อ้าวเฮ้ย!!! ผมต้องเป็นเจ้าสาว?

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2 เมื่ออยู่ๆเรื่อง(ไม่)จบง่ายๆ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 835
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    27 พ.ย. 60


ตอนนี้พวกเราทั้งสามครอบครัวย้ายเข้ามานั่งในห้องรับแขกของบ้านผม และงานเลี้ยงก็จบลงโดยที่พ่อแม่และผมได้เชิญทุกคนที่ไม่เกี่ยวข้องให้กลับบ้านไปก่อนทั้งเพื่อนพ่อแม่และเพื่อนของผมเอง ทุกคนในงานก็ดูเหมือนจะงงๆ แต่ก็ยอมกลับบ้านกันแต่โดยดี

บรรยากาศตอนนี้ตึงเครียดสุดๆ มันเรื่องอะไรกันละเนี่ยผมไม่รู้ไม่เห็นไม่เกี่ยวข้องอะไรทั้งนั้นเลยนะ แค่ไปดูการถ่ายละครแค่นั้นเอง ใครจะไปคิดว่าเป็นเรื่องจริงใครใช้ให้มายืนทะเลาะกันหน้าบ้านผมกันละ

แล้วไอ้สายตาแปลกๆของคุณแป๋มที่จ้องผมไม่วางตานี่อีก ส่วนตัวต้นเหตุก็นั่งทำหน้าตายไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่ฝั่งตรงข้ามน่าหมั่นไส้จริงๆ เดี๋ยวพ่อจะเขวี้ยงแก้วน้ำใส่หน้าซะหรอก

"พวกคุณจะรับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้นยังไงไม่ทราบคุณหมอกคุณนิน"

"ฮืออ...อึก...อึก...ฮือออ..."

"โอ๋ๆ อย่าร้องนะลูกแม่จะทวงความยุติธรรมให้ลูกเอง"

"ฮือออ...คุณพ่อคุณแม่...คะ..."

"สำออยหรือเปล่าแม่คู๊ณณณณ โธ่!!"


พรึบ!!!


"นี่"

"หึหึ"

"ตาลม!!!"

"โอ้ยยยแม่!!! เจ็บนะ หยิกผมทำไม?"

"แกพูดอะไรออกไปห๊ะ!!!"

"พูดที่ไหนผมคิดในใจเหอะ"

ก็มันจริงนี่นาตอนแรกก็น่าสงสารอยู่หรอกแต่ตอนนี้ดูก็รู้แล้วว่าเฟค ตอแหลไม่เนียนไปเรียนมาใหม่นะครับ 

"ผมจะให้ตาแอร์แต่งงานกับหนูแป๋มครับ"

"ไม่ครับ"

"ไม่ได้!!!/ไม่ได้!!!"

พร้อมเพียง3เสียงสอดประสาน พ่อแม่ครับจะไปขัดเค้าทำไมไม่ใช่เรื่องของเรานะ!

"ทำไมจะไม่ได้ละคะ คุณฟ้าคุณวิน?"

"เพราะอะไรหน่ะหรอครับ? ให้ภรรยาผมเป็นคนบอกก็แล้วกัน"

"จากคำบอกเล่าของแอร์ แอร์บอกว่าลูกชายของดิฉันเป็นคนรักและเป็นมะ...เอ้ยแฟนของเค้าไงคะแสดงว่าลูกชายดิฉันก็มเสียหายเช่นกัน อีกอย่างดิฉันอยากทราบว่าหนูแป๋มท้องกี่เดือนแล้วหรอคะ?"


หยิกๆ จึกๆ จึกๆ

สนใจผมหน่อยดิแม่ทั้งสะกิดทั้งดึงได้โปรดมองมาทางนี้พลีส


"แม่ๆ"

"อะไรตาลม ไม่ต้องห่วงแม่จะช่วยผัวแกจากชะนีตอแหลนี่เองไม่ต้องห่วงไป เชื่อแม่หายห่วงเถอะ"

"แม่คือ..."

"อยู่เฉยๆ เดี๋ยวทุกอย่างจะดีเอง"

มันจะดีแน่เหร๊อ? อีกอย่างเค้าไม่ใช่ผัวผม ผมไม่ใช่เมียเค้านะแม่!!! 

จึกๆ จึกๆ จึกๆ

"พ่อๆ"

"หืม? ไม่ต้องห่วงพ่อไม่ให้ใครมาแย่งผัวแกหรอก"

เอาเข้าไปไปกันใหญ่แล้วววว! หน็อยแน่ เพราะไอ้พระเอกหน้าหล่อคนเดียวเลย ทุกอย่างถึงได้วุ่นวายแบบนี้

"ว่าไงละจ๊ะ หนูแป๋ม?"

"เอ่อ...คือ..."

"คือ?"

"3 เดือนค่ะ"

แม่ๆอย่ายุ่งเรื่องเค้าสิเค้าเคลียร์จบเดี๋ยวเค้าก็ไปแล้ว ให้ยืมสถานที่พอไม่ต้องไปเป็นนักสืบให้เค้าด้วยหรอกแม่

แหม่คุณแป๋มนี่ มีบีบน้ำตาทำตัวน่าสงสารสะอึกอึ๊กๆๆๆ เฟคไปอีกเพลียเบื่อพวกสตรอว์

"งั้นดิฉันขอถามต่อเลยนะคะอาจจะดูทะลึ่งตึงตังไปนิดแต่ก็ต้องถาม แอร์นอนกับเค้ากี่ครั้ง และครั้งล่าสุดเมื่อไหร่พอจะบอกน้าได้ไหม"

"ได้ครับ"

โอเค หน้าคอนกรีตทั้งคนถามและคนตอบ ไม่มีหรอกคำว่าอาย

"ผมนอนกับแป๋มแค่ครั้งเดียวครับ ประมาณ 2เดือนที่แล้วครับ"

"แอร์!!!"

"ผมตอบตามความจริง"

"แค่นี้ก็สามารถสรุปได้แล้วหละค่ะ แต่ถ้าไม่มั่นใจละก็พอเด็กคลอดก็ไปตรวจดีเอ็นเอกันคะ เห็นด้วยกับดิฉันไหมคะ? คุณหมอกคุณนิน"

"ค่ะ/ครับ"

สรุปแล้วหรอ? ง่ายๆงี้เลยแล้วทำไมพ่อแม่ไอ้พี่แอร์ยอมง่ายๆอย่างนี้หละตอนแรกก็จะให้แต่งงานลูกเดียวไปๆมาๆเห็นด้วยกับแม่ผมสะงั้น โลเลซะจริง

"คุณหญิง ยายแป๋มกลับ"

"แต่พ่อคะ"

"แค่นี้ยังอายไม่พอหรือไงห๊ะ!!"

แล้วสามคนพ่อแม่ลูกก็ออกจากบ้านผมไปด้วยเศษหน้าที่แตกละเอียดและความอับอายที่ลูกสาวท้องไม่มีพ่อ

"คึคึ สมน้ำหน้า"

"เอาหละ จบเรื่องนั้นเรามาคุยเรื่องของเรากันดีกว่านะคะ"

"นั้นสินะครับ"

"เรื่องอะไรแม่ เรื่องทุกอย่างก็จบลงด้วยดี มัน เอ้ย เค้าก็ไม่โดนชะนีจับแล้วไง"

"ใช่ แต่อีกเรื่องคือ เรื่องที่แกกับแอร์คบกัน"

"ไม่ได้คบนะแม่ ผมไม่ได้รู้จักเค้าด้วยซ้ำ"

ผมลุกขึ้นยืนโวยวายใส่พ่อกับแม่พร้อมยกมือชี้หน้าไอ้บ้านั้นอย่างเหลืออด คบบ้าคบบออะไรไม่เคยรู้จักกันด้วยซ้ำ

"มันยังไงกันแน่ตาแอร์"

"ตกลงได้คบกันหรือเปล่า?"

ทั้งพ่อแม่เค้าและพ่อแม่ผมหันไปมองเค้าเป็นตาเดียว ตอบดีๆนะตอบไม่ดีมีเจ็บ

"คบครับ"

"เห็นไหมละแม่เค้าก็อยู่ว่ามะ...ไม่...ห๊า!!! อะไรนะ อยากตายรึไงไอ้บ้านี้"

ผมว่าพร้อมกระโจนไปตรงหน้าไอ้บ้าแอร์ก่อนจะกระโดดไปนั่งคร่อยตักพร้อมใช้มือจิกผมและงับเข้าที่ต้นคออย่างจังจนจมเขี้ยว 

"โอ้ยย เจ็บนะ"

"อ๊ายยย ตาลมบัดสีบัดเถลิงแล้วมาบอกแม่ว่าไม่ได้เป็นอะไรกัน"

"น่ารักจังนะคะคุณฟ้า"

"ค่ะ สงสัยเราจะได้เป็นทองแผ่นเดียวกันแล้วหละคะ"

"สงสัยเราต้องนัดเจอกันบ่อยๆแล้วหละคะ"

ทั้งแม่ผมและแม่แอร์นั่งหน้าแดงเอามือจิกหมอนกันใหญ่ส่วนพวกคุณพ่อนั้นหาได้สนใจไม่ ตอนนี้หันไปสนใจรายการทีวีที่ตอนนี้ถ่ายทอดสดการแข่งขันมวยไทยไฟต์อยู่ ไม่มีใครสนใจพวกผมสองคนเลย

"จะปล่อยไม่ปล่อย"

"ไอ่"(ไม่)

"แน่ใจหรอ?"

เสียงทุ้มดังขึ้นข้างๆหูพร้อมลมหายใจร้อนๆที่คลอเคลียอยู่หลังใบหู

"แอ่"(แน่)

"งั้นก็อย่าปล่อยนะ"


หมับ!!!


ไม่ว่าเปล่ามือใหญ่เลื่อนลงมาอยู่ที่เอวผมเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ จับเฉยๆไม่ว่ามีการลูบเบาๆอีก 

"ปล่อยทำไมหละ ไหนบอกจะไม่ปล่อย"

"ปล่อยนะ"

"หืม"

"บอกให้ปล่อย"

"อืม"

"ก็ปล่อยสักทีสิ"

"ปล่อยแล้วนะแต่ลมไม่ยอมขยับออกไปเองคิดถึงพี่หรอครับไม่เจอกันไม่กี่วันเอง"

"มาคุยกันหน่อยสิ"

"ขอตัวสักครู่นะครับ"

ผมว่าพร้อมลากแขนไอ้บ้าแอร์เดินไปทางหลังบ้าน

"มีไร"

"พูดบ้าไรวะ  คบบ้าคบบอไร เคยรู้จักกันไง?"

"ก็ไม่"

"แล้วเป็นบ้าไร มาบอกว่าคบกันหน่ะห๊ะ?"

"อย่าเสียงดังดิ เดี๋ยวความแตก"

"ก็ให้มันแตกไปดิ จะได้จบๆ"

"ไม่เอาหน่า เล่นเป็นเพื่อนกูอีกหน่อยสิ กูเบื่อเดี๋ยวกูหยุดเอง"

"กูไม่ใช่ของเล่น"

"พูดไม่เพาะกูเป็นพี่นะ"

"กูไม่สน!!!"

"ไม่นานหรอกเดี๋ยวกูก็เบื่อแล้ว"

"ไปหาเล่นกับคนอื่นไป กูไม่ว่างเล่นด้วย"

"มึงต้องว่าง"

"ทำไมห๊ะ?"

"เพราะกูสั่ง"

"ไอ้.... ฮึ่ยยย"

"หึหึ อย่างอนเลยหน่า เข้าไปข้างในได้แล้ว"

แล้วมันก็ลากผมเข้าบ้านของผม?

"ผมขอตัวนะครับ"


ปั้ง!!! คลิ๊ก!!!


"โว้ยยย น่าหงุดหงิด"

ผมเดินกระฟัดกระเฟียดเดินขึ้นห้องตัวเองพร้อมปิดประตูเสียงดังระบายความหงุดหงิด

"อะไรกันเนี่ยไอ้บ้านั้นหน่ะ ใครไปเป็นเมียเมื่อไหร่ ใครงอน ใครคิดถึง ไอ้บ้าาาาา"


ตุ้บตั้บๆๆๆๆ ปั้กๆๆ

ผมทุบอกชกตีกับตุ๊กตาและข้าวของบนเตียงจนกระจัดกระจายเต็มไปหมด

พอคลายความหงุดหงิดผมก็มาเก็บซากอารยธรรมที่ตัวเองทำทิ้งไว้ให้เข้าที่ ก็แหม่ ถ้าไม่เก็บแม่เห็นนี่โดนสวดสามวันสามคืน

แต่ว่าทำไมพ่อกับแม่เชื่อง่ายจังเนี่ยปกติจะต้องโดนซักโน้นนี่ แต่นี้ไม่ซักแถมยังออกอาการชอบใจซะมากกว่า แปลกๆแฮะ

แต่ไอ้บ้านั้นมัน

"อย่าให้ได้เจอะได้เจอกันอีกเลยยยย เกลียด ฮึ่ยยยย!!!"

******************************************

อีกด้าน......


"ขอโทษที่ตาลมเสียมารยาทนะคะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

"ตกลงแอร์คบกับน้องจริงๆหรอ? แล้วทำไมน้องถึงบอกไม่รู้จักเราหละ?"

"ครับ คบกันจริงๆครับ แต่ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาผมไปทำงานให้พ่อที่ฝรั่งเศสหน่ะครับแล้วไม่ได้บอกเค้าเลยงอน"

"งั้นหรอ งั้นแม่กับพ่อฝากดูแลน้องหน่อยนะถึงจะดื้อไปบ้างแต่เค้าน่ารักนะ"

"ครับ"

ผมจะดูแลให้เป็นอย่างดีเลยครับตอนแรกว่าจะบอกความจริงไปแล้วเชียวแต่พอได้เห็นใบหน้าบึ้งตึงกับท่าทางกระฟัดกระเฟียดไม่ได้ดั่งใจนั้นแล้วก็นึกสนุกอยากจะเล่นด้วยอีกสักหน่อย ไหนจะกล้าบ้าบิ่นกระโจนมาจิกผมพร้อมกัดต้นคออีก ถ้าไม่ได้เอาคืนไม่จบแน่ นานๆทีเจอของเล่นถูกใจ ขอเล่นให้สมใจอยากก่อนก็แล้วกันนะ หึหึ






##############################

จบตอนที่ 2 แล้ววววว

แต่งตอนมึนๆ มันเลยมึนๆงงๆ

แปลกๆ555+ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

48 ความคิดเห็น

  1. #5 varisa8105 (@varisa8105) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 09:28
    ลมมีความน่าเอ็นดู
    #5
    0