[Fic EXO] Kyuubi no youko [HunHan]

ตอนที่ 47 : Chapter46 : บางสิ่งที่ขาดหาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 485
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    29 ธ.ค. 59

Kyuubi nou youko




เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วันลู่หานก็สามารถขยับตัวออกจากห้องเพื่อออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ภายนอกได้ เนื่องจากที่ผ่านมาเขาถูกอีกฝ่าย’กอด’ตลอดเวลา


มีแรงออกมานอกห้องได้ก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว เขาก็ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายอดกลั้นมาจากไหน....สะโพกยังคงปวดอยู่เล็กน้อยแต่ก็พอที่จะลุกขึ้นยืนและเดินเองได้


วันนี้เก้าหางออกไปนอกคฤหาสน์เพื่อไปคุยอะไรบางอย่างกับท่านผู้เฒ่า ซึ่งลู่หานแอบดีใจเล็กน้อยที่อย่างน้อยวันนี้ตนไม่ต้องนอนสลบอยู่บนฟูกอีก....


ขณะที่กำลังอาบน้ำเขาสังเกตเห็นรอยบางอย่างอยู่ตรงท้องน้อยดูคล้ายรอยเปื้อนบางๆ แต่เขาพยายมใช้สบู่ถูอยู่หลายครั้งรอยนั้นก็ไม่มีท่าทีว่าจะหายไปแม้แต่น้อย จนลู่หานเลิกสนใจ


…คงเป็นแค่รอยเปื้อนธรรมดาเดี๋ยวก็คงหาย


เมื่อเด็กหนุ่มอาบน้ำเสร็จ จึงเดินเข้าไปภายในห้องครัวเพื่อหาสาเกทาน


….ใช่ว่าเขาสามารถทานได้เยอะ เพียงแค่จอกสองจอกก็เกินจะทน แต่ถ้าเขาไม่ทานพลังเวทก็ไม่ทีทางแข็งแกร่งขึ้นได้


อย่างน้อยก็ขอสร้างเขตอาคมเพื่อกันเจ้าจิ้งจอกหื่นให้ได้ก็พอแล้ว


ลู่หานเทสาเกลงในจอกกระเบื้องยกจรดขึ้นดื่มอย่างรวดเร็ว ตอนกลืนไม่มีปัญหาแต่รถสัมผัสที่ตามมาหลังจากลงคอไปแล้วนี่สิ!


คิ้วคู่สวยขมวดเข้าหากัน แขนขาเย็นวาบ เขาใช้มือปิดปากตนเองก่อนจะรีบวิ่งไปหาน้ำดื่มกลั่วปากและบ้วนทิ้งอย่างรวดเร็ว


….ยังไงกลิ่นรสมันก็ยังน่าขนลุกอยู่ดี....


พอคิดว่าจะต้องดื่มอีกจอกเขาก็แทบจะทนไม่ไหวเหมือนเด็กกินยาขม


ทันใดนั้นเขาก็คิดอะไรบางอย่างได้ รอยยิ้มเผยที่มุมปาก


…ยังไงวันนี้พี่เซฮุนก็ไม่อยู่ ไม่อยู่ก็หมายความว่าจะไม่รู้ว่าว่าเขาทำอะไร....


ลู่หานรินสาเกใส่จอกกระเบื้องอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาถือจอดด้วยมือซ้าย ส่วนมือขวาชูนิ้วชี้ขึ้นมา


พรึบ..


เหนือนิ้ชี้ข้างขวาปรากฏลูกไฟเล็กๆขึ้นมา นิ้วเรียวตวัดไปมา ลูกไฟนั้นก็วิ่งลงไปในจอกสาเก เปลวไฟลุกเต็มจอกก่อนจะสงบและหายไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น


ลู่หานยิ้มให้กับผลงานของตนเอง เขาเพิ่งจะรู้ว่าการใช้ไฟจิ้งจอกเผาสาเกมันทำให้เขาไม่ได้กลิ่นรสขมๆนั่นเลย แน่นอนเขาเคยทำเช่นนี้ต่อหน้าเซฮุน แต่กลับถูกอีกฝ่ายเทสาเกในจอกนั้นทิ้ง และป้อนสาเกเขาทางปากแทน โดยให้เหตุผลว่าสาเกที่ถูกเผาไปนั้นมันไร้ประโยชน์ยิ้งกว่าน้ำธรรมดาเสียอีก...

แน่นอนว่าลู่หานยังคงแอบทำเช่นนี้เมื่อมีโอกาสแต่ถูกจับได้ทุกครั้งไปและถูกลงโทษด้วยการถูกป้อนทางปากเรื่อยมา...ดังนั้นวันนี้จึงเป็นโอกาสดีที่จะแอบเผาสาเกและดื่ม เพราะอีกฝ่ายไม่อยู่นั่นเอง


เด็กหนุ่มจรดจอกสาเกและดื่มไปในรวดเดียว....


รสชาติก็ดีกว่า ไม่มีกลิ่นรสขมๆนั่นอีก ยังไงก็ตามเขาก็ยังคิดว่าการเผาสาเกก่อนทานแบบนี้ยังอร่อยกว่าแบบธรรมดาเสียอีก


“ฮ่าาาา!!!...สดชื่นจริง”เด็กหนุ่มระบายออกมาก่อนจะวางจอกสาเกไว้บนโต๊ะและเดินออกจากห้องครัวไป


ลู่หานเดินออกมานั่งตรงชานบ้านเงยหน้ามองท้องฟ้าคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งคิดถึงใครบางคนที่ช่วงนี้ไม่ได้เห็นหน้ากันเลย....


‘พี่คริส....จะเป็นไงบ้างนะ....'


ตั้งแต่วันนั้นเขาก็ไม่ได้เจออีกฝ่ายอีกเลย.....


เมื่อคิดได้ดังนั้นลู่หานจึงตัดสินใจ เดินเข้าไปในห้องของตนก่อนจะเปิดลิ้นชักและหยิบกล่องขนาดเล็กใบหนึ่งออกมา


เด็กหนุ่มเปิดฝากล่องออกภายในปรากฏให้เห็นสิ่งที่เคยอยู่ในร่างกายเขา ซึ่งตอนนี้มันยังคงส่องประกายสีฟ้าสวยงาม


…เกล็ดมังกรน้ำแข็งนั่นเอง


ลู่หานหยิบเกล็ดมังกรนั้นออกมาใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะเดินออกจากคฤหาสน์เพื่อไปยังศาลเจ้ามังกร


ระหว่างทางเขาก็อดตื่นเต้นไม่ได้ เจอหน้าแล้วจะพูดยังไงดีละ....หรือต้องทักทายกันยังไง เพิ่งจะมานึกขึ้นได้ว่าตอนที่พบกันครั้งสุดท้ายนั้นเขาเป็นคนเลือกทางเดินนี้เอง...พี่คริสจะพูดอะไรบ้างไหมนะ...


จะกล่าวยินดีกับเขาหรือจะ...


‘เกลียด?’...งั้นหรอ ความจริงไม่มีวันเปลี่ยนแปลตอนนี้เขาคือปีศาจจิ้งจอกเต็มตัวแล้วก็ไม่รู้ว่าพี่ชายแสนดีของเขาจะรู้สึกอย่างไร...


ในหัวคิดเรื่องอีกฝ่ายจนไม่รู้ตัวเลยว่าได้เดินมาถึงศาลเจ้าเรียบร้อยแล้ว


ลู่หานค่อยๆย่างก้าวขึ้นบันไดพร้อมกับความหนักใจที่เพิ่มมากขึ้น...


…ทำไมเขามีลางสังหรไม่ดีแปลกๆ


คิดมากไปก็ไม่สู้เจอโดยตรงขาเรียวก้าวให้เร็วยิ่งขึ้น เพียงไม่นานก็ถึงตัวประตูหน้าศาลเจ้าเป็นที่เรียบร้อย


หมอกยังคงหนาเช่นเดิมแต่มีบางอย่างผิดปกติ เด็กหนุ่มค่อยๆผลักประตูศาลเจ้าออก และเดินเข้าไปในเส้นทางที่คุ้นเคย


“พี่คริส...”เสียงหวานเอ่ยเรียก แต่ไม่มีแม้แต่เสียงใดๆตอบกลับ


ลู่หานคิดว่าอีกฝ่ายคงจะไม่ได้ยิน จึงเดินไปตามห้องต่างๆเพื่อหาตัวเจ้าของบ้านพร้อมกับส่งเสียงเรียกไปพลาง


“พี่คริสฮะ!...”


…เงียบ...เงียบเกินไปแล้ว...ปกติเขาไม่ทันจะเอ่ยปากอีกฝ่ายก็ปรากฏตัวต่อหน้าเขาแล้ว...หรือว่าพี่คริสไม่อยากเจอหน้าเขาแล้วจริงๆ


ฟ่ออออ...


เสียงคุ้นเคยดังขึ้นด้านหลังลู่หานรีบหันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว


ใช่ฮยอนมูจริงๆด้วย! ลู่หานไม่รีรอที่จะถามอีกฝ่าย


“ฮยอนมู พี่คริสละ...เห็นพี่คริสไหม”


งูตัวใหญ่ได้แต่ทำคอตกเล็กน้อยและส่ายหัวไปมา


“หมายความว่าไง...”


ฮยอนมูไม่ตอบอะไรนอกจากคายบางอย่างคล้ายลูกแก้วขนาดเท่ากำมือออกมาจากปาก


ฟ่อออ..


‘แตะมัน’


ลู่หานที่ยังคงสามารถฟังภาษางูได้เล็กน้อยจึงทำตามที่อีกฝ่ายบอก มือเรียวสั่นเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงลางสังหรบางอย่างหาเขาแตะลูกแก้วตรงหน้าแต่ก็ยังคงฝืนความรู้สึกตนเองจนปลายนิ้วสัมผัสกับลูกแก้ว เสียงบางอย่างก้องดังขึ้นในหัว


‘ลู่หาน...'


ดวงตากลมโตเบิกกว้าง...นี่มัน..เสียงพี่คริส เด็กหนุ่มหันมองซ้ายขวาแต่ก็ไม่พบอีกฝ่ายนอกจากฮยอนมูที่ขดตัวอยู่ตรงหน้าเขา และดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะรู้ทันว่าเขากำลังทำอะไรในปัจจุบัน


‘เจ้าไม่ต้องหาตัวข้าให้ลำบากเพราะสิ่งนี้คือคำพูดของข้าที่ฝากไว้ในลูกแก้วนี้และข้าให้ฮยอนมูเป็นผู้ดูแลจนกว่าเจ้าจะมาถึง หากเจ้าได้รับสิ่งนี้เมื่อไร...จงรู้ว่าข้าได้กลับมาแดนมังกรบ้านเกิดของข้าเป็นที่เรียบร้อย...และแน่นอนว่าเจ้ายังคงมีชีวิตอยู่ข้าก็พอใจแล้ว...แววตาขอเจ้าในวันที่จากกันมันช่างเด็ดเดี่ยว และเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วจนข้ายังตกใจ มันทำให้ข้าคิดได้ว่าเจ้าได้เติบโตและพร้อมมีทางเดินเป็นของตัวเอง แม้จะเสียใจที่ทางเดินนั้นไม่มีข้า แต่เพียงเจ้ามีความสุขข้าก็...ยินดีและพร้อมจะอวยพรให้เจ้ามีความสุขตลอดไป...’เสียงนั้นหยุดไปเล็กน้อย...’ข้าขอโทษที่ไม่มีแม้แต่คำเอ่ยลาต่อหน้า แต่ถ้าข้าเอ่ยต่อหน้าเจ้าข้าคงตัดใจกลับไปที่แดนมังกรไม่ได้ เพราะข้ารู้ว่าเพียงแค่เจ้าพูดว่าไม่ข้าก็จะไม่ไป ดังนั้นนี่เป็นทางที่ดีที่สุดแล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องโทษตัวเองมันเป็นความเห็นแก่ตัวของข้า....ช่วงเวลาที่ผ่านมาข้ามีความสุขมากและจะไม่มีวันลืมเช่นกัน ขอบใจและลาก่อนนะ...ลู่หาน....’สิ้นประโยคน้ำตาที่กลั้นเอาไว้ก็ทะลักออกมาไม่มีแม้แต่เสียงร้อง แต่ร่างกายกลับหนักอึ้งไร้เรียวแรงแม้แต่จะนั่ง...ก่อนที่เขาจะชักมือกลับนั้นเสียงของคริสก็ดังขึ้นอีกครั้ง


‘ถ้าข้าไม่คิดเข้าข้างตัวเองมากไป ข้าเดาว่าตอนนี้เจ้าคงร้องไห้อยู่...คำขอสุดท้ายของข้า...ลู่หาน เจ้ายิ้มให้ข้าแทนร้องไห้ได้ไหม...ถ้าเป็นเช่นทำนั้นข้าดีใจมากกว่า....’เสียงนั้นเงียบลง ลู่หานใช้มือข้าที่ว่างปาดน้ำตาลวดๆ และใช้ความพยายามอย่างมากในการทำใบหน้าที่ตึงเครียดของตนให้ยิ้มได้ ริมฝีปากที่ขบเม้นค่อยๆขยับยกขึ้นอย่างยากลำบาก มันทำให้เขารู้ว่าความรู้สึกในใจที่สวนทางกับการแสดงออกทางใบหน้านั้นมันช่างยากเหลือเกิน


‘ขอบใจเจ้ามาก...ลู่หาน ข้า....(รักเจ้า)’อีกฝ่ายเว้นคำพูดสุดท้ายไว้ เพราะเขารู้ว่ามันไม่สมควรที่จะกล่าวกับลู่หานในเวลานั้น....


เสียงที่เงียบหาย พร้อมกับรอยร้าวของลูกแก้วที่เกิดขึ้นตรงส่วนปลายนิ้วของเขาที่สัมผัสกับตัวลูกแก้ว รอยร้าวดังกล่าวแผ่ตัวเป็นวงกว้างอย่างรวดเร็ว และไม่นานลูกแก้วตรงหน้าเขาก็แตกสลายกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง....


ลู่หานดวงตาเบิกกว้าง ค่อยๆใช้มืออันสั่นเทากอบกองเกล็ดน้ำแข็งขึ้นมา แต่มันก็ร่วงหล่นตามช่องว่างนิ้วของเขา....และไม่นานน้ำตาที่อดกลั้นไว้ได้ออกมาแทบหยุดไม่อยู่ เสียงร้องไห้ดังก้องไปทั่วศาลเจ้าที่เงียบงันมีเพียงฮยอนมูที่ขดตัวอยู่ข้างกายคอยปลอบอีกฝ่าย


…….


กว่าลู่หานจะหยุดร้องไห้เวลาก็ผ่านไปหลายชั่วยาม จากตอนที่เขามาที่ศาลเจ้าท้องฟ้ายังคงสว่าง แต่ในเวลานี้ท้องฟ้ากลับย้อมเป็นสีส้มดวงอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้าเต็มที


ใบหน้าซีด พร้อมกับดวงตาที่บวมเล็กน้อยของลู่หานทำให้ฮยอนมูรบเร้าจะพาไปส่งที่คฤหาสน์ แต่ลู่หานปฏิเสธ


“ไม่เป็นไรครับ...ผมกลับเองได้ อีกอย่างพี่คริสไม่อยู่ ฮยอนมูต้องคอยดูแลศาลเจ้าตลอดเวลานะครับ ผมคุ้นชินแล้วไม่เป็นไรจริงๆครับ....ไว้จะมาเยี่ยมบ่อยๆ วันนี้ขอตัวกลับก่อนนะ”ลู่หานรีบเอ่ยคำอำลากอีกฝ่ายและเดินออกมาจากศาลเจ้าอย่างรวดเร็ว


อาการปวดตาทั้งสองข้าง แต่ไม่เท่ากับการปวดศีรษะที่รุนแรงเป็นระยะ อาการเหล่านี้พอเข้าใจได้ว่าอาจเพราะร้องไห้หนักมา แต่อาการปวดหนึบๆที่ท้องน้อยมันคืออะไรกัน....


โลกหมุนไปมาแทบทรงตัวไม่อยู่เขาจึงหยุดเดิน เอนกายพิงกำแพงของร้านค้าร้านหนึ่งในตลาด อาจเป็นโชคดีของเขาที่ร้านนั้นคือร้านสาเกชื่อดังพอดี และเหมือนเจ้าของร้านจะเห็นเขาจึงได้เดินเข้ามา


“ลู่หาน เป็นไงบ้างไม่เจอกันนาน เฮ้! เป็นอะไรน่ะสีหน้าไม่ดีเลย”จงอินเดินมาทักทายอีกฝ่ายแต่กลับพบว่าเด็กหนุ่มใบหน้าซีดราวกับกระดาษ หายใจหอบหนักและมือข้างหนึ่งที่กุมท้องไว้ เห็นอีกฝ่ายท่าไม่ดีจึงรีบเรียกภรรยาตนมาช่วย


“ดีโออ่า!...ดีโอ!......คยองซู!!....เมียโว้ย!!! หยุดนับของแล้วมาตรงนี้ก่อน!!”


“อะไรกันนักกันหนา!!....เห้ย!!ลู่หาน!!”คยองซูเดินตามเสียงเรียกอย่างอารมณ์เสียในมือยังคงถือแผ่นกระดานรายการของไว้ แต่เมื่อเห็นว่าคนรักของตนเรียกมาเพราะอะไรก็รีบทิ้งรายการดังกล่าวลงพื้น และวิ่งมาหาทั้งสองอย่างรวดเร็ว


“ ลู่หานๆ! เป็นอะไร ทำใจดีๆไว้ ”คยองซูตบแก้มลู่หานเบาๆเพื่อเรียกสติ แต่ตอนนี้เขาแทบคิดอะไรไม่ออกแล้ว อาการปวดท้องและความแสบร้อนราวกับมีไฟอยู่ในท้องรุนแรงขึ้น จนร่างกายค่อยๆทรุดลงทับพื้นโชคดีที่เหมือนมีใครพยุงร่างกายเขาไว้ไม่งั้นเขาคงได้ไปนอนกองกับพื้นแล้ว


“เรียกๆ!! เรียกท่านซื่อซุนมาเร็ว!!!.....”เสียงที่ได้ยินนั้นช่างริบหรี่


“พี่..เซฮุน...”นั่นเป็นคำสุดท้ายที่เขากล่าวอย่างแผ่วเบาก่อนที่ทั้งความรู้สึกและภาพตรงหน้าจะดับมืด....


……


ในเวลาเดียวกันเซฮุนกำลังนั่งพูดคุยกับผู้เฒ่าอยู่ที่คฤหาสน์ของท่านผู้เฒ่า


“ท่านกำลังบอกว่า ท่านรู้สึกว่าพลังเวทของท่านนั้นหายไปงั้นหรือ?”ผู้เฒ่าเอ่ยถามอีกฝ่าย


“ไม่เชิงว่าหายแต่รู้สึกได้ว่าเหมือนมีบางอย่างดูดพลังนั้นไป เดิมทีข้าสามารถรู้สึกถึงพลังวิญญาณของเสี่ยวลู่ได้ชันเจน แต่ตอนนี้มันเลือนลางมาก จับความรู้สึกได้ยากแต่ก็ใช่ว่าจะมองไม่เห็น”


“น่าแปลก เดิมทีพลังของท่านมันก็ลึกลับอยู่แล้ว ซ้ำยังรู้สึกว่าพลังนั้นหายไปมันช่างลึกลับหนักกว่าก่อนเสียอีก มีแค่ไม่กี่กรณีเท่านั้นที่พลังจะหายไปดื้อๆเช่นนี้ อ่า...แต่มันก็ช่างเป็นไปได้ยาก...ยากจริงๆ”ใบหน้าผู้เฒ่านั้นเคร่งเครียดยิ่งกว่าหาสูตรยาไม่ได้ คิดยังไงการที่พลังโดนดูดนั้นมีน้อยสาเหตุมาก


“พอจะบอกได้ไหมที่ท่านบอกว่ามันยากคืออะไร”


“การที่พลังโดนดูดออกไปนั้น มันต้องเป็นความเต็มใจของตัวท่าน ในกรณีที่ข้าบอกว่ายากนั้นมันก็คือ...”ไม่ทันผู้เฒ่าจะกล่าวจบ เสียงของจินจูที่อยู่นอกห้องดังแทรกขึ้นมาก่อน


“ขออภัยที่ขัดจังหวะค่ะ! มีคนแจ้งมาว่าลู่หานสลบอยู่ที่ตลาดค่ะ!!”เสียงของนางพูดด้วยความร้อนรน


“เจอกันที่คฤหาสน์ข้า...” แต่ไม่เท่ากับคนที่อยู่ในห้องเซฮุนกล่าวเพียงแค่นั้นและวิ่งออกจากตัวคฤหาสน์ผู้เฒ่าด้วยความรวดเร็ว เหลือเพียงแต่ลมที่พัดในห้องเท่านั้นที่ยืนยันว่าอีกฝ่ายเคยอยู่ในห้องจริง


“จินจู เตรียมยา และไปที่คฤหาสน์เก้าหาง!”ผู้เฒ่ารีบสั่งการในทันที...



_____________________________________________________________________


หยุ๊ด!! หยุดค่าาาา อย่าเพิ่งปากะละมังหรือรองเท้าใส่(รู้สึกได้ว่าโดนมาหลายรอบแล้ว)

รู้ค่ะว่ามันจบค้างแต่ก็เป็นสีสันเนอะๆๆๆๆ

พี่มังกรของเราลาพักใจกลับไปโลกมังกรแล้ว....

สงสารเสี่ยวลู่เหมือนกันเหมือนพี่ชายหรือพ่อ?ที่อยู่กันมาตั้งแต่เด็กหายตัวไปโดยทิ้งไว้แค่จดหมายแถมไอจดหมายบ้านี่ดันทำลายตัวเองหลังส่งสารเสร็จอีก จึงไม่มีโอกาสที่จะได้อ่านอีกเป็นครั้งที่สอง

ห่างหายไปหลายเดือนหายไปเพราะ!!!สารภาพว่าทำโพยหาย.....=_+^

ยชขอย้ำเป็นครั้งที่ล้านว่าไม่ทิ้งฟิคเรื่องนี้แน่นอน แต่ถ้าหายก็...ขี้เกียจ+ตันเท่านั้นแหละ

รีทวิตกันเยอะจนรู้สึกผิดแถมเม้นก็เยอะบวกกับยอดวิวที่สูงขึ้นT^T

จะมาต่อให้ภานในสองสามวันนี้นะคะ เพื่อไม่ให้ค้างเกินงาม


ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านทุกเม้นทุกกำลังใจค่ะ<3





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

544 ความคิดเห็น

  1. #459 gdnip (@gdnip) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 21:05
    เกิดไรขึ้นอ่ะ ลู่เป็นอะไรรรร
    #459
    0
  2. #458 TWINS_TIWTAY (@tiwtaytoo) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 07:06
    ลู่ฮานต้องมีเจ้าเบบี๋แน่นอนเลยใมันดูพลังพ่อเซฮุนไปใช่ม่ายยยยยยย
    #458
    0
  3. #457 realloveHH (@nono2468) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 23:01
    มันค้างงงงงมากกกกท้องหรอ
    #457
    0
  4. #456 cmcreamm (@myforever) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 23:07
    คิดถึงเรื่องนี้มากเลยยย ฮือออ T___T
    #456
    0
  5. #455 FaAdirek (@FaAdirek) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 22:35
    มาต่อไวๆนะไรท์หายไปนานมาก คิดถึงมากเลย^^
    #455
    0
  6. #454 jeabjae (@jeabjae) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 22:32
    ท้องมั้ย ท้องเปล่า
    #454
    0
  7. วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 19:56
    ค้างได้ค่ะ แต่มาต่อไวๆน้าาา ลุ้นมากว่าลู่เป็นอะไร
    #453
    0
  8. #452 Nokgapoo (@nokgapoo) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 17:43
    กราบขอบพระคุณท่านไรเตอร์เป็นอย่างสูง ????
    #452
    0
  9. #451 _AATecha__ (@_AATecha__) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 17:14
    หนูลู่ท้องหรอคะไรท์!!!!
    #451
    0
  10. #450 Jessica Jar (@bavonchunphimam) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 16:28
    ยินดีกับการกลับมานะไรท์ ฟิคสนุกอยากอ่านไปจนจบเลย
    #450
    0
  11. #449 Lulu-1990 (@Lulu-1990) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 15:54
    ลู่หานเป็นอะไรร
    #449
    0