อ้าวเฮ้ย!!! ผมต้องเป็นเจ้าสาว?

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 7 เมื่ออยู่ๆถูกบุกห้องนอน?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 597
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    26 ธ.ค. 60

ตอนไหนพ่อกับแม่จะกลับมาชี้แจงแถลงไขเรื่องทั้งหมดให้ผมได้เข้าใจสักที มาทิ้งความให้อยากรู้แล้วก็จากไปแบบนี้ผมก็แย่น่ะสิ
ตอนนี้ผมอยู่บ้านสวนครับไม่อยากกลับบ้านใหญ่เพราะไม่มีใครอยู่อีกอย่างบ้านสวนก็ใกล้มอมากกว่า สะดวกในการสัญจรไปมามากกว่าอีกต่างหาก
ผมไม่ได้ไปร้าน ข้าวฟ่าง&ข้าวตัง ตามคำชวนของพี่ข้าวฟ่างแต่ผมเลือกที่จะชิ่งหนีกลับมาก่อนปล่อยให้ไอ้สามพระหน่อเค้าไปสังสรรค์กับรุ่นพี่กันตามสบายโดยให้เหตุผลไปว่าผมป่วยอะไรก็ว่ากันไป ทำไมถึงไม่อยากไปน่ะหรอครับ? ผมไม่อยากไปเจอไอ้บ้าพี่แอร์อีกแล้วอ่ะเจอที่ไรผมต้องมีอันต้องเกิดเรื่องทุกที ไว้เจอวันที่พ่อกับแม่กลับมาทีเดียวเลยดีกว่า ผมหวังว่ามันคงจะจบเรื่องในวันนั้นไม่ให้มีอะไรติดค้างกันทุกสิ่งอย่าง ต่างคนต่างไปใช้ชีวิตของตัวเอง ผมว่าผมก็เริ่มมีอาการแปลกๆนิดหน่อยแล้วด้วย ไม่เจอกันดีสุด จะได้กลับเข้าสู่สภาวะปกติสักที

"ใช่ แบบนี้อ่ะดีแล้ว"

"ใครจะไปให้โง่กันหล่ะ เอ้าบ้าแล้วไอ้ลมเอ้ย พูดอยู่คนเดียวก็ได้เป็นเอามากแล้วกู555+"

"หาวววว นอนดีกว่าแฮะ"

ว่าแล้วก็ทิ้งตัวลงกับที่นอนนุ่มๆของตัวเองพร้อมเอื้อมมือไปคว้าเอาตุ๊กตาหมีตัวใหญ่สีน้ำตาลมานอนกอดก่ายก่อนที่ผมจะเข้าสู่ห้วงนิทรา


~~~~~ครืด ครืด ครืด~~~~~


โทรศัพท์เครื่องหรูสั่นครืดๆอยู่บนโต๊ะใกล้หัวเตียงปลุกเจ้าของเครื่องที่ไม่มีท่าทีว่าจะตื่นขึ้นมารับแต่อย่างใดเพราะคิดว่าเดี๋ยวก็วางไปเอง แต่ฝ่ายนั้นก็โทรไม่หยุดทำให้ลมควานมือสะเปะสะปะไปคว้าเอาโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายตัดความรำคาญความจริงจะตัดทิ้งก็ได้แต่ก็กลัวจะมีเรื่องอะไรสำคัญ

"ฮัลโหล~"

/ไอ้ลม มึงอยู่ไหนว่ะ?/

"ใครพูดวะครับ?"

/กระผมคุณชายซิงที่ไม่ซิงสมชื่อครับที่สำคัญผมหล่อที่สุดในโลกครับ/

"รำคาญญญญ"

/เสียงมึงนี่จะยานไปไหน? กูถามว่าตอนนี้มึงอยู่ไหน?/

"บ้าน"

/บ้านไหน เอาให้เคลียร์ๆดิ๊/

"บ้านสวน"

/อืมๆ โอเคมึงนอนอยู่หรอ?/

"อืม ไม่มีไรแล้วใช่ป่ะ นอนนะบาย"


ติ๊ด 


แล้วลมก็ทิ้งตัวลงนอนอีกครั้งแล้วไม่กี่นาทีต่อมาก็หลับตาพริ้มหายใจเข้าออกสม่ำเสมอเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง









~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~



=แอร์=



รถคันหรูแล่นมาจอดหน้าบ้านสวนสไตร์โมเดิร์น ก่อนที่ร่างสูงสมส่วนของแอร์จะเดินมาที่หน้าประตูรั้วก่อนจะส่ายหน้าไปมา

"ให้ตายสิ ประตูรั้วก็ไม่ล็อค ประมาทซะจริงนะ"
ผมบ่นก่อนจะเดินเข้าไปภายในบ้านแล้วตรงขึ้นไปที่ชั้นสองของบ้านก่อนจะหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นมากดโทรออกรอสายสักพักฝ่ายนั้นก็กดรับสาย

/ฮัลโหลครับกระผมนายซิงคนที่ไม่ซิงที่สำคัญผมหล่อที่สุดในโลกพูดสายครับ/

"เฮ้ออออ"
ไอ้บ้านี่นี่มันไม่เต็มบาทใช่ไหม?

/อ้าว เงียบๆว่าแต่คุณมึงเป็นใครครับ?/

"แอร์"

/อ๋อแอร์ ห๊ะ!!พี่แอร์หรอครับ มีไรพี่? ถึงยัง?/
ไม่มีสลด ไอ้เด็กนี่อยู่รอดมาถึงทุกวันนี้ได้ยังไง
อยากจะรู้นัก

"อืม ห้องเพื่อนมึงอยู่ไหน?"

/พี่เข้าบ้านได้ไงว่ะ พี่ปีนเข้าหรอ?/

"เรื่องกูเหอะ บอกมาได้ละ"

/ชั้นสอง ห้องที่สองฝั่งซ้ายมือครับ พี่จะทำอะไรเพื่อนผมเบาๆนะเว้ยมันไม่เคยกับผู้ชายไม่ใช่ๆ มันไม่เคยโดนเอา เอ้ยถนอมๆมันหน่อยนะพี่ มะ.../


ติ๊ด


เป็นคนที่น่าปวดหัวและน่ารำคาญที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลย ให้ตายสิ
ห้องนี้สินะ ทำไมจะไม่รู้ว่าที่มันไม่ยอมไปตามนัดเป็นเพราะอะไร มันพยายามจะเลี่ยงผมไงหล่ะ แต่เสียใจด้วยถ้ามันไม่ยอมไปเจอผม ผมก็จะเป็นฝ่ายมาเจอมันเอง


คลิ๊ก


ดีจริงๆประตูรั้วก็ไม่ล็อคห้องก็ยังไม่ยอมล็อคอีกมันน่าจับมาตีเสียจริงๆ ไม่รู้จักดูแลตัวเองประมาทเกินไปแล้ว
ผมเดินไปหยุดที่ข้างเตียงของลมที่นอนหลับสบายกอดก่ายตุ๊กตาหมีตัวเท่าตัวมันนั้นแหละ ผ้าก็ไม่ห่ม ด้วยความสงสารกลัวมันจะเป็นปอดบวมตาย ก็เลยหยิบผ้าห่มที่มันถีบลงมาไว้ข้างเตียงไปห่มให้
ก่อนจะสำรวจห้องของไอ้เด็กน่ารำคาญคนนี้ไปด้วย

"เรียบร้อยดีนี่"
นึกว่าห้องจะรกจนไม่มีทีาอยู่ที่ไหนได้ทุกอย่างถูกจัดอย่างเป็นระเบียบไม่ได้เละเทะอย่างที่คิด

"ตอนนอนก็ดูเหมือนคนดีแต่พอตื่นก็เป็นเด็กน่ารำคาญ"
ถึงจะว่าอย่างนั้นก็ส่งมือไปลูบหัวลมอย่างเอ็นดู

"ง่วงชิบ ลมพี่นอนด้วยนะ"

"อืมมม"

"หึหึ"
ไม่แน่ใจว่าเจ้าเด็กขี้รำคาญมันอนุญาตให้ผมนอนด้วยได้หรือเพราะมันรำคาญที่ผมมากวนเวลานอนของมันก็ไม่รู้ แต่ผมจะถือว่าเจ้าเด็กนี่อนุญาตก็แล้วกัน
ผมเบียดตัวเองลงนอนข้างๆลมเตียงเด็กนี่ก็ไม่ได้แคบนะแต่ลมมันนอนให้เต็มเตียงได้แต่ไม่ใช่ปัญหาผมจบมันพลิกให้มีที่ว่างพอสำหรับผมได้

"ตื่นมาจะเป็นยังไงนะ"
ผมคิดอย่างนึกสนุก ทำเหมือนมาแอบเล่นชู้กับเมียชาวบ้านเลยกู

"หืม ติดหมอนข้างหรือไง เอาเถอะให้ยืมตัววันนึงแล้วกันแลกกันนะ"
อยู่ดีๆไอ้เด็กน่ารำคาญก็พลิกตัวหันหน้ามาหาผมแล้วกอดก่ายผมสงสัยคิดว่าผมเป็นหมอนข้างแน่ๆ
ผมว่าก่อนจะยกหัวไอ้เด็กน่ารำคาญให้มาหนุนแขนผม
แล้วหันหน้าเข้าหามันก่อนจะดึงมันเข้ามากอดแล้วก็เผลอหลับไปตอนไหนผมก็ไม่รู้เหมือนกันแต่คาดว่าตอนตื่นขึ้นมาต้องน่ารำคาญแน่นอน

"เฮ้ยๆ ไอ้บ้าพี่แอร์มาอยู่นี่ได้ไงว่ะ?"
เสียงดังน่ารำคาญชิบคิดก่อนจะหมุนตัวตะแคงหันหลังให้แล้วนอนต่อ

"อ้าวเฮ้ย กูบอกให้ตื่นไง"

"อืม"

"อืมก็ลุกขึ้นมาคุยกับกูให้รู้เรื่องดิ๊"

"ถ้ากูเจ็บมึงเจ็บกว่า"

"กูบอกให้มึงลุกขึ้นมาคุยกับกู มึงมาตั้งแต่เมื่อไหร่ตอนไหน แล้วมึงเข้ามาได้ไงห๊ะ!!!?"
มันรีแอคชั่นที่โคตรน่ารำคาญเลยให้ตายสิ



ตุ้บตั้บ ตุ้บตั้บ ปึกๆๆ ปั้กๆๆๆ



"หยุดนะลม"

"กูไม่หยุด"



ตุ้บตั้บ ตุ้บตั้บ ปึกๆๆ ปั้กๆๆๆ



"เฮ้ยๆๆ ไอ้ควายปล่อยกูนะมึง มึงจะทำเหี้ยอะไร"
ผมปล่อยให้มันตีมันด่าจนพอใจจนเริ่มเจ็บ ก่อนดึงมันที่นั่งอยู่ข้างเตียงให้นอนลงแล้วผมก็ขึ้นคร่อมมันไว้ ตัวแค่นี้แรงเยอะไม่หยอกเลยนะ ระบมไปหมด

"กี่โมงแล้วว่ะ"
ผมไม่สนใจเสียงโวยวายของลมแต่กลับถามเวลา

"ห๊ะ!!! ไอ้เวรปล่อยกูนะ"

"อืม 6 โมงแล้วหรอ?"

"ปล่อยกูเดี๋ยวนี้"

"พูดดีๆกับกูก่อนแล้วกูจะปล่อยนะครับน้องลม"

"ห๊ะ!!! มาคงมาครับอะไรของพี่มึงว่ะ"



ฟอดดดดดด



"อ่ะ ไอ้บ้าทำไรว่ะ"

"หอมแก้มไง อย่าบอกว่าไม่รู้จักนะ"
แก้มไอ้เด็กน่ารำคาญนี่มันก็นุ่มเหมือนกันนะหนำซ่ำยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆอีกต่างหาก

"ผู้ชายแท้ๆบ้านไหนเค้าหอมแก้มผู้ชายด้วยกันว่ะ มึงเป็นเกย์หรอ?"
ลมจ้องผมตาแป๋วอย่างกับเด็กตัวเล็กๆ ทั้งๆที่ตัวมันก็ไม่เล็กแต่เล็กกว่าผม

"เปล่า"

"แล้วๆๆ ทำแบบนี้ไม่รู้สึกแปลกๆบ้างไงไอ้พี่แอร์"



ฟอดดดดดดดดด


"ก็ไม่นะ"
ผมหอมแก้มของลมอีกข้างทำให้จากเด็กขี้โวยวายชอบใช้กำลังหน้าแดงแปร๊ดอ้าปากพะงาบๆมองผมตาโต น่าขยี้ชะมัดเลยให้ตายสิ แบบนี้หล่ะผมถึงชอบแกล้งมันนัก

"ปล่อยกูเดี๋ยวนี้"
จากเด็กน่าขยี้กลายเป็นเด็กน่ารำคาญอีกแล้วโวยวายลั่นห้องทั้งดีดทั้งดิ้นยิ่งกว่าม้าพยศเเสียอีก

"ต่อจากนี้มึงต้องเรียกกูว่าพี่แอร์ และแทนตัวเองว่าน้องลมโอเคไหม?"

"ใครจะไปโอเคกันเล่าไอ้บ้าแอร์"

"ถ้าไม่ทำตามที่บอกละก็"

"อะไรห๊ะ!!! จะทำไม"
ลมจ้องหน้าผมอย้าเอาเรื่องไม่ใช่แค่หน้าตารวมทั้งน้ำเสียงด้วย จะทำอะไรผมได้ในสถานะการณ์เป็นรองผมทุกอย่างแบบนี้

"จะทำแบบนี้ไง"



ฟอดดดดดดดดดด



"ต่อไปนี้ถ้าไม่เรียกกูว่าพี่แอร์แล้วแทนตัวเองว่าน้องลมกูจะหอมแก้มมึงไม่จะที่ไหนกูก็ไม่แคร์"

"มาบังคับให้คนอื่นเค้าพูดดีๆด้วย ที่ตัวเองยังมึงกูอยู่เลย"
เสียงลมบ่นพึมพำๆในลำคอแต่จากระยะห่างระหว่างเราสองคนที่แทบจะไม่ไมีทำให้ผมได้ยินชัดเจนทุกอย่าง

"กูได้ยินนะลม โอเคต่อไปนี้กูจะเรียกมึงว่าลมและจะแทนตัวเองว่าพี่โอเคไหมครับน้องลม"

"ไม่โว้ยยยยยยยย"



หงับ



"โอ้ยลม อย่ากัดแขนดิปล่อยๆ"

"ไอ่อ่อย อะอำไออ๊ะ?"(ไม่ปล่อย จะทำไมห๊ะ?)

"ไม่ปล่อยใช่ไหม?"

"ไอ่"(ใช่)

"โอ้ยยยย ไอ้บ้าแอร์ปล่อยนะมันเจ็บ"
ลมร้องลั่นเพราะผมดึงหูมันหิ้วขึ้นข้างบน

"เงียบ!!!"



จุ๊บ



"ขอโทษที่พี่ทำให้เจ็บนะครับ"

"..."
เด็กน่ารำคาญช็อคไปแล้วครับถึงกับนิ่ง

"ถ้าไม่เรียกพี่ดีๆจะโดนหอมแก้ม ถ้าทำร้ายร่างกายพี่อีกแลกกับหนึ่งจุ๊บละกัน"

"ไม่เอา น้องจะฟ้องพ่อว่าโดนแกล้ง"
เด็กน่ารำคาญยังไม่หมดฤทธิ์หรอกครับ

"งั้นจะให้ 'เอา' ยังไงก็ว่ามาพี่จะได้ 'จัด' ให้ได้ถูกใจ"

"พูดบ้าอะไร น้องจะยอมเรียกดีๆ แต่ไม่เรียกพี่จะเรียกแอร์เฉยๆ แล้วๆๆๆก็จะแทนตัวเองว่าลมก็ได้"
มันจะรู้ตัวหรือเปล่าว่ามันกำลังอ้อนผมอยู่

"อืม ก็ได้พี่หิวไปหาอะไรกินกันเถอะ"

"มะ...ก็ได้"
พอผมมองดุๆเข้าหน่อยนี่เริ่มหงอสะแล้ว 

"ก็ได้ ก็ลุกสิ"

"รู้แล้วๆ"

"จะกินอะไรลม"

"อยากกินโจ๊กหน้าปากซอยขับรถเข้ามาไม่เห็นหรือไง ตาถั่ว!!!"

"เดี๋ยวจะโดน"
มันวิ่งหน้าตั้งออกจากบ้านเดินเลยรถผมไป

"ลมจะไปไหน"

"หน้าปากซอยไง"

"ขึ้นรถสิ"

"ใกล้แค่นี้มึง เอ้ย แอร์ยังต้องขับรถอีกหรอ? เดินแปบเดียวก็ถึง"

"งั้นก็ได้"

ไม่นานผมกับลมก็เดินมาถึงร้านข้าวต้มป้าหวัด ร้านนี้ขายข้าวต้ม โจ๊ก ข้าวเปียกเส้นและก็อีกหลายอย่างถึงจะชื่อร้านข้าวต้มก็เถอะ ผมรู้ได้ยังไงหรอครับ? ก็ลมนั่งเล่าให้ผมฟังระหว่างทางหน่ะสิครับ

"แอร์ๆ กินอะไร"

"หืมข้ามต้มหมูแล้วกัน"

"ป้าหวัดคราบบบ เอาข้าวต้มหมู2ที่ครับ"

"ไหนบอกจะกินโจ๊ก"
ผมถามอย่างสงสัยก็ก่อนมาบอกอยากกินโจ๊ก

"เปลี่ยนใจไง"
อืม ก็แล้วแต่ลมหล่ะนะ

"นี่แอร์ถามหน่อย ถ้าพ่อกับแม่กลับมาแล้วบอกว่าแอร์ต้องแต่งงานกับ เอ่อ...ลมอ่ะ กระดากปากชิบหาย จะทำยังไงอ่ะ"
ลมถามผมระหว่างรอข้าวต้ม จะทำยังไงหน่ะหรอผมยังไม่ได้คิดอะไรเลย แต่ก็ตกใจเหมือนกันที่ครอบครัวของเรารู้จักกันแถมยังจับคู่ให้ลูกชายกับลูกชายอีก แปลกดี

"ไม่รู้สิ"

"ไม่รู้สึกแปลกๆบ้างหรอแอร์โดนจับคู่กับผู้ชายนะเว้ย"

"นิดหน่อย"

"แล้วแอร์จะ..."

"ข้าวต้มหมูสองที่ได้แล้วครับ"
ก่อนที่ลมจะถามต่อข้าวต้มหมูก็มาเสิร์ฟพอดี เราสองคนจึงจบช่วงถามตอบแล้วลงมือกินกันทันที
ที่ลมถามไม่รู้สึกแปลกๆหรอที่ถูกจับคู่กับผู้ชายบอกเลยว่ากับคนตรงหน้าไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกแย่แต่ออกจะตกใจมากกว่าแต่ถ้าเป็นคนอื่นละก็ไม่แน่ผมอาจจะรู้สึกรังเกียจก็ได้















••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


ขอพื้นที่ให้พี่แอร์นิดนึงเนอะ จะเจอพี่แอร์ตอนนี้กับตอนหน้านะเออ
เราแต่งสดแบบเสร็จแล้วลงเลยไม่ได้อ่านทวนซ้ำถ้าอ่านแล้วรู้สึกงงๆ แปลกๆ ก็ขอโทษด้วย

ตอนนี้ลงเร็วนิสนึงเนอะ  แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้า
ซึ่งไม่รู้วันไหน เพราะเราติดสอบกลางภาคและเคลียร์งาน(ค้าง)นิดหน่อย(หรอ?) บะบายยย
ว่างๆจะมาแก้คำผิดให้น้าาาา





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

48 ความคิดเห็น

  1. #10 duqidjmwkxieiicn (@duqidjmwkxieiicn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 16:58
    พี่เเอร์น้องลม
    #10
    1