ตอนที่ 11 : Scentist [Leo x N]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 306
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    9 ส.ค. 61







Scentist

 

[ Taekwoon x Hakyeon ]

 

 

Warning : Rate-R

 

 

 

 

 

 

 

            กลิ่นหอมเฉพาะตัวของแต่ละคนนั้นแตกต่างกัน

 

            ต่อให้ใช้น้ำหอมชนิดเดียวกัน ก็ให้กลิ่นที่แตกต่างกันออกไป

 

            มนตร์เสน่ห์ของน้ำหอมที่ยากจะเข้าถึง

 

            ยั่วยวน แทรกซึม เข้มข้น และน่าหลงใหล

 

 

 

 

 

 

            ดวงตาคมกริบของเจ้าของกิจการโรงงานผลิตน้ำหอมรายใหญ่กำลังจ้องมองไปที่ร่างร่างหนึ่ง ซึ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายในยามค่ำคืนที่แสนสดใสนี้ กลิ่นหอมที่ลอยมาตามแรงลมปะทะเข้ากับจมูกโด่งที่ไวต่อการรับกลิ่นเป็นพิเศษ กลิ่นหอมประหลาดที่แม้แต่เขาที่อยู่กับการปรุงน้ำหอมมาทั้งชีวิตยังต้องรู้สึกแปลกใจ

 

 

            ทั้งน่าหลงใหล น่าค้นหา แต่ก็ดูอันตรายในเวลาเดียวกัน

 

 

            จองแทคอุนลุกออกจากเคาท์เตอร์บาร์เมื่อดื่มเครื่องดื่มที่ได้สั่งไว้จนหมด ช่วงขายาวก้าวตรงไปยังจุดกำเนิดกลิ่นหอม ยิ่งเข้าใกล้กลิ่นหอมนั้นก็ยิ่งรุนแรง เร่งเร้าให้ขยับฝีเท้าให้เร็วขึ้น หัวใจก็เต้นรัวแรงสูบฉีดเลือดไปทั่วร่างให้ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัว และตอนนี้เจ้าของกลิ่นหอมนั้นก็อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

 

 

            ชายหนุ่มในชุดดำคนนั้น ไม่ผิดแน่

 

 

            ทันทีที่ขยับตัวเข้าไปใกล้ กลิ่นหอมหวานที่คล้ายลูกกวาดผสมกับกลิ่นดอกไม้ก็ลอยมาแตะจมูกโด่งของแทคอุนทันที ทั้งที่ปกติกลิ่นหวานๆ แบบนี้ผู้ชายไม่นิยมใช้กันเพราะมันเหมาะกับผู้หญิงมากกว่า แต่คนตรงหน้ากลับเข้ากับกลิ่นนี้ได้อย่างไม่น่าเชื่อ

 

 

            แทคอุนจ้องมองชายหนุ่มคนนั้นที่กำลังเคลื่อนไหวไปมาอยู่บนฟลอร์เต้นรำ เมื่อร่างนั้นขยับไปอีกทางกลิ่นที่ลอยมาตามลมก็เปลี่ยนไปอีกกลิ่น คราวนี้เขาได้กลิ่นเย็นๆ ที่คล้ายกับสมุนไพร คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน เพราะคนทั่วไปมักไม่ฉีดพรมน้ำหอมสองกลิ่นพร้อมกัน ยิ่งถ้ากลิ่นที่แตกต่างกันอย่างลูกกวาดกับสมุนไพรแบบนี้แล้วยิ่งไม่มีใครทำ แต่คนคนนี้กลับทำได้ ซึ่งทำให้ความรู้เกี่ยวกับน้ำหอมที่คลุกคลีมาเกือบทั้งชีวิตของแทคอุนกลายเป็นเรื่องที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนไปเลย

 

 

            ยิ่งสูดดม ยิ่งน่าหลงใหล

 

 

            สองเท้าขยับพาร่างเข้าไปใกล้จุดกำเนิดกลิ่น มารู้ตัวอีกทีก็เมื่อความร้อนจากแผ่นหลังเล็กนั่นแนบชิดกับอกของเขา ปลายจมูกสูดดมกลิ่นหอมของเส้นผมนุ่มที่คลอเคลียอยู่ใกล้ ปลายนิ้วเลื่อนไปตามลาดไหล่จนมาหยุดที่ผ่ามือเรียวเล็ก ปลายนิ้วสัมผัสกันเพียงบางเบา ใช้แรงส่งจากการเต้นเพียงน้อยนิดก็หมุนตัวของอีกฝ่ายให้มาเผชิญหน้ากัน

 

 

            เพียงแค่ได้สบกับนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้น จองแทคอุนก็เหมือนถูกดึงดูดให้เข้าไปในโลกอีกใบ โลกที่เต็มไปด้วยความแปลกใหม่ ทั้งกลิ่นที่ยั่วยวน ความลุ่มหลงอันไม่มีที่สิ้นสุด และในท้องของเขาก็รู้สึกราวกับมีเมล็ดพันธุ์ที่ได้รับหยดน้ำกำลังแตกหน่อและผลิใบ จนชูช่อออกดอกบานสะพรั่งเต็มไปหมด

 

 

            ความรู้สึกนี้ มันคือสิ่งที่เรียกว่า รัก หรือเปล่านะ?

 

 

 

            “คุณ?” กลีบปากที่ดูนุ่มนวลราวกับกลีบกุหลาบแดงแย้มรอยยิ้มเพียงนิดแต่ดูน่าค้นหา ดวงตาคู่นั้นไม่ได้แสดงความแปลกใจกับการถูกคุกคามจากคนแปลกหน้า แต่มือคู่นั้นกลับค่อยๆ เลื่อนขึ้นจากปลายนิ้วของเขา จนมาบรรจบกันที่บนบ่ากว้าง

 

 

            “มีธุระอะไรกับผมรึเปล่าครับ?” น้ำเสียงแผ่วหวานก็ช่างนุ่มนวลน่าฟัง ชวนให้หัวใจเต้นแรงกับคำกระซิบ แทคอุนนึกแปลกใจว่าคนคนหนึ่งจะน่าหลงใหลไปเสียทุกส่วนได้เพียงนี้หรือ

 

 

            “อื้ม นั่นสินะ” เขาตอบเพียงเท่านั้น เพราะความจริงแล้วก็ไม่รู้ว่าตัวเองมีธุระอะไรกับคนตรงหน้ากันแน่ มันก็แค่สัญชาติญาณความหลงใหลในกลิ่นหอมของเขาเป็นตัวพามาเท่านั้นเอง

 

 

            “กลิ่นของคุณ” เขาตอบ ก้มหน้าลงแนบชิดกับลำคอสวยและสูดดมกลิ่นที่ลอยมาจากหลังใบหู “ผมชอบ”

 

 

            พอพูดจบเขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วเบา น่าแปลกทั้งที่ตอนนี้มีผู้คนมากมายและเสียงที่ดังอึกทึกจากเพลง แต่ประสาทสัมผัสของเขากลับรับรู้ได้แค่เพียงคนตรงหน้าเท่านั้น

 

 

            “ผมก็ชอบกลิ่นของคุณนะ เย็นๆ เหมือนกับลมทะเล แต่ก็แอบมีกลิ่นหวานนิดๆ ด้วย”

 

 

            หัวใจของจองแทคอุนแทบหยุดเต้น แบบนี้จะเรียกว่าพวกเขาต่างหลงใหลในกันและกันได้หรือเปล่านะ เขายกมือข้างหนึ่งของคนตรงหน้าขึ้นแนบจมูก สูดดมกลิ่นหอมจากข้อมือเล็ก ก่อนริมฝีปากจะประทับจุมพิตลงไปยังแอ่งชีพจรนั้น

 

 

            เขาลุ่มหลงคนตรงหน้าเหลือเกิน อย่างถอนตัวไม่ขึ้นด้วย

 

 

            “แทคอุน...ผมชื่อจองแทคอุน” เขาบอกชื่อ และสิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงรอยยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เขายิ่งดำดิ่งลงสู่ก้นเหวแห่งความลุ่มหลงมากขึ้นเรื่อยๆ

 

 

            “ชาฮัคยอนครับ

 

 

            และสติของแทคอุนก็รับรู้ได้เพียงแค่เท่านั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            “อื้อ!”

 

 

            แทคอุนไม่รู้ว่าพวกเขาขึ้นมายังชั้นบนสุดของโรงแรมได้ยังไง ไม่รู้ตัวว่าเข้ามาในห้องนี้ตอนไหน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าห้องนี้มันมืดมิดแค่ไหน สิ่งเขารับรู้มีเพียงแต่คนตรงหน้า แค่ชาฮัคยอนเท่านั้น

 

 

            เขาขยับตัวเมื่อรับรู้ถึงความอุ่นร้อนที่กำลังบีบรัด ดวงตาคมมองส่วนที่เชื่อมต่อพวกเขาทั้งคู่ยิ่งทำให้ความร้อนพุ่งสูง ยิ่งลงแรงเน้นย้ำกับร่างตรงหน้ามากเท่าไหร่ กลิ่นหอมก็ยิ่งฟุ้งกระจายจนมัวเมาไปหมด

 

 

            “อ๊า...” เสียงเครือครางที่กระท่อนกระแท่นนั่นลอยมาจากหมอนใบโตที่อีกฝ่ายกำลังซุกใบหน้าลงเพื่อกลั้นเสียงแห่งความรัญจวนใจ

 

 

            แทคอุนมองเรือนรางบอบบางที่มีผิวสีแทนสวยตัดกับผิวขาวซีดของเขา แผ่นหลังนั้นเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ สะโพกมนลอยสูงเมื่ออยู่ในท่าหมอบคลาน มันส่งเสียงน่าอายยามที่เขาขยับตัวเข้าหา

 

 

            ทั้งที่ในห้องไร้ซึ่งแสงไฟ มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านม่านเท่านั้น แต่แทคอุนกลับพบว่าตัวเองมองเห็นแสงสีต่างๆ มากมายสว่างเจิดจ้าเต็มไปหมด นั่นเป็นเพราะคนตรงหน้า

 

 

            เขาโน้มตัวลงไปแนบชิดกับแผ่นหลังเล็ก สูดดมกลิ่นหอมที่น่าหลงใหลจากหลังใบหูและต้นคอ จูบซับจนมาถึงแผ่นหลังที่มีร่องลึกลากเป็นทางยาว

 

 

            “อ่า...ฮัคยอน...” เขากระซิบเสียงพร่า ก่อนจะส่งแรงเข้าหาอีกฝ่ายเมื่อความอดทนใกล้ถึงจุดปะทุ มือใหญ่ยึดสะโพกสวยเป็นหลัก เสือกไสกายเข้าหาความอุ่นร้อนอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่ความต้องการทั้งหมดจะถูกปลดปล่อยออกมา รวมทั้งกลิ่นหอมที่ลอยอบอวลไปทั่วห้อง

 

 

            แทคอุนถอนตัวจากร่างเล็ก ก่อนจะจับพลิกอย่างเบามือ และเขาแทบจะหยุดหายใจเมื่อใบหน้าสวยจ้องมาที่เขาด้วยดวงตาหวานเชื่อมและน้ำเสียงที่หอบพร่าจากบทรักเมื่อครู่

 

 

            “อื้อ” และแทคอุนไม่รอช้าที่จะตามไปประกบจูบริมฝีปากอิ่มสวย ละเลียดความหวานและสูดกลิ่นหอมจนเต็มปอด

 

 

            “คุณหอมจัง” กระซิบเสียงนุ่มข้างใบหู และพรมจูบทั่วลำคออย่างเอาใจ

 

 

            “คุณก็หอม” ฮัคยอนว่า “ผมชอบกลิ่นคุณ”

 

 

            “มารวมเป็นหนึ่งกับผมตลอดไปเถอะนะ”

 

 

 

            “อ๊ะ!” แทคอุนร้องด้วยความตกใจเมื่อเขารู้สึกเจ็บที่คอ ราวกับถูกผึ้งต่อย แต่เมื่อมองดูดีๆ กลับพบว่าในมือเล็กกำลังถือเข็มฉีดยาอยู่ และแน่นอน ความเจ็บเมื่อครู่ก็คือปลายเข็มที่ถูกฝังลงกับผิวเนื้อของเขานั่นเอง

 

 

            “ฮัคยอน...” พูดได้เพียงเท่านั้นก่อนจะทิ้งตัวลงกับเตียงนอน ร่างกายของเขาชาจนไม่สามารถขยับตัวได้ แต่ถึงอย่างนั้น สมองและประสาทสัมผัสอื่นๆ ก็ยังทำงานได้ดี

 

 

            “ไม่ต้องกลัวไปแทคอุน ผมจะทำให้คุณเจ็บแค่แป๊บเดียว...แป๊บเดียวเท่านั้น” เสียงหวานว่า

 

 

            “เพราะผมชอบคุณยังไงล่ะ”

 

 

            รอยยิ้มที่ยังคงสวยเช่นเดิมแต่แทคอุนกลับรู้สึกต่างออกไป ความกลัวเข้าครอบคลุมจิตใจเมื่อเขาไม่สามารถขยับตัวทำอะไรได้ ไม่สามารถปฏิเสธได้

 

 

            ฮัคยอนจับคนที่ไร้เรี่ยวแรงนอนตะแคง มือเล็กจัดเส้นผมที่ยุ่งให้เข้าที่อย่างเอ็นดู รอยยิ้มนั้นยังคงประดับบนใบหน้าสวยไม่หายไปไหน แต่แทคอุนกลับหวาดกลัว เขาไม่สามารถขยับหรือพูดได้ มีเพียงแค่ดวงตาและผิวสัมผัสที่ยังคงความรู้สึกอยู่ เหงื่อของเขาเริ่มไหล

 

 

            “ไม่เอาน่า อย่ากลัวไปสิ” เสียงหวานว่าติดตลก เมื่อดวงตาคมของแทคอุนปิดแน่นยามที่มือเขาสัมผัสกรอบหน้า

 

 

            “เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป”

 

 

            ร่างเล็กลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะสวมเสื้อคลุม ขาเรียวพาร่างไปยังประตูบานหนึ่งและเปิดมันออก และเพราะนอนตะแคงหันมาทางทิศนั้น ทำให้แทคอุนเห็นภายในห้องทั้งหมด

 

 

            “ยินดีต้อนรับสู่ห้องทดลองของผม”

 

 

            ภายในห้องเต็มไปด้วยอุปกรณ์ต่างๆ มากมาย ทั้งมีด เลื่อย กรรไกร หรือแม้กระทั่งเครื่องกลั่นที่กำลังทำงานอยู่ และถุงใสที่ข้างในบรรจุของเหลวสีแดงมากมายอยู่ในห้องนั้น

 

 

            “ผมจะเก็บคุณไว้กับผมตลอดกาล...”

 

           

 

 

 

Scentist

 

ในที่สุด!!!! เป็นฟิคที่คิดไว้ตั้งแต่ตอนเริ่มโปรโมทฮยัง แต่ยังเขียนต่อไม่จบสักที

จนในที่สุดมาถึงโปรโมทโซโล่ของแทคอุน เราได้บนไว้ว่าถ้ามีโมเม้นต์จะเขียนฟิคสั้นให้ 2 เรื่อง

เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกฮะ ^^

 

ไม่รู้ว่าจะอ่านแล้วงงกันมั้ย สรุปง่ายๆ คือยอนเป็นนักทำน้ำหอมมนุษย์และอุนเป็นเหยื่อนั่งเองฮะ 5555

ไม่รู้ว่าจะชอบกันมั้ย ยังไงก็ฝากติชมบอกกันด้วยนะฮะ

พูดคุยได้ทั้งคอมเม้นท์ในเด็กดีและแทก #ScentistLN ทางทวิตเตอร์ได้เลยฮะ มาคุยกันเยอะๆนะฮะ^^

 

ขอบคุณมากฮะ

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

74 ความคิดเห็น

  1. #67 AdH (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 01:44

    ย๊อนนนนนนนน พีคมาก พีคมากๆๆๆๆ แงงงง สนุกมากๆเลยค่ะ อ่านแล้วรู้สึกเหมือนกลิ่นที่ไรท์บรรยายมาแตะจมูกจริงๆเลย

    #67
    0
  2. #58 ngampisut (@ngampisut) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 21:03

    หัััััััััััััักมุมสูดๆ แต่ก็หวั่นใจตั้งแต่ชื่อตอนแล้วล่ะค่ะ

    น้ำหอมมนุษย์ ฟังดูน่ากลัว

    แทคอุนนี่ตกหลุมพรางเข้าเต็มๆ สงสารรร

    #58
    0
  3. #57 To da light (@ukiss137) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 20:03

    อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ฮัคยอนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน สะไพ้ เอ้ย เซอร์ไพรซ์มากหลังอ่านเสร็จ ฮือออออ เธอมันคือนางแมวยั่วสวาท แล้วเธอก็จิตด้วยงั้นเหรอ สงสารแทคอุน แต่ถ้าเป็นเราตอนนั้นละก็ ฮัคยอนสั่งให้ทำอะไรเราก็ทำอ่ะ ถึงแม้ว่าจะสั่งให้เป็นของฮัคยอนตลอดไปก็ยอม

    #57
    0