ปไป+



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

544 ความคิดเห็น

  1. #330 oohsaykat (@cardy) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 17:27
    โอ๊ยยยยยยยยว นายหล่อมากไค รักเลิฟฟฟฟ พ่อกามเทพของเขา ดีโอตอนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเเบคฮยอนมาก55555555555
    #330
    0
  2. #291 Akanishi Yimei (@akanishibluecat) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2559 / 08:30
    ตัดสินใจได้ใช่มั้ย  เชื่อใจพี่เซฮุนนะ มันจะผ่านไปได้ด้วดี  แค่เชื่อ ในตัวคนรัก  
    ขอบคุณคยอง ที่ให้คำปรึกษาที่ดีกับน้อง 55555
    แล้วอย่าลืมให้รางวัล คิมไคด้วย5555 คุมเกมเองเลย 
    #291
    0
  3. #285 กลับมา ได้ไหม (@kaihunoo) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 06:57
    สู่นะเรารู้ว่าลู่จะพ่านมันไปได้^__^
    #285
    0