อ้าวเฮ้ย!!! ผมต้องเป็นเจ้าสาว?

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 6 เมื่ออยู่ๆเจอกันที่ร้านเตี๋ยว?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 629
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    26 ธ.ค. 60

นับจากวันที่พ่อแม่ของผมกับไอ้พี่แอร์และคุณย่าของมันทิ้งระเบิดไว้ให้อยากรู้แล้วก็จากไป นี่เวลาก็ล่วงเลยมาแล้วเป็นเวลาสามวัน สามวันนี้ก็ใช่ว่าผมจะรออยู่เฉยๆ ตามที่พ่อแม่บอกเสียเมื่อไหร่ ผมพยายามติดต่อท่านทุกวิถีทางแต่นั้นแหละติดต่อไม่ได้ซักทาง ปิดช่องทางการสื่อสารเสียหมด ก็คงต้องได้แต่รอๆๆๆๆ รอแล้ว รอเล่าจนกว่าจะครบหนึ่งอาทิตย์อย่างที่พวกท่านบอกโน้นมั้งถึงจะพากันกลับมา

"นั่งหน้าบูดเป็นตูดไก่อีกละ" 

ไอ้ซิงครับส่งเสียงเห่ามาแต่ไกล

"ตูดเป็ดไหมมึง?" 

ไอ้ซองถามกลับอย่างเอือมๆ

"ก็กูชอบกินตูดไก่มากกว่าตูดเป็ดนี่นา" 

แล้วแต่เพื่อนซิงเถอะครับ

"มาเช้านะวันนี้"

"แน่อยู่แล้วเพื่อนมันกูนี่เด็กเรียนดีๆนี่เอง" 

ผมตอบไอ้มันอย่างภาคภูมิใจผลการเรียนที่ออกมาดีเยี่ยมของแต่ละภาคเรียน(ของมัธยมปลาย)นี่ละครับคือสิ่งที่ผมภูมิใจมากที่สุดในชีวิต ถึงจะเที่ยว จะเล่นแค่ไหน ผมก็ไม่เคยทิ้งการเรียนนะบอกเลย

"อย่าลืมนี่มหาวิทยาลัยละ อาจจะต้องเลี้ยงทั้ง (D)og กับ (F)ish ก็เป็นได้นะคุณเพื่อนเด็กเรียน"

"ไอ้ซิงไอ้ปากเสียมึงสิ กูเนี่ยต้องเลี้ยง (A)nt เท่านั้นเว้ยยย!!! เชิญมึงเลี้ยงไปคนเดียวเถอะปลาหมามึงอ่ะ" 

ผมหันไปตอบมันพร้อมยักคิ้วกวนตีนส่งไปให้ด้วย

"กัดกันอยู่นั้น ได้เวลาแล้วไปกันเถอะ" 

แล้วไอ้พระเอกคุณชายซองก็เดินนำหน้าขึ้นตึกไปก่อนเพื่อน ทำเหมือนเท่เสียเต็มปนะดาที่ไหนได้คุณชายซองนั้นหรือเรียนอ่อนกว่าเพื่อนในกลุ่มทุกคนเลยทีเดียว

พอเลิกคลาสพวกผมสี่คนก็เดินมุ่งหน้าไปโรงอาหารรวมของมอทันที ถ้าถามว่าไม่มีโรงอาหารของคณะหรือไงถึงต้องถ่อไปกินโรงอาหารรวม คำตอบคือมีครับแต่ที่พวกเราต้องถ่อไปถึงโรงอาหารรวมก็เพราะจะพาคุณชายมันแกวไปหายอดดวงใจของคุณเค้าที่เรียนอยู่คณะบริหารที่นัดเจอกันที่โรงอาหารรวมแค่นั้นแหละครับ

"ไอ้มันไหนแกรนด์อ่ะ?" 

ผมถามอย่างหัวเสีย ไม่ให้หัวเสียได้ยังไงคนเยอะซะขนาดนี้แค่เห็นก็หงุดหงิดละบวกความหิวที่ไม่ได้กินข้าวเช้าแล้วยิ่งหงุดหงิด

"นั้นไง ป่ะ" 

ไอ้มันชี้มือไปตรงฝั่งซ้ายของของโรงอาหารก็เจอกลุมสาวสวยนั่งรออยู่ พวกผมก็รีบตรงดิ่งไปหาทันทีร้อนก็ร้อน หิวก็หิวให้ตายเถอะ

"ไปซื้อข้าวกันมึง" 

ไอ้ซองกอดคอผมเดินไปทางร้านข้าวมันไก่ที่น่าตาน่ากินใช้ได้ แต่เสียใจวันนี้พี่ลมอยากกินก๋วยเตี๋ยว

"มึงกูไปซื้อเตี๋ยวร้านนั้นนะ" 

ผมบอกไอ้ซองก่อนมุ่งหน้าไปหาก๋วยเตี๋ยว? โชคดีจังคนหมดพอดีเลยไม่ต้องรอแล้ว พี่ลมจะกินอะไรดีน้าาาาา

"ป้าครับผมเอาเส้นมาม่าใส่ทุกอย่างขอใส่ลูกชิ้นกับเนื้อเยอะๆ นะครับ" 

ผมสั่งพร้อมยิ้มอ้อนให้ป้าแกด้วย พ่อกับแม่เคยบอกว่าถ้าผมทำแบบนี้แล้วผมจะได้ในสิ่งที่ผมต้องการ

"ได้เลยจ้า หนุ่มน้อย" 

คุณป้ายิ้มเอ็นดูก่อนจะเห็นไปทำก๋ยวเตี๋ยวเส้นมาม่าของโปรดให้ผม

"อ้าวน้องลม"

"ครับ?"

ผมหันไปตามเสียงเรียกก่อนจะเจอกับหน้าหล่อๆพร้อมรอยยิ้มกวนๆของพี่ไวน์กับหน้านิ่งๆหน้าตานิ่งๆแสนน่าเกลียดของไอ้พี่แอร์ไม่ใช่แค่นั้นรู้สึกวันนี้จะมากันครบทุกคนในกลุ่มของของพวกพี่เค้าด้วย ทั้งพี่เวย์ที่ยืนทำหน้างงๆอยู่ข้างพี่ไวน์พี่เวย์หล่อครับแต่คนละสไตร์กับพี่ไวน์พี่ไหวออกแนวกวนๆพี่เวย์ออกแนวเจ้าเล่ห์ร้ายลึกด้วยเห็นเค้าว่ากันงี้อ่ะ อีกทั้งยังมี พี่ข้าวฟ่างกับพี่ข้าวตังที่ทำหน้าตาสนอกสนใจจนออกนอกหน้าพี่สองคนนี้เค้าเป็นฝาแฝดกันครับพี่ข้าฟ่างเป็นแฝดพี่เป็นผู้หญิงตัวเล็กน่ารักแต่ใจนักเลงพี่แกโหด ทำไมถึงรู้? เพราะเป็นรุ่นพี่ในคณะผมเองไงครับส่วนคนสุดท้าพี่ข้าวตังเป็นคนตัวสูงนะครับแต่ก็เตี้ยที่สุดในกลุ่มพี่แกสูงน่าจะเท่าๆผมประมาณ 180 กลุ่มนี้หน้าตาดีกันทุกคนยกเว้นไอ้บ้าพี่แอร์ 

"กินก๋วยเตี๋ยวหรอน้องลม พวกพี่ก็จะกินเหมือนกัน"

"เอ่อครับ" 

ผมตอบคำถามพี่ไวน์อย่างเอ๋อๆ ทำตัวไม่ถูกวุ้ยยย คนก็มองกันจังเว้ยยยย ก็แค่สมบัติของมหาลัยมาทักกูเอง กูเปล่าอ่อย(?)

"นี่ได้แล้วจ๊ะพ่อหนุ่ม"

"ขอบคุณครับ นี่ครับป้า" 

ผมหันไปรับถ้วยก๋วยเตี๋ยวพร้อมจ่ายตังให้ป้าแก

"รอแป๊บนึงนะลูก"

"ครับๆ" 

ผมนี่โล่งใจคิดว่าพอหันกลับมาอีกทีคงไม่เจอพวกพี่เค้าแล้วแต่ที่ไหนได้

"เฮ้ย!!! โอ้ยยย ร้อนนนนน" 

ผมแทบจะทิ้งถ้วยก๋วยเตี๋ยวเพราะพอผมหันมากลับเจอพวกพี่แกยืนยิ้มแป้นแล้นส่งมาให้ผมยกเว้นไอ้บ้าพี่แอร์ที่ทำหน้าตายจ้องผมผม อารามตกใจเลยทำให้เกือบปล่อยถ้วยก๋วยเตี๋ยวแต่ยังดีที่ยังไม่ปล่อยแต่น้ำก๋วยเตี๋ยวร้อนๆนั้นก็กระฉอกออกมานอกถ้วยลวกมือผมอย่างจัง

"เฮ้ยๆๆ วางก่อนๆไอ้ตังไปเอาเงินทอนมาให้น้องหน่อย"

"เออๆ" 

ฮือๆๆๆ เจ็บอ่า ผมนั่งสะบัดมือไปมาพอบรรเทาความเจ็บผมก็เตรียมจะเดินออกไปปรุง แหม่กินเตี๋ยวไม่ปรุงไม่อร่อยนะบอกไว้ก่อน

"นี่น้องๆ น้องชื่อลมใช่มั้ย"

"ใช่ครับพี่ข้าวฟ่าง"

"รู้จักพี่ด้วยหรอ?"

"ก็ผมเป็นรุ่นน้องในคณะพี่นี่ครับ"

"ถึงว่าหน้าคุณๆ"

"แหะๆ ครับ" 

ผมยืนปรุงก๋วยเตี๋ยวอยู่ข้างๆพี่ข้าวฟ่าง แม่เจ้าเป็นไปได้

"คุยอะไรกัน"

"นั้นสิขอร่วมวงด้วย สวัสดีครับน้องลมพี่ชื่อเวย์น้าาา"

"ส่วนพี่ชื่อข้าวตัง"

"ครับผมชื่อสายลมครับ ยินดีที่ได้ เอ่อ รู้จักครับ"

ผมยืนคุยกับพี่ข้าวฟ่าง ข้าวตังและพี่เวย์อยู่ที่โต๊ะปรุงก๋วยเตี๋ยวข้างขวา ส่วนพี่ไวน์กับไอ้บ้าพี่แอร์อยู่โต๊ะฝั่งซ้าย ชิ ทำเป็นหยิ่งไม่รู้จักทักกันบ้างเลย แล้ว แล้วทำไมต้องอยากให้ทักด้วยว่ะ ไอ้ลมบ้าไปแล้ว

"ผมขอตัวก่อนนะครับ"

"ช้าเป็นบ้าอ่ะลม"

"โธ่ไอ้ซิงอย่าว่าเพื่อน ก๋วยเตี๋ยวเนี่ยเผื่อเค้าจะต้มน้ำซุบ เผื่อจะลวกเส้นให้เหนียวนุ่ม เผื่อจะปรุงให้ได้รสเนี่ยต้องใช้เวลานะเข้าใจ๋" 

ไอ้ซองพูดเหมือนจะเห็นใจผม ที่ไหนได้มันประชดดูจากหน้าตาที่ทำหน้าล้อเลียน ผมไม่สนใจพวกมันหรอกครับ มาถึงผมก็โซ้ยลูกเดียว ก็บอกอยู่ว่าหิวแต่ก็เจอนั้นเจอนี้ตอนนี้ปวดท้องจะแย่อยู่แล้ว

"แล้วน้ำทำไมไม่ซื้อมา"

"ห๊ะ กูลืม"

"เออ ดีจริงๆกินของพวกกูก่อนก็ได้"

"หืม?" 

ผมมองแก้วน้ำชาเขียวปั่นที่อยู่ๆก็มาตั้งอยู่ตรงหน้าผมผมมองไล่ขึ้นไปก็เจอะกับไอ้เจ้าของน้ำปั่นแก้วนี้

"มองอะไร" จะไม่ให้มองได้ไงก็คนที่เอามาให้ผมก็คือ ไอ้บ้าพี่แอร์

"ทำไม"

"ก็กูสงสารเลยซื้อมาให้"

"ห๊ะ? สงสาร"

"เอ้านี่เงินทอน มัวแต่คุยแต่อ่อยจนลืมเลยหรือไง หึ"

แล้วพี่แกก็เดินจากไปอย่างคูลๆก่อนจะนั่งลงบนโต๊ะติดๆกับผม เห? มานั่งโต๊ะข้างกันตั้งแต่เมื่อไหร่?

"ไม่ต้องถามเพราะพวกกูไม่ได้ดู" ไอ้มันชิงตอบก่อนที่ผมจะถาม แล้วหันไปคุยกระหนุงหระหนิงกับแฟนมันต่อโดยมีเพือนแกรนด์นั่งเป็นสักขีพยาน? เออแปลกดี

"ดีเอามาให้ก็ดีจะได้ไม่ต้องเปลืองเงินซื้อ" 

ผมเก็บเงินทอนเข้ากระเป๋าก่อนจะดูดชาเขียวปั่นไปด้วยโอเคได้ที่ละ คล่องคอดีชะมัด

"เอ้า ยิ้มเข้าไปชาเขียวมันมีอะไรว่ะซอง"

"ชาเขียวอ่ะไม่มีอะไร แต่คนให้อ่ะมีรู้เปล่าซิง"

"ทำไมหรอซอง"

"เพราะคนให้คือคนของหัวใจไงละซิง"

พรวดดดดด

"ไอ้พวกเวรหุบปากไป"

"ไอ้มันปกติเพื่อนมึงขวัญอ่อนหรอ?"

"ไม่นะซอง"

"พูดแค่นี้ถึงกับสำลักเลยหรอ? หรือว่ามึงจะชอบเค้าเข้าให้แล้ว" 

คือเสียงไอ้ซิงก็ใช่ว่าจะเบาพูดจนคนหันมามองกันเป็นแถว อยากจะถามพวกมึงว่าจะนินทาระยะเผาขนกันเกินไปหน่อยไหมห๊ะเค้านั่งโต๊ะใกล้ๆติดๆกันนี่เองนะเว้ยเค้าได้ยินกันหมดแล้วไอ้พวกบ้า

ผมเหลือบตาไปมองโต๊ะข้างๆก็เห็นพวกพี่เค้ามองมาที่พวกผมพร้อมหัวเราะคิกคักกันใหญ่ ขนาดคนขี้เก๊กอย่างไอ้พี่แอร์ยังยกยิ้มมองผมขำๆอ่ะ ผมหันไปถึงตาใส่อย่างหาเรื่องแต่พี่มันก็แค่สายหน้ามงผมยิ้มๆแล้วหันไปกินก๋วยเตี๋ยวต่อ

"นี่ลม"

"ว่าไงมิว" 

ผมหันไปตามเสียงเรียงของมิวเพื่อนของแกรนด์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับผม

"รู้จักกับพวกพี่ๆกลุ่มนั้นหรอ?"

"อืม" 

ผมรับคำก่อนจะว่าตะเกียบกับช้อนและหยิบแก้วชาเขียวปั่นขึ้นมาดูดกินอย่างเอร็ดอร่อยไม่อร่อยได้ไงก็ของฟรีอ่ะ ผมมองมือตัวเองที่เริ่มแดงอืมเกือบลืมละก่อนจะเอาแก้วน้ำปั่นประคบมือตัวเองไว้ไม่มีน้ำเย็นไม่มีอะไรซักอย่างแค่นี้ก็พอแผลไม่ใหญ่ออกจะเล็กจิ้ดเดียว

พอเงยหน้าจากมือตัวเองก็มองมิวอย่างสงสัยผมตาฝาดไปหรือเปล่าที่รู้สึกว่าแววตาของมิวมีความอิจฉาริษยาส่งมาให้ผมถึงแม้จะแค่แววเดียวก็เถอะ สงสัยจะคิดมากไป

"มีอะไรหรือเปล่า"

"ไม่มีอะไรหรอก" 

ก็นะ ในเมื่อบอกไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไรไม่ใช่เรื่องของผมอยู่แล้ว

"น้องลม"

"ครับ อ้าวพี่ข้าวฟ่าง"

"อืมพี่เอง สวัสดีทุกคนพี่ชื่อข้าวฟ่างนะ"

"ผมชื่อซองครับ"

"ผมชื่อซิง"

"ผมชื่อมันแกวครับ"

"ชื่อน่ากินจังนะเราอ่ะ" 

พี่ข้าวฟ่างว่าพร้อมหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว พี่ครับดูหน้าแฟนเค้าด้วยสิจะหักคอพี่อยู่แล้วนั้น

"หนูชื่อมิวค่ะ"

"ชื่อเปิ้ลค่ะ"

"แกรนด์....ค่ะ"

"จ้าๆๆ พี่จะมาถามน้องลมว่าตอนบ่ายมีเรียนต่อไหม?"

"ไม่มีครับ"

"รู้จัก ร้านข้าวฟ่าง&ข้าวตังไหม"

"ผมไม่รู้จักอ่ะครับ" 

ผมตอบพี่แกไปตามตรงไอ้ร้านนี้มันอยู่ตรงไหนว่ะ?

"ผมรู้จัก"

"ดีเลยงั้นน้องมันพี่เรียกแบบนี้ได้ใช่ป่ะ"

"ครับ"

"พาเพื่อนไปนะ สี่โมงเจอกันนะเด็กๆคนอื่นไม่ไปไม่เป็นไร แต่เราสี่คนต้องไปนะ" 

พี่ข้าวฟ่างว่าก่อนจะเดินกลับโต๊ะ ไม่วายส่งยิ้มหวานให้ทุกคน

"มันค่ะ ตอนบ่ายมันบอกจะพาแกรนด์ไปช็อปปิ้งดูหนังแล้วไปดินเนอร์ด้วยกันไงคะ"

"ไว้วันหลังนะแกรนด์ รุ่นพี่ชวนก็ต้องไปงั้นแกรนด์จะไป..."

"ไม่ค่ะมัน วันนี้แกรนด์จะกลับบ้าน"

"ได้เดี๋ยวผมไปส่ง"

ผมนั่งดูไอ้มันทะเลาะกับแกรนด์อย่างสุนทรีย์แกรนด์จะอยู่กับไอ้มันได้อีกนานแค่ไหนถ้าเป็นแบบนี้

"อร่อยดีนี่"

"อ๊ะ มาเมื่อไหร่?"

"สี่โมงเจอหัน"


ฉ่าาาาาาาาาาา


ทำไมวันนี้อากาศมันร้อนแบบนี้เนี่ยไอ้บ้าแล้วใครใช้ให้มาดูดกินน้ำของคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต คิดอย่างอารมณ์เสียก่อนจะดูดชาเขียวปั่นที่เหลือเพียงครึ่งแก้วให้ดับอารมณ์ร้อนๆให้เย็นลง

"ซอง เค้ากินชาเขียวปั่นหลอดเดียวกันหว่ะ"

"อ้าว อย่างนี้เค้าเรียกอะไรว่ะไอ้ซอง ไอ้มัน"

"อ่อ จูบทางอ้อมอ่ะ"


ฉ่าาาาาาาาาาาาาาา


ร้อนจริงๆนะวันนี้ให้ตายเหอะ ลืมเลยว่าหลอดเดียวกันแต่ไม่เป็นไรแค่นี้น้องลมไม่ถือแต่ว่านะขอย้ำว่าวันนี้มันร้อนจริงๆ





########################################

ยังคงเอื่อยๆ เรื่อยๆ งงๆและสั้นๆเหมือนเคยขอบคุณทุกคอมเม้นต์น้าาา เค้าจะพยายามปรับปรุงนะ นี่อยากถามว่าถ้าเราจะเลิกแต่ง 

ชื่อตอนอ่ะจะเป็นอะไรเปล่า คือพอแต่งไปแล้วคิดชื่อตอนไม่ออกอะ บางทีแต่งไปก็ไม่คล้องกับชื่อตอนเลย

ติชมได้น้าาาาา ขอบคุณเจ้าค่ะ^^




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

48 ความคิดเห็น

  1. #9 duqidjmwkxieiicn (@duqidjmwkxieiicn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 11:39
    มีการอ่อย
    #9
    0