อ้าวเฮ้ย!!! ผมต้องเป็นเจ้าสาว?

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3 เมื่ออยู่ๆกลายเป็นเรื่องเลยเถิด?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 716
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    4 ธ.ค. 60

"เฮ้ยลม วันนี้พวกพี่เต้นัดเลี้ยงสายรหัสนะ"

"ที่ไหนอะ แล้วมึงรู้ได้ไงคนละสายกับกูนี่ซิง"

"ผับGอ่ะ ก็พวกพี่แกชวนนี่นาไม่ใช่แค่กูแต่ไอ้ซองกับไอ้แกวก็ต้องไปด้วยเหมือนกัน"

"กี่โมง"

"2ทุ่ม"

เดี๋ยวก่อนนะพี่รหัสผมนี่ก็แปลกคนแทนที่จะบอกผมด้วยตัวเองทั้งๆที่เจอกันเมื่อกี้แท้ๆกับบอกไอ้ซิงแทนซะนี่

ตอนนี้พวกผมนอนเกลือกกลิ้งกันในบ้านสวนสไตล์โมเดิร์นที่พ่อแม่ของเราช่วยออกตังและพวกผมสี่คนช่วยกันหาเงินมาซื้อที่ดินและสร้างบ้านหลังนี้กันด้วยน้ำพักน้ำแรงของพวกเราเองส่วนนึง

"ได้ยินข่าวว่าจะแนะนำเพื่อนสนิทของเฮียเมคที่อยู่ต่างคณะให้เรารู้จักด้วย"

พี่เมคเป็นพี่รหัสของพี่เต้ครับอยู่ปีสามแล้ว สายรหัสผมนี่หล่อทุกคนนะครับบอกเลย

"อืม เพื่อนพวกพี่มันก็เยอะ แล้วที่ชวนพวกมึงไปด้วยเนี่ยแสดงว่าพี่พวกมึงก็ไปใช่ไหม?"

"เยส"

"อืม"

"กูจะไปกินของฟรีหน่ะ"

"เออ กูเกือบลืมเลย ว่าจะถามมึงอยู่พอดีไอ้ลม"

"ถามอะไรวะซอง"

"วันที่ไปงานวันเกิดแม่มึงอะ"

"อ๋อ อันนี่ก็อยากรู้เหมือนกัน"

ไม่เสือกเลยไอ้สองแสบเนี่ยให้ตายเหอะ

"มึงมีผัวตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ไอ้แกว/ไอ้มัน"

"อะไรนะ"

อยู่ๆไอ้มันแกวก็โพล่งขึ้นมากลางวงอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

"กูไม่มีผัว"

"แล้ววันนั้นมันอะไร?"

"อะไรคืออะไรห๊ะซิง?"

"ก็เกิดรักสามเศร้านี่"

"น่าเสียดายที่พวกกูสามคนไม่เห็นหน้าผัวมึง"

"อืม? นั้นสิ"

"ผัวเผออะไร กูจะพูดครั้งเดียวนะ กูไม่มีผัวแล้วไม่รู้จักไอ้บ้านั้นด้วย เข้าใจ?"

"เออ เข้าใจก็ได้"

หน้ามึงบอกไม่เข้าใจไอ้ซอง

"อืม"

ไอ้นี่ก็ไม่รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่

"อืม เออ จะพยายามเชื่อ"

ให้ตาย

*********************************

ณ ผับ G....

"หวัดดีครับ พี่ๆเฮียๆ ทั้งหลาย"

"ฝากท้องด้วยนะเหล้าฟรี"

"แหม่ดีจังอยากให้ตังอยู่ครบ"

"ดีครับ"

"เออหวัดดีสี่สหาย เอ้านั่งๆ เดี๋ยวกูแนะนำให้รู้จักกับรุ่นพี่ที่เคารพทั้งหลาย"

พวกผมนั่งเม้าส์มอยกับพวกพี่เมคพี่เต้ไปเรื่อยคุยไปดื่มไปเพลินดีนะครับว่าไหม?

"ให้ตายเหอะ ไอ้ลมเมาแล้วมึงเลื้อยไปเรื่อย เพื่อนมันไปไหนหมดเนี่ย"

ใครเมา ไอ้ลมผู้นี้ไม่เคยเมา ปค่รู้สึกมึนๆเฉยๆ หรอกหน่าาา

"ลากเหยื่อไปแดกหมดละ เหลือมันคนเดียวเนี่ย เอาไงต่อ"

"เอ้าๆ ไอ้ลมนั้นมันพื้นนะมึงไม่ใช่ที่นอนลุกๆ"

"อย่ายู้งงงง หน่าาา"

"เอ้าๆเอาเข้าไป นี่ถ้าไม่ได้อยู่โซนส่วนตัวนะ กูอายคนตายแม่งมันคิดว่ารองเท้าเป็นหมอนข้างไงวะ กอดซะ"

"ป่ะๆ กลับกันเหอะ ไปไอ้เต้แบกมันไปด้วย"

"ครับๆ"

อะไรกันคุยกันเสียงดังจัง มีไหมมารยาทอ่ะ คนนอนอยู่อ่ะรู้ไหมห๊ะ!!! โอ้ยย มึนหัวติ้วๆๆ เลยอ่ะ อยากอ้วกแล้ววววว

"เฮ้ยไอ้เต้นั้นมันไอ้แอร์เปล่าวะ"

"เออ ใช่เฮีย"

"เมาปลิ้นเลยนะนั้น"

"เกิดอะไรขึ้นปกติพี่เค้าไม่ใช่คนแบบนี้นี่"

"ต้องมีอะไรสักอย่างแหละ"

"แฃ้วอะไรอ่ะ"

"ไม่มีใครอยู่กับมันเลยนี่หว่า เอามันกลับด้วยเลยแล้วกัน ไอ้พี่ไอซ์มันฝากกูให้พากลับด้วย เพราะรู้จักคอนโดมัน แล้วมึงรู้จักบ้านไอ้ลมไหม?"

อ้าว เปลี่ยนเรื่องเฉยเลย

"ไอซ์ไหนอีกอะพี่?"

"พี่ไอ้แอร์"

"อ๋อ ผมไม่รู้จักที่พักไอ้ลมหรอกพี่ ไปส่งพี่แอร์ก่อนละกัน"

"เออๆ"

"มันเวรกรรมอะไรของพวกเราวะพี่ต้องมาดูแลสองคนนี้อ่ะ"

"จะรู้หรอว่ะ รีบเหอะกูก็กรึ่มๆนะมึงง่วงเต็มทีละพาไปส่งแล้วรีบมานอนดีกว่า"


คอนโด F.....

"พี่ไหวเปล่าวะ"

"ไม่อะ กูขับรถไม่ไหวแล้วนะ"

"แล้วจะทำไงกับไอ้ลมดีอ่ะ"

"เอาไปยัดไว้ที่ห้องไอ้แอร์ก่อนแล้วกัน ตื่นมาเดี๋ยวมันก็หาทางกับเองนั้นแหละ"

"เออ จริงของพี่ว่ะ"

แล้วเต้กับมาร์คก็พาร่างไร้สติของทั้งแอร์และลมขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้น30 และทั้งสองคนก็พยายามอย๊่นานกว่าจะล้วงเอาคีย์การ์ดจากกระเป๋ากางเกงของแอร์ได้

พอเข้ามาในห้องได้ด้วยความเป็นห่วงน้องและเพื่อนของตนเองเมคได้ถอดเสื้อผ้าของลมและแอร์ออกเหลือแต่บ็อกเซอร์เพราะไม่อยากให้ทั้งสองอึดอัดก่อนที่จะจับทั้งสองคนโยนขึ้นเตียงขนาดคิงไซส์ของแอร์

"พี่ๆจะดีหรอว่ะ สองคนนี้ไม่รู้จักกันนะเว้ย ตื่นมาจะไม่ฆ่ากันตายหรอ"

"ไม่หรอกไอ้แอร์มันเป็นคนมีเหตุผลตื่นมามันก็คงไล่ไอ้ลมออกจากห้องไม่ทำอะไรรุนแรงหรอกมั้ง"

"เนอะๆ วันนี้ไม่ไหวละค้างห้องพี่ได้ป่ะ"

"ได้เลยไอ้น้อง"

แล้วทั้งเต้และเมคก็เดินออกจากห้องพร้อมล็อคประตูให้เรียบร้อย 


*************เช้า***********

"คุณแม่คะคุณแม่คิดว่าตาแอร์จะตื่นเต้นที่ได้เจอคุณแม่ไหมคะ"

"นี่ยายนิน จะตื่นเต้นอะไรนักหนา แล้วจะเข้าห้องตาแอร์ได้หรือไงกัน"

"ได้สิคะ ด้วยสิทธิ์ความเป็นแม่หนูมีคีย์การ์ดสำรองของห้องตาแอร์ค่ะ"

"งั้นเราก็ไปเซอร์ไพรส์หลานรักกันดีกว่านะ"


ติ๊ด...แกร๊ก...


"ดูเหมือนจะยังไม่ตื่นนะค่ะคุณแม่"

"งั้นหรอ?"

"ไปดูที่ห้องนอนกันเถอะค่ะ"

"ตาอะ..."

"แอร์อยู่ไหมหลานยะ..."

"กรี๊ดดดดดดดดดดด บัดสีบัดเถลิง"

"นี่มันอะไรกัน!!!"

เพราะเสียงกรี๊ดกับเสียงตะโกนที่ดังลั่นห้องทำให้สองร่างที่นอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียงในสภาพที่เกือบเปลือย ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างขัดใจ

"เสียงดังอะไรแต่เช้าเนี่ย"

"นั้นสิ"

"เดี๋ยวนะ เฮ้ยยย!!! มึง"

ผมตื่นเต็มตาแทบจะทันทีเมื่อพบว่าตัวเองนอนกอดอยู่กับผู้ชายและที่สำคัญผู้ชายคนนั้นไอ้บ้าแอร์คนที่ทำให้ชีวิตผมเดือดร้อน

"มึงมาอยู่ห้องกูได้ไง"

"ห้องมึงหรอ?"

ผมกวาดสายตาสำรวจไปทั่วห้องแล้วก็พบว่า นี่ไม่ใช่ห้องผม

"เออ"

"ไปแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วออกมาคุยกับย่าข้างนอก"

"คุณย่าครับ คือ..."

"เดี๋ยวค่อยคุยกัน"

ผมมองตามหลังผู้หญิงทั้งสองคนที่เดินออกไป ครอบครัวนี้หน้าตาดีกันทุกคนสิหน่า

"ไปอาบน้ำ"

"ไม่"

"อย่าลีลา เดี๋ยวกูก็ไปอาบให้เองหรอก"

"เออๆไปแล้วเนี่ย"

ผมวิ่งเข้าห้องน้ำด้วยความเร็วแสง มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง โอ้ยยยปวดหัวชะมัดเลย

ผมเดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีผ้าขนหนู้พันเอวไว้ผืนเดียว 

"แล้วเสื้อผ้าหายไปไหนหมดเนี่ย"

ผมเดินไปคุ้ยๆค้นๆในตู้เสื้อผ้าของเจ้าของห้องได้เสื้อยืดตัวโคร่งตัวนึงกับกางเกงขาสั้นตัวนึง

"เหมือนเอาเสื้อพ่อมาใส่เลย"

"เสร็จแล้วใช่ไหม? ออกมาได้ละ"

"มึงอาบน้ำแล้วไง"

"อืม ชั้นสอง"

โอเค ทำไมรู้สึกแปลกๆวะเนี่ย

"มากันแล้วหรอ? นี่มันเรื่องอะไรไหนบอกย่ามาสิ"

"คุณแม่คะ สองคนนี้เค้าเป็นแฟนกันค่ะ"

"จริงหรอ? ตาแอร์"

"ครับ/ไม่ครับ"

"ตกลงยังไง"

"เป็นแฟนกันครับ คุณย่าเลิกหาผู้หญิงมาให้ผมดูตัวได้แล้วนะครับ"

อะไรยังไง ยังไม่จบอีกนะไอ้แฟนไม่แฟนเนี่ย ฟังผมบ้างเถอะครับ

"งั้นหรอ? ย่าไม่เชื่อ"

"จริงๆนะคะ คุณแม่นินเห็นกับตาได้ยินกับหูว่าตาแอร์เลือกหนูลมไม่ใช่ยัยผู้หญิงหน้าไม่อายท้องไม่มีพ่อนั้น"

"ชื่ออะไรหล่ะเรา"

"ชื่อลมครับ"

"อายุเท่าไหร่"

"18 ย่าง 19 ครับ"

ถามมาผมก็ตอบตามความจริงอะนะผมโกหกไม่เป็นอยู่แล้ว

"หน้าตาผิวพรรณดีนี่นา ย่าหน่ะถูกชะตาตั้งแต่เจอหนูเมื่อกี้แล้วย่าให้ผ่าน เดี๋ยวย่าจะเข้าไปคุยกับพ่อแม่ของหนูนะ"

เดี๋ยวนะไอ้คำว่าหนูเนี่ยใช้กับผู้ชายได้หรอครับย่า?

"เรื่องอะไรหรอครับ?"

"เรื่องของเรากับตาแอร์นั้นแหละ"

"ห๊ะ!!!?/ห๊ะ!!!?"

ผมกับแอร์ตะโกนออกมาพร้อมกันเรื่องชักจะไปกันใหญ่แล้วนะ

"อะไรกัน นี่เราได้น้องแล้วใช่ไหมหล่ะ เราต้องทำอะไรให้ถูกตามหลักประเพณีนะรู้ไหม?"

"เอ่อ เราไม่ได้มีอะไรกันนะครับคุณย่า"

"ไม่มีจริงๆนะ"

"ไม่ต้องอายไปหรอกจ๊ะ เด็กๆเดี๋ยวพวกเราจัดการเอง"

"เราไปกันพรุ่งนี้เลยไหมคะคุณแม่"

"ไปอาทิตย์หน้าแล้วกันนะ"

"ได้ค่ะ"

"ไม่ได้นะครับคุณย่า"

"ย่าครับ เราไม่ได้เป็นแฟน ไม่ได้มีอะไรกันจริงๆนะครับ"

ช่วยสนใจฟังผมหน่อยเถอะ

"อะไรกันตาแอร์นี่ได้น้องแล้วจะทิ้งน้องหรอเลือกเอาจะแต่งกับหนูลมหรือจะให้ย่าหาให้ใหม่"

เดี๋ยวนะ ไม่ฟังไม่พอกลายเป็นเรื่องใหญ่เกินไปอีก เรื่องมาถึงจุดนี้ได้ยังไงโอ้ยยยย ชีวิต!!!




########################

จบตอนที่สาม สั้นๆหน่อยนะ

เป็นกำลังใจให้ด้วยน้าาาาาา^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

48 ความคิดเห็น

  1. #6 duqidjmwkxieiicn (@duqidjmwkxieiicn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 11:56
    เรื่องใหญ่เเล้ว5555
    #6
    0