อ้าวเฮ้ย!!! ผมต้องเป็นเจ้าสาว?

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 8 เมื่ออยู่ๆได้รู้ความจริง?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 564
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    26 ธ.ค. 60

=แอร์=


วันนี้คือวันที่พวกคุณพ่อคุณแม่และคุณย่ากลับมาจากต่างจังหวัด หลังจากทิ้งระเบิดไว้แล้วหายหน้ากันไปเป็นอาทิตย์
ในที่สุดก็ถึงเวลาแล้วที่ทั้งผมและลมจะได้รู้ความจริงว่าทำไมผมทั้งสองคนจะต้องมาแต่งงานกันเองทั้งๆที่เป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่ก็ตาม
และตอนนี้ทั้งสองครอบครัวพร้อมคุณย่าและผมก็นั่งกันอยู่ในห้องรับแขกของบ้านผมแล้วแต่ก็ยังไม่ได้คุยกันเข้าประเด็นสำคัญสักทีเพราะขาดคนสำคัญอย่างเจ้าเด็กน่ารำคาญที่ปล่อยให้ผู้ใหญ่นั่งรอกันอยู่แบบนี้ ไม่มีมารยาทซะเลย

"ทำไมตาลมยังไม่มาอีกคะเนี่ย หรือว่าหลงทาง เกิดอุบัติเหตุ หรือถูกลักพาตัวหรือเปล่าพ่อแม่ชักเป็นห่วงซะแล้วสิ"

แม่ของลมเริ่มออกอาการวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัดเพราะนี่ก็เลยเวลานัดมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว

"ใจเย็นๆคุณ อีกเดี๋ยวตาลมคงถึง"

ส่วนคุณพ่อลมไม่มีอาการวิตกกังวลออกมาให้เห็นแม้แต่นิดเดียว

"ตะ...แต่..."

"ขอโทษครับที่ผมมาสายสวัสดีครับ"

แม่ลมยังพูดไม่ทันจบประโยคตัวต้นเหตุก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาในห้องรับแขกพอดีแล้วยกมือไว้ทุกคน

"ไปทำอะไรมา"

พ่อลมถามเสียงนิ่ง

"คือผม...คือ..."

"อย่าโกหกพ่อนะลม แล้วไอ้การที่ให้ผู้ใหญ่มานั่งรอแบบนี้พ่อก็ไม่เคยสอนให้ทำนะ"

"คือผมตื่นสายแล้วก็ระหว่างทางมารถติดมากเลยครับทำให้ยิ่งสายกันไปใหญ่"

ลมพูดเสียงอ่อยๆพร้อมช้อนตามองพ่อของเค้าอ้อนๆ
ผมจะไม่บอกว่ามันน่ารักหรอกนะแต่มันก็ไม่ได้น่าเกลียดอะไร

"อย่าให้มีอีกนะลม"

แม่ลมว่าพร้อมจ้องหน้าลูกชายตัวเองดุๆ

"ครับแม่"
ลมรับคำ 

"เอาหล่ะๆ มาถึงแล้วก็นั่งลงเถอะจะได้เข้าเรื่องกันซักที"
คุณย่าว่า 

"ขอบคุณครับคุณย่า"

ลมยกมือไว้ขอบคุณคุณย่าก่อนจะนั่งลงข้าของพ่อกับแม่ของตัวเอง

"แล้วตกลงเรื่องมันเป็นไงมาไงหรอครับที่บอกว่าผมกับเค้าต้องแต่งงานกัน"

ลมเปิดประเด็นขึ้นมาทันทีพร้อมยกมือชี้หน้าผมเป็นการประกอบคำถามของตัวเองด้วย



เพี๊ยะ!!!!


"ตาลมอย่าชี้หน้าพี่"

เจ้าเด็กหน้ารำคาญทั้งโดนดุและโดนตีมือทำให้ไม่พอใจและมองค้อนผมซะวงใหญ่

"คราบๆ"

"ช่วยทำหน้าทำเสียงให้จริงใจหน่อยได้ไหมเนี่ยลม"

น่าน โดนแม่ดุอีกจนได้เด็กดื้อเอ้ย

"เอาหล่ะ เรื่องมันเริ่มที่ว่าตอนเด็กๆตาแอร์ 
ตาลมและตาน้ำหน่ะตัวติดกันอย่างกับตังเมย์ เพราะเราสองครอบครัวสนิทกันมากไปไหนไปด้วยกันตลอดเลยทำให้หลานๆสนิทกันไปด้วย"

คุณย่าเริ่มเล่าเรื่อง น้ำ? คือใคร

"น้ำ? ใครหรอครับ?"

ผมถามออกไปด้วยความสงสัย

"อ่อ ตอนนั้นเราก็ยังเด็กอยู่อ่ะนะแอร์เราหน่ะ 4 ขวบเองมั้งคงจำพี่เค้าไม่ได้ ตาน้ำหรือสายน้ำ เป็นลูกชายคนที่หนึ่งของแม่เอง เป็นพี่ชายตาลมเค้าและเป็นพี่เราหนึ่งปี ตอนเด็กๆหน่ะทั้งน้ำและแอร์ตีกันเป็นประจำนั้นแหละ"
แม่ลมเล่าออกมาอย่างอารมณ์ดี

"เห แม่ครับทำไมน้ำต้องมาตีกับแอร์ด้วยละครับ"
ลมถามออกมาอย่างสงสัย

"ก็ตอนเด็กๆลูกกับน้ำแย่งหนูลมกันหน่ะสิ ตาน้ำเค้าทั้งหวง ทั้งห่วงน้องเค้าเลยไงไม่อยากให้ใครมายุ่งกับน้องเค้า ส่วนเรานะตาแอร์ก็อยากจะเล่นกับน้องตลอดเวลาเดี๋ยวกอดเดี๋ยวหอมน้องอยู่เกือบจะทั้งวันน้ำกับแอร์ก็เลยตีกันเป็นประจำเพราะหนูลมเนี่ย"

แม่เล่าอย่างอารมณ์ดีสงสัยหวนคิดถึงตอนนั้น

"ผมเนี่ยนะแย่งลมกับพี่ชายเค้า?"

"ใช่!!!"

ทุกคนตอบพร้อมกันออกมาเป็นเสียงเดียวยกเว้นลมที่นั่งทำหน้าเหลอหลาอยู่คนเดียว

"เหตุผลแค่เนี่ย ทำให้ผมต้องแต่งงานกับลม?"

"ไม่ใช่ๆนะแอร์มันมีมากกว่านั้น"

"แล้วมันอะไรหละครับพ่อ"
ผมถามพ่อกลับ

"ก็ตอนวันเด็กของปีนั้น เราสองครอบครัวได้พา น้ำ แอร์ กับลมไปเที่ยวสวนสัตว์ แล้วระหว่างทางที่จะไปดูการแสดงของโลมานั้น คุณย่าก็ได้ช่วยคุณยายคนหนึ่งที่เกือบจะล้มหัวฟาดพื้นไว้ซึ่งคนๆนั้นเป็นหมอดู"
ผมนั่งฟังเรื่องที่พ่อลมเล่าอย่างตั้งใจ

"แล้ววันนั้นเธอก็บอกย่าว่าจะดูดวงให้เป็นการตอบแทนที่ช่วยเธอไว้"

"แล้วคุณย่าตอบไปว่ายังไงครับ"
ลมถามคุณย่าอย่างตื่นเต้น

"ก็ตกลงสิ เพราะย่าเป็นคนเชื่อเรื่องพวกนี้อยู่แล้วไง"
คุณย่าตอบลมพร้อมส่งรอยยิ้มอ่อนๆให้ลมอย่างเอ็นดู

"แล้วเธอทำนายว่ายังไงหรอครับ"

ตั้งแต่นั่งฟังเรื่องทั้งหมดมาผมยังไม่เห็นชนวนของการที่ผมต้องแต่งงานกับลมเลยแม้แต่น้อย

"เธอทำนายว่าเราทั้งสองครอบครัวจะเกิดการผิดใจกันครั้งใหญ่ในอนาคตและอาจจะล้มละลายทั้งสองครอบครัวจากอย่างใดอย่างหนึ่งและที่สำคัญไปยิ่งกว่านั้นคืออาจจะมีคนที่จะหายไปจากครัวครัวอีกต่างหาก"

พ่อผมเล่าออกมาอย่าหนักใจ ผมสังเกตุเห็นได้ว่าท่านกำลังกังวลกับเรื่องนี้ถึงแม้จะเป็นแค่เพียงคำทำนายแต่ก็พูดไม่ได้เต็มปากว่ามันจะไม่เกิดขึ้นแต่ก็ไม่แน่ว่าเธออาจจะโกหกก็ได้

"แล้วยังไงต่อหรอครับ"

เด็กน่ารำคาญเริ่มทำหน้านิ่วคิ้วขมวดทันทีหลังจากที่ได้ฟัง

"ย่าก็เลยถามกลับไปว่าพอจะมีทางแก้ไขไหม เธอก็ตอบย่าว่าจะต้องให้คนของทั้งสองครอบครัวเป็นครอบครัวเดียวกันเพราะดวงของทั้งสองครอบครัวจะช่วยค้ำจุนไม่ให้เกิดเรื่องเลวร้ายต่อกันและกันหนำซ้ำจะยิ่งมีแต่ความสุขและความเจริญยิ่งๆขึ้นไป"

"หืมก็ไม่ได้กำหนดนี่ว่าจะต้องเป็นผมสองคนอะแม่ และที่สำคัญนะผมเป็นผู้ชายนะจะให้แต่งกับผู้ชายได้ยังไง"
ลมโวยวายออกมาทันทีที่ฟังมาถึงตรงนี้ผมเห็นด้วยนะเพราะไม่เห็นมีตรงไหนที่บอกว่าผมต้องแต่งงานกับลมเลย

"ก็ใช่อยู่ความจริงทางนั้นเค้าก็มีลูกสาวอีกคนนึงเหมือนกันนั้นแหละ"
แม่ของเด็กน่ารำคาญตอบออกมาอย่างลำบากใจ

"หรอครับงั้นให้ผมแต่งกับเค้าไม่ได้หรอครับย่า?"
เด็กน่ารำคาญหันไปถามคุณย่าทันที

"ไม่ได้หรอกยัยเจนพึ่ง 16 เองนะ อีกอย่างคนที่จะต้องแต่งงานกันจะต้องเกิดวันเสาร์กับวันพฤหัสเท่านั้น ซึ่งก็คือเราสองคนถูกไหมเพราะยัยเจนเกิดวันจันทร์"
คุณย่าหันมาถามผมกับลม

"ผมเกิดวันพฤหัสบดี"
ลมตอบ

"ผมเสาร์ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะมีแค่เราสองคนที่เกิดวันนี้นี่ครับญาติคนอื่นหล่ะ"

"ใช่ๆอันนี้แอร์พูดมีเหตุผล"

"ไม่ได้หรอก เธอบอกว่าต้องเป็นคนในครอบครัวเราเท่านั้นไม่เกี่ยวกับญาติ"
แม่พูดยืนยันเสียงหนักแน่น

"ด้วยทั้งหมดที่ว่ามานี้จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเราสองคนถึงต้องแต่งงานกัน"

"ตะ...แต่"

"ย่าครับ"

"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นแค่นี้ทำให้ครอบครัวเราทั้งสองคนไม่ได้หรออีกอย่างย่าไปดูฤกษ์มาแล้ว เดือนหน้าเราจะจัดงานหมั้นกันและทันทีที่ลมเรียนจบทั้งสองคนต้องแต่งงานกันทันที!!!"

"ห๊า!!!/ห๊า!!!"













••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


จบตอนที่แปด สั้นเนาะ แหะๆ
งงๆเหมือนเดิม ตอนหน้าหวานนิดๆดีกว่าเนาะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

48 ความคิดเห็น

  1. #12 0PuPe0 (@0PuPe0) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 18:09
    มาต่ออีกนะ
    #12
    0
  2. #11 duqidjmwkxieiicn (@duqidjmwkxieiicn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 15:27
    แต่งงานชุดเจ้าสาวสวย
    #11
    0