อ้าวเฮ้ย!!! ผมต้องเป็นเจ้าสาว?

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 12 ผัวนั้นหรือจะสู้เมีย?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 609
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    27 ม.ค. 61

ไอ้บ้าพี่แอร์ไอ้ผัวเฮงซวยเอ้ย กล้าดียังไงทิ้งผมที่เป็นอัมพาตครึ่งตัว (เพราะมัน) ให้อยู่คนเดียวแล้วตัวเองก็ออกแรดไปหาสาว นี่ผมก็เผลอคิดว่าพี่มึงได้ผมแล้วจะดูแลผมดีขึ้นบ้างนะไอ้บ้าถึงจะเพราะผมโดนยาก็เถอะ ที่ไหนได้ดันได้แล้วทิ้งผมไว้เนี่ยนะ ก็อย่างว่าแหละก็ผมเป็นผู้ชายนี่ไม่ใช่สาวๆ ที่ชื่อแชมเปญนั้นแค่เค้าโทรหาก็ยิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียมรีบวิ่งไปหาเค้าเหมือนหมาเจอกระดูกทีคุยกับผมละเหมือนจะกินหัวผมตลอดไม่มีหรอกที่จะยิ้มให้ผม

ตอนนี้ผมอยู่บ้านแล้วครับ แน่นอนครับว่าผมไม่มีปัญญาหอบสังขารมาเองแน่นอน พอพี่มันออกนอกห้องปุ๊บผมโทรหาไอ้แฝดทันทีเลยครับ

พอพวกมันเห็นสภาพผมและได้รู้เรื่องของผมทั้งหมดก็หัวเสียเตรียมมีเรื่องกับไอ้พี่แอร์ทันที ผมเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้พวกมันฟังทั้งหมดเองละครับ ผมไม่คิดจะปิดบังอะไรทั้งสิ้น เพราะพวกผมไม่มีอะไรปิดบังกันอยู่แล้วไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม

"แล้วมึงจะเอายังไงต่อ"

ไอ้ซองถามเสียงเรียบๆ หน้าตานิ่งสนิทไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ไม่ใช่แค่มันคนเดียวแต่รวมถึงไอ้ซิงกับไอ้มันแกวด้วยที่ทำท่าทีอย่างนั้น

"...."

"อย่าเงียบ แต่กูว่านะไหนๆ ก็ได้เสียเป็นเมียผัวแล้วมึงต้องทวงสิทธิ์ความเป็นเมียมาให้ได้นะเว้ย"

ไอ้ซิงว่าก่อนจะเดินมานั่งข้างๆ เตียงที่ผมนั่งอยู่

"ทำกับกูขนาดนี้คิดว่ากูจะยอมหรอห๊ะ!!! "

ผมพูดออกไปอย่างหมดความอดทน ถึงแม้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะผมโดนยา หรือสถานะการณ์มันพาไปยังไง แต่ที่ทำให้ผมยอมรับไม่ได้คือการที่ปล่อยให้ผมอยู่คนเดียวแล้ววิ่งโร่ไปหาคนอื่นแบบนั้น อย่างน้อยก็ดูแลผมอยู่เป็นเพื่อนผมสักนิดก็ยังดีจะได้รู้ว่าพี่มันก็ยังมีความเป็นคนอยู่บ้าง

"ก็กูเห็นมึงนั่งเงียบไม่พูดไม่จาอะไรเลยนี่หว่า"

ไอ้ซิงพูดเสียงหงอยๆ

"ที่กูเงียบเพราะกูกำลังคิดว่าจะเอายังไงกับงานหมั้นที่จะเกิดขึ้นในอีก 2 อาทิตย์หน้าต่างหาก"

ยิ่งผมคิดตอนเห็นอาการดีอกดีใจที่ผู้หญิงคนนั้นโทรมาของมันผมยิ่งเจ็บใจ

"จะยกเลิกวิธีไหนสินะ"

ไอ้มันแกวพูดเหมือนอ่านใจผมได้ ใช่ผมกำลังคิดหาวิธียกเลิกงานหมั้นยังไงโดยที่ไม่ให้พวกคุณพ่อคุณแม่ต้องผิดใจกัน

"งั้นลอง....."



ก๊อกๆ ๆ ก๊อกๆ ๆ


"คุณลมคะ คุณแอร์มาขอพบคุณลมค่ะ"

เสียงเคาะประตูดังขึ้นขณะที่ไอ้ซิงกำลังจะเสนอวิธี แต่ชื่อของคนที่มาขอเจอผมนี่สิจะมาทำไมทำไมไม่ไปอยู่กับผู้หญิงคนหละเหอะ

"จะเอายังไง ให้พวกกูลงไปไล่ให้ไหม"

ไอ้ซองว่าเสียงจริงจัง

"ถ้ายังไม่อยากจะคุยกูก็จะไปกันไม่ให้พี่เค้าเข้ามาหามึงได้"

ไอ้ซิงว่าพร้อมลูบหัวผมเบาๆ

"กูอยู่ข้างมึง"

ไอ้มันว่าพร้อมยิ้มให้ผม พวกมันไม่เคยบังคับผมปล่อยให้ผมทำตามที่ตัวเองต้องการแต่เมื่อใดที่ผมจะล้มลงหรือหมดทางเดินพวกมันก็จะคอยพยุงและชี้ทางสว่างให้ผมเสมอ

"ขอบใจพวกมึงมาก"

"บอกเค้าให้ขึ้นมาได้"

"ค่ะ"

ผมก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะมาหาผมเรื่องอะไร

ผมเอนตัวซบไหล่ไอ้ซิงอย่างอ้อนๆ ยิ่งเวลาเจ็บไปทั้งตัวแบบนี้ยิ่งอยากอ้อนพวกมันไปใหญ่ หอมแก้ม จูบกับพวกมันก็เคยมาแล้วแต่แค่ขำๆ นะครับแตะๆ กันเฉยๆ พวกผมไม่ได้กินกันเองแน่นอน

"นี่พวกมึงกูอยากกินไอติมอ่ะ"

ผมว่าก่อนจะค่อยๆ กระดึ๊บๆ ขึ้นไปนั่งตักไอ้ซิงกอดคอมันหลวมๆ แล้วนั่งซุกอกมันอยู่อย่างนั้น ผมเองก็ไม่ได้ตัวเล็กนะ แต่ไอ้ซิงกับไอ้มันแกวตัวใหญ่ผมขึ้นนั่งตักพวกมันสองคนได้สบายๆ ยกเว้นไอ้ซองที่ดูจะตัวเล็กกว่าผมนิดนึง นิดนึงจริงๆ นะครับ

"หืม แต่มึงดูเหมือนจะมีไข้นะ"

ไอ้มันแกวเดินเข้ามาหาผมแล้วจับหน้าผมให้ผละออกจากอกไอ้ซิงแล้วค่อยๆ โน้มหน้าลงมาให้หน้าผากมันกับหน้าผากผมโขกกันเบาๆ ส่วนไอ้ซองก็นั่งเอนหลังพิงหลังผมอยู่ พอจะจินตนาการภาพออกไหมครับ มันก็จะประหลาดๆ นิดหน่อยแต่แบบนี้หน่ะอบอุ่นดีนะครับ


แกร๊ก


"ทำอะไรกันห๊ะ!?! "

เสียงที่ดังอยู่หน้าประตูทำให้พวกผมผละออกจากกันอย่างตกใจแต่ก็ยังนั่งกระจุกกันอยู่บนเตียงอยู่ดี ผมก็ยังคงนั่งซบอกไอ้ซิงเหมือนเดิม

"ก็อย่างที่เห็น"

ไอ้ซองว่าก่อนจะลุกแล้วลงไปยืนข้างเตียงกับไอ้มันไอ้ซิงก็กอดผมแนบอกมันยิ่งกว่าเดิม

"ปล่อยลมเดี๋ยวนี้"

พี่แอร์ว่าเสียงดังลั่นห้องแต่ไอ้ซิงก็ไม่ได้รู้สึกกลัวอะไรหนำซ้ำยังท้าทายมากกว่าเดิมอีก

"จะให้ปล่อยได้ยังไง ปล่อยไปก็ไม่มีคนดูแลหนำซ้ำยังมีคนเห็นแก่ตัวทำมันเจ็บแทบตายแต่ก็ยังไม่มีความรับผิดชอบวิ่งโร่ไปหาคนอื่นอีกต่างหาก อย่างนี้จะให้พวกผมปล่อยมันไปได้ยังไง"

พี่แอร์ถึงกับนิ่งเมื่อได้ฟังที่ซิงพูด ใช่ ไอ้ซิงพูดถูกทุกคำ

"ขอคุยกับลมตามลำพังได้ไหม"

เสียงเย็นๆ ของพี่แอร์ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกกลัวแม้แต่น้อย

แต่ถ้าอยากจะคุยผมก็จะยอมคุยด้วยก็ได้

ผมผละออกจากไอ้ซิงแล้วลงมานั่งบนเตียงดีๆ ผมไล่สายตามองพวกมันสามคน ก่อนจะพยักหน้าให้ะวกมันเบาๆ เชิงบอกพวกมันว่าไม่เป็นไร ก่อนที่พวกมันจะทยอยออกไปนอกห้องทีละคนแต่ไม่วายที่ไอ้ซิงจะวกกลับมาหาผม


ฟอดดดดดดดดด


ผมจับแก้มตัวเองอย่างตกใจเมื่ออยู่ๆ ไอ้ซิงก็ก้มลงมาหอมแก้มผมก่อนจะขยิบตาให้ผมแล้วเดินออกไป นี่มันคงกะยั่วโมโหไอ้พี่แอร์ แต่ขอโทษพี่มันไม่เคยรู้สึกอะไรกับกูเลยแม้แต่น้อย แต่ว่านะผมรู้สึกถึงรังสีอำมหิตเย็นๆ แปลกๆ พอหันไปมองไอ้พี่แอร์ก็เห็นว่าพี่มันมองตามหลังไอ้ซิงจนประตูปิดลง พี่มันก็หันมาจ้องตาผมเขม็งเหมือนผมทำอะไรผิดอย่างรุนแรง อะไรมองทำไมผมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยนี่นะ

ผมกับไอ้พี่แอร์จ้องตากันอยู่นาน แต่ก็ยังไม่มีใครพูดอะไรออกมาทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้เลย อะไรไหนบอกมีเรื่องจะคุยถ้าไม่คุยก็ไสหัวออกไปซะ

"ถ้าไม่มีอะไรจะพูด ก็เชิญออกไปจากห้องของผมได้แล้ว"

ผมพูดพยายามทำให้เสียงเรียบที่สุด

"เฮ้ออออ~"

"อะไรอย่าเข้ามานะหยุดอยู่ตรงนั้นแหละ"

ไอ้พี่แอร์ถอนหายใจแรงๆ แล้วเดินตรงมาที่เตียง ทำให้ผมร้องห้ามจนเสียงหลง แต่พี่แอร์ก็ไม่ฟังหนำซ้ำยังเดินมานั่งเก้าอี้ข้างๆ เตียงผมอีก

"โกรธพี่มากสินะ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งลมไว้คนเดียวแต่พี่แค่....."

"ดีใจที่คนที่ตัวเองชอบโทรมาและนัดเจอสินะ โอเคยกโทษให้ มีเรื่องจะพูดแค่นี้ใช่ไหม ถ้างั้นก็เชิญกลับไปได้แล้ว ผมต้องการพักผ่อน"

ก็แค่คำแก้ตัวของคนที่เห็นแก่ตัว ผมจะไม่เชื่ออะไรทั้งนั้นไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือโกหกก็ตาม

"ลมอย่าเป็นอย่างนี้ พี่รู้ว่าพี่ผิดพี่ขอโทษ"

พี่แอร์ว่าก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือผมและลูบเบาๆ

จะทำอย่างนี้ทำไม ต้องการอะไร ความจริงพี่มันไม่ต้องมาทำอะไรอย่างนี้ก็ได้ ยังไงซะทุกอย่างมันก็เกิดจากความผิดพลาดทั้งนั้น

"....."

"อย่าเงียบได้ไหม พูดอะไรบ้างสิ"

ผมมองหน้าพี่แอร์นิ่งๆ

"จะสนใจทำไม ในเมื่อทุกอย่างมันเกิดจากความผิดพลาด ไม่ต้องรู้สึกผิดขนาดนั้นก็ได้ ยังไงผมก็ผู้ชายไม่มีทางท้องได้อยู่แล้ว แต่ถ้าคุณกังวลว่าผมจะไปวุ่นวายเรื่องคุณกับผู้หญิงคนนั้นบอกเลยผมไม่สนใจที่จะทำเรื่องไร้สาระ หรือถ้าคุณไม่สบายใจเรื่องงานหมั้นที่จะเกิดขึ้นเร็วๆ นี้ผมจะไปคุยกับพวกคุณพ่อคุณแม่เองและผมจะใจดีช่วยพูดเรื่องคุณกับแฟนคุณให้ด้วย แบบนี้ก็คงไม่มีปัญหาอะไรสินะ จะได้ต่างคนต่างอยู่สักที"

ผมพูดออกไปหมดแล้ว ทุกอย่างที่ผมคิดก่อนที่ผมจะรู้สึกกับคนตรงหน้ามากไปกว่านี้ผมต้องจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุดแล้วผมจะๆ ด้กลับมาใช้ชีวิตปกติของผมเสียที

"ไม่!!! เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดพลาดแต่เกิดจากความตั้งใจของพี่ถึงย้อนเวลากลับไปได้พี่ก็ยังจะทำเหมือนเดิม ส่วนเรื่องแชมเปญใช่พี่ยอมรับว่าพี่รักเค้าแต่เรื่องพี่กับเค้ามันเป็นไปไม่ได้เค้ามีแฟนแล้ว อีกอย่างตอนนี้ลมก็ได้ชื่อว่าเป็นเมียพี่แล้วจะยังไงก็ตามพี่จะไม่ยกเลิกงานหมั้นเด็ดขาด"

"บอกแล้วไงว่าไม่ต้องมารู้สึกผิด ไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรทั้งนั้น ออกไปออกไปให้พ้นหน้ากู!!! "

ผมพูดอย่างหมดความอดทน แล้วสะบัดมือของพี่แอร์ออกจากมือผม

"ลมพี่ไม่ได้รู้สึกผิด ก็จริงอยู่ว่าพี่อยากแสดงความรับผิดชอบแต่พี่คิดว่า....."

"กูไม่ฟังกูบอกให้ออกไป!!! "

ผมตะโกนจนสุดเสียง แต่ก็ไม่มีใครได้ยินนอกจากไอ้พี่แอร์เพราะห้องนี้เป็นห้องเก็บเสียง

"พี่คิดว่าพี่เริ่มจะชอบลมแล้ว"

"ไม่ต้องมาพะ....พูด"

อะไรนะ เมื่อกี้พี่มันพูดว่าอะไรนะ เริ่มชอบผมงั้นหรอ?

โกหกพี่แอร์โกหก ผมไม่เชื่อและไม่มีทางที่จะเชื่อเด็ดขาด

"จริงๆ นะ พี่ว่าพี่เริ่มจะชอบลมเข้าให้แล้วละ"

พี่แอร์ว่าพร้อมเอื้อมมือมาลูบหัวผมเบาๆ อย่างอ่อนโยน

ไม่จริงหรอก โกหกทั้งเพ อย่าใจอ่อนนะลมแค่นี้ก็เจ็บเกินพอแล้วหยุดได้แล้ว ผมยอมรับว่าผมรู้สึกแปลกๆ กับพี่แอร์ไม่รู้ว่าผมเริ่มรู้สึกตอนไหนแต่ก็รู้สึกไปแล้ว นั้นเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมต้องจบเรื่องบ้าๆ พวกนี้ให้เร็วที่สุดก่อนที่ความรู้สึกนี้จะพัฒนาไปเป็นอย่างอื่นที่ลึกซึ้งกว่านี้

"โกหก"

"พี่ไม่ได้โกหก พี่ชอบเวลาลมยิ้ม เวลาลมเขิน เวลาลมพูดเถียงกับพี่ พี่ใจเต้นผิดจังหวะทุกครั้งหลังๆ มาที่ได้เจอลม และพี่ก็คิดถึงเวลาที่ไม่ได้เจอ อยากไปหา อยากได้ยินเสียง อย่างนี้เรียกว่าชอบได้ไหมนะ"

พี่แอร์จ้องหน้าผมตลอดเวลาที่พูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนที่ผมเพิ่งจะเคยเห็นครั้งแรก ยอมยับเลยว่าทำเอาผมใจสั่นอยู่พอสมควร

"พี่ยอมรับว่าตอนนี้ในใจพี่ยังมีคนอื่นอยู่อีกคนหนึ่ง แต่พี่เชื่อว่าสักวันคนที่เข้ามายึดครองหัวใจพี่ไปได้ทั้งดวงคนๆ นั้นจะต้องเป็นลมได้แน่นอน"

ผมควรรู้สึกยังไงดีเมื่อกี้ยังทะเลาะกันอยู่แท้ๆ ตอนนี้ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้

"อย่ามาพูดดีหน่อยเลย"

"พี่พูดจริงๆ พี่ขอโอกาสสักครั้งให้พี่พิสูจน์ตัวเองให้ลมเห็นว่าพี่ชอบลมจริงๆ "

พี่แอร์พูดน้ำเสียงจริงจัง ผมควรจะเชื่อคำพูดที่พี่มันหรือเปล่า? ผมควรให้โอกาสพี่มันสักครั้งไหม?

"....."

"ลมจะตบจะตีพี่ยังไงก็ได้ แต่ขออย่างเดียวยกโทษและให้โอกาสพี่เถอะนะครับนะ"

ไอ้สายตากับน้ำเสียงอ้อนๆ แบบนั้นหน่ะใชาพี่แอร์แน่หรอ แล้วไหนจะหน้าตาหงอยๆ เหมือนหมากลัวถูกทิ้งนี้อีก

ให้ตายเหอะดาเมจแรงเกินไปแล้ว

"....."

ผมยังเลือกที่จะเงียบ อยากจะรู้นักว่าพี่แอร์จะทำยังไงต่อ

"ลมครับ อย่าเงียบแบบนี้สิ"

"....."

"พี่ใจไม่ดีนะ"

"....."

"พี่ยอมลมทุกอย่างลมให้ทำอะไรพี่ก็จะยอมทำตามทุกอย่างเลย"

ทุกอย่าง อย่างนั้นหรอนับว่าเป็นข้อเสนอที่น่าสนใจไม่น้อยเลยทีเดียว

"....."

"จริงๆ นะลมจะให้พี่ไปขึ้นเขาลงห้วยที่ไหนพี่ก็ยอม ขออย่างเดียวยกโทษและให้โอกาสพี่เถอะนะครับ พี่สัญญาพี่จะเป็นสามีที่ดีของลม"


พลั๊วะ!!!!!


"โอ๊ยยยยย"

ไม่ต้องตกใจไปครับ หลังจากที่ไอ้พี่แอร์พูดประโยคนั้นจบผมก็หยิบหมอนที่วางอยู่ข้างมาฟาดหัวพี่แอร์เต็มแรงทันที สามง สามีบ้าบออะไร

"ตีพี่ทำไมอ่าาาาา มันเจ็บนะ"

เดี๋ยวนะไอ้บ้าแบ๊วเก่งนี่มันเป็นใคร แล้วไอ้คนเย็นชาหัวรุนแรงคนนั้นมันหายไปไหนแล้ว

ให้ตายเหอะ

"ก็ตีให้เจ็บ"

"หายโกรธพี่แล้วใช่ไหม"

"ไม่"

ผมตัดสินใจแล้วครับว่าผมจะทำยังไงกับสถานการณ์ในตอนนี้

"แต่พี่ยอมทุกอย่างแล้วจริงๆ นะ"

"แน่ใจหรอว่ามึงจะยอมทำทุกอย่าง"

"แน่ใจสิ"

"ได้ งั้นวันนี้มึงกลับไปก่อน"

"ไม่!!! "

เอ้า ไหนบอกจะยอมทำทุกอย่างไงวะ

"กูบอกให้กลับ"

"ไม่!!! เดี๋ยวก็หนีไปอีก"

จะให้กูหนีไปไหนฟาย นี่บ้านกู

"ไม่หนี พรุ่งนี้มึงค่อยมาหากูอีกแล้วกัน วันนี้กูอยากพักผ่อน พอลงไปข้างล่างแล้วเรียกเพื่อนกูขึ้นมาหากูด้วย"

"ไหนบอกอยากพักผ่อนแล้วเรียกพวกนั้นขึ้นมาทำไม"

ไอ้พี่แอร์พูดอย่างไม่สบอารมณ์

"เรื่องกูไหม? รีบกลับไปได้ละเดี๋ยวกูรำคาญกูก็หนีจริงๆ ซะหรอก"

"ก็ได้เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาหาแต่เช้านะ"

พี่แอร์ว่าพร้อมเดินคอตกออกไปนอกห้อง ไม่วายส่งสายตาอ้อนๆ มาให้ผมอีก ผมทำเป็นไม่สนใจแล้วหยิบหนังสือบนโต๊ะหัวเตียงมาเปิดอ่านแทน จนกระทั่งพี่มันปิดประตูห้องผมถึงได้วางหนังสือไว้ที่เดิมแล้วนั่งคิดอะไรสนุกๆ รอสามสหาย

"เป็นไงบ้างมึงจบไหม"

"นั้นสิพี่เค้าทำอะไรมึงหรือเปล่า"

"คุยนาน"

พอพวกมันสามคนเปิดประตูห้องเข้ามาแท่านั้นแหละก็ยิงคำถามใส่ผมทันที เริ่มจากไอ้ซิง ไอ้ซองแล้วปิดท้ายที่ไอ้มัน ผมเล่าทุกอย่างให้พวกมันฟังตั้งแต่ต้นจนจบให้ฟังอย่างละเอียด

"แล้วมึงตอบว่าไง"

ไอ้แกวถาม

"กูไม่ได้ตอบ"

"เชื่อได้แน่หรอว่ะ"

"นั้นดิ อาจจะหลอกให้มึงตายใจก็ได้"

ไอ้ซองกับไอ้ซิงพูดออกความคิดเห็นบ้างผมก็คิดเหมือนพวกมันนั้นแหละ พี่แอร์อาจจะหลอกหรือไม่หลอกผมผมก็ได้ แต่ถ้าหลอกจะหลอกผมเพื่ออะไร

"แล้วมึงคิดว่ายังไง"

ไอ้ซิงถามเสียงเรียบๆ

"กูจะลองให้โอกาสเค้าดูสักครั้ง"

"ทำไมว่ะลม อยากเจ็บอีกหรือไง"

ไอ้ซิงพูดอย่างเป็นห่วง

"เฮ้ออ~ เอาเถอะจะทำอะไรก็ทำ"

"อือ"

"เออๆ ตามใจ"

ผมยิ้มอย่างดีใจเมื่อพวกมันไม่มีทีท่าจะคัดค้านหรือขัดขวางการตัดสินใจของผม

"มีอะไรให้ช่วยก็บอกละกันนะ"

ไอ้ซองว่า

"แต่ก็เปลี่ยนใจละไม่สนับสนุนมึงดีกว่า"

อยู่ๆ ไอ้ซิงก็เปลี่ยนใจซะเฉยๆ

"ทำไม่อ่าาาา ซิง"

"ก็กูไม่อยากเห็นมึงสภาพนี้นี่ จริงอยู่มึงไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายว่ามึงเจ็บปวดเสียใจขนาดไหนที่ไอ้พี่บ้านั้นทิ้งมึงให้อยู่คนเดียวแล้วแรดออกไปหาสาว แต่กูรู้ว่ามึงเสียใจและกูไม่อยากให้มึงเป็นแบบนั้นอีก"

ผมรู้ครับว่าไอ้ซิงเป็นห่วงผมมาปกติมันไม่พูดอะไรแบบนี้ แต่นี้สงสัยจะสุดทนจริงๆ แล้วถึงได้พูดออกมา ทั้งไอ้ซองกับไอ้แกวก็เหมือนกันถึงจะไมาพูดก็รู้ว่าพวกมันเป็นห่วงผมกันมาก

"กูรู้ว่าพวกมึงเป็นห่วง แต่ว่ากูขอแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวที่กูจะไม่เชื่อพวกมึงแต่ทำตามใจตัวเอง แค่ครั้งเดียวนะๆ ๆ ๆ "

ผมจับมือพวกมันสามคนเขย่าเบาๆ เป็นการอ้อนขอสิ่งที่ผมต้องการ ผมทำแบบนี้ทีไรพวกมันเป็นต้องยอมผมทุกที

"ห้ามไม่ได้นี่"ซิง

"จะทำอะไรก็ทำ บอกไปแล้ว"

"ตามใจ"

"ไม่เป็นไรหรอกหน่าาาา ก่อนกูจะให้โอกาสก็ขอตัดเขี้ยวเล็บของพี่มันออกก่อนแล้วกัน จะได้ไม่แว้งมากัดมาข่วนกูอีก"

เรื่องอะไรจะปล่อยให้โอกาสหลุดมือ ได้โอกาสผมเอาคืนแล้วก่อนจะถึงงานหมั้นหวังว่าพี่แอร์จะไม่ขาดใจตายก่อนนะ คราวนี้แหละผมจะทำให้พ่อเจ้าชายน้ำแข็งกลายเป็นคนธรรมดาเดินดินเหมือนคนทั่วไป ผู้ชายทุกคนใครที่ขึ้นชื่อว่าแน่แต่ก็จะแพ้ราบคาบทุกรายเพราะ "ผัวนั้นหรือครับจะสู้เมียได้" จริงไหมครับ?







••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

จบไปอีกหนึ่งตอน อาจจะไม่ถูกใจใครหลายๆ คนก็ต้องขอโทษไว้ ณ ที่นี้ด้วย

เรารู้ว่าการกระทำของแอร์ในตอนที่แล้วค่อนข้างร้ายแรงทีเดียวที่ทิ้งลมไว้แล้วออกไปหาคนอื่น แต่มาตอนนี้พี่แอร์มาขอโทษมาสารภาพบาปมาขอโอกาสปรับปรุงตัวเองยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ลมหายโกรธ

สำหรับเราการทำผิดพลาดครั้งแรกเราจะให้โอกาสแก้ตัวอีกหนึ่งครั้งเสมอเพราะเค้าอาจจะหลงผิด

แต่ถ้ามีการผิดพลาดครั้งที่สองจากเรื่องเดิมๆ เราจะขอลาทันทีเพราะนั้นแสดงว่าไม่เห็นค่าของโอกาสที่เราให้ไป


เพราะอย่างนั้นเราเลยแต่งตอนนี้ออกมาเป็นอย่างนี้แต่ก็ไม่ใช่ว่าลมให้โอกาสไปเฉยๆ นะ ก่อนได้โอกาสไปพี่แอร์ต้องโดนดัดสันดานเสียก่อน แต่ด้วยวิธีไหนนั้น โปรดติดตามตอนต่อไป


****สายแข็ง = การเอาคืนของน้องลมเริ่มขึ้นแล้ว*****

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

48 ความคิดเห็น

  1. #27 Y'O'Y (@bboonnisa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 09:43
    เชิญคุณลงทัณฑ์บัญชาจนสมอุราจนสาแก่ใจ...
    #27
    0