[Fic EXO] Kyuubi no youko [HunHan]

ตอนที่ 40 : Chapter39 : คืนสุดท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 460
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    24 มิ.ย. 59



    วันต่อมาลู่หานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่อยู่ดีๆเซฮุนหงายมือต่อหน้าเขาและสั่งให้ทำตาม

    “พี่คิดว่าตอนนี้เสี่ยวลู่คงมีพลังที่เพิ่มมากขึ้นจนรู้สึกได้สินะ”ลู่หานพยักหน้า

    จริงอย่างที่อีกฝ่ายบอก เขารู้สึกได้ว่ายิ่งใกล้วันพระจันทร์สีเลือดมากขึ้นเท่าไร พลังของตนเองก็ยิ่งเพิ่มขึ้นมากเท่านั้น แต่ไม่มีความทรมารหรือผลข้างเคียงใดๆจากพลังนั้นเลย

    “ตอนนี้ร่างกายของนายมีพลังของจิ้งจอกมากพอที่จะสามารถรองรับพลังวิญญาณจากหางของพี่ได้โดยไม่มีผลข้างเคียงใดๆ และคงสามารถใช้พลังจิตขั้นพื้นฐานอย่างเรียกไฟได้ พี่จะสอนเสี่ยวลู่เอง”เมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดดังนั้น ลู่หานรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา

    ...นี่เขาจะใช้พลังได้ด้วยหรอ?

    คิดได้ดังนั้นจึงฟังสิ่งที่เซฮุนสอนอย่างตั้งใจ

    “หงายมือทั้งสองข้างออกมา หันฝ่ามือทั้งสองข้างเข้าหากันเล็กน้อย และหลับตาลง นึกถึงเปลวไฟ.....ตอนนี้สะเก็ดไฟกลุ่มนั้นกำลังอยู่ในมือของนาย....จะเห็นว่ามันใหญ่ขึ้น...ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ...จนกลายเป็นกลุ่มเปลวไฟ เมื่อรู้สึกถึงมันไฟจะปรากฏเหนือมือ”ระหว่างที่พูดเซฮุนสังเกตท่าทางของอีกฝ่ายไปเรื่อยๆ ลู่หานทำตามอยู่ซักพักก็ขมวดคิ้วและหรี่ตาเล็กน้อยเพื่อดูว่ามีไฟอยู่ในมือของตนหรือไม่

    “ไม่เห็นมีไฟเลยพี่เซฮุน”ลู่หานกล่าวผิดหวังเล็กน้อย

    “เป็นเรื่องปกติ ไม่มีใครสามารถทำได้ตั้งแต่ครั้งแรกหรอกนะ ต้องฝึกไปเรื่อยๆ ถ้าเสี่ยวลู่ฝึกจนชืนก็ไม่ต้องหลับตาแต่สามารถเสกขึ้นมาได้เลย”เซฮุนหงายมือขวาของตนขึ้นมาเพียงพริบตาเดียวก็เกิดกลุ่มเปลวไฟขึ้นเหนือมือของเขา

     “สำหรับจิ้งจอกทั่วไปต้องใช้น้ำมันกับกระดูกสัตว์สร้างไฟ แต่สำหรับจิ้งจอกชั้นสูงจะสามารถใช้พลังจิตสร้างขึ้นมาเองได้โดยไม่ต้องพึ่งน้ำมันหรือกระดูกสัตว์”เซฮุนกำมือขวา เปลวไฟสีส้มแดงก็หายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
 
    “ลองดูไปเรื่อยๆ เสี่ยวลู่ทำได้อยู่แล้ว”

    ลู่หานพยักหน้าและหลับตาลงอีกครั้ง ผ่านไปไม่นานเด็กหนุ่มลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็วและมองที่มือว่างเปล่าของตนเอง

    “มีอะไรหรอ”เซฮุนถามขึ้น ลู่หานเงยหน้ามองอีกฝ่าย

    “ผมนึกว่าทำได้แล้วซะอีก เมื่อกี้ผมรู้สึกร้อนๆระหว่างมือ”

    “แสดงว่าเสี่ยวลู่ก็ใกล้จะทำได้แล้ว แต่พลังจินตนาการยังไม่พอ”ลู่หานขมวดคิ้วและมองมือตนเองอีกครั้ง

    นี่เขาก็พยามยามนึกแล้วนะแต่มันก็ยังไม่สมบูรณ์อีกหรอ...

    เด็กหนุ่มถอนหายใจกับความยาก แต่ก็หลับตาลงอีกครั้งฝึกไปเรื่อยๆ

    ไฟ....เปลวไฟ...

    เซฮุนยังคงเฝ้ามองลู่หานที่ยืนหลับตานิ่งอยู่ตรงหน้าเขา ผ่านไปเพียงไม่นานเกิดกลุ่มสะเก็ดไฟขึ้นมาเหนือมือทั้งสองข้างของอีกฝ่าย

    “ทำได้ดีแล้ว อย่าเพิ่งลืมตาให้นึกถึงภาพที่นายกำลังนึกตอนนี้ให้ชัดขึ้นอีก”เซฮุนรีบเอ่ยห้ามอีกฝ่ายที่กำลังจะลืมตา ลู่หานยังคงหลับตาต่อไปและนึกถึงภาพที่ตนคิดให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

    พรึบ!

    เพียงไม่นานเปลวไฟสีส้มแดงก็ลอยอยู่เหนือมือของเด็กหนุ่ม เซฮุนจึงพูดกับอีกฝ่าย

    “ลืมตาสิ”

    ลู่หานลืมตาขึ้นมาและพบว่ามีเปลวไฟลอยอยู่เหนือมือทั้งสองของตนเอง เด็กหนุ่มยิ้มออกมาอย่างยินดี

    “ผมทำได้แล้ว!”เซฮุนพยักหน้า

    “ถ้านายอยากทำให้หายก็เพียงแค่กำมือ”ลู่หานพยักหน้ารับคำแต่ยังไม่ทำตามเพราะกลัวว่าตนเองจะทำไม่ได้อีก อย่างน้อยก็ขอดูผลงานอันน่าภาคภูมใจที่เกิดจากพลังของตนเองหน่อยก็แล้วกัน

    ดูท่าอีกฝ่ายไม่น่าทำให้ไฟหายไปง่ายๆ จะบังคับให้ทำก็กะไรอยู่ แต่ถ้าไม่ทำให้หายไปคงจะไม่ยอมฝึกต่อแน่ คิดได้ดังนั้นเซฮุนจึงเดินเข้าใกล้อีกฝ่าย
    
    “ดูนี่นะ...”

    สองมือของเขาอังอยู่ข้างเปลวไฟอีกฝ่าย ก่อนจะค่อยๆขยับมือไปมารอบๆ กลุ่มเปลวไฟธรรมดาเริ่มขยับเปลี่ยนรูปร่าง

    จากเปลวไฟธรรมดาเริ่มเปลี่ยนรูปร่างเป็นสัตว์สี่เท้าตัวเล็ก ขาทั้งสี่เรียวยาวใบหูเล็ก ใบหน้าเรียวยาวยื่นออกมาเล็กน้อย ลู่หานตะลึงกับรูปร่างที่เปลี่ยนไป

    “นี่มัน...”

    กวาง แต่ไม่มีเขาและตัวเล็ก ลูกกวางงั้นหรอ...

    “เสี่ยวลู่(กวางน้อย)ไง”เซฮุนบอกอีกฝ่ายเพียงไม่นานไฟรูปกวางตัวนั้นก็ขยับไปมา และกระโดดออกจากมือ และวิ่งสลับกับกระโดดไปโดยรอบตัวของเด็กหนุ่ม

    ลู่หานมองกวางวิ่งไปมาอย่างสนใจ และยิ้มให้กับความน่ารักของมัน

    กวางไฟตัวน้อยวิ่งไปเรื่อยและกระโดดขึ้นสู่ท้องฟ้า และพลันหายไปกลายเป็นสะเก็ดไฟธรรมดาปลิวและมอดไปกับลม

    เวลาแห่งความสนุกหมดลง เด็กหนุ่มทำหน้ามุ่ยและมองตัวต้นเหตุที่ยืนยิ้มให้อยู่หน้าตนเอง

    “อยากให้มันอยู่นานๆก็ต้องฝึกบ่อยๆ มองกองไฟนานๆเดี๋ยวก็นึกออกเอง”มีแค่ประโยคเดียวที่เขาได้รับ แต่ก็ทำให้ลู่หานแอบยิ้มในใจ

    ...เขาไม่บอกหรอกนะว่า เปลวไฟที่เขาจินตนาการไม่ใช่สีแดงของไฟทั่วไป แต่เป็นไฟสีเงินของอีกฝ่ายต่างหาก

    ผ่านไปอีกสองวันลู่หานสามารถฝึกพลังขั้นพื้นฐานได้อย่างรวดเร็ว อาจะเป็นเพราะสายเลือดหรือพลังที่อยู่ในตัวกันแน่ แต่นั่นก็ไม่สำคัญเท่ากับสิ่งที่ลู่หานอยากใช้เซฮุนสอนตอนนี้

    “พี่เซฮุนสอนผมกางเขตอาคมหน่อยสิ”เซฮุนสงสัยระคนแปลกใจที่อยู่ดีๆลู่หานก็มาขอให้เขาสอนเอง

    “เขตอาคมเป็นพลังขั้นสูง ถ้าคิดจะฝึกคงยากและใช้เวลานาน จะฝึกไปทำไม”

    “ก็...เอาไว้ป้องกันตัวเองได้ไง  เผื่อบางครั้งพี่เซฮุนไม่อยู่ผมก็ป้องกันตัวเองได้...”มีใครเคยบอกไหมว่าเวลาเจ้าแมวตัวแสบโกหกจะหลบตาและทำเป็นมองไปทางอื่น

    ยิ่งเซฮุนเงียบเท่าไรลู่หานยิ่งเหงื่อตกเพิ่มขึ้นเท่านั้น

    ...จะรู้ความจริงไหมเนี่ย ลู่หานแอบกังวลอยู่ในใจ

    “ก็ได้”เมื่อได้ยินคำตอบอีกฝ่าย ลู่หานตาโตกับคำตอบที่ได้รับ ตอนแรกนึกว่าจะถูกปฏิเสธแต่กลับยอมสอนให้อย่างง่ายดาย

    “ยกแขนสองข้างขึ้น แขนตรงอีก แบบนั้นถูกแล้ว...เงยหน้ามองท้องฟ้า วาดแขนรอบๆตัว และค่อยๆหมุนรอบตัวเอง”

    ...ทำไมท่ามันแปลก ถึงคิดแบบนั้นลู่หานก็ทำตามอีกฝ่ายพูด

    เงยหน้าและหมุนรอบตัวเองมันช่างลำบากพอแล้ว ยังให้วาดแขนไปรอบๆอีก

    “แล้วไงต่ออ่ะ พี่เซฮุน....พี่เซฮุน”เมื่อไม่ได้รับคำตอบใดลู่หานจึงมองหาอีกฝ่าย

    เซฮุนยืนหันหลังให้เขามือข้างหนึ่งกอดอกและอีกข้างกุมใบหน้านั้นไว้ ถ้าสึงเกตไม่ผิดตัวอีกฝ่ายสั่นเล็กน้อย ลู่หานคงจะคิดว่าอีกฝ่ายไม่สบายถ้าไม่เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังหน้าแดงและมีน้ำตาเล็ดอยู่ที่หางตา นั่นมันกลั้นหัวเราะชัดๆ!

    “โอเซฮุน!!”

    สรุปได้ว่าอีกฝ่ายหลอกเขาให้ทำท่าประหลาดๆ ลู่หานจึงทำท่าจะเสกไฟและโยนใส่แต่กลับถูกอีกฝ่ายยกมือห้ามไว้ทั้งๆที่อีกมือยังคงกุมใบหน้ากลั้นหัวเราะตนเองไว้

    มันน่าจับมาข่วนให้ขนร่วงหมดไหมล่ะ!

    สุดท้ายเด็กหนุ่มก็สามารถบังคับให้เซฮุนสอนวิธีการกางเขตอาคม‘ที่แท้จริง’ได้ และก่อนพระอาทิตย์ตกดินลู่หานก็สามารถสร้างเขตอาคมเล็กๆล้อมรอบตนเองได้สำเร็จ

    ‘ไหนบอกต้องใช้เวลาฝึกนาน...กางเขตแค่นี้แปบเดียวเอง ง่ายกว่าจุดไฟตั้งเยอะ’

    เด็กหนุ่มคิดอย่างอารมณ์ดี สลายเขตอาคมทิ้งและเดินไปหาเซฮุน

    “พี่เซฮุนต่อไปนี้จะแช่ตัวพร้อมกันก็ได้นะ”ลู่หานพูดชวน เซฮุนขมวดคิ้วเล็กน้อยเป็นการสงสัย

    ไม่ว่าอย่างไรก็ตามมีหรือที่เขาจะปฏิเสธ ถึงแม้จะแปลกใจที่อยู่ดีๆคนขี้อายมาชวนเขาแช่น้ำด้วย แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะมาปฏิเสธข้อเสนอที่เชิญชวนขนาดนี้

    พลบค่ำลู่หานทำตามที่บอก ยอมให้เซฮุนลงไปแช่ตัวด้วยก็จริงแต่ว่า...

    “ทำไมต้องกางเขตอาคมล่ะ”เซฮุนถามอีกฝ่ายที่ใส่เสื้อคลุมสีขาวที่แทบไม่ช่วยปกปิดร่างกายใดๆยามแช่ตัวอยู่ในน้ำ

    “ก็ผมต้องปกป้องตัวเองไง กางเขตอาคมแบบนี้พี่แตะตัวผมไม่ได้หรอก ผมเห็นนะตอนที่พี่ใช้เขตอาคมกับพวกกลุ่มจิ้งจอกอาวุโส ตอนที่มีคนวิ่งเข้ามาแล้วถูกดีดกระเด็นเพราะเขตอาคมของพี่ไงล่ะ ดังนั้นถ้าผมกางเขตอาคมเป็นผมก็ไม่ต้องกลัวโดนพี่ทำมิดีมิร้ายแล้ว”

    ...นี่คือเหตุผลสินะที่มาขอให้สอนวิธีการกางเขตอาคม เด็กหนอเด็ก...รู้จักจ้าวจิ้งจอกน้อยไปเสียแล้ว

    “เสี่ยวลู่รู้ไหม ทำไมพี่ถึงบอกว่าการจะสร้างเขตอาคมต้องใช้เวลาฝึกนาน”เซฮุนเดินเข้าใกล้ลู่หาน

    ลู่หานรู้สึกกลัวเล็กน้อยแต่ก็ใจกล้าไม่ขยับหนีอีกฝ่ายที่เดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

    เซฮุนหยุดยืนหน้าลู่หานที่มีกำแพงบางๆเรื่องแสงกั้นเด็กหนุ่มไว้รอบตัว เขายื่นมือออกมาและผ่านกำแพงแสงนั้นอย่างง่ายดาย

    ลู่หานตาโตเมื่อเห็นว่ามืออีกฝ่ายผ่านเขตอาคมของตนเข้ามาได้อย่างง่ายดาย เด็กหนุ่มมองมือที่กำลังลูบไล้ใบหน้าเขาอย่างหวาดๆ

    “เพราะเขตอาคมจะต้องมีความแข็งแกร่งพอที่จะป้องกันยังไงล่ะ”เซฮุนยิ้มให้อีกฝ่าย ลู่หานหน้าซีดลงเล็กน้อย และค่อยๆถอยหลังทีละก้าว

    ....แย่แล้ว

    “พี่ขอชื่นชมเสี่ยวลู่ที่สามารถกางเขตอาคมขั้นพื้นฐานได้รวดเร็วขนาดนี้ แต่สำหรับพี่ที่เคยทำลายเขตอาคมของมังกรมาแล้ว เขตอาคมแบบนี้ก็เหมือนฟองสบู่ล่ะนะ...เอาล่ะ”เซฮุนประชิดตัวเข้าหาอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ลู่หานถูกแขนอีกฝ่ายรวบเอวไว้ทำให้ไปไหนไม่ได้

    “เสี่ยวลู่ของพี่อยากจะปกป้องอะไรงั้นหรอ...เดี๋ยวพี่จะช่วยปกป้อง‘ถึงข้างใน’ให้เอง”

    ลู่หานรู้ตัวเองว่าพลาดเสียแล้วที่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายอย่างงามๆไม่ทันตั้งตัวริมฝีปากร้อนก็ประกบลงมา พร้อมกับมือที่ลูบไล้ไปทั่วพร้อมกับปรนเปรอเด็กหนุ่มจนสุขสมไปหลายครั้ง จนแทบสลบคาสระน้ำอีกครั้ง

    เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนี้สอนให้ลู่หานรู้ว่า...

    ‘อย่าแหย่จิ้งจอกหื่น ไม่ว่าจะเตรียมพร้อมมาแค่ไหนก็ตาม’

    ในวันถัดมาลู่หานจึงง่วนอยู่กับการสร้างพลังเขตอาคมให้แข็งแกร่งขึ้น

    ...ถ้าไม่อยากถูกอีกฝ่ายผ่านเข้ามาโดยง่ายอย่างต่ำก็ต้องกางเขตอาคมที่มีพลังเทียบเท่ามังกรให้ได้ แต่พอเทียบสภาพเขาในตอนนี้แม้แต่แมลงก็ยังบินเข้ามาในเขตอาคมของเขาได้ ไม่น่าเรียกได้ว่าเป็นเขตอาคมแต่เป็นแค่อากาศเรืองแสงมากกว่า

    คิดแล้วก็ยิ่งหงุดหงิดใจ เหวี่ยงแขนขวาด้วยความหงุดหงิดเพื่อสลายเขตอาคม เขตอาคมนั้นสลายหายไป พร้อมกับปรากฏก้อนหินก้อนเล็กๆที่อยู่ใต้เท้าของเด็กหนุ่มขยับไปมาเล็กน้อยและหยุดนิ่งโดยที่เจ้าตัวไม่ทันสังเกต

    วันนี้เกือบทั้งวันลู่หานต้องอยู่คนเดียวเนื่องจากอีกฝ่ายเห็นบอกว่าต้องไปทำธุระกับผู้เฒ่าที่คฤหาสน์ให้เสร็จแล้วก่อนพระอาทิตย์ตกดินจะกลับมา

    ลู่หานนั่งบนโขดหินริมสระและจุ่มปลายเท้าลงในน้ำ พอไม่มีอะไรทำก็เสกของเล่นใหม่ที่ตนเริ่มใช้ชำนาญมากขึ้นอย่างจุดไฟขึ้นมาเหนือมือของตนอย่างง่ายดายไม่เหมือนเมื่อสามวันก่อนที่กว่าจะจุดได้ต้องหลับตาหลายนาที

    ...มันน่าจะมีอะไรให้เล่นได้มากกว่านี้สิ อย่างตอนที่พี่เซฮุนปั้นไฟให้เป็นกวาง...

    ...แล้วมันทำยังไงล่ะ ลู่หานก็ไม่เคยถามวิธีทำจากอีกฝ่าย ลองไปมั่วๆก็คงจะได้ละมั้ง

    เด็กหนุ่มขยับมือไปมาอย่างเงอะงะ แต่ลูกไฟก็ยังคงเป็นเช่นเดิม ลู่หานมองอย่างขัดใจเล็กน้อยและจ้องเขม้งราวกับว่าจะให้ลูกไฟนั้นทำตามคำสั่ง

    พรึบ..

    ลูกไฟไหวเป็นรูปร่างเล็กน้อยก่อนจะกลับมาอยู่ในรูปร่างเดิม ลู่หานหลับตาและส่ายหัวไปมาเล็กน้อยเผื่อว่าที่ตนเห็นเมื่อครู่ตาอาจจะฝาดไป

    เขาลองจ้องลูกไฟนั่นอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นเดิม

    ‘คิดไปเองละมั้ง...’

    ลู่หานใช้มืออีกข้างเสกลูกไฟขึ้นมาและนั่งโยนเล่นไปมาราวกับก้อนหิน นี่เป็นวิธีการเล่นที่เขาเพิ่งคิดขึ้นได้ไม่นานและมันก็แก้เบื่อได้ดีเสียด้วย

    “เด็กดีเขาไม่เล่นไฟหรอกนะ”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นข้างหลับเขาหลังจากที่เล่นกับลูกไฟเพียงไม่นาน

    ลู่หานสะดุ้งเล็กน้อย พร้อมกับลูกไฟสองลูกเมื่อครู่ที่ตนเล่นอยู่หายไป และหันกลับมามองคนข้างหลังทันที

    “ทำไมกลับเร็วจัง...”เด็กหนุ่มพูดเสียงเบาเล็กน้อยเพราะเคยโดนอีกฝ่ายเตือนให้ระวังเรื่องการใช้ไฟ แต่เมื่อครู่ไม่ได้นึกถึงคำเตือนจึงใช้ไฟมาเล่นราวกับลูกหินธรรมดา

    “ควรพูดว่าอะไร”เซฮุนพูดเสียงต่ำเป็นนัยๆว่าจะโกรธ

    “ขอโทษครับ...แต่ผมก็บังคับมันได้แล้วนะ”

    “แต่ถ้ามันพลาดขึ้นมาล่ะ พี่ยังไม่เอาไฟจิ้งจอกของพี่มาใช่สุ่มสี่สุ่มห้าเลย”ถึงแม้ลู่หานจะบอกว่าบังคับได้แล้วแต่เขาก็ยังไม่วางใจพลังของเด็กหนุ่มในตอนนี้อยู่ดี หากเกิดพลาดแล้วถูกไฟคลอกขึ้นมาจะทำอย่างไร

    “ขอโทษครับ...”ลู่หานก้มหน้ายอมรับผิดอย่างน่าสงสาร เซฮุนจึงได้แต่ถอนหายใจและเอื้อมมือไปลูบศีรษะอีกฝ่าย

    “ถ้าอยากเล่นวันหลังต้องให้พี่อยู่ด้วย หรือไม่ก็รอพลังของเสี่ยวลู่สมบูรณ์ก่อน ตกลงนะ”

    ลู่หานเงยหน้ามองคนที่สูงกว่า และยิ้มออกมาอย่างดีใจ

    “ครับ”

    สุดท้ายสิ่งที่ลู่หานชอบอย่างการที่เซฮุนปั้นไฟของตนเป็นรูปต่างๆและทำให้มันขยับไปมาราวกับมีชีวิต ก็ได้ทำตลอดช่วงเย็นวันนั้น โดยที่ลู่หานนั่งบนพื้นหินและพิงคนนั่งซ้อนอยู่ ซึ่งโอบเขาจากด้านหลัง เด็กหนุ่มเสกลูกไฟขึ้นมา ส่วนเซฮุนก็ทำหน้าที่ปั้นไฟให้เป็นรูปร่างต่างๆซึ่งแน่นอนว่าหนึ่งในนั้นต้องมีเสี่ยวลู่(กวางน้อย)แน่นอน

    คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายที่จะต้องแช่ตัวในสระน้ำศักดิ์สิทธิ์ และในวันพรุ่งนี้ลู่หานก็ต้องเตรียมตัวเพื่อเข้าพิธีในคือวันพรุ่งนี้ เซฮุนจึงยอมปล่อยให้อีกฝ่ายแช่น้ำโดยไม่ได้ทำอะไรเกินไปกว่าการนั่งแช่ในสระเดียวกัน แม้ว่าเขาจะดึงตัวเด็กหนุ่มให้มานั่งตัก ซบใบหน้าเข้ากับซอกคออีกฝ่าย และหลับตาสูดกลิ่นกายของเด็กหนุ่มตรงหน้าไปเรื่อยๆเป็นการพักผ่อนก็เถอะ

    ลู่หานเงยหน้าขึ้นมองพระจันทร์ที่ตอนนี้เต็มดวงแล้วแต่ยังคงเป็นสีเหลืองธรรมดาอย่างที่ควรเป็น สิ่งที่ลู่หานรู้สึกคือเขาไม่มีอาการตัวร้อนหรือปวดหัวที่เป็นผลข้างเคียงจากพลังที่เพิ่มสูงขึ้นเลยแม้แต่น้อย อาจเป็นเพราะว่าพลังจิ้งจอกในตัวของเขาสูงขึ้นจนสามารถรองรับพลังหางของอีกฝ่ายก็เป็นไปได้

    ลู่หานเหล่มองคนที่กำลังนั่งกอดตนเองจากทางด้านหลังและเอาใบหน้าซุกกับต้นขอเขาอยู่ คนในอ้อมกอดหงายศีรษะวางลงกับไหล่ของคนข้างหลัง หลับตาและถอนหายใจเล็กน้อย

    ...คืนสุดท้ายแล้วจริงๆ พรุ่งนี้จะเป็นยังไงบ้างเขาก็ไม่รู้ ถึงแม้ว่าจะมีเรื่องหลายอย่างรับประกัยความปลอดภัยของเขา แต่ไม่ว่าใครก็ตามหากมีความตายรออยู่ข้างหน้าก็คงสงบจิตใจไม่ลงหรอก...

    เด็กหนุ่มถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ทำให้คนที่กำลังพักสายตาอยู่ที่ต้นคอของเขา เงยหน้าขึ้นมาดวงตาสีทองจ้องมองอีกฝ่าย

    “เป็นอะไรหืม...”

    “แค่กังวลเรื่องพรุ่งนี้นิดหน่อยครับ”ลู่หานตอบไปตามจริง เซฮุนยิ้มเล็กน้อยก่อนจะขยับมือกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

    “ถ้าจะไม่ให้เสี่ยวลู่กังวลแม้แต่นิดเดียวเลยก็คงทำไม่ได้ พี่เข้าใจดี ถ้ามีอะไรที่พี่ช่วยได้บอกได้เสมอ”

    “ขอบคุณครับ”ลู่หานยกศีรษะขึ้นมาจากไหล่ของอีกฝ่าย เบี่ยงใบหน้ามองเซฮุนเล็กน้อย ก่อนจะเผยยิ้มเล็กน้อยและค่อยๆขยับใบหน้าของตนเข้าหาอีกฝ่าย จนริมฝีปากของทั้งสองชิดกัน
    ไม่มีจูบหรือสัมผัสที่เกินเลยไปมากว่านั้น ขอเพียงแค่พวกเขาทั้งสองต่างซึมซับความรู้สึกของกันและกันเอาไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้

    ...ไม่มีใครจะรู้ได้ว่าหลังจากพรุ่งนี้เขาจะเป็นอย่างไร เขาจะอยู่ในอ้อมกอดแบบนี้หรืออาจจะกลายเป็นเถ้าธุลีลอยไปในอากาศ ก็สุดแล้วแต่โชคชะตาแต่สำหรับตอนนี้เขาขอทำในสิ่งที่เขาทำได้ก็เพียงพอแล้ว

_____________________________________________________________________

ใครว่าตอนที่แล้วละมุนตอนนี้ทำเอาคนโสดอยากดิ้นตาย
สำหรับตอนนี้ไม่มีอะไรมากเขียนมาเพื่อฆ่าคนโสด โดยเฉพาะฉากในน้ำนี่ตั้งใจมากกกก
(แต่ก็อยากให้เห็นนะว่าเสี่ยวลู่เริ่มใช้พลังได้แล้ว บังเอิ๊ญแค่เน้นหนักความหวานเลี่ยนมากกว่า)
แต่งตอนนี้เสร็จอยากจะลาพักใจไปหลายปีเลย โอยยยยอิจฉาาา!!
ต้องขอขอบคุณผู้สนับสนุนหลักอย่างเพลงMonsterนะคะนั่งฟังทั้งวัน ฟังวนเพลงจบก็รีไปค่ะ
Q : เพลงเกี่ยวอะไรด้วย เนื้อหาเพลงมันแนวดาร์คๆแต่ทำไมแต่งละมุนได้?
A : เกี่ยวค่ะ! ฮุนหล่อค่ะ เลยแต่ได้ละมุนขึ้นอีกหลายล้านเท่า555555
     (เกี่ยวไหม? ได้ข่าวหล่อตลอดเวลาฮี้วววว)
สงสารปนขำเสี่ยวลู่อ่ะกางเขตอาคมเป็นแล้วสุดท้ายก็โดนจิ้งจอกหื่นเล่นอยู่ดี
โถ่...น้องไม่น่าทำเลย ไม่น่าแหย่จิ้งจอกหื่นเลย...
เสี่ยวลู่มีพลังพิเศษนะแต่จะพลังอะไรรอเฉยในตอนต่อๆไปนะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

544 ความคิดเห็น

  1. #359 btbaitoeynt (@bttoey-cyjin) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 15:42
    รออออออๆๆๆๆ สู้ๆค่ะไรท์
    #359
    0
  2. #358 fredfefe (@fredfefe_12) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 12:07
    ขำตรงแม้แต่แมลงยังผ่านอาคมได้5555 แต่เสี่ยวลู่ดูแข็งแกร่งอะะ มันอยู่ในสายเลือดดด!!!
    #358
    0
  3. #357 oohsaykat (@cardy) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 00:59
    ว่าแล้วค่ะไรทมีความสุขกับการทรมานรีดผู้โสดสนิท55555555555555 อ่านไปอิจฉาไปละมุนไปและฟินไปค่ะ55555555555มีความสุขเกินหน้าเกินตากันไปแล้ว!! ขำความเด๋อของลู่หานกับเขตอาคมมากค่ะ 55555555555 น่าเอ็นดูวววววววว สังหรณ์ใจไม่ดีเลยค่ะกับอิก้อนหิน
    #357
    0
  4. #356 MeOoil (@MeOoil) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 23:46
    แมวก็ยังเป็นแมวจะไปสู้จิ้งจอกได้ไงโดนพี่เค้าทำกลับซะคนอ่านเขินเลย
    #356
    0
  5. #355 Akanishi Yimei (@akanishibluecat) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 23:18
    ว้าวว ลู่ทำอะไรได้เยอะขึ้น พลังก่มากขึ้นด้วย แต่ยังเด็กไปที่จะต้านพลังของพี่เซฮุนนะ คิดจะห้าม 5555กลายเปนว่าถูกรังแกไปหลายรอบ งื้ออ เขินนะเนี้ย แล้วตอนนี้ก่เป็นคืนสุดท้าย ก่อนเข้าพิธี เชื่อสิ ว่าลู่หานจะผ่านไปได้
    #355
    0
  6. #354 Liv_Yuthing (@xiothing) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 22:15
    คืนสุดท้านแล้วววววว
    #354
    0
  7. #353 Muaywhale (@Muaywhale) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 16:49
    เพิ่งจะอ่านตอนที่แล้วจบไปไรท์มาต่อแล้ว555555 เราเพิ่งเข้ามาอ่านเรื่องนี้ค่ะ แล้วก็เม้นไปหลายตอนด้วย อินค่ะอิน555 สู้ๆค้าาา
    #353
    0