[Fic EXO] Kyuubi no youko [HunHan]

ตอนที่ 37 : Chapter36 : คำตอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 520
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 มิ.ย. 59





    หลังจากนั่งตัดสินใจอยู่สักพักว่าจะลาอีกฝ่ายกลับยังไงไม่ให้ขัดช่วงเวลาจู๋จี๋ของคู่รักร้านสาเก ลู่หานจึงหันไปหาทั้งสองคน

    “อ่า..พี่ดีโอ...พี่ไค ครับ”

    เจ้าของชื่อทั้งสองหันมามองหน้าเด็กหนุ่ม และทำท่าตกใจ

    “ลู่หานพี่ขอโทษ! พี่ลืมนายไปเลย!!”คยองซูซับน้ำตาตัวเองก่อนจะขอโทษเด็กหนุ่ม

    “ไม่เป็นไรครับ ผมก็กะว่า..เอ่อ..จะกลับแล้วเหมือนกัน...”อยากรีบกลับเร็วๆจัง ไม่ใช่เพราะเบื่อคู่รักร้านสาเก แต่เขาคิดถึงบางคนที่คฤหาสน์มากกว่า

    “อันแน่...เห็นพวกพี่สวีตกันแล้วคิดถึงคนของนายล่ะสิ...”คยองซูเอ่อยแกล้งล้อเด็กหนุ่มเล่นๆ

    “ป..เปล่านะครับ!”ลู่หานปฏิเสธพลางหน้าแดง

    “อ่าว..เปล่าแล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วยล่ะ...แหมใครหนอใครที่กุมหัวใจของน้องลู่หานเอาไว้ได้น้า....อยากรู้จัง”

    วูบ!

    คยองซูพูดยังไม่ทันขาดคำ ก็เกิดกระแสลมทางด้านหลังของลู่หาน ทั้งสามคนหันกลับไปมองก็พบกับจิ้งจอกขนสีทองขนาดใหญ่อยู่ทางด้านหลังของทั้งสามคน

    “ลู่หาน!”จิ้งจอกตัวนั้นเรียกชื่อเด็กหนุ่มออกมา ลู่หานหันไปยิ้มให้อีกฝ่าย
   
    “!!!”ส่วนทั้งจงอินและคยองซูก็ตัวแข็งกันไปเรียบร้อยแล้ว

    “น..นี่อย่าบอกนะว่า...”คยองซูมองจิ้งจอกตรงหน้าและลู่หานสลับไปมา

    คนที่ลู่หาน.....

    “น่าจะใช่...และก็ใช่เขาด้วย...”จงอินตอบคำถามของภรรยาตัวเอง จิ้งจอกที่มีขนสีทองแบบนี้มีเพียงผู้เดียวเท่านั้น...

    “พี่เซฮุน”ลู่หานเรียกชื่อจิ้งจอกตัวนั้น ลุกขึ้นจากพื้นหญ้าและเดินไปหาอีกฝ่าย

    “ออกไปจากคฤหาสน์ทำไมไม่บอกก่อน พี่เป็นห่วงนะ”จิ้งจอกก้มหน้าตัวเองให้เท่ากับเด็กหนุ่ม

    เมื่อเที่ยงเขาจะเรียกให้ลู่หานมาทานอาหารกลางวันแต่เรียกแล้วเรียกอีกไม่มีแม้แต่เสียงตอบกลับ เขาจึงรีบตามหาทั่วคฤหาสน์แต่ก็ไม่พบวี่แววอีกฝ่ายเลย จึงรีบออกตามหาข้างนอกทันที และก็พบว่าเด็กหนุ่มกำลังนั่งคุยอยู่กับจิ้งจอกสองตัวซึ่งดูท่าแล้วน่าจะเป็นเพื่อนเก่าของลู่หาน

    “ขอโทษครับ...”ลู่หานขอโทษเสียงอ่อย...

    “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว...”จิ้งจอกเอ่ยขึ้นและเอาใบหน้าถูกไถกับใบหน้าของเด็กหนุ่มไปมา ลู่หานจึงเผลอเอามือลูบใบหน้าของจิ้งจอกไปมาเช่นกัน

    ดวงตาสีทองมองไปทางด้านหลังของลู่หาน ก็พบว่ามีจิ้งจอกในร่างมนุษย์อยู่สองตัว...

    “พวกเจ้า....”เซฮุนพูดค้าง ทั้งสองคนจึงแนะนำตัว

    “ผมจงอิน กับภรรยาคยองซูครับ...พวกเราเป็นเจ้าของร้านสาเกในตลาดจิ้งจอก กำลังมาทำธุระแถวนี้ก็เจอลู่หานเข้านะครับ ท่านซื่อซุน”จงอินตอบคำถามอีกฝ่าย ลู่หานเห็นดังนั้นจึงเอ่ยเสริม

    “พวกเขาคอยดูแลผมตอนที่อยู่กับผู้เฒ่าน่ะครับ”

    “งั้นหรอ...เราขอบใจพวกนายที่เคยช่วยดูแลลู่หานนะ”จิ้งจอกหันไปพูดกับคยองซูและจงอิน

    “ไม่เป็นไรมิได้ครับ ท่านซื่อซุน”จงอินรีบตอบกลับอย่างนอบน้อบ ไม่ว่าจะดูกี่ทีอีกฝ่ายก็ยังดูน่าเกรงขามเสมอเลยนะเนี่ย...

    จิ้งจอกพยักหน้าเป็นเชิงรับคำอีกฝ่าย และหันมามองลู่หาน

    “กลับกันได้หรือยัง”

    “ครับ”เด็กหนุ่มยิ้มรับ จิ้งจอกย่อกายลงมาลู่หานมองอีกฝ่ายอย่างสงสัย

    “ขึ้นหลังพี่สิจะกลับคฤหาสน์เร็วกว่านะ”

    “จะดีหรอครับ”ลู่หานถามอย่างเกรงใจ จิ้งจอกพยักหน้าเป็นการยืนยัน

    ลู่หานเห็นดังนั้นจึงหันไปหาคยองซูและจงอินที่ยังยืนอยู่ที่เดิม

    “พี่ดีโอ พี่ไค ขอบคุณมากนะครับสำหรับเรื่องในวันนี้”

    จงอินและคยองซูมองหน้ากันก่อนจะกันไปยิ้มให้ลู่หาน คยองซูจึงกล่าวกับเด็กหนุ่ม

    “ไม่เป็นไร...ไว้ว่างๆก็สั่งสาเกที่ร้านได้นะเดี๋ยวจะเอาไปส่งให้เป็นกรณีพิเศษเลย แล้วเจอกันอีกนะ”

    “ครับ”ลู่หานรับคำคยองซู ก่อนจะกระโดดขึ้นหลังของจิ้งจอก

    “จับให้แน่นๆล่ะ”จิ้งจอกพูดกับเด็กหนุ่มก่อนจะกระโดดตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว

    คยองซูกับจงอินยืนมองร่างของจิ้งจอกสีทองจนลับตาไป

    “ลู่หานคงจะมีความสุขนะ”คยองซูเอ่ยออกมา จงอินมองคนรักตนเองก่อนจะพูดเสริมขึ้นมา

    “พวกเขาทั้งสองคนเลยแหละ......อย่าลืมนะคืนนี้พี่คุมเกม”จงอินเว้นจังหวะก่อนจะพูดต่ออย่างเจ้าเล่ห์

    “ให้ทั้งคืนเลย”

    ......

    ขณะที่ลู่หานกำลังนั่งอยู่บนหลังจิ้งจอก จู่ๆเด็กหนุ่มก็นาบทั้งลำตัวเข้ากับหลังของอีกฝ่าย

    “เป็นอะไรไป”เซฮุนที่เห็นลู่หานมีท่าทีแปลกไปจึงถามขึ้นมา

    “เปล่าฮะ...แค่อยากกอด...”เด็กหนุ่มบอก ก่อนจะซุกใบหน้าที่แดงก่ำลงกับขนนุ่มของจิ้งจอก

    จิ้งจอกยิ้มออกมากับท่าทีของอีกฝ่าย ก่อนจะใช้เวลาในการเดินทางกลับคฤหาสน์ให้นานขึ้นอีกหน่อย

    กว่าจะถึงคฤหาสน์ท้องฟ้าก็กลายเป็นสีส้มเรียบร้อยแล้ว

    ...ใครใช้ให้จิ้งจอกอย่างเขาใช้เส้นทางอ้อมเขาลูกใหญ่ไปตั้งสามลูกล่ะ....

    จิ้งจอกตัวใหญ่ล่อนลงมายังหน้าคฤหาสน์ หันไปมองคนที่อยู่บนหลังเขา

    ลู่หานหลับไปแล้ว เซฮุนแปลงร่างกลับเป็นมนุษย์และอุ้มลู่หานเดินเข้าไปในคฤหาสน์อย่างระมัดระวังไม่ให้อีกฝ่ายตื่น

    พอเดินเข้ามาในห้องของลู่หาน เซฮุนจึงค่อยๆวางอีกฝ่ายลงบนฟูกนอนและห่มผ้าให้อีกฝ่ายเรียบร้อยและค่อยๆลุกขึ้นเพื่อเดินออกไปจากห้อง

    ฟึบ...

    เซฮุนหยุดขยับตัวก่อนจะหันหลังมองชายเสื้อของเขาที่ถูกดึงโดยคนที่อยู่บนฟูกนอน

    “ตื่นแล้วหรอ”เซฮุนกลับมานั่งข้างที่นอนเช่นเดิมหลังจากที่ลู่หานปล่อยชายเสื้อของเขา

    เด็กหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย

    “ซักพักแล้วล่ะครับ”เซฮุนยิ้มก่อนจะเอื้อมมือลูบศีรษะอีกฝ่าย

    “วันหลังอย่าออกไปข้างนอกโดยไม่ได้บอกพี่ก่อนนะ...พี่เป็นห่วง”

    “ขอโทษครับ...”เด็กหนุ่มพูดเสียงเบาลงเมื่อถูกอีกฝ่ายตำหนิ

    จะไม่ให้เซฮุนไม่เป็นห่วงเด็กหนุ่มได้ยังไงล่ะ...จิ้งจอกทุกตัวรู้เรื่องที่ลู่หานเป็นปีศาจแมวแล้วหากลู่หานออกไปข้างนอกทั้งอย่างนี้ แล้วไปเจอพวกจิ้งจอกที่เคยทำร้ายอีกจะทำยังไง...พลังก็ไม่มีต่อสู้ก็ไม่เป็น...พอคิดแบบนั้นแล้วทำเอาเขาแทบพลิกแผ่นดินหาอีกฝ่ายทันที

    “พี่เซฮุน...”เสียงของลู่หานเรียกสติเซฮุนกลับมา

    “ว่าไง”เขาขานรับ เด็กหนุ่มค่อยๆลุกจากฟูกนอนขึ้นมานั่ง

    “เรื่องคืนพระจันทร์สีเลือดนั่นน่ะ...ผมตัดสินใจได้แล้ว”เซฮุนไม่ถามอะไรรอจนลู่หานพูดต่อ

    “ผมจะเข้าพิธีในคืนพระจันทร์สีเลือดครับ”

    “นายไม่กลัวตายงั้นหรอ”เขาถามและมองไปในดวงตากลมของอีกฝ่าย ลู่หานมองตาเขากลับและพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

    “ไม่ครับ”

    “ไปเอาความมั่นใจตรงนั้นมาจากไหน พี่บอกนายแล้วใช่ไหมว่าไม่มีอะไรรับประกันความปลอดภัยของนายในการเข้าพิธี และที่สำคัญหากทำพิธีสำเร็จจริงนายจะต้องมีชีวิตที่ยืนยาวต่อไปอีกหลายร้อยปีนายไม่คิดว่ามันเป็นเวลาที่ยาวไปงั้นหรอ”

    ลู่หานส่ายหัว

    “ผมไม่สนใจหรอกนะว่าจะมีอายุยืนไปอีกกี่ปี ขอเพียงให้ผมได้อยู่กับพี่แค่นั้นพอแล้ว...ส่วนที่พี่ถามว่าผมไปเอาความมั่นใจมาจากไหน...ผมเอามาจากพี่นั่นแหละ เพราะเป็นพี่...ผมถึงเชื่อและมั่นใจว่าผมจะต้องผ่านพิธีนั้นได้อย่างสมบูรณ์แบบ...ผมจะก้าวไปพร้อมกับพี่เอง และพี่ก็ต้องอยู่กับผมตลอดไปด้วย เราจะอยู่ด้วยกันเป็นพันๆปีเลย”ประโยคสุดท้ายลู่หานฉีกยิ้มออกมา เซฮุนตะลึงเล็กน้อยจากคำพูดของอีกฝ่าย

    “พูดแบบนี้เหมือนขอแต่งงานเลยนะ...ประโยคสุดท้ายพี่ต้องเป็นคนพูดสิ”เซฮุนยื่นใบหน้าเข้าใกล้ลู่หาน เด็กหนุ่มก้มหน้าลงและรีบพูดแก้เขิน

    “...พี่คิดยังไงกับคำตอบของผมหรอ”

    เซฮุนจุ๊บปากลู่หานไปหนึ่งทีก่อนกระซิบข้างหู

    “ยอดเยี่ยมมากที่รัก”

     หลังจากการพูดคุยนั้นจบลงทั้งสองคนก็เตรีียมตัวทานอาหารเย็นพร้อมกัน ขณะทานก็พูดจาหยอกล้อคุยกันเมื่อทานอิ่มจึงไปอาบน้ำ แต่เนื่องจากลู่หานยืนยันปฏิเสธการอาบน้ำร่วมกับจิ้งจอกเจ้าเล่ห์อย่างเซฮุน จึงทำให้ฝ่ายจิ้งจอกก็ได้แต่ก้มหน้ารับชะตากรรมเข้าไปอาบน้ำคนเดียว...

    เมื่อลู่หานอาบน้ำเสร็จกำลังจะเดินกลับไปห้องตัวเองนั้น กลับมีแรงกอดจากทางด้านหลังและลากเข้าห้องอีกฝ่ายแทน

    ถูกลากขึ้นมานั่งบนฟูกนอนขนาดใหญ่ พร้อมกับอ้อมกอดจากทางด้านหลัง

    “ไม่เอานะพี่เซฮุน ผมปวดหัว...ตัวก็ร้อนๆด้วย”ลู่หานร้องปรามเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังสัมผัสตัวเขาเกินความจำเป็น...

    “ตัวร้อนหรอ...ขอพี่ดูหน่อย”เขาจรดหน้าผากของตนกับหน้าผากของลู่หาน

    “ไม่เห็นจะมีไข้เลย...”

    “จริงหรอ...แต่ผมร้อนอ่ะ มึนๆด้วย”ลู่หานลองเอามือแนบกับหน้าผากตนเองและบ่นออกมา

    “.........”เซฮุนมองอาการอีกฝ่ายก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้

    “คืนนี้พระจันทร์เต็มดวง...พี่ลืมไปเลย”

    “ห๊ะ พระจันทร์เต็มดวง? แล้วเกี่ยวอะไรกับผม...ม..ไม่ๆ หยุดนะพี่เซฮุน เอาหน้าพี่ออกไปไกลๆเลยนะ”ลู่หานรีบใช้มือยันใบหน้าของอีกฝ่ายที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เซฮุนเห็นดังนั้นจึงรวบมือของเด็กหนุ่มไว้ก่อนจะช่วงชิงริมฝีปากอีกฝ่ายด้วยความรวดเร็ว

    “อุบ...”ทันทีที่ริมฝีปากอีกฝ่ายประกบลงมา กระแสความร้อนทั่วร่างถูกสูบออกไปอย่างรวดเร็ว

    ลู่หานรู้สึกว่าความร้อนในร่างกายเริ่มลดลง อาการปวดหัวก็หายไปทีละน้อย

    จริงด้วยเขาลืมไปว่าทุกคืนพระจันทร์เต็มดวงพลังจิ้งจอกจะสูงขึ้น จนเกิดผลข้างเคียงทำให้ตัวร้อนและรู้สึกไม่สบาย...เลยต้องให้อีกฝ่ายคอยช่วยเอาพลังนั้นออกจากร่างกาย...แต่ว่าแค่เอาพลังออกจากร่างกายไม่เห็นต้องจูบกันเลยหนิ! แล้วลิ้นน่ะจะเข้ามาทำไม?!!

    ผ่านไปไม่ถึงนาทีลู่หานรู้สึกว่าทั้งความร้อนในร่างกายและอาการปวดหัวนั้นได้หายไปหมดสิ้นแล้ว แต่อีกฝ่ายยังไม่หยุดจูบเขานี่สิ!

    “อุบ...อื้มมม”จะร้องประท้วงอีกฝ่ายก็ไม่ได้แถมมือยังถูกรวบเอาไว้อีก

    “อืออออ....แฮกๆ...”เขารวบรวมพลังเกือบสุดท้ายหันหน้าหนีออกมา และรีบหายใจทันที...เกือบตายเพราะขาดอากาศแล้วไหมล่ะ!

    “น่าเสียดายที่รอบนี้ไม่มีหูแมวโผล่...”เซฮุนปล่อยมือและเลื่อนใบหน้ามากระซิบข้างหู ก่อนที่ลู่หานจะเสียการทรงตัวหงายหลังลงบนฟูกนอน เซฮุนขยับคิ้วข้างหนึ่งเชิงถาม ‘ยั่วพี่หรอ?’

    “ป..เปล่านะ!...ผ..ผมจะนอนแล้วพี่อย่ามากวนผมนะ ถ้ากวนละก็ผมจะกลับไปนอนห้องผม!”ลู่หานรีบซุกตัวใต้ผ่าห่มผืนหน้าก่อนจะหลับตาลงอย่างรวดเร็ว เซฮุนเห็นดังนั้นก็แอบหัวเราะในลำคอก่อนจะดีดนิ้ว ภายในห้องมืดลง เขาเลิกผ้าห่มขึ้นมาพร้อมกับขยับตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันและดึงตัวลู่หานที่นอนหันหลังให้เขาอยู่เข้ามากอด

    คืนนี้ก็จะเป็นอีกคืนที่นอนหลับฝันดีของทั้งสองคน

    ........

    แต่ความสงบนั้นอยู่ได่ไม่นานเมื่ออาทิตย์ต่อมา เหล่าผู้อาวุโสจิ้งจอกต่างมารวมตัวกันหน้าคฤหาสน์เก้าหาง

    “ท่านซื่อซุน! ตอนนี้เหล่าจิ้งจจอกน้อยใหญ่ลือกันให้ทั่วว่าท่านเก็บปีศาจแมวมาเลี้ยง พวกข้ามีความเห็นว่าไม่เหมาะสมที่ท่านที่เป็นถึงจ้าวจิ้งจอกจะปฏิบัติตนเช่นนี้ อีกหน่อยพวกปีศาจเสือคงคิดเหิมเกริมเข้ามารุกรานเผ่าพันธุ์เรา และทำลายเผ่าพันธุ์เราจนย่อยยับเพราะปีศาจแมวเป็นตัวชักนำ ด้วยเหตุนี้จึงขอให้ท่านไล่ปีศาจแมวออกไปด้วย!”

    เขตอาคมทำให้คนที่อยู่ภายในไม่ได้ยินเสียงใดๆจากข้างนอก แต่ลู่หานก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี

    ตอนแรกเซฮุนเชิญเหล่าผู้อาวุโสจิ้งจอกกลับไปดีๆแต่เมื่อเห็นว่าจิ้งจอกเฒ่าเหล่านั้นไม่ยอมง่ายๆโดยเฉพาะจิ้งจอกเฒ่าคิมที่ยังคงแค้นเคืองเรื่องที่เซฮุนไปทำร้ายธิดาของตนจนเกือบตาย....เซฮุนจึงตัดปัญหาโดยการไล่จิ้งจอกเฒ่าพวกนั้นออกนอกเขตคฤหาสน์และกางเขตอาคมป้องกันทันที

    “เรื่องชักจะบานปลายแล้วนะครับพี่เซฮุน”ลู่หานรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย อุคส่าห์ได้อยู่กับอีกฝ่ายอย่างสงบแล้วแท้ๆ เซฮุนช้อนใบหน้าของลู่หานขึ้นมา

    “นายไม่ต้องเป็นห่วงหรอก...”

    เรื่องที่เขาพาลู่หานเข้ามาอยู่ด้วยกันในคฤหาสน์ต่างเป็นที่รู้โดยทั่วกันตั้งแต่เกิดเรื่องที่ทำให้ลู่หานบาดเจ็บสาหัส แต่ตอนนั้นไม่มีใครกล้าพูด พอเวลาผ่านไปเรื่องชักจะบานปลาย เล่ากันปากต่อปากต่างแต่งเรื่องกันมั่วจนจบลงที่ เขาถูกกล่าวหาว่าพาปีศาจแมวเข้ามาเลี้ยงในคฤหาสน์ทำให้ปีศาจเสือได้ใจบุกรุกทำลายพื้นที่ของชาวบ้านในหลายพื้นที่

    ...ทั้งๆที่ไอ้พื้นที่ที่ถูกทำลายเป็นฝีมือของพวกสุนัขป่าต่างหาก! เพราะชาวบ้านในแถบละเลยหน้าที่ในการเฝ้ายามจึงเปิดโอกาสให้สุนัขป่าธรรมดาเข้ามาทำลายพื้นที่เพื่อหาอาหารได้

    “ไม่...เรื่องนี้เพราะผมเป็นต้นเหตุผมต้องออกไปพูดกับพวกเขา!”ลู่หานรีบวิ่งออกไปหน้าคฤหาสน์ทันที

    “ลู่หาน!”เซฮุนรีบตามอีกฝ่ายไป

    เจ้าพวกนั้นมันไม่ยอมฟังใครที่มีฐานะต่ำกว่าพวกมันหรอกนะ!
   
    ปัง!

    เสียงเปิดประตูใหญ่หน้าคฤหาสน์ดังขึ้น ลู่หานปรากฏตัวต่อหน้าต่อหน้าเหล่าจิ้งจอกเฒ่าทั้งหลาย

    “ออกมาแล้วหรอปีศาจแมว! จงรีบออกไปก่อนที่พวกข้าจะฆ่าแกซะ!”จิ้งจอกเฒ่าคิมตะโกนออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว พลันจะเดินเข้าไปฉุนปีศาจแมวออกมาจากคฤหาสน์กลับถูกผนังบางอย่างที่มองไม่เห็นขวางเอาไว้

    “หนอยแก! กล้ากางเขตอาคมงั้นหรอ!”

    “ที่นี่เป็นเขตของข้า แล้วทำไมข้าจะกางเขตอาคมไม่ได้!”เซฮุนปรากฏตัวทางด้านหลังของลู่หาน เหล่าผู้เฒ่าเห็นดังนั้นจึงหยุดพฤติกรรมหยาบคายทันที

    “ท่านซื่อซุน! ปีศาจแมวนั้น..”

    “หุบปากของพวกเจ้าซะ!!!”เสียงทรงอำนาจดังขึ้นทำให้ไม่มีจิ้งจอกเฒ่าตัวไหนกล้าเอ่ยปาก....

    “ผมมาคุยกับพวกเขานะครับ...ไม่ได้มาขู่พวกเขา...และก็ช่วยปลดเขตอาคมให้ผมหน่อยนะครับ...”ลู่หานหันมาพูดกับเซฮุน จิ้งจอกเฒ่าบางตัวชักสีหน้าใส่แต่ก็ถูกเซฮุนถลึงตาใส่จึงยอมกลับไปก้มหัวให้ตามเดิม

    “แต่ว่า”

    “ขอร้องล่ะครับ”

    เซฮุนถอนหายใจ และปลดเขตอาคมออก

    “ขอบคุณครับ”ลู่หานยิ้มให้และหันมาพูดกับเหล่าจิ้งจอกเฒ่า

    “อย่างแรกเลยผมต้องขอโทษผู้อาวุโสทุกท่านนะครับ ผมเป็นปีศาจแมวก็จริงแต่ผมไม่เคยมีความคิดจะทำลายเผ่าพันธุ์จิ้งจอกนะครับ เพราะในตัวผมก็มีสายเลือกของจิ้งจอกอยู่ครึ่งหนึ่งผมไม่คิดจะทำลายเผ่าพันธุ์ตัวเองนะครับ...ถึงพวกท่านจะไม่ยอมรับว่าผมเป็นจิ้งจอก แต่อย่างน้อยขอให้ท่านเห็นแก่เลือดจิ้งจอกที่อยู่ในตัวผมเถอะแม้จะเป็นเพียงแค่ครึ่งเดียวก็ตาม ขอให้ผมได้อยู่กับพี่เซฮุนด้วยเถอะครับ”ลู่หานก้มศีรษะขอร้องกับเหล่าผู้อาวุโสที่อยู่ตรงหน้า...

    พอได้ยินเช่นนั้นอาวุโสบางตัวก็ใจอ่อนไม่พูดท้วงติงกับลู่หาน...แต่ไม่ใช่กับจิ้งจอกเฒ่าคิม

    “แมวอย่างเจ้ามีสิทธิร้องขอด้วยหรือไง เจ้ากล้าดียังไงมาแอบอ้างว่าตัวเองคือจิ้งจอก เจ้าพวกเลือดผสม! พวกชั้นต่ำ”

    “ข้าว่าเจ้าน่าจะเป็นชั้นต่ำมากกว่านะผู้เฒ่าคิม”เสียงหนึ่งดังขึ้นเบื้องหลังของเหล่าจิ้งจอกอาวุโส

    “ท่านผู้เฒ่าสูงสุด!”จิ้งจอกในร่างมนุษย์แก่เดินเข้ามาพร้อมกับจินจูที่ติดตามอยู่ด้านหลัง

    “ท่านผู้เฒ่าสูงสุดหมายความอย่างไร ท่านก็รู้ดีหนิว่าข้าไม่ใช่พวกชั้นต่ำ เจ้าปีศาจแมวนั่นต่างหาก!”

    “ข้าหมายถึงจิตใจของเจ้าช่างต่ำเสียเหลือเกิน เจ้ารู้หรือไม่เด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าพวกเจ้านั้นทั้งจิตใจและยศถาบรรดาศักดิ์เขาสูงกว่าเจ้าจนเทียบไม่ติด!!”

    “ท่าน!! มีหลักฐานอะไรมายืนยัน!!”จิ้งจอกเฒ่าคิมโมโหจนหน้าแดงเมื่อถูกด่าว่าต่อหน้าผู้อาวุโสจิ้งจอกทั้งหลาย

    “เหอะ! อีกหนึ่งเดือนเดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง!”

    “ท่านจิ้งจอกคิมข้าว่าเรากลับกันก่อนดีกว่า....”หนึ่งในกลุ่มจิ้งจอกอาวุโสเสนอ ทั้งจ้าวจิ้งจอกและผู้เฒ่าจิ้งจอกอยู่ด้วยกันขนาดนี้มีแววว่าจะแพ้ตั้งแต่ประโยคแรก...

    “หึ! ถ้าถึงวันนั้นแล้วเจ้าปีศาจแมวเป็นอยากที่ท่านพูดจริงข้าจะลาอกกจากการเป็นผู้อาวุโสให้ดู แต่ถ้าไม่ล่ะก็ฮึ! ข้าจะฆ่ามันให้ตาย!”จิ้งจอกเฒ่าคิมหันหลังกลับยอมถอยกลับบ้านของตน

    เมื่อเห็นว่าผู้นำในการประท้วงกลับไปเหล่าจิ้งจอกอาวุโสที่เหลือก็กลับตามบ้าง...จนหน้าคฤหาสน์เก้าหางเหลือแต่ผู้เฒ่าจิ้งจอก จินจู เซฮุนและลู่หาน

    “.......”ลู่หานถอนหายใจออกมาเนื่องจากเกรงว่าจะมีเรื่องถึงขึ้นต้องต่อสู้ โชคดีที่ท่านผู้เฒ่าจิ้งจอกมาห้ามทัพไว้ซะก่อน

    “ขอบคุณมากนะครับ”ลู่หานกล่าวขอบคุณผู้เฒ่า เซฮุนจึงถามต่อ

    “ท่านมีธุระอะไร”ผู้เฒ่ายิ้มให้ทั้งคู่

    “ข่าวดีสำหรับพวกเจ้าก็แล้วกัน”

___________________________________________________________________________


เฮ้!! ในที่สุดน้องแมวของเราก็ตัดสินใจได้แล้ว แต่งไปแต่งมาแอบหมั่นไส้ฮุนแฮะ....
เกลียดสุดก็พวกผู้อาวุโสจิ้งจอกนี่แหละ!
อธิบายนิดนึง....กลุ่มผู้อาวุโสจิ้งจอกเนี่ยเป็นเหมือนพวกสภาขุนนางจิ้งจอกไรงี้
แต่ท่านผู้เฒ่าจิ้งจอกที่ช่วยหานไว้ตอนเด็กไม่ได้อยู่ในกลุ่มผู้อาวุโสจิ้งจอกนะจ๊ะ เป็นคนที่มีอายุเยอะที่สุดในกลุ่มจิ้งจอกเลยได้รับความเคารพเรียกว่าท่านผู้เฒ่า
ซึ่งท่านก็ได้มาแจ้งข่าวดีให้ทั้งน้องหานกับพี่ฮุนด้วย....แจ้งอะไรหรอ...ตอนหน้าเดี๋ยวรู้ฮาๆๆๆ
#งดบริจาคหม้อ ไห กะละมัง รองเท้า
วางแผนไว้ว่าภาคนี้จะจบตอนที40แต่ไม่รุ้ว่าจะจะแต่งเกินหรือเปล่า....อุ๊บ
(พูดความลับทางธุรกิจออกไปเสียแล้ว)...ลาก่อนค่ะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

544 ความคิดเห็น

  1. #350 Akanishi Yimei (@akanishibluecat) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 16:32
    เฮ้ย ข่าวดีอะไร วู้ๆๆ  อย่างน้อยตอนนี้ก่ต้องรอให้ถึงวันนั้นละนะ 
    มันต้องผ่านไปได้อยู่แล้ว เมื่อมีความเชื่อใจกันชนาดนี้ 

    พี่ซื่อซุนคะ ต้องช่วยให้ลู่หานหายร้อนด้วยวิธีจูบอย่างเดียวหรอ 555
    เจ้าเล่ห์จิงๆ แต่ยังไง สุดท้ายก่ถูกลูกแมวปฏิเสธที่่จะอาบน้ำด้วย สม 555555 
    #350
    0
  2. #331 oohsaykat (@cardy) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 17:38
    โอ้ย แค่ผู้เฒ่าคิมคนเดียวสินะที่ไม่ยอมฟังอะไรใดๆเลย นึกถึงพวกขุนนางตัวร้ายในละครพีเรียดเลยค่า ฮุนลู่ต้องผ่านไปได้ ไฟต้องไม่เผาลู่เเน่นอน! ลู่เราเข้มเเข็งขึ้นเยอะ! ส่วนคืนพระจันทร์เต็มดวงอิพี่ฮุนก็แอบกอบโกยตลอด
    #331
    0
  3. #295 gdnip (@gdnip) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2559 / 18:11
    หมั่นไส้ผู้เฒ่าคิมอ่ะ มาว่าลู่หานหรอเดี๋ยวกระโดดถีบเลยนี่//เว่อร์ รออ่านต่อค่าาา
    #295
    0
  4. #293 katuimt (@MMTTJK) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2559 / 16:14
    ชอบเรื่องแนวนี้มากเลยอ่าาา ไรท์มาต่อเร็วๆนะ เป็นกำลังใจให้ค่าาา
    #293
    0
  5. #292 btbaitoeynt (@bttoey-cyjin) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2559 / 15:48
    ข่าวดีคืออารายยย กรี๊ดดด ไรท์มาต่อเร็วๆๆๆๆน้าาา เค้ารออยู่ สนุกมากเลยยยอ่ะ
    #292
    0