อ้าวเฮ้ย!!! ผมต้องเป็นเจ้าสาว?

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 4 เมื่ออยู่ๆผม(เรา)ตกเป็นเป้า?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 681
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    8 ธ.ค. 60

"คือพวกกูควรรู้สึกยังไงวะ?"

ไอ้ซองทำหน้าตางงๆมือก็เกาหัวไม่หยุดแบบทำอะไรไม่ถูก

"นั้นดิ อยู่ๆก็จะต้องแต่งงานหรอ?"

ไอ้ซิงถามอย่างสนอกสนใจอย่างไรหรอครับ? มันแทบจะปีนโต๊ะข้ามฝั่งมาหาผมอยู่แล้ว

"เรื่องมันเป็นมายังไง?"

ไอ้มันแกวถามพร้อมทำหน้านิ่วคิ้วขมวดมองผมไม่วางตา

ผมเลยเล่าเรื่องทุกอย่างให้พวกมันสามคนฟังตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมเข้าใจผิดคิดว่าเค้าถ่ายละครเลยวิ่งไปดู และเรื่องที่ผมตกกระไดพลอยโจนไปเป็นแฟนไอ้บ้านั้นจากผู้หญิงคนหนึ่ง และล่าสุดก็เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานที่ตื่นมาแล้วเจอคุณแม่กับคุณย่าของเค้าอยู่ในห้อง หนำซ้ำยังคิดไปไกลว่าผมกับหลานชายตัวเองได้เสียกันแล้วจะเข้าไปคุยกับพ่อแม่ผมในวันอาทิตย์ที่จะถึงนี้ ซึ่งเหลือเวลาแค่3วันเพราะนี้ก็วันศุกร์แล้วอะครับ

"สรุปง่ายๆเกิดจากความเผือกของมึงล้วนๆ"

"ทำตัวเองแท้ๆ"

"สมน้ำหน้า"

ดูๆพวกมันสามคนสิครับนอกจากจะไม่ช่วยคิดแก้ไขปัญหาดันมาซ้ำเติมผมซ้ำอีก

"เอ้าพวกมึงกูยิ่งกลุ้มๆอยู่นะให้มาช่วยคิดไม่ใช่ให้มาซ้ำเติม"

ตอนนี้พวกผมนั่งอยู่โต๊ะม้าหินอ่อนหน้าตึกคณะหลังจากเรียนเสร็จแล้ว ก็เลยมานั่งสุมหัวหาทางออกของปัญหาที่เกิดขึ้นแต่ผลที่ได้กลับตรงกันข้ามโดยสิ้นไม่ได้อะไรจากพวกมันเลยยย!!!

"ก็แค่เข้าไปคุยเองอาจจะไม่มมีอะไรก็ได้"

ไอ้ซองพูดพร้อมตอบแชทสาวของมันไปด้วย ทำไมผมถึงรู้หรอครับเพราะมันนั่งฝั่งเดียวกับผมไงผมเลยเห็น

"อืมนั้นสิ แต่กูว่าจับแต่งชัวร์"

"เห็นด้วย"

"นี่พวกมึงสองคนเนี่ยไม่รู้สึกแปลกๆหรอวะ ถ้ากูต้องแต่งกับผู้ชายจริงๆ กูนี่ขนลุกไปหมดละแค่คิดก็แปลกๆแล้วอะ"

ผมบอกพร้อมชูแขนที่ขนตั้งชันขึ้นให้พวกมันดูว่าผมรู้สึกอย่างที่พูดจริงๆ

"ไม่หรอก จะยังไงมึงก็เพื่อนกู"

"ดีซะอีก มึงจะได้ไม่ต้องห่วงเรื่องทำใครท้องด้วยเพราะมึงได้เป็นเมียไง555"

พลั๊วะ!!!

"โอ๊ยยยย ไอ้มันแกวมึงตบหัวกูทำไม"

"มันฝาก"

ไอ้มันแกวว่าพร้อมชี้นิ้วมาทางผมส่วนไอ้ซิงก็นั่งบ่นอุบอิบอยู่คนเดียว

"ขอบใจมากไอ้มันที่ช่วยสั่งสอนมันแทนกู"

"เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอกเพื่อน"

"ไม่สำคัญยังไง ชีวิตกูกำลังจะถูกพรากอิสระไปแล้วนะเว้ย"

ผมว่าพร้อมมองหน้าไอ้ซิงอย่างเคืองๆ

"เรื่องนั้นมันเรื่องรองแต่เรื่องหลักคือผัวมึงคือใคร?"

ไอ้ซองวางโทรศัพท์แล้วหันมาจ้องหน้าคาดคั้นเอาคำตอบจากผม ทั้งไอ้ซิงและไอ้มันแกวด้วย

"พวกมึงรู้จักกลุ่มอดีตเดือนวิศวะปีสามไหมหล่ะ?"

"รู้!!!"

โอเคพร้อมเพรียงหนำซ้ำยังตั้งใจฟังผมมากกว่าตอนฟังอาจารย์สอนอีก

"ใคร"

"นั้นดิ"

"บอกหน่อย"

ไอ้มันแกว ไอ้ซอง ไอ้ซิงถามผมอย่างต้องการเผือกเป็นที่สุด

"พี่แอร์"

"ห๊ะ!!!"

"จริงอะ?"

"ไม่อยากจะเชื่อ"

"เออ เรื่องจริง ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ"

"มึงจะได้แต่งงานกับพี่แอร์!!! เจ้าชายน้ำแข็งแห่งวิศวะหรอวะ"

ไอ้ซิงแหกปากดังลั่นโต๊ะ แต่มันคงลืมไปว่าตอนนี้เรานั่งอยู่หน้าคณะที่มาคนเดินผ่านไปมาเต็มไปหมด ทุกคนถึงกับหยุดนิ่งเมื่อได้ยินไอ้ซิงพูด

ใช่ครับไอ้พี่แอร์มันเป็นคนที่สาวๆเกือบทั้งมหาลัยอยากได้เป็นสามีแถมยังตั้งฉายาและมีกลุ่มแฟนคลับมากมาย ที่บอกว่าหน้าคุ้นๆเพราะผมเคยเห็นเพื่อนผู้หญิงเอารูปมาให้ดูบ่อยๆ ผมไม่เข้าใจจริงๆว่าพี่มันมีดีตรงไหนกะอีแค่หน้าตาดี เรียนดี เล่นกีฬาก็ได้ บ้านก็แค่รวยแค่นั้นอ่ะครับ ไม่มีอะไรน่าสนใจเลยใช่ไหมละครับ

แต่พักเรื่องนั้นไว้ก่อนตอนนี้เหมือนผมกำลังจะเจอปัญหาใหญ่อีกเรื่องนึงแล้วหล่ะครับ ไอ้ซิงหาเรื่องให้กูอีกแล้วไง

"ว่าไงนะใครจะแต่งงานกับพี่แอร์นะ"

"พี่แอร์จะแต่งงานหรอ"

"บอกมานะ"

"บอกมาเดี๋ยวนี้"

"พี่แอร์ไม่มีแฟนจะแต่งงานได้ไงกัน"

"นี่พวกนายรู้อะไรบอกพวกเรามาให้หมดเลยนะ"

"มึงจะตะโกนเพื่อ!!!"

พวกผมสามคนว่าพร้อมเก็บสัมภาระต่างๆแล้ววิ่งกันสุดชีวิตเพื่อหนีให้พ้นบรรดาแฟนคลับของไอ้พวกพี่แอร์ โว้ยจะตามอะไรกันนักกันหนาเนี่ย

"เฮ้ยๆ พวกมึงแยกกันหนีเหอะแล้วเราจะไปเจอกันที่ทางช้างเผือกนะ"

"เออ"

"ได้"

"บาย แล้วเจอกัน"

พวกผมสี่คนแยกกันวิ่งหนีไปคนละทาง ผมวิ่งไปเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่หน้าตึกคณะวิศวะ

อ้าวเวรวิ่งมาซะไกลเลย พอผมหันไปมองข้างหลังก็ไม่เห็นกลุ่มแฟนคลับที่ไล่ตามผมมาแล้ว สงสัยจะวิ่งไม่ทันนักวิ่งเท้าไฟอย่างผม555+

โอเคๆ รอดชีวิตกลับบ้านครบสามสิบสองประการ เหนื่อยเป็นบ้าหิวจะบ้าตายอยู่แล้วคุยเพลินไปหน่อยว่สอล้วเชียวลืมอะไรซักอย่างที่แท้ลืมกินข้าวนี่เอง

พลั้ก!!! ตุ้บ!!!

"โอ้ยยย เจ็บอ่าาาา"

ร้าวไปหมดแล้วครับสะโพกผมในระหว่างทางที่ผมจะเดินกลับคณะเพื่อรอคนขับรถที่บ้านมารับก็โดนชนจนกระเด็น

"ขอโทษครับ ผมไม่ทันระวัง"

เสียงทุ้มของคนตรงหน้าว่าพร้อมกับยื่นมือมาตรงหน้าผม แต่ว่านะเสียงคุ้นๆแฮะ 

"ครับ ขอบคุณครับ คุณ...เฮ้ย..มะ...มึง"

"มาทำอะไรที่นี่"

"รู้จักกันหรอวะ?"

เสียงของคนร่างสูงที่ยืนอยู่กับไอ้พี่แอร์ดังขึ้น รู้สึกว่าพี่คนนี้จะชื่อไวน์เป็นเพื่อนที่อยู่ในกลุ่มเดียวกันของเค้านั้นแหละ

"อืม นิดหน่อย"

"ปล่อยได้แล้ว"

ผมว่าพร้อมสะบัดมือแรงๆให้หลุดออกจากการเกาะกุมของมือหนา แต่สะบัดเท่าไหร่ก็สะบัดไม่หลุด 

"อยู่นิ่งๆ ไอ้ไวน์กูไม่ได้ไปแล้วนะวันนี้อ่ะ พอดีติดธุระ ฝากบอกพวกนั้นด้วย"

พี่ไวน์หันมามองหน้าไอ้พี่แอร์งงๆก่อนจะเลื่อนสายตาลงมามองมือของผมกับพี่แอร์ก่อนจะยกยิ้มเจ้าเล่ห์

"โอเคๆ งั้นกูไปก่อนนะแอร์"

"เออ"

"จับทำไมปล่อยดิ จะกลับบ้านเนี่ยสนิทกันหรือก็ไม่ อย่ามาถือวิสาสะจับมือนะ"

ผมว่าเสียงดุพร้อมทำหน้าตาให้หน้ากลัวที่สุดเผื่อคนตรงหน้าจะได้สำนึกสักทีว่าผมไม่ชอบใจอย่างแรง

"บ่นจังนะ"

"ปล่อยๆๆๆ จะกลับบ้านแล้วหิวข้าวแล้วเข้าใจไหม เจ็บด้วยเนี่ย"

"จะบ่ายโมงแล้วยังไม่กินข้าวอีกหรอ"

พี่แอร์ว่าออกมาอย่างดุๆ ก่อนจะลากผมให้เดินตาม

"เมื่อเช้ามายังไง"

"หิวข้าว"

"มายังไง"

"หิวข้าว!!!"

"ตอบ"

"คนขับรถมาส่ง"

ผมตอบอย่างหงุดหงิดทั้งหิวจนจะกินช้างได้ทั้งตัวไหนจะต้องมาเจอไอ้พี่บ้านี่อีก

ตอนนี้ผมนั่งอยู่บนรถของไอ้พี่แอร์แล้วครับทั้งๆที่พี่มันจับมือผมไว้อยู่นั้นแหละ พี่มันปล่อยตอนที่จับผมยัดเข้ารถได้แค่นั้นแหละพอขึ้นรถได้ก็เอาไปจับอีกเป็นบ้าไรเนี่ย

"โทรบอกที่บ้านว่าจะกลับเอง"

"ไม่"

"เร็ว"

"ไม่!!!"

"งั้นก็นั่งหิวต่อไป"

"ผมจะกลับบ้านเองนะ"

ผมหยิบโทรศัพท์โทรไปบอกคนขับรถที่บ้าน

ผมหิวเฉยๆหรอกเลยยอมทำตามแต่ไอ้การที่ผู้ชายต้องมานั่งจับมือกันแบบนี้มันแปลกๆนะเว้ย

"นี่ปล่อยมือกูได้ยัง"

"กูเป็นพี่นะเรียกกูดีๆ"

"ทีตัวเองยังพูดได้เลย"

"โอเคพี่จะพูดดีๆกับลม ลมเองก็ต้องพูดดีๆกับพี่เหมือนกัน"

"ก็ได้ แล้วปล่อยมือได้ยัง"

"อยากจับนักนี่"

"นี่ไอ้....บะ..."

"จุ๊ๆๆๆ พูดดีๆ"

"พี่แอร์"

"ครับ"

"ปล่อยมือผมได้แล้ว"

"ที่จับไว้เพราะกลัวจะหนีหรอกใครอยากจะจับนานๆกันหล่ะ"

ไอ้พี่แอร์ปล่อยมือผมแทบจะทันทีที่ผมพูดจบ

"ตัวเองมาจับมือเค้าก่อนแท้ๆ"

"ชิ"

แอร์ออกรถอย่างอารมณ์ดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่แค่ได้แกล้แหย่แกล้งหยอกให้ลมอารมณ์เสีย หน้าบึ้ง หน้าบูด ไม่สบอารมณ์แล้วทำให้อารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูก รู้แต่ว่าดีแล้วที่ได้เจอ

รถคันสวยแล่นออกไปโดยไม่รู้เลยว่ามีคนบางคนแอบตามหลังมาตั้งแต่ทั้งสองคนยังไม่ได้ขึ้นรถจนถึงขับรถออกไป โดยที่ทั้งสองคนไม่รู้เลยว่าทุกการกระทำทุกคำพูดของทั้งคู่ตกอยู่ในสายตาของคนๆนี้แทบจะทุกอย่าง







########################

จบตอนที่สี่แล้ววววว

ขอบคุณทุกกำลังใจทุกคอมเม้นท์เลยน้าาาา^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

48 ความคิดเห็น

  1. #7 duqidjmwkxieiicn (@duqidjmwkxieiicn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 21:10
    สนุกค่ะ
    #7
    0