[Fic EXO] Kyuubi no youko [HunHan]

ตอนที่ 9 : Chapter8 : พระจันทร์เต็มดวง (แก้ไข)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 889
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    12 พ.ค. 58

 




 

"อ๊าาาา!!!...."

 

เสีงร้องของลู่หานดังไปทั่วสวนภายในคฤหาสน์ เด็กน้อยล้มนอนลงกับพื้นหญ้ามือเล็กๆขยำต้นหญ้าด้วยความทรมานที่เกิดจากในร่างกาย

 

"พ..พี่ซื่อซุน..อึกกกก"

 

ดวงตาสีทองฝั่งซ้ายของลู่หานเรืองแสงท่ามกลางความมืดพร้อมๆกับน้ำตาที่ไหลออกมา

 

ตั้งแต่เช้าที่เด็กน้อยนั่งอยู่ใต้ต้นซากุระและรู้สึกไม่มีแรง พอเวลายิ่งผ่านไปเรื่อยๆความทรมารที่ยิ่งเพิ่มขึ้น ร่างกายร้อนผ่าวเหมือนไฟไหม้ ทั้งๆที่อากาศภายนอกนั้นหนาวจัด

 

อึดอัด.....หายใจไม่ทั่วท้อง

 

หัวใจเต้นเร็วและแรงจนเหมือนจะหลุดออกมานอกร่างกาย

 

"ฮึกกก...ฮืออออ..."

 

ช่วยด้วยฮะ....ผมเจ็บมากเลย...ทำไมมันร้อนแบบนี้

 

นี่ผมจะตายหรอ...

 

แม่...

 

พี่ซื่อซุน!!!

 

ฟาว!!!

 

"ลู่หาน!!"

 

ซื่อซุนปรากฎตัวขึ้นอย่างรวดเร็วในร่างจิ้งจอกเมื่อเห็นลู่หานที่นอนอยู่ใต้ต้นซากุระเขาก็เปลี่ยนร่างกลับเป็นมนุษย์และกระโจนไปหาลู่หานทันที ช้อนศีรษะเล็กขึ้นมาไว้แนบอก

 

"ผู้เฒ่าทำอะไรซักอย่างสิ!!!!"

 

ซื่อซุนหันไปตะหวาดใส่ผู้เฒ่าที่ตามมาด้วย

 

ระหว่างทางที่ซื่อซุนกลับมาที่คฤหาสน์เก้าหาง ผู้เฒ่าที่ตามมาด้วยก็อธิบายให้เขาฟังระหว่างการการเดินทางอย่างรวดเร็ว

 

'วันพระจันทร์เต็มดวงเป็นวันที่พลังของจิ้งจอกจะขึ้นสูงสุดในรอบเดือนรวมทั้งพลังของเก้าหางด้วย...ปีศาจแมวที่ยังเด็กแบบนั้นได้รับพลังเก้าหางไปแน่นอนว่าจะไม่สามารถรองรับพลังที่เอ่อล้นออกมาได้แน่นอนร่างกายจะต้องทรมาน ยิ่งพาเข้าไปอยู่ในที่ที่มีกลิ่นอายของเก้าหางด้วยแล้วก็เหมือนการเร่งให้พลังนั้นสูงเข้าไปอีกถ้าร่างกายนั้นรับพลังไม่ได้ก็อาจจะถึงตายได้เลยทีเดียว'

 

นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ซื่อซุนได้ยินเขารีบวิ่งด้วยความเร็วยิ่งกว่าลมเสียอีก

 

"จินจูนำน้ำที่สกัดจากเกล็ดมังกรน้ำแข็งให้ข้า!"

 

ผู้เฒ่าเอ่ยเสียงดัง จินจูส่งขวดแก้วใสที่พกติดมาด้วยให้ท่านผู้เฒ่าอย่างคล่องแคล่วผิดกับรูปร่างที่เห็น

 

"นี่ค่ะ!"

 

"ส่งปีศาจแมวมาให้ข้า"

 

เมื่อได้รับน้ำผู้เฒ่ารีบดึงตัวลู่หานออกจากซื่อซุน แล้วกรอกน้ำสกัดนั่นเข้าปากเด็กน้อย

 

ไม่นานอาการของลู่หานก็ดีขึ้นเล็กน้อย

 

...หายทรมานแล้ว แต่ยังรู้สึกว่าร่างการมันร้อนอยู่

 

"พี่ซื่อซุน..."

 

ลู่หานละเมอขึ้นมา ซื่อซุนรีบมองไปที่เด็กน้อยและกำลังจะแตะตัวอีกฝ่าย

 

"หยุดนะ!"

 

ผู้เฒ่าตะโกนขึ้นมา ทำให้ซื่อซุนชะงักที่จะแตะตัวลู่หาน

 

"ถ้านายแตะตัวเด็กคนนี้ พลังของนายจะทำให้เด็กคนนี้กลับมาทรมานอีกครั้ง"

 

"แล้วต้องทำยังไงล่ะ ถ้าฉันแตะตัวไม่ได้ฉันก็ดูแลเขาไม่ได้"

 

ซื่อซุนพูดสวนด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

 

"เรื่องนั้นยังไม่สำคัญเท่าไร แต่ตอนนี้ข้าต้องพาแมวตัวนี้อออกห่างจากคฤหาสน์เก้าหางให้มากที่สุด...ไปที่บ้านข้า จินจูเจ้าอุ้มเด็กคนนี้ที"

 

ผู้เฒ่าส่งตัวลู่หานให้จินจูและเดินออกจากคฤหาสน์เก้าไป แต่ก่อนที่จินจูจะก้าวเดินตามนั้นเอง

 

"พี่..ซื่อซุน..."

 

ทั้งที่ซื่อซุนอยากจะกอดปลอบแต่ก็ได้แต่อดกลั้นและยืนมองลู่หานในอ้อมกอดของจินจู

 

"ท่านเจ้าจิ้งจอกดิชั้นว่าท่านน่าจะตามเราไปนะค่ะ"

 

จินจูเอ่ยขึ้นและโค้งให้เป็นการเชิญซื่อซุน แต่เขาเลือกที่จะให้จินจูเดินไปก่อน

 

"เดินไปก่อนเดี๋ยวฉันเดินตามเอง"

 

เมื่อได้ยินดังนั้นจินจูจึงเดินนำหน้าโดยมีซื่อซุนเดินตาม

 

เมื่อเดินมาถึงหน้าคฤหาสน์ก็พบกับรถเกวียนปีศาจที่ผู้เฒ่านั่งมา จูจินอุ้มลู่หานเข้าไปภายในเกวียนส่วนซื่อซุนก็เปลี่ยนร่างเป็นจิ้งจอกคอยตามรถเกวียนคันนั้นจนถึงคฤหาสน์ของผู้เฒ่า

 

รถเกวียนปีศาจจอดสนิทหน้าคฤหาสน์ ผู้เฒ่าก็เดินเข้าไปภายในพร้อมกับจินจูที่อุ้มลู่หานเข้าไปด้วยเช่นกันและตามด้วยซื่อซุนที่อยู่ในร่างมนุษย์

 

ทั้งสามเดินเข้าไปจนถึงห้องๆหนึ่งในคฤหาสน์ ผู้รับใช้เลื่อนประตูเลื่อนให้ผู้เฒ่า จินจู และซื่อซุนเข้าไปภายในห้องเมื่อทั้งสามเข้าไปเรียบร้อยผู้รับใช้จึงปิดประตูเลื่อน

 

จูจินวางร่างลู่หานลงบนฟูกนอนที่ถูกปูไว้และขอตัวออกจากห้อง ในห้องจึงเหลือแค่ผู้เฒ่า ซื่อซุนและลู่หานที่หลับสนิทอยู่

 

"เฮ้อ....เข้าเรื่องเลยละกันนะ ข้ามีความเห็นว่าเด็กแมวควรอยู่ที่นี่จนกว่าจะถึงเวลาที่สามารถรับพลังเก้าหางได้"

 

ผู้เฒ่าพูดเปิดประเด็น ซื่อซุนได้ยินคำกล่าวเช่นนั้นเลิกคิ้วและตอบกลับ

 

"แล้วท่านคิดว่าเมื่อไรจะถึงเวลาล่ะ"

 

"นั่นสินะ...ข้าว่าอีกซักสิบสองปีคงได้ตอนนั้นเจ้าเด็กนี่ก็อายุสิบเก้า น่าจะพอรับพลังเก้าหางได้ปกติดูท่าอายุสิบแปดก็คงรับไหวแต่ให้แน่ใจข้าว่าสิบเก้านี่แหละ"

 

ซื่อซุนไม่ตอบแต่มองไปยังเด็กน้อยที่กำลังหลับสนิท

 

..อาจจะเป็นผลดีกว่าถ้าลู่หานอยู่ที่นี่

 

"ท่านเจ้าจิ้งจอกท่านว่าอย่างไรล่ะ"

 

ผู้เฒ่าเรียกซื่อซุน เขาจึงถามคำถามบางอย่างที่คิดอยู่ในใจแก่อีกฝ่าย

 

"ถ้าลู่หานอยู่ที่นี่คงจะเป็นผลดีมากกว่าอยู่ที่คฤหาสน์เก้าหางสินะ..."

 

"ใช่"

 

ผู้เฒ่าตอบอย่างชัดเจนเมื่อได้ยินดังนั้นซื่อซุนจึงลุกขึ้นยืนและทำท่าจะเดินออกจากห้องแต่ผู้เฒ่าก็เรียกเอาไว้

 

"ท่านเจ้าจิ้งจอก...ใช่ว่าท่านจะมาหาเด็กน้อยนี่ไม่ได้ท่านสามารถมาหาเขาได้ตลอดนะ"

 

"หึๆไม่ล่ะเดี๋ยวพลังของฉันจะเผลอทำร้ายเขาเปล่าๆ ฉันอาจจะไม่มาเยี่ยมท่านผู้เฒ่าซักหลายสิบปีอย่าโกรธกันล่ะ...อ่อเจ้านั่นชื่อลู่หานนะ.....ฉันไปล่ะ"

 

ซื่อซุนกล่าวทิ้งท้ายไว้และเดินออกจากห้องไป

 

"ลู่หานงั้นรึ..ต่อจากนี้คงจะลำบากหน่อยแต่ก็พยายามเข้าล่ะเด็กน้อย..."

 

ผู้เฒ่าพูดกับลู่หานที่นอนอยู่โดยที่รู้อยู่แก่ใจว่าเด็กน้อยไม่ได้ยินที่เขาพูดแน่นอน

 

ซื่อซุนเดินมาถึงประตูหน้าคฤหาสน์โดยมีจินจูเดินตามมาส่ง

 

"ฝากดูแลลู่หานด้วยล่ะ"

 

"ดิฉันจะดูแลและอบรมเขาให้เองค่ะ"

 

เมื่อซื่อซุนฝากฝังลู่หานกับจินจูเสร็จเขาก็กระโจนขึ้นท้องฟ้ายามค่ำคืนกลับไปยังคฤหาสน์เก้าหางของตนเอง

 

....เวลาแห่งการพรากจากได้เริ่มต้นขึ้น

 

ฟึบ...

 

เสียงฝีเท้าย่างกรายอยู่ภายในสวนคฤหาสน์เก้าหาง

 

หลังจากที่ซื่อซุนพาตนเองออกมาจากคฤหาสน์ผู้เฒ่า เขาก็เดินเข้ามาภายในสวนตรงไปยังต้นซากุระ ที่ลู่หานเคยดิ้นทุรนทุรายเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

 

เขานั่งลงใต้ต้นไม้นั่นมองไปรอบๆเห็นต้นหญ้าถูกถอนออกเป็นจำนวนมาก

 

ซื่อซุนวางมือลงบนผืนหญ้านั้นพลางนึกถึงเหตุการณ์ที่ทำให้หญ้าเหล่านี้ถูกถอนออกมาเป็นจำนวนมาก

 

'คงทรมารมากสินะ....ฉันขอโทษ..'

 

มือใหญ่ลากผ่านบนพื้นหญ้านั้นอย่างแผ่วเบา พลันสะดุดกับบางสิ่งบางอย่างที่วางอยู่แถวๆนั้น

 

ซื่อซุนหยิบวัตถุปริศนาขึ้นมาเมื่อพ้นจากเงามืดก็เผยให้เห็นสิ่งที่เขาสงสัย

 

....แอปเปิ้ล...

 

เป็นผลแอปเปิ้ลที่เก็บมาจากในสวนไม่ผิดแน่แต่ทำไมลูกสีเขียวล่ะยังสุกไม่ดีเลยคงไม่น่าจะหล่นจากต้นง่ายๆ...และจำได้ว่าเขามักจะเด็ดลูกสีแดงออกมาจากต้นเท่านั้น

 

....อย่าบอกนะว่า..เจ้าแมวนั่น!

 

ซื่อซุนชะงักเล็กน้อยกับสิ่งที่เขากำลังคิด

 

เมื่อเช้าลู่หานที่อยู่ในร่างแมวตกน้ำเป็นจุดเดียวกับปลายของกิ่งแอปเปิ้ลพอดีแต่เขาไม่ได้สังเกตเห็นแอปเปิ้ลที่ตกลงมาด้วย

 

ผลแอปเปิ้ลอาจจะกระเด็นออกมาและเจ้าแมวเด็กนั่นอาจจะแอบไปเก็บกลับมาทีหลังก็เป็นได้ ที่ไม่ยอมพูดอะไรคงอาจจะไม่อยากบอกเขาว่าหาอาหารเองได้...

 

คิดได้ดังนั้นซื่อซุนก็ลุกขึ้นยืนหวังจะวกกลับไปยังคฤหาสน์ผู้เฒ่าอีกครั้งแต่ก็ต้องหยุดการเคลื่อนไหวเมื่อนึกถึงบางอย่างขึ้นมา

 

เหตุผลที่ทำให้ลู่หานต้องย้ายไปอยู่คฤหาสน์ท่านผู้เฒ่า...เป็นเพราะเขา...พลังของเขามีมากเกินไป ถ้าอยู่ใกล้เด็กนั่นอาจจะไม่ปลอดภัย

 

ซื่อซุนล้มเลิกที่จะไปยังคฤหาสน์ผู้เฒ่า และเดินกลับเข้าไปภายในคฤหาสน์ตนเองโดยถือแอปเปิ้ลผลสีเขียวติดมือเข้าไปด้วย

 

เขาวางแอปเปิ้ลลงบนแท่นหนึ่งในห้องของเขาและร่ายเวทรักษาเวลาไปที่แอปเปิ้ลผลนั้น...

 

เวทรักษาเวลาเป็นเวทที่สามารถรักษาสภาพของสิ่งของนั้นให้อยู่ในสภาพเดิม โดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงตามกาลเวลาภายนอกได้จนกว่าจะมีการปลดเวทโดยผู้ร่าย

 

ซื่อซุนล้มตัวลงนอนพลางนึกถึงเด็กน้อยที่หลับไปแล้วถ้าตื่นขึ้นมาจะเป็นยังไงบ้างนะ...

 

คืนนี้เป็นคืนที่เงียบสงบเช่นเดียวกับคืนก่อนหน้าที่แมวเด็กจะย้ายเข้ามาอยู่ด้วย....มันช่างเงียบสงบ

 

สงบจนน่าใจหาย...

 

.

.

.

 

เช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อพระอาทิตย์ขึ้นเหนือฟากฟ้า ของคฤหาสน์ผู้เฒ่าจิ้งจอก

 

ลู่หานลืมตาตื่นขึ้นมาพบว่าตนเองอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นตา เด็กน้อยค่อยๆพยุงกายขึ้นนั่งโดยสายตาก็สอดส่องไปยังมุมต่างๆภายในห้อง

 

'ที่นี่มันที่ไหน...แล้วพี่ซื่อซุนล่ะ'

 

ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาคือสถานที่ที่ตนเองอยู่และบุคคลที่เด็กน้อยอยากเจอเป็นที่สุด

 

ฟึบ..

 

ประตูเลื่อนภายในคฤหาสน์ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของหญิงวัยกลางคนปรากฏตามมา

 

"ตื่นแล้วหรอ.."

 

จินจูยิ้มให้เด็กน้อยที่มองมายังตนเอง

 

"ที่นี่..."

 

ลู่หานถามขึ้นทันทีแต่ยังไม่ทันจะถามเสียงแทรกก็ดังขึ้น พร้อมปรากฏให้เห็นถึงชายสูงวัยท่าทางใจดีเดินเข้ามาในห้อง

 

"คฤหาสน์ของข้าเอง"

 

ลู่หานเห็นดังนั้นจึงทำหน้างวยงง'แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงแล้วพี่ซื่อซุนล่ะ'

 

เหมือนผู้เฒ่าจะอ่านความคิดแมวน้อยออกจึงพูดขึ้นมา

 

"เจ้ามีเหตุผลบางอย่างที่จะต้องมาอยู่กับข้าในระยะเวลาหนึ่ง ส่วนท่านซื่อซุนนั้นก็อยู่ที่คฤหาสน์ของท่านสิ"

 

"ไม่..ไม่เอา ผมจะอยู่กับพี่ซื่อซุน!!"

 

ลู่หานร้องตะโกนขึ้นมาพลางจะลุกขึ้นวิ่งหนี แต่ก็ถูกจินจูจับไว้ได้และถูกกดไหล่ให้นั่งลงที่เดิม

 

"ปล่อยผมนะ! ผมจะไปหาพี่ซื่อซุน!!"

 

เด็กน้อยพยายามสะบัดให้หลุดจากการจับกุมแต่ก็ไม่เป็นผลเรี่ยวแรงต่างกันเกินไป...

 

"ไม่ได้! หากเจ้ากลับไปที่คฤหาสน์เก้าหางครั้งนี้หากถึงพระจันทร์เต็มดวงอีกครั้งเจ้าต้องตายแน่!!"

 

ผู้เฒ่าจิ้งจอกตะโกนขึ้นเสียงดังลั่นห้องทำเอาเด็กน้อยสะอึกกับคำพูดดังกล่าว

 

"ไม่!! ผมอยู่กับพี่ซื่อซุน พี่ซื่อซุนต้องช่วยผมแน่นอน!"

 

"ไม่มีใครช่วยเจ้าได้นอกจากตัวเจ้าเอง!!"

 

"..........."

 

เมื่อเห็นลู่หานเงียบผู้เฒ่าจึงอธิบายต่อ

 

"เจ้ายังเด็ก ยังไม่รู้ว่าอะไรคืออะไร...แต่สิ่งที่เจ้าควรรู้ตอนนี้ก็คือท่านซื่อซุนอนุญาติให้เจ้าอยู่ที่นี่โดยมีข้าและจินจูเป็นผู้อบรมนิสัยของเจ้า!"

 

เมื่อได้ฟังดังนั้นลู่หานเริ่มรู้สึกถึงความร้อนรอบๆดวงตา

 

....พี่ซื่อซุนให้ผมอยู่ที่นี่....

 

พี่ซื่อซุนเกลียดผมแล้ว....พี่ซื่อซุนทิ้งลู่หานแล้ว...

 

ทำไมล่ะ...เพราะผมแอบเก็บแอปเปิ้ลเองหรอ เพราะผมเป็นเด็กไม่ดีหรอ เพราะผมสร้างปัญหาให้พี่ซื่อซุนหรอ...

 

ไม่นะ!.....

 

น้ำตาค่อยๆไหลออกมาจากดวงตาฝั่งสีทองของลู่หาน และไม่นานน้ำตาก็ไหลออกมาจากฝั่งดวงตาสีฟ้าด้วยเช่นกัน

 

ความรู้สึกบางอย่างจุกขึ้นมาที่คอจนปวดหนึบ

 

"ไม่เอา...ไม่เอาาา....ฮึก....พี่ซื่อซุนนน...ฮืออออ..ทำไม...ฮือออออออ..."

 

ลู่หานร้องไห้ออกมาจินจูเห็นดังนั้นจึงยอมปล่อยลู่หาน เด็กน้อยทรุดตัวลงบนฟูกพลางฟูมฟายออกมา

 

"ผมขอโทษ....ฮืออออ..ลู่หาน..ส..สัญญา...ฮึกกก...ลู่หานจะเป็นเด็กดี..ฮือออ...พี่ซื่อซุนอย่าทิ้งผมไป....ฮืออออออ...พี่ซื่อซุน!!!"

 

น้ำตาใสๆหยดลงบนฟูกไม่ขาดสายพร้อมกับเสียงร้องไห้ปานใจจะขาดของเด็กน้อยดังก้องคฤหาสน์ใหญ่โตท่ามกลางสายตาเห็นใจจากผู้อยู่ในเหตุการณ์ทั้งสอง


____________________________________________________________________________

มาต่อแล้วค่ะ :)
ไม่ได้เข้าอัพบ่อยตามที่บอกขออภัยค่า
มีใครไปคอนบ้างไหม เราไม่ได้ไปแหละT^Tเสียจายยยยยย(แบบว่ากินแกลบค่ะ)
นั่งแต่งฟิคอยู่บ้านนองน้ำตาต่อไป
สำหรับคนที่ได้ไปก็โชคดีY^Yอิจฉาค่ะ
มาบ่นแค่นี้แหละไม่มีอะไรมากฮาๆๆๆๆ
มาส่งฟิคและก็ไปละค่ะ
อย่าลืมติดตามตอนต่อไปนะค่ะ^___^

 

---ขอบคุณทุกคอมเม้นทุกการติดตามนะคะ<3---

 

{ Winter Dark Theme }

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

544 ความคิดเห็น

  1. #426 Yellow (@netty25) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 15:45
    โอ่ยย เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้วลูก น้องเหมียวไม่ร้องไห้นะคะ พี่มันก็รักหนูนั่นแหละค่ะเหมียว เหมียวต้องสู้ๆแล้วกลับไปหาพี่นะลูก
    #426
    0
  2. #303 oohsaykat (@cardy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 03:48
    แง้ลู่ทำใจดีๆฮุนไม่ได้ไล่นะ แค่อยากให้ปลอดภัยเฉยๆ สงบสติแล้วฟังท่านผู้เฒ่าอธิบายดีๆสิลูก;-; ตอนนี้สงสารฮุนสุดละ ไม่ได้อยากจะแยกกันเลยแต่ทำได้ไงล่ะ...
    #303
    0
  3. #268 BBelliZ (@bubblebelliz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 21:48
    สงสาร ลู่อะ
    ฮื้ออออ
    #268
    0
  4. #215 faye_chananchida (@faye_chananchida) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 12:00
    สนุกมากเลย ชอบอะ ลู่หานน่ารักกกก ฮืออออออลู่หานเด็กดีของพี่ซื้อซุน
    #215
    0
  5. #195 Akanishi Yimei (@akanishibluecat) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 18:12
    ฮือออ  เราสงสารแมวน้อย แต่ต้องอดทนไว้นะ 
    12 ปี แปบเดวเอง (หรอ)  
    #195
    0
  6. #185 Always.HunHan (@alway-hunhan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 18:42
    แงงงงง สงสารลูลู่อ่าาาาาT0T
    #185
    0
  7. #153 Some more for me (@somemore4me) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 12:16
    ฮืออออิ ต้องห่างกันเป็นสิบปีเลยเหรอ สงสารลู่หานจัง
    #153
    0
  8. #114 Mlu.เอ็ม (@hollybeauty) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 11:33
    น่าสงสารรร
    #114
    0
  9. #40 -ซันชาย- (@-luhan-) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 12:29
    โถ่มีเหตุให้แยกจากกันแต่เดียวก็ได้เจอกันลู่
    #40
    0
  10. #27 Tao EXO Overdose (@bam42-_-) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 16:23
    สงสารฮุนฮานอ่ะ ต้องแยกจากกันจริงๆหรอ
    #27
    0
  11. #18 mamahunhan (@mamahunhan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 22:08
    มาแล้วววววววว สู้ๆนะไรท์เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #18
    0