[Fic EXO] Kyuubi no youko [HunHan]

ตอนที่ 48 : Chapter47 : บางสิ่งที่ทดแทน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 513
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 ม.ค. 60


Kyuubi nou youko


หลังจากสลบไปเกือบวันลู่หานค่อยๆลืมตาขึ้นมา เพดานห้องสูงแบบนี้...ห้องพี่เซฮุน...ไม่ต้องหันมองซ้ายขวาหาเจ้าของห้องให้ยุ่งยาก เด็กหนุ่มพบว่าตนเองนอนอยู่กลางห้องโดยมีเจ้าของห้องที่เปลี่ยนร่างกลับเป็นจิ้งจอกตัวใหญ่นอนขดกายโอบร่างเขาอยู่


อาการปวดหัวและปวดท้องหายไปแล้ว เหลือแต่เพียงความอ่อนล้าเด็กหนุ่มใช้แขนยันร่างกายเพื่อลุกขึ้นนั่ง แต่เพียงแต่ศีรษะยกขึ้นเพียงเล็กน้อยเท่านั้นอาการวิงเวียนก็เข้าเข้ามาแทนที่ จนต้องทรุดตัวนอนกับฟูกอีกรอบ


การกระทำดังกล่าวทำให้จิ้งจอกที่นอนขดตัวอยู่รอบตัวลู่หานตื่นขึ้นมา อีกฝ่ายยื่นใบหน้าเข้าใกล้เขา


“ตื่นแล้วหรอ...นอนต่อซักพักได้นะ”ลู่หานทำตามที่อีกฝ่ายบอก เด็กหนุ่มล้มตัวลงนอนเช่นเดิมแต่ก็ยังไม่หลับตา


“พี่เซฮุน...ผมเป็นอะไร...”เขาก็อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันเขาในวันนั้น....


จิ้งจอกตัวใหญ่ยิ้มที่มุมปากก่อนจะเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์ ร่างสูงนอนลงข้างอีกฝ่าย ลู่หานทำหน้างวยงงกับการกระทำอีกฝ่ายก่อนที่ใบหน้าหวานจะขึ้นสีเมื่อพบว่าอีกฝ่ายเลื่อนมือสอดเข้ามาในสาบเสื้อลูบจากแผ่นอกลงล่างหยุดที่ท้องน้อยเขา


มืออีกฝ่ายแหวกสาบเสื้อออกเผยให้เห็นรอยบางอย่างคล้ายรอยสักที่เขาเคยเห็นก่อนหน้าแต่ตอนนี้สีของลายเข้มขึ้นจนเห็นได้ชัด รอยดังกล่าวมีลักษณะเป็นลายเปลวเพลิงสีเทาขนาดเล็กกว่ากำมือเล็กน้อย ริมฝีปากอีกฝ่ายจรดที่รอยสักนั้นเบาๆพร้อมกับลูบไล้ไปมา...


“เรา...กำลังมีลูก”เซฮุนขยับปากพูดเพียงแค่นั้นร่างกายเขาเหมือนมีความร้อนวิ่งพล่านไปทั่วร่าง โดยเฉพาะรอบดวงตาที่ที่รู้สึกว่าจะมีน้ำตาไหลออกมาลู่หานใช้มือทั้งสองข้างปิดใบหน้าไว้ น้ำตาไหลออกมาด้วยความดีใจ


ความรู้สึกสับสนระคนดีใจปนเปจนแทบแยกไม่ออก


“พี่...เซฮุน...ทำไม...รู้ได้ไง...พี่ไม่ได้หลอกใช่ไหม...”เสียงพูดลู่หานเล็ดลอดออกมาเบาๆ เขาแทบเรียบเรียงคำพูดไม่ออก ถ้าอีกฝ่ายพูดเล่นละก็เขาไม่จบเรื่องง่ายๆแน่


เซฮุนดึงมือของเด็กหนุ่มที่กำลังปิดใบหน้าออก มือหนาปาดน้ำตาให้พร้อมกับประทับจูบที่ริมฝีปากอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะผละออกมาพร้อมกับกอดเด็กหนุ่มแนบอกกว้าง


“พี่จะหลอกเสี่ยวลู่ทำไม เมื่อวานผู้เฒ่ามาดูอาการให้...และตรงนี้มีรอยสักใช่ไหม...”เซฮุนแนบมือไว้ที่ท้องน้อยของเด็กหนุ่มที่มีรอยสักปรากฏให้เห็น


“ลวดลายนี้จะปรากฏขึ้นก็ต่อเมื่อปีศาจจิ้งจอกตั้งครรภ์ เดิมทีตัวอ่อนของจิ้งจอกยังมีพลังเวทที่น้อยจึงต้องใช้เวลาในการสะสมพลังเวทซึ่งหากลวดลายนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงทั้งหมดแสดงว่าจิ้งจอกน้อยก็พร้อมที่จะออกมาลืมตาดูโลกแล้ว ในระหว่างนี้....เขาก็ต้องพึ่งพาพลังเวทของพ่อกับแม่ไปก่อน.... ”


“สีแดง?”


“จุดเล็กๆสีแดงตรงนี้...”เซุนชี้ลู่หานจึงเพ่งมองและพบว่าตรงกลางรอยสักนั้นมีลักษณะคล้ายแต้มแดงๆอยู่จริง หากไม่สังเกตก็คงไม่รู้....


“นานแค่ไหน...ถึงจะเต็ม...”


“ขึ้นอยู่กับความเอาใจใส่ของพ่อแม่...ปีศาจจิ้งจอกทั่วไปใช้เวลาประมาณสามเดือน แต่สำหรับลูกเรา...พ่อแม่รักกันขนาดนี้หนึ่งเดือนคงเกินพอ...”


“หนึ่งเดือน?!”บางครั้งเขาก็คิดว่าเวลามันสั้นไปหากเทียบกับปีศาจชนิดอื่น หากระยะตั้งท้องเช่นนี้ แล้วไหนจะมีอายุที่ยืนร้อยกว่าปีอีก...ประชากรปีศาจจิ้งจอกคงไม่ล้นแผ่นดินเลยหรือ?


เหมือนเซฮุนทราบว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่...แค่เห็นหน้าก็รู้แล้ว


“ปีศาจจิ้งจอกใช้เวลาไม่นานก็จริงถ้าเทียบกับอายุขัย แต่กว่าจะท้องได้มันยาก...ยากกว่าที่เจ้าคิดเสียอีก ปีศาจจิ้งจอกบางตัวถึงขั้นไม่มีลูกชั่วชีวิตก็ยังมี”


หากสังเกตให้ดีจะพบว่าปีศาจจิ้งจอกที่ยังเด็กนั้นพบเห็นน้อยมากเมื่อเทียบกับสัดส่วนประชากรของปีศาจจิ้งจอกทั้งหมด นอกจากการตั้งครรภ์ที่ยากแล้วปีศาจจิ้งจอกเด็กนั้นถือเป็นอาหารอันโอชะของเหล่าปีศาจตนอื่นอีกด้วย นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ปีศาจจิ้งจอกที่มีอำนาจสูงสุดหรือก็คือตัวเซฮุนเองจำเป็นต้องคอยกางเขตอาคมไว้รอบอาณาเขต เพื่อป้องกันและกำจัดเหล่าปีศาจตนอื่นที่จะทำอันตรายกับเผ่าปีศาจจิ้งจอกได้


“ถ้าท้องยากแล้วทำไม...”ลู่หานอยากจะตบปากตัวเองหลายๆทีที่เผลอพูดแบบนั้นออกมาเมื่อเห็นริมฝีปากเจ้าเล่ห์ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย


“ถ้าไม่แน่ใจว่าท้อง จะลองทำจนมั่นใจเลยก็ได้..."ใบหน้าหวานขึ้นสีเมื่อรู้ว่าตนพลาดเสียแล้ว


“เจ้าจิ้งจอกหื่นกาม!! รอยนี้ผมเห็นหลายวันแล้วนะ..ถึงมันจะจางๆก็เถอะ...บ่อยขนาดนั้น...บ่อยขนาดนั้น...”ลู่หานก้มหน้าลงเขาอายเกินกว่าที่จะพูดต่อ...ทำบ่อยขนาดนั้นก็ไม่แปลกที่จะท้อง!


“เสี่ยวลู่น่าจะบอกพี่ว่ามีรอยสัก ไม่งั้นวันนั้นพี่คงไม่ออกไปพบผู้เฒ่าแล้วไม่ให้เสี่ยวลู่แอบกินสาเกที่เผาแน่”


“?!!!…พี่...”ไม่ต้องถามให้มากความ อีกฝ่ายชูจอกแก้วที่ไม่รู้ว่าหยิบมาตอนไหนขึ้นมาให้ดู


“มีรอยเขม่าที่ขอบแก้วและมีกลิ่นสาเกพี่เห็นมันวางอยู่ในห้องครัว...ต่อไปนี้ห้ามกินสาเกเผาอีกเด็ดขาด!”เซฮุนกล่าวเสียงแข็ง เมื่อวานมีทั้งข่าวดีและข่าวร้าย ข่าวดีคือเขากำลังมีลูกและข่าวร้ายคือ...เขาเกือบสูญเสียลูก...


“….”ลู่หานขวมดคิ้ว ปกติถึงตนจะแอบกินแต่อีกฝ่ายก็ไม่เคยห้ามเขาถึงขนาดนี้


“เข้าใจที่พี่พูดไหม”เซฮุนถามย้ำอีกครั้ง ยิ่งเร่งรัดขอคำตอบก็ยิ่งทำให้ลู่หานหงุดหงิด


“ไม่รู้! และพี่ก็บังคับผมแบบนี้ไม่ได้ด้วย”


“เสี่ยวลู่!”เซฮุนเผลอตะหวาดชื่อเด็กหนุ่ม จนลู่หานสะดุ้งเล็กน้อย....


…ขอดีๆก็ได้ไม่เห็นต้องบังคับแบบนี้เลย...


ลู่หานฝืนความอ่อนล้าผลักคนที่กำลังกอดเขาออก เพราะรู้ตัวว่าลุกไม่ไหวจึงได้แต่ซุกตัวลงกับฟูกหนาโดยหันหลังให้อีกฝ่าย


นี่หรือคือสิ่งที่เรียกว่าอารมณ์แปรปรวนของจิ้งจอกท้อง


เซฮุนที่ต้องรับมือกับอาการแบบนี้ครั้งแรกเขาก็ไม่รู้จะทำยังไง ถ้าอธิบายไปก็เกรงว่าจะทำให้คนตรงหน้าคิดมาก และก็โทษตัวเองแน่....


“เสี่ยวลู่...หายปวดหัวหรือยัง”เขาเบนความสนใจไปเรื่องอื่นทันทีที่คิดได้


“…......หายแล้ว......”แม้เสียงจะเบาจนแทบไม่ได้ยินแต่เซฮุนก็ยังดีใจที่อีกฝ่ายยอมพูดตอบแม้จะอยู่ในอารมณ์ขุ่นมัว


เซฮุนไม่คิดจะถามสาเหตุของอาการปวดหัวเนื่องจากร้องไห้เป็นแน่เห็นเพียงดวงตาปวมเช่นนั้นอีกฝ่ายน่าจะฝ่านการร้องไห้หนักมา แต่เพราะอะไรนั้นสาเหตุคงมาจากที่ศาลเจ้ามังกรแน่ เพราะตอนที่เขาเจอลู่หานสลบอยู่ที่ร้านขายสาเก ก็รู้มาว่าอีกฝ่ายนั้นเดินมาจากทางท้ายตลาดหรือนั่นก็คือทางเดินไปศาลเจ้ามังกรนั่นเอง....


“เสี่ยวลู่....”เซฮุนเรียกชื่ออีกฝ่ายอีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้รับเสียงตอบรับ


“………”


“เสี่ยวลู่ครับ...หันมาหาพี่เซฮุนหน่อย”


“………”


เขาลอบถอนหายใจเล็กน้อยกับอาการที่เรียกว่า ‘งอน’ ของอีกฝ่าย


“เสี่ยวลู่...พี่ขอโทษ...พี่จะไม่บังคับเสี่ยวลู่แล้ว...”คงต้องยอมวันนี้ก่อน แต่วันหลังต้องจับตาอีกฝ่ายไว้ให้ดี...อย่าให้คนตรงหน้าแอบกินสาเกเผาเป็นอันขาด


“เสี่ยวลู่...คืนดีกันนะ...”ไม่เห็นอีกฝ่ายตอบรับ แต่เซฮุนก็พอรู้แล้วว่าเด็กหนุ่มเริ่มใจอ่อนบ้างแล้ว พอนึกถึงคำแนะนำของผู้เฒ่าที่ว่าควรทำให้แม่เด็กอารมณ์ดีเพราะมีผลต่อการดึงพลังเวทของจิ้งจอกน้อย...ถ้าอยากเจอหน้าจิ้งจอกน้อยที่มีสุขภาพแข็งแรงเร็วๆก็ต้องทำให้อีกฝ่ายอารมณ์ดี


….คงต้องทำไอ้นั่นแล้วสินะ


ฝ่ายลู่หานรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายนั้นเงียบไป ก็แอบน้อยใจมากกว่าเก่า เด็กหนุ่มหลับตาลงเพื่อใช้วคามคิด


…เขาเป็นอะไรเนี่ย?! เขาไม่ควรจะหันหลังให้อีกฝ่ายแบบนี้!...


แม้จะคิดเช่นนั้นแต่ร่างกายยังคงนิ่งไม่ยอมขยับ ทิฐิยังคงบดบังความรู้สึก ลู่หานรู้สึกไม่ชอบตัวเองในเวลานี้มาก เขาก็ไม่ผิดนะ!! แต่ทำแบบนี้ก็ไม่ถูก...


ขณะที่กำลังเคร่งเครียดจนแทบหัวระเบิด ก็ได้ยินเสียงเล็กๆบางอย่างอยู่ตรงหน้า ลู่หานลืมตาขึ้นและเบิกตากว้างเมื่อพบว่าอีกฝ่ายได้แปลงร่างเป็น ‘จิ้งจอกน้อย’ เป็นที่เรียบร้อยแล้ว


“......”จิ้งจอกตัวน้อยร้องเสียงสูงน่าเอ็นดู และจ้องเขาตาแป๋วอีก?!


ขี้โกง!!! ขี้โกงที่สุด!! ทั้งๆที่รู้ว่าเขาแพ้อีกฝ่ายในร่างนี้...พี่เซฮุนก็ยังจะ?!!


ลู่หานกลั้นใจปิดตาลงและพลิกตัวหันอีกด้าน


เสียงของจิ้งจอกน้อยดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับสัมผัสจักจี้ตรงแถวคอจนทำให้ลู่หานต้องลืมตาอีกครั้งและพบว่าอีกฝ่ายเอาใบหน้านั้นซุกไซ้ไปมาแถวใบหน้าและคอของเขา


อ่า...ใบหน้าเล็กๆ ขนสีทองอันนุ่มนิ่ม ขนาดตัวน่ากอด พวงหางทั้งเก้าที่ส่ายไปมา แล้วไหนจะเสียงราวกับลูกจิ้งจอกจริงๆอีก  อดใจไม่ไหวแล้ว!!!


ลู่หานไม่รอช้าดึงลูกจิ้งจอกเข้ามากอดและซุกใบหน้าลงกับขนนุ่มๆนั้นทันที


“จิ้งจอกเจ้าเล่ห์...”แม้จะพูดออกมาเช่นนั้นเซฮุนก็ไม่รู้สึกโกรธแต่กลับเอ็นดูอีกฝ่ายมากกว่า


“แต่ก็เป็นสามีของเสี่ยวลู่ กับพ่อของลูกนะครับ”จิ้งจอกน้อยตอบกลับ


“..........”เขาไม่เคยงอนอีกฝ่ายได้เกินชั่วยามจริงๆ


……..


หลังจากวันนั้นเซฮุนก็ไม่บังคับให้ลู่หานเลิกกินสาเกเผาอีกเลย แต่...


ทำไมทุกครั้งที่เขาจะแอบกิน อีกฝ่ายเป็นต้องรู้ทันและแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ด้วย บ้างก็ปัดจอกแก้วแตก บ้างก็แอบสลับกับจอกสาเกของตัวเอง บ้างก็เททิ้ง พอเขาโกรธก็แปลงร่างเป็นจิ้งจอกน้อยขอโทษเขาอีก ไปๆมาๆสาเกที่กักตุนไว้สำหรับหนึ่งเดือนก็หมดอย่างรวดเร็วภายในหนึ่งสัปดาห์!


“เลี่ยวลู่อย่าอารมณ์เสีย...มันไม่ดีต่อลูก”เซฮุนกล่าวปรามเด็กหนุ่มที่เดินหน้างอ


“เพราะใครกันละ!”ลู่หานแอบพูดเหน็บอีกฝ่ายที่เดินอยู่ข้างๆขณะที่กำลังเดินไปตลาดเพื่อซื้อสาเกชุดใหม่ ขนาดออกจากบ้านยังเดินคุมตัวไม่ห่าง ไม่ได้รู้สึกอึดอัดแต่กลับแอบรู้สึกดีด้วยซ้ำที่อีกฝ่ายดูแลเขาขนาดนี้


“พี่ผิดเอง...เสี่ยวลู่ให้อภัยพี่นะ”อีกฝ่ายยืนใบหน้ามากระซิบข้างหู แถมแอบหอมแก้มเขาไปทีด้วย ลู่หานจึงไม่รอช้าที่จะทุบเข้าที่อกอีกฝ่ายแรงๆหนึ่งทีเป็นการลงโทษ


“พี่เซฮุน! อยู่ข้างอย่าทำแบบนี้นะ คนเยอะ อายบ้างไหมเนี่ย”ลู่หานแอบเห็นว่ามีจิ้งจอกอยู่หลายตัวที่จ้องมองพวกเขาอยู่


“ถ้าที่บ้านไม่เป็นไรใช่ไหม”เซฮุนตอบกลับแทบจะทันที


“จิ้งจอกบ้า!”ลู่หานกล่าวส่งท้ายก่อนจะเดินนำไปด้วยความรวดเร็ว พอเห็นท่าทางเขินอายของอีกฝ่ายเซฮุนแอบหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะเดินตามไป


ช่วงนี้เซฮุนเริ่มจับสัมผัสของลู่หานยากเพราะพลังของจิ้งจอกที่อยู่ในท้องลู่หานเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วและสร้างเกราะกำบังสัมผัสจิตไว้ลางๆ ประกอบกับที่เขาถูกจิ้งจอกน้อยดูดพลัง จึงทำให้เขาต้องคอยตามอีกฝ่ายโดยไม่ให้คลาดสายตา


เซฮุนที่เบนความสนใจไปไว้ที่ลู่หานตลอดเวลา จึงไม่ทันสังเกตเงาลึกลับที่ซ่อนอยู่หลังต้นไม้คอยจับตาดูคนทั้งสองห่างๆ....


….


ทั้งสองเดินมาถึงร้านสาเกชื่อดัง ภรรยาเจ้าของร้านรีบออกมาต้อนรับด้วยความดีใจ


“ลู่หาน! สบาดีใช่ไหม นายจะเดินมาให้ลำบากทำไม ส่งศรลมมาสั่ง เดี๋ยวพี่เอาของไปส่งให้ก็ได้”คยองซูวิ่งปราดเข้าหาลู่หานอย่างรวดเร็ว


“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่อยากทำให้ลำบาก...”


“ลำบากอะไรกัน! พี่เต็มใจทำนะเพื่อหลานตัวน้อยด้วย เก็บพลังถึงไหนแล้วเนี่ยหืมหลานอา” คยองซูแซวลู่หานเล็กน้อยพร้อมกับทักทายเจ้าตัวน้อยในท้องอีกฝ่าย แม้ท้องของเด็กหนุ่มจะแบนราบเหมือนเดิม มีเพียงแค่แต้มแดงของรอยสักเท่านั้นที่เพิ่มขึ้น แต่ข่าวที่เขามีลูกกับเซฮุนนั้นเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่งเสียอีก เพราะอีกฝ่ายเป็นถึงจ้าวจิ้งจอกดังนั้นจิ้งจอกทุกตัวจึงต่างยินดีและตั้งตารอคอยกับการตั้งครรภ์ของเขามาก


“เกือบถึงครึ่งแล้วครับ”ลู่หานตอบอีกฝ่าย เพราะรอยแต้มสีแดงตรงรอยแสดงการตั้งครรภ์นั้นแผ่เป็นวงกว้างเกือบถึงครึ่งอย่างรวดเร็วภายในไม่กี่สัปดาห์ ซึ่งเขาเพิ่งจะรู้ได้ไม่นานว่าจิ้งจอกปกติทั่วไปนั้นกว่ารอยแต้มจะถึงขนาดนี้ต้องใช้เวลาร่วมเกือบเดือน....


“เร็วมากเลยนะเนี่ย อืมม...เป็นเพราะพลังเวทของพ่อเยอะหรือดูแลดีกันนะ....”คยองซูอดไม่ได้ที่จะหยอกล้อจนคนถูกล้อหน้าแดง 


จะบอกว่าพลังเวทของจิ้งจอกเก้าหางเยอะก็ใช่ แต่สาเหตุคงมาจากคนรักของเขาไม่เคยที่จะบกพร่องต่อหน้าที่ ‘พ่อที่ดี’ แม้แต่วินาทีเดียว ทั้งรินสาเก หาอาหารที่เขาอยากทานมาให้ถึงที่(ยกเว้นสาเกเผา)....กล่าวราตรีสวัสดิ์และทักทายยามเช้ากับลูกในท้องทุกวัน ในบางครั้งก็ทำดีเกินเหตุโดยการคิดจะส่งพลังให้ลูกในท้องโดยตรงโดยการร่วมสัมพันธ์! แน่นอนว่าเขาห้ามเด็ดขาด!! 


จิ้งจอหื่น! ถ้าลูกตกใจแล้วลูกหลุดขึ้นมาจะทำยังไง?!!แม้จะรู้ว่าไม่เป็นไรก็เถอะ! แม้จะรู้ว่าเป็นผลดีต่อเด็กก็เถอะ! เขาเคยเสนอให้ถ่ายเทพลังจากทางปากแทนแต่อีกฝ่ายดันบอกว่าถ่ายพลังทางปากมีสิทธิที่ลูกจะไม่ได้รับพลังเพราะอยู่ไกลไป ทางที่ใกล้ที่ลูกสุดก็มีอยู่ทางเดียวและมีประสิทธิภาพในการถ่ายพลังสูงที่สุด...ไม่..ไม่เด็ดขาด!! เขาไม่เสี่ยงเด็ดขาด! จิ้งจอกหื่นตัวนี้เคยทำเบาๆที่ไหนล่ะ!!


คยอซูพาลู่หานเข้ามานั่งรอเขาจัดสาเกให้ภายในร้าน ส่วนเซฮุนเมื่อเห็นว่าลู่หานไม่ได้ไปไหนไกลจึงยืนฟังจงอินนำเสนอสาเกตัวใหม่อยู่หน้าร้าน


“สาเกข้าวโคจิ(ข้าวมอลท์) หนึ่งโหลนะ...”คยองซูพูดทวนรายการที่ได้รับก่อนจะหายไปที่หลังร้านเพียงชั่วครู่ก็กลับมาพร้อมกับสาเกสิบสองขวดวางบนพื้น และในมือก็เขียนใบราคา


“เฮ้อ....สั่งเยอะเหมือนกันนะ เราพี่จำได้ว่าไม่กี่อาทิตย์ก่อนเพิ่งสั่งไปเองไม่ใช่หรอ...นั่นส่วนของหนึ่งเดือนเลยนะ ”


“ก็..มีเรื่องนิดหน่อยน่ะฮะ”ลู่หานเกาคอแก้เขิน “คือ...พอผมจะแอบกินสาเกเผาเพราะรสชาดมันอร่อยพี่เซฮุนเขาก็คอยแกล้งผมไม่ให้กินตลอดเลย...”


กึก!


เสียงกระดานจดรายการตกลงพื้นลู่หานหันไปมองอีกฝ่ายที่ทำหน้าเหมือนผีเข้า


“ส..ส..สาเกเผา?!!”คยองซูเอามือแนบอกพร้อมกับปราดตัวเข้ามาดูอาการลู่หานทันที


“ลู่หานหานไม่ได้กินมันใช่ไหม?! นายไม่ได้แตะต้องมันใช่ไหม”มือเย็นเฉียบของอีกฝ่ายจับอยู่ที่ไหล่ของเขาพร้อมเขย่าเบาๆ


“ค...ครับ ผมไม่ได้กิน”ลู่หานรู้สึกประหลาดใจ ทำไมคยองซูต้องเกิดอาการร้อนรนขนาดนี้


พอได้ยินลู่หานตอบเช่นนั้นคยองซูจึงถอนหายใจออกด้วยความโล่งใจ


“ค่อยยังชั่ว...”


“ก็แค่....สาเกเผาเอง...”


“ท่านซื่อซุนไม่ได้บอกอะไรเลยหรอ?!”คยองซูหันกลับมาถามเด็กหนุ่มอีกครั้ง ลู่หานจึงส่ายหัวไปมา


“พี่เซฮุนไม่ได้บอกอะไรครับ...เขาแค่ขัดขวางตอนผมจะกินตลอด”


“งั้นหรอ...”คยองซูทำใบหน้าครุ่นคิด เห็นดังนั้นลู่หานจึงถามอีกฝ่าย


“มันมีอะไรหรอครับ...”


“เอาหล่ะ!!!”...โดคยองซูตัดสินใจแล้ว!!!


คยองซูพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินหายไปหลังร้านอีกครั้ง ท่ามกลางความมึนงงของลู่หานที่มีต่อท่าทีของอีกฝ่าย


เพียงไม่นานอีกฝ่ายก็เเดินกลับมาพร้อมกับสมุดเล่มเล็กๆในมือ


“พี่ผิดเองที่ไม่ได้เตือนลู่หานไว้ก่อน เดาว่าที่ท่านซื่อซุนไม่อยากบอกเพราะกลัวนายจะโทษตัวเอง....”คยองซูยืนสมุดเล่มนั้นให้เขา


“พี่คั่นหน้าให้เราแล้วลองเปิดอ่านดู...”


ลู่หานรับมาพร้อมกับดูชื่อหนังสือ ‘ตำราสาเกฉบับสมบูรณ์ รวบรวมโดยโดคยองซู’


ภายในหนังสือบันทึกทุกอย่างที่เกี่ยวกับสาเก ตั้งแต่ความเป็นมา การเลือกสายพันธุ์ข้าวที่ทำ กรรมวิธีการผลิต แต่สิ่งที่คยองซูเปิดให้เขาอ่านนั้นคือข้อห้ามของสาเก...


‘ สาเกเดิมที่ทำมาจากข้าว ข้าวธรรมดาสำหรับจิ้งจอกนั้นก็ไม่ต่างอะไรจากผลไม้ มีฤทธิ์ที่รุนแรงกว่า แต่ก็เป็นแหล่งให้พลังเวทแก่จิ้งจอกชั้นดี ดังนั้นจึงจำเป็นต้องผ่านกรรมวิธีในการกำจัดส่วนที่เป็นพิษสำหรับจิ้งจอกออก โดยการนำข้าวไปผสมน้ำและสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กที่พบว่ามีสรรพคุณช่วยในการระงับการออกฤทธิ์ของพิษในข้าว ซึ่งการเจ้าสิ่งมีชีวิตดังกล่าวจะเข้ารวมกับข้าวต้องใช้เวลาในการทำหรือเรียกว่าการบ่ม การบ่มก็จะขึ้นกับสายพันธุ์ของข้าว ยิ่งเป็นข้าวชั้นดีระยะเวลาที่ใช้ก็จะมากขึ้น เมื่อครบกำหนดการบ่มก็จะกลายเป็นสาเก แม้จะมีรสชาดที่ไม่ชวนน่าทาน แต่ก็เป็นแหล่งส่งเสริพลังเวทสำหรับจิ้งจอกชั้นดีซึ่งปัจจุบันการทำสาเกให้ไม่มีรสชาดชวนไม่อภิรมย์นั้นกำลังอยู่ในการพัฒนา


คำเตือน : หากนำสาเกไปเผาจะมีรสชาดที่ดีขึ้น แต่เป็นการทำลายสิ่งมีชีวิตที่มีฤทธิ์ระงับความเป็นพิษของข้าว ซึ่งจะทำให้สาเกนั้นกลับมามีความเป็นพิษถึง แม้ว่าจะมีพิษน้อยกว่าในข้าว(เนื่องจากได้รับการกำจัดเบื้องต้นไปแล้ว)แต่ก็ถือว่าเป็นอาหารที่ไม่มีประโยชน์ในระยะยาว จิ้งจอกทั่วไปที่มีสุขภาพแข็งสามารถทานได้ปกติ แต่จิ้งจอกเด็ก จิ้งจอกมีครรภ์และจิ้งจอกชราควรงดทาน


หากทานในจิ้งจอกที่อยู่ในวัยเด็ก และวัยชรา มีความเป็นไปได้ที่จะเกิดอาการลมชัก หายใจติดขัด ร้ายแรงสุดคือเสียชีวิต


หากทานในจิ้งจอกมีครรภ์ อาจมีอาการปวดท้องรุนแรง จนถึงขั้นแท้ง ร้ายแรงสุดคือเสียชีวิตทั้งแม่และลูก

 (อ้างอิง : บันทึกตำราสาเกฉบับดั้งเดิม โดยคิมจงอินแห่งร้านสาเกจิ้งจอก) ’



ทันทีที่อ่านจบลู่หานรู้สึกว่ามือของตนเองนั้นเย็นเฉียบ ร่างกายแข็งทื่อไปหมด....


‘หากทานในจิ้งจอกมีครรภ์ อาจมีอาการปวดท้องรุนแรง จนถึงขั้นแท้ง ร้ายแรงสุดคือเสียชีวิตทั้งแม่และลูก’


....แท้ง....


หมายถึงเขาต้องสูญเสียลูกงั้นหรอ?!!


“ลู่หาน!!!”


ลู่หานนิ่งอึ้งไปพักใหญ่จนคยองซูต้องเรียกชื่ออีกฝ่ายเพื่อเรียกสติ


“ผม...จะ...ฆ่าลูกงั้นหรอ...เพราะผม...”ลู่หานพูดพึมพำ


คยองซูใช้มือกุมศีรษะของตนเป็นอย่างที่คิดจริงๆ...ลู่หานต้องโทษตัวเอง ถึงแม้จะเตรียมใจแล้วแต่พอเจอสถานการณ์เช่นนี้เขาก็ไม่รู้จะรับมือเช่นไร...


“ลู่...."


“เสี่ยวลู่!”


ไม่ทันที่คยองซูจะปลอบอีกฝ่าย เซฮุนก็ก้าวเดินเข้ามาหาเสียแล้ว


เดิมทีเซฮุนสังเกตว่าทำไมถึงทำธุระนานหรือเพราะอีกฝ่ายแบกของไม่ไหว เขาจึงเดินเข้าไปในร้านหวังจะช่วย แต่เมื่อเดินเข้ามากลับพบว่าคนที่กำลังตามหากลับนั่งนิ่งในมือถือหนังสือโดยมีภรรยาเจ้าของร้านนั่งทำใบหน้าเครียดอยู่ด้านข้าง


เซฮุนเดินเข้ามาฉวยหนังสือในมือของเด็กหนุ่ม ‘ตำราสาเกฉบับสมบูรณ์’ งั้นหรอ...


เขาอ่านหน้าที่อีกฝ่ายอ่านค้างเอาไว้จึงเข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมด


“ท่านซื่อซุน...”คยองซุเรียกชื่ออย่างหวาดเกรง เพราะเขาคาดเดาอารมณ์คนตรงหน้าไม่ออก


“ออกไปก่อน”พอได้ยินเช่นนั้นคยองซูจึงขยับตัวออกจากตรงนั้น และปล่อยให้ทั้งสองอยู่กันตามลำพัง


“เสี่ยวลู่...”เซฮุนเดินเข้าใกล้อีกฝ่ายก่อนจะนั่งลงด้านข้าง


“ลูก...ลูก...ขอโทษ..”ลู่หานพูดในลำคอเบาๆจนแทบจับใจความไม่ได้


“เสี่ยวลู่ฟังพี่”เขาจับใบหน้าของอีกฝ่ายให้มองเขาพร้อมกับกล่าวต่อ


“ลูกเราปลอดภัย หยุดร้องไห้ได้แล้ว...”เสียงอันอ่อนโยนของอักฝ่ายพลันจะทำให้ลู่หานรู้สึกผิด “ผม..ผมเกือบฆ่าละ...”ไม่ทันจะพูดจบลุ่หานรู้สึกถึงริมฝีปากอีกฝ่ายที่ประทับลงมา


เซฮุนไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายพูดกล่าวโทษตนเอง จึงจัดการปิดปากคนรักของตนทันที


ริมฝีปากร้อนผ่าวบดเบียดอยู่เนินนานจนเกือบลืมความรู้สึกแรกเริ่ม


ลู่หานเข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายจึงไม่บอกคงเพราะเขาต้องโทษตัวเองเช่นนี้ แต่ก็ถือว่าเป็นความผิดของเขาจริงๆที่ไม่ยอมฟังอีกฝ่ายตั้งแต่แรก ต้องขอบคุณพ่อของลูกที่คอยขัดขวางไม่ให้เขาแม้แต่จะแตะจอกของสาเกที่ผ่านการเผาแล้ว


...แสดงว่าในวันนั้นที่เขามีอาการปวดท้องรุนแรงคงมีเหตุมาจากสาเกเผาที่เขาแอบทานในวันนั้นไม่ใช่ที่เขาคิดว่าเป็นเพีงแค่อาการข้างเคียงของการตั้งครรภ์...เขาไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องเล็กๆจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาได้...เขาไม่เคยคิดจริงๆ...


ลิ้นร้อนอีกฝ่ายล้ำเข้ามา ลู่หานเผลอตอบรับความอ่อนโยนของอีกฝ่าย ยกมือขึ้นโอบรอบลำคอเมื่อรู้สึกว่าเริ่มหมดลมหายใจจึงผละจูบออกมา และกอดอีกฝ่ายไว้แน่นพร้อมกับซุกใบหน้าลงกับไหล่หนา


“ผมขอโทษ...”ไม่รู้จะกล่าวอะไรอื่นอีกนอกจากคำๆนี้


เซฮุนกอดลู่หานไว้แน่น พร้อมกับจูบที่เรือนผมสีขาวเบาๆ


“อย่าโทษตัวเอง...พี่ผิดเองที่ไม่เตือนเสี่ยวลู่...”


“แต่ว่า...”


“หากมีบางสิ่งมันทำให้นายต้องเจ็บปวดแม้เพียงเล็กน้อยขอแค่โยนสิ่งเหล่านั้นมาให้พี่ก็พอ...เพื่อที่นายจะไม่ต้องเจ็บปวดอีก.......”


_____________________________________________________________________


สวัสดีปีใหม่ย้อนหลังรีดเดอร์ทุกท่านค่า

นำข่าวดีของเสี่ยวลู่มาเป็นของขวัญฉลองปีใหม่!!

ความจริงว่าจะอัพตั้งแต่เมื่อวันอาทิตย์แต่ถ้าอัพคงต้องตัดตอนให้รีดเดอร์ค้างกันอีกแอบสงสารเลยเขียนซะยาว...

ท้อง!! ท้องแล้วเสี่ยวลู่ท้องแล้ว!!!เชื้อเขาแรงจริง

จิ้งจอกบางตัวทำแทบตายไม่มีลูกแต่ทำไม๊ทำไมจิ้งจอกหื่นกามตัวนี้ติดอย่างไว

ต้องไปถามเคล็ดลับกันเองเนอะ ท่าไหนดีไม่ดี...เชิญส่องข้างห้องหออีกรอบค่ะ

ยินดีต้อนรับรีดเดอร์ที่มาใหม่นะคะ เห็นวิ่งเข้ามาถามหาNCตอนเก่าเยอะอยู่

วาร์ปอยู่ในทวิตนะคะ แนะนำว่าใครใช้มือถืออ่านก็ตั้งค่าในหน้าบล็อคเปลี่ยนเป็นView desktop versionนะคะ ตัวเปลี่ยนเลื่อนลงล่างสุดน่าจะเจอแต่ถ้าสะดวกสุดก็เปิดคอมอ่านเลยค่ะฮาๆๆๆ

ส่วนรีดเดอร์รุ่นเก๋าที่อยู่กันมาตั้งแต่เริ่มเปิดเรื่องยังอยู่ไหมหว่า...น่าจะเบื่อหน่ายกับความขี้เกียจของเราแล้วฮาๆๆๆ แต่ถ้าใครยังอยู่ก็ขอกราบขอบพระคุณมากเลยค่ะไม่คิดว่าจะอยู่ด้วยกันนาน ขนาดเน้T^T

บ่นความคิดถึง กรีดร้องกับความค้าง ถามข้อมูลในเรื่อง(แต่ต้องไม่เกี่ยวกับการสปอยเนื้อเรื่องนะ) ตามตัวเราได้ที่ทวิต>>@mochi_hwan หรือ แฮชแท็ก #คิวบิฮุนฮาน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

544 ความคิดเห็น

  1. #477 Little_Galaxy (@littlegalaxy) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:39
    สนุกมากเลยค่ะ ชอบแนวนี้จริงๆ
    #477
    0
  2. #473 pin051243 (@pin051243) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 14:36
    เกือบไปแล้วมัยล่ะเสี่ยวลู่ถ้าดีโอไม่บอกก่อน
    #473
    0
  3. #471 สาวกฮุนฮาน (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 22:54
    น่ารักอะไรป่นนั้นคะพี่เซฮุนนนน
    #471
    0
  4. #468 Lukiris Tink (@kimchi9) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 13:01
    หวานมากอ่ะ เกือบแล่วไหมล่ะเสี่ยวลู่
    #468
    0
  5. #466 Daughter love (@phonchanoksutta) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 10:29
    ใครเเอบมองงงง ขอให้เป็นพี่คริสเถอะะะ อย่าเกิดเรื่องอีกเลย ฮื่อออ อยากจะเจอลูกจิ้งจอกเเล้วววว
    #466
    0
  6. #465 jeabjae (@jeabjae) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 08:58
    เค้ามีลูกกันแล้วคุณ
    รอเจอเจ้าตัวเล็ก^^
    #465
    0
  7. #464 SHIP HUNHAN (@oossee) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 02:08
    หมั่นไส้ซื่อชุน ดูแลดูซะเหลือเกิน เสี่ยวลู่ท้องไวเพราะใครกัน เชื่อแรงด็อีกเรื่องแต่ความบ่อยนี่สิ มิหนำซ้ำตอนท้องยังจะมาถ่ายพลังอีก จิ้งจอกหื่นนี่มันจิ้งจอกหื่นจริงๆ
    #464
    0
  8. #463 Jessica Jar (@bavonchunphimam) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 00:31
    ท้องแล้วก็อย่าดื้อนะ
    #463
    0
  9. #461 10.58a.m (@kongkoigigi) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 00:26
    มีลูกแร้วววว
    #461
    0
  10. #460 dank yuki (@yukiln) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 00:25
    ว่าแล้วต้องท้อง>< เกือบไปแล้วอาลู่
    #460
    0