[Fic EXO] Kyuubi no youko [HunHan]

ตอนที่ 45 : Chapter44 : แหวนวงนั้น...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 707
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 ก.ค. 59

Kyuubi no youko


    แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาภายในห้อง...
   
    เปลือกตาหนาขยับเล็กน้อย คิ้วหนาขมวดเข้าหากันรู้สึกรำคาญกับแสงที่สว่างจ้าที่รบกวนการนอนของเขา

    เมื่อจะขยับแขนกลับรูสึกว่าตนเองไม่สามารถขยับแขนซ้ายได้ เซฮุนค่อยๆลืมตาขึ้นมาและพบกับกลุ่มผมสีขาวที่กำลังหนุนแขนซ้ายของเขาอยู่ มุมปากคลี่ยิ้มออกมา เมื่อนึกได้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อวาน

    จำได้ว่าเขา‘เข้าหอ’กับอีกฝ่ายจนถึงเมื่อช่วงบ่ายของเมื่อวานจนเต็มอิ่มแต่ก็รู้สึกว่ายังไม่พอ จนกระทั่งคนตัวเล็กสลบคาอกเขา

    ...คงจะเหนื่อยจริงๆ หรือเขารุนแรงเกินไปนะ...

    แต่จะโทษใครก็ไม่ได้พอเห็นผิวขาวๆ เสียงครางหวานๆ พร้อมกับแรงบีบรัดก็ทำให้เกิดอารมณ์ขึ้นอย่างง่ายดาย และสุดท้ายเจ้าสาวมือใหม่ของเขาก็ได้สลบยาวข้ามวันแบบนี้จนได้...

    ...ปล่อยให้นอนอีกซักหน่อยคงไม่เป็นไร...

    เซฮุนขยับแขนขวาจับผ้าห่มที่ร่นลงมาถึงเอวดึงขึ้นหลุมไหล่เนียนที่เต็มไปด้วยรอยแดงเป็นจ้ำๆ แม้จะเป็นช่วงต้นฤดูร้อนแต่ก็เป็นปลายฤดูใบไม้่ผลิ ลมเย็นพัดผ่านเข้าใต้ผ้าห่มตอนที่กำลังขยับอยู่นั้น ร่างเล็กที่ยังคงหลับสนิทก็เบียดกายหาเข้าหาความอุ่น มือเล็กกอดก่ายเอวอีกฝ่าย ร่างกายส่วนบนที่เปลือยเปล่าของทั้งสองแนบสนิทกัน ใบหน้าหวานซุกกับช่วงไหล่ของเขา

    เซฮุนงอแขนซ้ายเข้ามากอดไหล่ของคนตัวเล็ก ส่วนมือขวาก็โอบรอบกายช้อนมือไว้ที่ขมับอีกฝ่าย ก้มศีรษะลงเล็กน้อยสูดกลิ่นหอมอ่อนๆของกลุ่มผมสีขาวและหลับตาลง....

    .....

    เที่ยงวันลู่หานลืมตาตื่นขึ้นมา ตาคู่สวยกระพริบเพื่อปรับทัศนียภาพ ก่อนจะนิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อเจ็บปวดไปทั่วร่าง อย่าว่าแต่จะขยับตัวเลยแค่หายใจก็ลำบากแทบแย่...

    อย่างน้อยก็ยังโชคดีที่ในร่างเขามีพลังมากพอที่จะฟื้นฟูตนเองได้ในระดับหนึ่ง ไม่งั้นได้ตายคาอกเจ้าจิ้งจอกหื่นที่นอนอยู่ข้างๆเขาเป็นแน่ บอกแล้วว่าให้อ่อนโยนหน่อย...เอ่อ...เขาหมายถึงทำเบาๆ สุดท้ายเขาไม่รู้ว่าตอนนั้นกี่โมงกี่ยามรู้แต่เพียงว่าด้านนอกสว่าง และสติเขาก็หลุดไปทันทีที่สัมผัสได้ถึงสายธารอุ่นที่ไหลเข้ามาในตัวเป็นรอบที่เท่าไรก็ไม่รู้ รู้แค่ว่าตอนนี้เขารู้สึกเหนียวตัวมาก...

    คนตัวเล็กสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะค่อยๆฝืนขยับตัว เมื่อรู้สึกว่าคนข้างกายขยับตัวไปมาดวงตาสีทองลืมขึ้นมา พบว่าอีกฝ่ายที่กำลังพยายามลุกขึ้นได้เพียงนิดเดียวก็ล้มตัวลงนอนที่เดิมอีกครั้ง

  
***ตัดฉับ ทำความสะอาดเบาๆ ไม่มีอะไรเกินเลยค่ะ(กันไว้ก่อน)***


    เซฮุนเคลื่อนตัวหยิบผ้าสีขาวที่พาดมากับชามอ่าง ชุบน้ำอุ่นบิดหมาดๆก่อนจะเช็ดตัวลู่หานทุกซอกทุกมุมจนสะอาดจึงนำเสื้อคลุมตัวใหม่มาใส่ให้ เปลี่ยนฟูกผืนใหม่ก่อนจะอุ้มลู่หานให้นอนบนฟูกผืนใหม่และห่มผ้าให้

    “พี่ทำเหมือนผมเป็นคนพิการ...”ลู่หานพูดติดตลกแต่ดูท่าว่าอีกฝ่ายจะไม่คิดเช่นนั้น

    “พี่ขอโทษ...”ขอโทษที่ระงับอารมณ์ตัวเองไม่ได้...

    “ผมไม่ได้ว่าพี่นะ”ลู่หานรีบแก้ความเข้าใจผิดของอีกฝ่าย แต่เมื่อไม่เห็นว่าจะมีท่าทีดีขึ้นจึงเสนอบางอย่างขึ้นมา

    “พี่เซฮุน พี่จำสระศักดิ์สิทธิ์ได้ไหม ผมชอบที่นั่นถ้าพี่พาผมไปผมจะยกโทษให้ตกลงไหม”ได้ผล...ดูเหมือนว่าคนตรงหน้ามีสีหน้าดีขึ้นมาหน่อยก่อนที่จะยิ้มและพยักหน้าให้เขา

    “ได้ถ้าเสี่ยวลู่ชอบพี่จะพาไป”ลู่หานยิ้มออกมาก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้

    “พี่เซฮุน...แหวน...”ลู่หานชูมือข้างซ้ายของตนขึ้นมา

    “มันหลวมไปสำหรับผม ผมกลัวมันหลุด เปลี่ยนคืนไหม”เมื่อเซฮุนพยักหน้า ลู่หานจึงถอดแหวนที่หลวมไปสำหรับนิ้วนางซ้ายของเขาออกมาเช่นเดียวกับเซฮุนที่ดึงแหวนออกมาจากนิ้วก้อยข้างซ้าย ขณะกำลังจะส่งคืนอีกฝ่ายกลับเอ่ยขึ้นก่อน

    “ใส่ให้หน่อยได้ไหม”เด็กหนุ่มเม้มปากเล็กน้อยด้วยความเขินก่อนจะพยักหน้าให้ เซฮุนยืนมือซ้ายให้เขา ลู่หานจึงสวมแหวนที่นิ้วนางให้อีกฝ่าย

    พอถึงตาที่อีกฝ่ายจะสวมแหวนให้ เขาก็ยื่นมือซ้ายให้อีกฝ่ายเช่นกัน เซฮุนประคองมือลู่หานก่อนจะค่อยๆสวมแหวนที่นิ้วนางให้

    “รู้ไหม...เขาว่ากันว่าถ้าคู่ไหน ที่ฝ่ายหนึ่งใส่แหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายได้และขนาดของแหวนวงนั้นเท่ากันนิ้วก้อยของอีกฝ่ายแสดงว่าเป็นเนื้อคู่กัน”พอพูดจบเซฮุนเลื่อนแหวนเข้าไปที่นิ้วนางข้างซ้ายของลู่หานได้อย่างพอดี

    ลู่หานมองแหวนที่อยู่ที่นิ้วนางของตนก่อนจะเงยหน้ามองอีกฝ่าย

    “....น่าแปลกที่แหวนวงนี้พี่ใส่นิ้วก้อยได้พอดี”

    “แปลกตรงไหน?”ลู่หานเสหน้าทำเป็นสนใจอย่างอื่น

    “...........”เซฮุนขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินอีกฝ่ายถามเช่นนั้น...

    “ก็ผมเป็นเนื้อคู่พี่ไม่ใช่หรือไง”พูดจบลู่หานก็พลิกตัวหันหลังให้อีกฝ่าย ก่อนจะดึงผ้าห่มให้คลุมใบหน้าที่แดงจัดด้วยความอาย ใบหน้าคมก้มลงใกล้ผ้าห่มผืนหนา

    “เดี๋ยวนี้พูดจาชวนเสียตัวนะ”ร่างสูงกดจูบผ่านผ้าห่มที่เด็กหนุ่มคลุมตัวไว้ มุมปากเผยยิ้มอ่อนโยน

    ....ไม่เห็นว่าป่วยจะจับปล้ำอีกซักหลายๆรอบ...

    ลู่หานหลับไปอีกครั้ง แต่เซฮุนก็ยังคงนั่นอยู่ข้างที่นอนอีกฝ่ายไม่ห่างและอ่านหนังสือไปพลางจนกระทั่งถึงช่วงเย็น

    “ท่านซื่อซุนคะ”เสียงจินจูดังแผ่วมาจากนอกห้อง เซฮุนวางหนังสือลงและเดินไปเลื่อนประตูเปิด พบว่าอีกฝ่ายยกสาเก ผลไม้ และยามาให้

    “ดิฉันเตรียมอาหารไว้ให้แล้วค่ะ ส่วนนี่คือยาที่ช่วยบรรเทาอาการปวดตามร่างกายได้ค่ะ ถ้าจะให้ผลดีที่สุดก็ต่อเมื่อผู้ทานอยู่ในร่างของจิ้งจอกนะคะ”เซฮุนรับถามดอาหารมาจากจินจู

    “ขอบใจพวกท่านมาก แล้วท่านผู้เฒ่าล่ะ”

    “หลังจากเป็นพยานให้ในคืนเข้าหอของพวกท่านให้เสร็จ  ท่านผู้เฒ่ากลับไปตั้งแต่ช่วงเย็นวานนี้แล้วค่ะ ท่านผู้เฒ่าสั่งให้ดิฉันคอยดูแลความเรียบร้อยที่เหลือค่ะ”ร่างสูงพยักหน้าก่อนจะกล่าวเชิญอีกฝ่าย

    “ขอบใจพวกท่านอีกครั้ง เรารบกวนพวกท่านมามากแล้ว ขอเชิญพวกท่านกลับไปพักผ่อนเถอะ เราจะดูแลคู่ของเราเอง”

    “รับทราบค่ะ”จินจูโค้งกายให้อีกฝ่ายก่อนจะค่อยๆขยับตัวออกจากบานประตูและเลื่อนประตูปิดให้

    เซฮุนยกถาดอาหารและยา วางไว้ข้างฟูกของคนที่กำลังนอนหลับ

    “เสี่ยวลู่...”เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น พร้อมกับสะกิดร่างกายอีกฝ่ายเบาๆ

    “อือ.......ผมหลับไปนานแค่ไหนเนี่ย....”โดยปกติลู่หานเป็นคนตื่นง่ายเมื่อถูกปลุกจึงรู้สึกตัวแต่ดวงตายังคงปิดอยู่

    “หลายชั่วยาม ตอนนี้พระอาทิตย์จะตกแล้ว ลุกขึ้นมาทานอาหารก่อน”

    “ปวดตัวอ่าา...ลุกไม่ขึ้น...อุ้มหน่อย...”เหมือนสติยังไม่มา ไม่งั้นคงไม่ได้ยินคำอ้อนของลู่หานแน่

    เซฮุนแอบหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นท่าอ้อนของอีกฝ่าย เขาขยับผ้าห่มออกและค่อยๆพยุงตัวอีกฝ่ายขึ้นนั่ง ก่อนจะหันไปหยิบสาเกเทใส่จอกแล้วยื่นให้อีกฝ่าย

    “กินซะ จะได้มีแรง”ลู่หานชั่งใจเล็กน้อยก่อนจะรับจอกสาเกมา และจิบเล็กน้อยทันทีที่รับรู้ถึงรสชาติใบหน้าหวานทำหน้าเหยเก

    “....ขมอ่ะ”

    “กินไปอีกหน่อยอย่างน้อยมีนก็ช่วยเพิ่มพลังให้เสี่ยวลู่ได้ กินจอกนี้ให้หมดแล้วเดี๋ยวให้กินผลไม้ตกลงไหม”เซฮุนยื่นข้อเสนอให้อีกฝ่ายเหมือนเด็กๆ

    “พูดจริงนะ...”ลู่หานทวนคำอีกฝ่าย เซฮุนพยักหน้า

    เด็กหนุ่มหันกลับมามองจอกสาเกในมืออีกครั้งก่อนจะกลับตากลั้นหายใจและดื่มเข้าไปจนหมด

    “อื้อ...ขม!”

    ...ถ้าไม่ให้ดื่มก็จะไม่มีพลังกาย พลังงานส่วนใหญ่ที่จิ้งจอกได้มานั้นมักมาจากสาเก เขาก็เพิ่งเคยเห็นจิ้งจอกที่เกลียดสาเกขนาดนี้เหมือนกัน...

    เมื่อเห็นว่าลู่หานดื่มสาเกจนหมดแล้วตนจึงยื่นผลไม้ที่ปอกเสร็จแล้ว ให้อีกฝ่ายทาน

    กลับกลายเป็นว่าลู่หานทานแต่อาหารที่เรียกได้ว่าแทบไม่มีประโยชน์อะไรเลย เพียงแค่มีรสชาติที่อร่อยและช่วยให้อิ่มท้องเพียงแค่นั้น

    ผลไม้ที่ถูกปอกมาถูกกินจนหมดจาน เซฮุนจึงยื่นถ้วยยาให้ลู่หาน เด็กหนุ่มมองน้ำสีดำปริศนาก่อนะมองคนที่ยื่นให้

    “อะไรอ่ะ...พี่เซฮุน”

    “ยา...ช่วบบรรเทาอาการปวดร่างกายของเสี่ยวลู่ได้”ลู่หานหน้าแดงเมื่อนึกถึงสาเหตุที่ตนต้องมาปวดไปทั่วร่างโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่สะโพก...

    แต่สิ่งที่เรียกว่ยาต้องขึ้นชื่อว่าขมแน่นอน อยากหายปวด...แต่ก็ไม่อยากกินของขมอีก ลู่หานเบนใบหน้าไปทางอื่น

    “ไม่กินอ่ะ...ผมไม่ปวดแล้ว...”

    “ไม่กิน? หายปวดแล้วแน่นะ”ลู่หานหลบตา และพยักหน้ารัวๆ

    “........”เซฮุนไม่พูดตอบ เขาวางถ้วยยาไว้บนถาดเช่นเดิม ลู่หานแอบโล่งใจเล็กน้อยที่อีกฝ่ายยอมรามือ

    กึก!

    ลู่หานสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อ เซฮุนขยับมือแตะที่สะโพกของเขา ความเจ็บปวดแล้วแปรบขึ้นสันหลังแต่ยังคงดื้อดึงทำเป็นไม่รู้สึก

    “ไม่ปวดแล้วใช่ไหม...”ใบหน้าคมขยับเข้าใกล้ใบหน้าเขาเรื่อยๆ ริมฝีปากอีกฝ่ายประทับข้างแก้มเบาๆก่อนจะเลื่อนไปกระซิบที่ข้างหูของเขา

    “งั้นต่อจากเมื่อวานนะ...”เซฮุนแลบลิ้นเลียใบหูของเด็กหนุ่มเบาๆ

    เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายคิดจะทำจริงลู่หานจึงรีบบอกความจริงอย่างรวดเร็ว

    “ปวดๆๆ ผมปวดแล้ว! เอายามา!”ใครจะยอมให้อีกฝ่ายทำในตอนที่ร่างกายเขาเป็นแบบนี้ล่ะ ถ้าอีกฝ่าทำจริงๆมีหวังพรุ่งนี้มีขยับตัวไม่ได้หนักกว่านี้แน่!!

    “.......”เซฮุนเลิกคิ้วข้างหนึ่ง เชิงถามว่า ‘แน่ใจนะ’

    ลู่หานที่ห่วงสวัสดิภาพของตนในตอนนี้เหนือยความกลับรสขมนั้นพยักใบหน้าขึ้นลงอย่างรวดเร็วพร้อมกับยื่นมืออกมาเพื่อขอถ้วยยา

    เซฮุนยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะขยับตัวออกห่างจากลู่หานและหันไปหยิบถ้วยยาส่งให้

    ...ใช่ว่าเซฮุนจะไม่รู้ว่าเสี่ยวลู่แกล้งทำ ความจริงจะกรอกยาเข้าปากเขาและบังคับป้อนทางปากก็ย่อมได้ แต่เกรงว่าจะอีกฝ่ายจะงอนหนักหากเขาทำอย่างนั้น...

     ถ้วยยาถูกวางลงบนมือของลู่หาน เด็กหนุ่มทำใจอยู่ชั่วครู่ก่อนจะดื่มเข้าไป และก็พบว่ามันไม่ได้อย่างที่คิด ทานง่ายกว่าสาเกเสียอีก...

    “พี่น่าจะบอกก่อนว่ามันไม่ขม”

    “พี่ไม่รู้เพราะไม่ต้องกิน แต่เสี่ยวลู่ต้องกินเพราะปวดตัวไม่ใช่หรอ”

    ...หนอย...แล้วเพราะใครกันล่ะ!

_______________________________________________________________

     ตอนนี้เบาๆชิวๆหลังจากกรำศึก?มาจากตอนที่แล้ว
     NCบ่อยขนาดนั้นเลยหรอ?! ตอนนี้ยังมีNCอีกหรอ?!!!
     โนว!! ไม่มีค่ะฉากที่ตัดแค่ทำความสะอาดเบาๆ?เท่านั้นไม่มีอะไรเกินเลยจริงๆค่ะ
     กลัวตัวแดงเฉยๆกันไว้ดีกว่าแก้นะ XD
     ตอนนี้มีเปิดเรื่องใหม่เป็นของเฮียมังกรแล้วนะ ลองไปผ่านๆตากันได้
    

    


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

544 ความคิดเห็น

  1. #434 FaAdirek (@FaAdirek) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 22:40
    นี่จบแล้วหรอไรต์ ต่ออีกนิดสิ อยากให้มีแบบมีลูกจิ้งจอกอ่ะ น้าาาาาไรต์มาต่อหน่อยจิ
    #434
    0
  2. #433 Akanishi Yimei (@akanishibluecat) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 16:36
    งื้อ ท่านพี่ซื่อซุน เจ้าเล่ห์ ขี้หื่นจิงๆนะ  เล่นหืนข้ามวัน ข้ามคืน

    จนเสี่ยวลู่สลบคาอก สงสารเสี่ยวลู่ดีมั้ย แต่อีกใจก่เขิน 555555

    แลกแหวนกันด้วย อัยยะ 
    #433
    0
  3. #432 oohsaykat (@cardy) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 05:04
    พี่ซื่อซุนนี่เเนงม้ามาจากไหนคะ555555555555โอ๊ยตะวันโด่งเลยอ้ะสงสารลู่แปป ถ้าลู่เดินได้นี่สตรองมากบอกเลย5555555555 คู่ข้าวใหม่ปลามันสุดๆละมุนละไม-/-
    #432
    0
  4. #430 Liv_Yuthing (@xiothing) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 22:34
    มันดีกับใจ
    #430
    0
  5. #429 ♔S⊙ul◈◆ (@cielcheng) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 20:46
    อะไรจะน่ารักเบอร์นี้
    #429
    0
  6. #428 YJ_YS_M (@cassiopeia-inw5) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 16:07
    อย่าได้พูดว่าจิ้งจอกหื่นค่ะถ้าเล่นน้องข้ามวันขนาดนั้นต้องเรียกว่าเซฮุนคนหื่นเท่านั้นแล้วค่ะ
    #428
    0
  7. #417 kh129f (@nemosnowwhite) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 11:53
    สวีทกันแล้วรอมีหลานน้าาาา555555
    #417
    0