[Fic EXO] Kyuubi no youko [HunHan]

ตอนที่ 38 : Chapter37 : เกล็ดมังกร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 521
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    14 มิ.ย. 59



    เซฮุนเชิญท่านผู้เฒ่าเข้าไปนั่งคุยในคฤหาสน์ เมื่อลู่หานเห็นว่าผู้เฒ่า จินจูและเซฮุนอยู่ในห้องรักแขกเรียบร้อยแล้วตนจึงเดินออกห้อง

    “ไปไหน มานั่งนี่”เซฮุนห้ามเด็กหนุ่มเอาไว้ ลู่หานแอบยิ้มเล็กน้อยที่อีกฝ่ายไม่ไล่เขาออกไปเหมือนคราวที่แล้ว จึงเดินกลับมาและนั่งข้างเซฮุน

    “แฮ่ม...ข้าว่าเจ้าน่าจะรู้เรื่องพระจันทร์สีเลือดแล้วใช่ไหมลู่หาน”ผู้เฒ่ามองหน้าลู่หาน เด็กหนุ่มพยักหน้าเป็นการตอบคำถาม

    “เอาหล่ะ...ข้าเพิ่งจะไปค้นตำราเก่าที่สืบทอดจากบรรพบุรุษของข้ามา ข้าก็ได้ความเกี่ยวกับพิธีกรรมชำระล้างเลือดของปีศาจเสือในคืนพระจันทร์สีเลือดเพิ่มมากขึ้น”เมื่อถูกโยงมาหัวข้อนี้ทั้งลู่หานและเซฮุนจึงตั้งใจ

    “เอกสารเก่าของบรรพบุรุษบอกว่าปีศาจแมวที่เคยเข้าพิธีนี้มีน้อยมาก และส่วนใหญ่ที่เข้าพิธีกรรมนี้จะตาย...เดี๋ยวๆอย่างเพิ่งทำหน้าแบบนั้นสิฟังข้าพูดให้จบก่อน”ผู้เฒ่ารีบปรามเมื่อเห็นว่าเซฮุนเริ่มจะฉุนขาดเมื่อตนบอกว่าส่วนใหญ่ที่เข้าพิธีกรรมนี้จะตาย

    “ปีศาจแมวที่เคยเข้าพิธีกรรมนี้มักจะมีสายเลือดจิ้งจอกธรรมดา นั่นก็คือเกิดจากจิ้งจอกชนชั้นธรรมดากับเสือ...ดังนั้นจึงไม่มีพลังพอที่จะปกป้องตัวเองจากไฟบริสุทธิ์ได้ แต่สำหรับพวกชนชั้นสูงนั้นเป็นข้อยกเว้น...เพราะพลังที่มีมากมาตั้งแต่เกิดและพลังที่เพิ่มขึ้นในคืนพระจันทร์สีเลือดจึงทำให้มีพลังในการปกป้องจากไฟบริสุทธิ์ได้”

    “ถ้างั้นหมายความว่าต้องมีเลือดของชนชั้นสูงเท่านั้นถึงจะสามารถเปลี่ยนได้โดยไม่ตายหรอครับ....”ลู่หานถามแทรกขึ้นมา

    “ใช่แล้ว พวกชนชั้นสูงสังเกตได้ง่ายมาก ขนสีขาวไงชนชั้นสูงขนจะมีสีขาวเป็นประกายสวยงาม จิ้งจอกชนชั้นธรรมดาจะมีสีน้ำตาลอมแดง และสำหรับจิ้งจอกเก้าหางจะมีขนสีทองเป็นเอกลักษณ์ เจ้ามีขนสีขาวลู่หาน...เจ้ามีเลือดของชนชั้นสูง”

    “ไม่...เป็นไปไม่ได้”ลู่หานตอบผู้เฒ่าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

    “..........”ผู้เฒ่าเงียบรอฟังลู่หานพูดต่อ

    “ผมจำได้ว่าพ่อของผมที่เป็นปีศาจเสือ...เขา...มีสีขาว”

    “แล้วแม่ของเจ้าที่เป็นจิ้งจอกล่ะ...”

    “แม่ผม...”ลู่หานมองหน้าเซฮุนก่อนจะกลั้นใจพูด

    “ขนสีน้ำตาลแดง...”เขาได้ขนสีขาวมาจากพ่อของเขา...ไม่ใช่แม่...

    “...............แม่เจ้าชื่ออะไร”ผู้เฒ่ายิ้มและถาม ลู่หานมองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ

    “ทำไมหรอครับ”

    “ตอบข้าเถอะ...แม่เจ้าชื่ออะไร”

    “ลู่ฟ่าง...ผมใช้นามสุลฝั่งแม่...แม่ผมอพยพมาจากแผ่นดินใหญ่...มาเจอกับพ่อที่นี่ พอผมเกิดไม่นานพ่อก็ถูกฆ่าและแม่ก็ถูกไล่ล่าหลายปีจน...ถึงวันที่ผมเจอกับพี่เซฮุนเป็นครั้งแรก...แม่ก็..”ลู่หานกำมือแน่นนึกถึงอดีตอันเลวร้ายที่ต้องสูญเสียแม่ไป...เซฮุนเอื้อมมือมากุมมือเด็กหนุ่มไว้เป็นการให้กำลังใจ

    “ข้าเสียใจเรื่องของแม่เจ้าด้วย แต่ถ้าแม่เจ้าคือลู่ฟ่างจริงนับได้ว่าเป็นเรื่องดีเกินความคาดหมายข้าเสียอีก...”

    “ผู้เฒ่าหมายความว่ายังไง”เซฮุนเป็คนเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าผู้เฒ่ามีสีหน้าที่ยินดีเหลือเกิน

    “จินจูเอาสิ่งนั้นออกมา”

    “ค่ะ”จินจูรับคำผู้เฒ่าและหยิบมสุดบันทึกเก่าเล่มหนึ่งขึ้นมาและส่งให้ผู้เฒ่า

    ผู้เฒ่ารับสมุดบันทึกและเปิดหน้าหนึ่งขึ้นมา วางไว้บนพื้นและยื่นให้ทั้งเซฮุนและลู่หานดูพร้อมกับอธิบาย

    “นี่คือผังตระกูลจิ้งจอก เจ้าเห็นว่ามันมีความซับซ้อนยิ่งกว่ารังมดเสียอีก แต่จุดกำเนิดอยู่ที่นี่ ท่านทามาโมะ ท่านคือต้นตระกูลของปีศาจจิ้งจอก บันทึกนี้ข้าได้รับสืบทอดมาจากบรรพบุรุษดังนั้นบันทึกนี้ไม่โกหกเด็ดขาด ในบันทึกนี้กล่าวว่าในสมัยที่ท่านทามาโมะยังอยู่บนดินแดนเกาะนั้นท่านถูกพวกมนุษย์ไล่ล่าและเผ่าปีศาจจิ้งจอกถูกฆ่าล้างเผ่าพันธุ์...แต่ก่อนหน้านั้นท่านทามาโมะมีเลือดเนื้อเชื้อไขและถูกส่งมาที่ที่เราตั้งถิ่นฐานอยู่จนถึงปัจจุบัน แต่...นี่คือสิ่งที่น้อยคนนักจะรู้...ท่านทามาโมะให้กำเนิดลูกแฝด!”เซฮุนและลู่หานมองหน้ากันและหันไปฟังท่านผู้เฒ่าต่อ

    “แฝนคนพี่ถูกส่งมาที่นี่และให้กำเนิดจิ้งจอกมากมาย ส่วนแฝดคนน้องถูกส่งตัวไปที่แผ่นดินใหญ่ ท่านทามาโมะเกรงว่าคนน้องอาจจะเจอภัยอันตรายหากอยู่ในร่างของจิ้งจอกขนสีขาวที่ยากแก่การซ่อนตัวในพื้นที่อันตราย ดังนั้นท่านจึงเปลี่ยนสีขนของแฝดคนน้องเป็นสีน้ำตาลแดง...จิ้งจอกแฝดน้องย้ายที่อยู่อาศัยและเปลี่ยนชื่อและแฝงกายอยู่ในแผ่นดินใหญ่...ชื่อของแฝดคนน้องคือลู่ปิง”

    “ลู่...ปิง”ใจของลู่หานเต้นไม่เป็นจังหวะเขาหวังว่าสิ่งที่ตนเองคิดจะเป็นจริง

    “เจ้าก็คือทายาทเชื้อสายของท่านลู่ปิง...สืบสายเลือดโดยตรงจากท่านทามาโมะ”เมื่อผู้เฒ่าพูดจบเด็กหนุ่มยิ้มออกมา เซฮุนก็หันมายิ้มให้กับลู่หานเช่นเดียวกัน

    “และอีกอย่าง...คำสาปเรื่องของสีขนที่ท่านทามาโมะร่ายใส่ท่านลู่ปิงนั้น ในบันทึกยังเขียนไว้อีกว่าคำสาปจะสิ้นสุดลงที่ทายาทรุ่นที่เก้าและนั่นก็คือเจ้าไงล่ะ ท่านทามาโมะคาดหวังว่าเมื่อถึงรุ่นที่เก้าเหล่าปีศาจจิ้งจอกจจะครองพื้นที่ของแผ่นดินใหญ่และไม่ต้องหลบซ่อนตัวอีกต่อไป...ดังนั้นขนสีของเจ้าไม่ได้มาจากพ่อ แต่มันมาจากต้นตระกูลของเจ้า เรื่องสีขนไม่ว่าจะผสมกับเผ่าพันธุ์ใดมาก็ตาม...สีขนนั้นจะแสดงถึงความเป็นจิ้งจอกเสมอ...”

    “เอาหล่ะที่นี่เจ้าก็คงตัดสินใจเรื่องจะเข้าพิธีชำระได้แล้วนะ...”ผู้เฒ่ายิ้ม ลู่หานหันไปมองเซฮุนและแอบหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะหันไปพูดกับผู้เฒ่า

    “ผมตัดสินใจจะเข้าพิธีได้ตั้งแต่หนึ่งสัปดาห์ก่อนแล้วล่ะครับ”ผู้เฒ่าตาโตเมื่อได้ยินคำพูดอีกฝ่าย

    “บ๊ะ! ตัดสินใจเร็วอะไรปานนั้นหรือเจ้ารู้เรื่องนี้ก่อนอยู่แล้ว?”

    “เปล่าครับ...เหตุผลที่ผมตัดสินใจน่ะ...เป็นความลับครับ”ลู่หานหันไปยิ้มกับเซฮุน ผู้เฒ่าเห็นดังนั้นจึงกอดอก

    “นั่นสินะ...เอาเถอะถึงเป็นความลับ...ข้อก็พอจะเดาได้ล่ะนะหึๆๆ...ถ้าเจ้าตกลงเรื่องนั้นแล้วเจ้าไปคุยกับเทพมังกรหรือยังล่ะ...”ลู่หานหุบยิ้มและถามผู้เฒ่า

    “เทพมังกร...พี่คริสนะหรอครับ...แล้วพี่คริสเกี่ยวอะไรด้วย?”

    เซฮุนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมมังกรไปเสียสนิท จึงอธิบายเรื่องราวให้ลู่หานฟังทันที

    “ในตัวนายมีเกล็ดมังกรน้ำแข็งที่เคยได้รับเข้าไปตอนนายยังเด็กอยู่ ถ้านายจะเข้าพิธีนายจะต้องให้หมอนั่นดึงเกล็ดน้ำแข็งที่อยู่ในตัวนายออกมา...”

    “.............”

    “นายจะเอายังไง....”เซฮุนถามเมื่อเห็นลู่หานเงียบไป เด็กหนุ่มครุ่นคินอยู่ชั่วครู่ก่อนจะหันมาสบตากับเซฮุน

    “.....พาผมไปหาพี่คริสทีสิครับ...”

    ...........

    ฟ่ออออ...

    งูเกล็ดน้ำแข็งตัวใหญ่ร้องขึ้นเมื่อเห็นว่าเจ้านายของมันมีท่าทีผิดปกติ...

    “มาแล้ว”เสียงเรียบเอ่ยขึ้นพร้อมกันเดินไปยังหน้าศาลเจ้า เขามองออกไปพบว่ามีจิ้งจอกเก้าหางเดินเข้ามาภายในศาลเจ้าและบนหลังของมันมีคนที่เขาคุ้นหน้า...

    เด็กหนุ่มคนนั้นลงจากหลังของจิ้งจอกเมื่อเห็นเขายืนอยู่ข้างหน้า ส่วนตัวจิ้งจอกก็เปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์

    “พีี่คริส...”เสียงที่ไม่ได้ยินมานานเป็นเดือน เขามองคนที่มาใหม่กำลังเดินเข้าใกล้เขาเรื่อยๆ

    “พี่คริสผมมีเรื่องจะขอร้อง...”

    “เข้ามาข้างในก่อนสิ”ไม่รอให้ลู่หานพูดจบเขาก็พูดตัดหน้าอีกฝ่ายและเดินนำเข้าไปในศาลเจ้า

    ลู่หานและเซฮุนกำลังจะเดินตามคริสเข้าไปในศาลเจ้า แต่เซฮุนกลับถูกงูเกล็ดน้ำแข็งตัวใหญ่ขวางเอาไว้

    ฟ่ออออ!!

    “ฮยอนมู!”ลู่หานเรียกชื่องู

    เซฮุนจ้องมองสิ่งที่มาขวางทางเขาอยู่ ไม่ทันจะลงมืออะไรคริสก็เอ่ยแทรกขึ้นมาเสียก่อน

    “ลู่หานคนเดียว”เซฮุนจ้องมองคริส และมองมายังลู่หาน

    “เดี๋ยวผมจะออกมาครับ”เมื่อได้ยินลู่หานพูดดังนั้นเซฮุนจึงพยักหน้า ลู่หานจึงเดินตามคริสเข้าไปในศาลเจ้า ทั้งสองเดินเข้ามาภายในห้องรับแขก

    “พี่คริสครับ...”

    “การที่เจ้ามาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้...เจ้าแน่ใจในคำตอบของเจ้าแล้วใช่ไหม...”

    “ครับ ผมแน่ใจแล้ว คำตอบของผมคือ ผมต้องการจะเข้าพิธีในคืนพระจันทร์สีเลือดครับ”

    “เจ้ารู้ใช่ไหมว่าเจ้ามีโอกาสตายได้”

    “...ผมรู้แต่ว่า”

    “แล้วทำไมเจ้าถึงอยากเข้าพิธีแบบนั้นอีก!!”คริสตะโกนออกมา ลู่หานก้มหน้าลง...

    “เพราะผม...อยากเป็นจิ้งจอก”

    “เพราะหมอนั่นบอกให้เจ้าเป็นใช่ไหม?”เมื่อคริสจับได้ว่าอีกฝ่ายเสียงสั่นเขาจึงพยายามระงับอารมณ์ขอตน

    “ไม่ใช่ครับ ผมตัดสินใจเองพี่เซฮุนไม่ได้บังคับผมแม้แต่น้อย...”

    “ลู่หาน...ข้าให้เจ้าคิดอีกครั้ง”คริสเดินเข้ามาจับไหล่ทั้งสองข้างของเด็กหนุ่มเอาไว้ คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันอย่างเคร่งเครียด

    “ไม่ว่าจะคิดอีกกี่ครั้งผมก็ยืนยันคำตอบเดิมครับ ซึ่งผมก็จะไม่เสียใจกับสิ่งที่ผมเลือก และแน่นอนว่าผมจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปด้วยครับ”ลู่หานสบตาอีกฝ่ายเพื่อยืนยันความต้องการของตนเอง จนคริสพึมพำออกมา

    “ทำไมล่ะ...”เขาปล่อยมือลงจากไหล่ของเด็กหนุ่ม หันหลังก้าวเดินสองสามก้าวและหันหน้ามาหาลู่หานอีกครั้ง

    “ทำไมเจ้าถึงมั่นใจขนาดนั้น...ว่าเจ้าจะมีชีวิตรอด...เจ้าเอาความมั่นใจนั้นมาจากไหนกัน”

    “เพราะผมเชื่อใจพี่เซฮุนครับ”

    “....................”คำตอบของลู่หานทำให้คริสนึกถึงสิ่งที่จิ้งจอกเคยพูดกับตน



    ‘งั้นฉันก็หวังว่าลู่หานจะยอมรับข้อเสนอ...และก้าวข้ามความอ่อนแอตัวเองไปได้’

    ‘เจ้าดูมั่นใจ’

    ‘ฉันเชื่อในตัวเขา’

    

    คริสหัวเราะออกในลำคอเบาๆ

    เขา..แพ้แล้ว...แพ้ทั้งเรื่องคำท้าทาย และแพ้เรื่องหัวใจ...

    ...เจ้าชนะจิ้งจอก

    ช่วงเวลาสิบสองปีมันไม่เพียงพอที่จะแยกทั้งสองคนออกจากกันได้ หรือมันฝังแน่นในรากลึกของจิตวิญญาณทั้งคู่กันแน่...


    “ลู่หานก้าวมาหาข้า...ข้าจะดึงเกล็ดมังกรในตัวเจ้าออกมา”

    ลู่หานทำตามที่อีกฝ่ายบอกเด็กหนุ่มเดินเข้ามา คริสยื่นมือทาบไปที่อกของเด็กหนุ่มหลับตาสร้างสมาธิ ฉับพลันเกิดกระแสลมเย็นรอบตัวทั้งสองคนเกิดแสงสว่างสีฟ้าทั่วร่างของลู่หานและค่อยๆมารวมตัวกันที่กลางอกจนกลายเป็นจุดเดียวกัน คริสค่อยๆชักมือกลับแสงสีฟ้าค่อยๆหลุดออกมาจากร่างของลู่หาน ก่อนที่คริสจะหยิบมันมากำไว้ในมือของเขา

    ลู่หานจับกลางอกตนเองที่เหมือนถูกดึงอะไรบางอย่างออกจากร่างกายเมื่อครู่ คริสแบมือออก กลางฝ่ามือของอีกฝ่ายมีวัตถุกลมแบนเปล่งประกายสีฟ้าอ่อนสวยงาม ก่อนจะกุมมืออีกครั้ง มังกรหันหลังให้อีกฝ่ายและเดินออกมาจากตรงนั้น...

    “...กลับไปซะ...หมดธุระของเจ้าแล้ว...”

    ลู่หานรีบเดินเข้าไปจับข้อมืออีกฝ่ายไว้

    “พี่คริส...ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมาครับ พี่เป็นทั้งพี่ชายและเพื่อนที่ดีที่สุดของผม พี่คอยปกป้องผมตลอดเวลา...ผมรู้ว่าพี่เป็นห่วงผม แต่ตอนนี้ผมอยากเลือกทางเดินเป็นของตัวเอง...แต่ผมก็ไม่ได้คิดจะลืมพี่นะครับ..แต่ว่า..”

    คริสถอนหายใจออกมาก่อนจะหันกลับมาอีกครั้งและยื่นเกล็ดมังกรให้เด็กหนุ่ม

    “ติดตัวไว้...แล้วเจ้าจะเข้ามาในเขตของข้าได้ อยากมาเมื่อไรข้าต้อนรับเจ้าเสมอ ยกเว้นเจ้าจิ้งจอกตัวนั้น...ตกลงไหม”

    ลู่หานยิ้มและพยักหน้าดีใจ ก่อนจะโผกอดอีกฝ่าย

    “ขอบคุณมากครับพี่คริส...”

    ลู่หานคลายกอด ก้าวถอยหลังมาก่อนจะโค้งศีรษะให้คริส

    “ข้าไม่ส่งนะ”

    “ครับ”เด็กหนุ่มยิ้มและเดินไปยังทางออก ภายในห้องเหลือแต่เทพมังกรที่จิตใจถูกแช่ด้วยน้ำแข็งเรียบร้อยแล้ว

    ยิ่งความรู้สึกรุนแรงเท่าไร...ยิ่งถูกล่ามไว้หนาแน่นเท่านั้น สู้ไม่มีเลยจะได้เป็นอิสระดีกว่า...จิ้งจอกคู่กับไฟ...มังกรอย่างเขาก็สมควรแล้วที่จะคู่กับน้ำแข็ง...หัวใจที่เหนื่อยล้าจะได้ถูกแช่แข็งเสียที....

    ....

    “พี่เซฮุน!”ลู่หานเดินออกมาจากตัวศาลเจ้า เซฮุนเดินปรี่เข้าไปหาเด็กหนุ่ม

    “พี่คริสเอาออกมาให้แล้วครับ นี่ไง”ลู่หานแบบมือที่กำเกล็ดมังกรน้ำแข็งไว้

    ‘เจ้ามังกรนั่นว่าง่ายกว่าที่เขาคิดไว้เหมือนกันนะ’เซฮุนพยักหน้า และแปลงร่างเป็นจิ้งจอกเพื่อพาเด็กหนุ่มกลับคฤหาสน์

    ฟ่ออออออ...

    ลู่หานหันมองตามเสียง นั่งลงกับพื้นเพื่อคุยกับงูตัวใหญ่

    “ฮยอนมู...อย่าทำหน้าเศร้าสิ...เดี๋ยวผมจะกลับมาเยี่ยมแน่นอน”

    ฟ่ออ..

    “อื้ม...ผมสัญญา”เด็กหนุ่มยื่นนิ้วก้อยออกมา ฮยอนมูจึงใช้ปลายหางตัวเองเกี่ยวก้อยอีกฝ่ายไว้

    ฟ่อออ.....

    “ลาก่อนครับ”ลู่หานยิ้มก่อนจะเดินกลับไปหาเซฮุน และกระโดดขึ้นหลังจิ้งจอกเพื่อที่จะเดินทางกลับไปยังคฤหาสน์ของพวกเขา

    ฮยอนมูมองร่างของจิ้งจอกจนลับสายตา มันจึงเลื้อยเข้าไปภายในศาลเจ้าและพบกับเจ้านายของตนที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ในห้องเดิม

    “ฮยอนมู...”

    ฟ่อออ
    
    งูตัวใหญ่ตอบรับเจ้านายของมัน

    “ข้าว่าจะกลับไปที่บ้านเกิดซักพัก...”

    ฟ่ออ!

    “ไม่ต้องตามข้าไป ข้าสั่งให้เจ้าอยู่ที่นี่ ไม่รู้ว่าอีกกี่ร้อยปีถึงจะกลับมา ข้าไม่ต้องการให้ที่นี่รกร้าง ฝากเจ้าดูแลที่นี่ด้วย”

    สิ้นคำสั่งฮยอนมูเศร้าเล็กน้อยก่อนจะก้มหัวให้เจ้านายของมันเป็นการรับคำสั่ง...

    .....

    ครั้งนี้ลู่หานและเซฮุนกลับมาที่คฤหาสน์เร็วกว่าครั้งที่แล้วเพราะไม่ได้ไปอ้อมเขาลูกไหน ทั้งสองเข้าไปในคฤหาสน์ และเดินเข้าไปในห้องรับรองที่ผู้เฒ่ายังคงนั่งจิบชารอพวกเขาอยู่

    “ท่านผู้เฒ่ารอนานไหมครับ”ลู่หานเดินเข้ามาคนแรกและตามด้วยเซฮุน

    ผู้เฒ่าวางถ้วยน้ำชาลง“มาเร็วกว่าที่คาดไว้เสียอีก ท่านเทพมังกรว่าอย่างไรล่ะ”

    “ไม่ได้ว่าอะไรครับ แค่เอาเกล็ดมังกรออกมาให้เฉยๆ อ๊ะ...นี่ครับเกล็ดมังกรของผู้เฒ่า...”ลู่หานจำใจยื่นเกล็ดมังกรให้ เขาลืมไปเลยว่าเดิมมันเป็นของท่านผู้เฒ่า

    “เจ้ารับไปเถอะ...มันเป็นของเจ้า การที่ร่างกายของเจ้ารับเกล็ดมังกรนี้ได้ก็ถือว่าเทพมังกรมอบสิ่งนี้เพื่อเจ้า ข้าเป็นเพียงคนรักษาไว้จนกว่าจะถึงมือผู้เหมาะสมเท่านั้นเอง”ลู่หานยิ้มกว้างออกมาและรีบขอบคุณท่านผู้เฒ่าทันที

    “ขอบคุณมากครับ”

    ฝ่ายซื่อซุนที่เห็นเกล็ดมังกรนั่นแล้วรู้สึกหงุดหงิดจนอยากจะบี้ให้แหลกคามือ แต่ถ้าทำอย่างนั้นมีหวังลู่หานคงร้องไห้เป็นแน่ และคงไม่พ้นเขาที่ต้องบากหน้าไปขอเกล็ดอัดใหม่....ไม่เขาจะไม่ขอร้องเจ้ามังกรบ้านั่นเป็นอันขาด!

    เซฮุนถอนหายใจแรงๆและพยายามไม่มองไอ้ของสีฟ้าๆที่อยู่ในมือลู่หานอีก

    หลังจากนั้นท่านผู้เฒ่าจึงเริ่มเล่ารายละเอียดของพิธีให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ และวิธีการเตรียมตัวก่อนเข้าพิธี ลู่หานตั้งใจฟังอย่างมาก...ส่วนเซฮุนก็ต้องฟังด้วยเผื่อเกิดเหตุอะไรจะได้แก้ไขได้ทันการณ์

    “เข้าใจล่ะนะ...พิธีนี้สำคัญมาก ลู่หานเจ้าจำได้ใช่ไหมว่าเจ้าต้องทำอะไรบ้าง”

    “ครับ ช่วงนี้ให้ทานอาหารสะอาดจำพวกผลไม้ไม่ทานเนื้อสัตว์ ไม่ควรกินสาเกหรือของอย่างอื่นที่ส่งผลต่อพลัง ชำระกายด้วยน้ำบริสุทธิ์จากแหล่งน้ำศักดิ์สิทธิ์หลังพระอาทิตย์ตกดินเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ก่อนะถึงวันพิธี ..ล..และก็....”เมื่อถึงประโยคสุดท้ายเด็กหนุ่มหน้าแดงขึ้นมาทันทีและเหล่มองคนที่นั่งอยู่ข้างๆเขา

    “ว่าอย่างไร ข้อสุดท้ายล่ะ”ผู้เฒ่าเร่งเอาคำตอบจากเขา ลู่หานหลับตาแน่นก่อนจะตอบคำถาม

    “ม..ม..ไม่มีเพศสัมพันธ์ ก่อนเข้าพิธีสองสัปดาห์ครับ...”

    ...มาบอกเขาทำไม! ไปบอกจิ้งจอกหื่นที่นั่งอยู่ข้างเขาดีกว่าไหม จ้องจะกินเขาอยู่ได้ทั้งวัน

    เมื่อได้ยินคำตอบแล้วผู้เฒ่าจึงพยักหน้าพอใจ “อ่อ...ข้าลืมบอกว่าข้อสุดท้ายว่าถ้าไม่ถึงขั้น..เอ่อ..แฮ่ม!....ไม่ถึงขั้นสอดใส่ก็ไม่เป็นไร”ลู่หานหน้าแดงหนักกว่าเก่า

    แล้วจะบอกต่อหน้าจิ้งจอกหื่นทำไมครับ!!!

    เมื่อเสร็จธุระผู้เฒ่าจึงขอตัวกลับคฤหาสน์เนื่องจากเห็นว่าพระอาทิตย์ใกล้ตกแล้ว ลู่หานและเซฮุนเดินมาส่งถึงหน้าคฤหาสน์ เมื่อรถลากปีศาจของท่านผู้เฒ่าหายไปแล้ว เซฮุนจึงกระซิบข้างหูของอีกฝ่าย

    “คืนนี้แช่น้ำด้วยกันนะ...”

__________________________________________________________________________

พี่คริสไปแล้ว...มังกรไปแล้วโอ้โนวววว
พี่อกหักรักคุดพี่ไม่เห็นต้องจากเรากลับบ้านเกิดเลย เดี๋ยวจะส่งคนไปดามหัวใจให้นะ
คริสเป็นคนเงียบมีความเป็นผู้ใหญ่สูงมากกก
แต่ด้วยความที่เป็นผู้ใหญ่นี่แหละเลยทำให้มักจะจองน้องลู่เป็นเด็กอยู่ตลอดเวลา
คล้ายๆกับเวลาพ่อแม่มองลูกว่างั้นแหละ แต่คาดว่าเฮียแกน่าจะตีมึนไม่รู้เรื่อง
ประมาณว่าหานนี่ลูกข้านะ เจ้าจิ้งจอกถ้าต้องการแต่งส่งสินสอดมาเป็นหัวของเจ้าเสียดีๆ
รักลูกมากจนไม่อยากยกให้ใคร และก็ตีมึนโมเมเอาเองว่ารักเขาแบบคนรักอะนะ
ไม่งั้นไม่ปกป้องออกนอกหน้าขนาดนั้นหรอก
อยากแสดงให้เห็นว่าความรักของที่ทั้งสองมีต่อเสี่ยวลู่ของเรานั้นแตกต่างกัน
ผู้เฒ่านี่ก็ดีนะอุตส่าห์บอกด้วยว่าถ้าไม่ถึงขั้นนั้นก็ไม่เป็นไร 55555




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

544 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 22:42
    ตอนนี้พี่คริสเป็นยังไงบ้าง.... อยากรู้เรื่องราว
    #543
    0
  2. #351 Akanishi Yimei (@akanishibluecat) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 16:32
    อ๊าาาาาาาาา  อิพี่มันหื่นกับน้องอีกแล้ว จะรอดถึง 2 อาทิตมั้ย 55555
    นี่ คิดว่า เซฮุน ต้องอดไปถึงสองอาทิต จะขำซะหน่อย แต่ถ้าไม่ถึงขั้นสอดใส่ก่ไม่เปนไร
    5555555 ปริ่มอิพี่มันเลยสิ  แล้วคิดว่า อิพี่ฮุนจะแช่น้ำอย่างเดียวมั้ย อ๊ายยยยยยย  เขินน 

    พี่คริส ลู่ไม่รักเดวเรารักแทนเองนะ มามะ เราจะปลอบ 
    #351
    0
  3. #343 kh129f (@nemosnowwhite) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 11:47
    อ่านรวดเดียวเลยค่ะ สนุกมากๆ???? พี่คริสเหมือนพ่อลู่หานจริงๆเลยน้า555
    #343
    0
  4. #341 มิคาเงะจัง (@naruk51138) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 23:08
    ส่งอาอี้ไปดามใจเลยค้า
    #341
    0
  5. #340 T'oey Tong (@exoppa12) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 10:22
    อิพี่ฮุนโครตหื่นนน55555
    #340
    0
  6. #339 oohsaykat (@cardy) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 23:30
    เบาใจแล้วมีความอย่างเเรงกล้าใ่าลู่จะรอดจ้า อิอิ สงสารพี่คริสที่แสนดีของน้อง ถึงจะเป็นศัตรูหัวใจของท่านเจ้าจิ้กจอกก็ตาม
    อกหักหนีไปรักษาแผลไกลมาก สงสารฮยอนมูต่อต้องอยุ่คนเดียว ;-;
    ท่านผู้เฒ่าคือให้เข้าใจว่ามีดีกว่านะเจ้าคะ ไม่น่าบอกลู่ทางให้ตาจิ้กจอกหื่นเลย5555555555
    #339
    0
  7. #338 BeeKray (@BeePhonenimith) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 00:38
    สงสารคริสจังเลย ส่งอี้ชิงไปดามใจด่วน กลับบ้านเกิดแล้วนิ หวังว่าที่นั่นจะมีคนที่ละลายหัวใจน้ำแข็งของพี่คริสได้นะ อี้ชิงไง อาอี้นะ น่ารักนะ มันจะดีมากถ้าได้คู่กับคริส
    #338
    0
  8. #337 Liv_Yuthing (@xiothing) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 22:12
    มันเศร้าคริสเก้อ
    #337
    0
  9. #336 gdnip (@gdnip) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 20:20
    สงสารคริสจังอ่ะ เสร็จแน่ลู่หานเสร็จเซฮุนแน่ เซฮุนก็ถนอมน้องหน่อยหื่นเกิน 55555 รอจ้าาาา
    #336
    0
  10. #335 Karinnn (@cee009) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 19:40
    สงสารพี่คริสอะไปซะแล้ว สงสารมยองอูด้วยอะ ต้องอยู่คนเดียว
    #335
    0