บันทึกไดอารี่ 1

วันพุธที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551     เวลา 21:32

                วันเพ็ญเดือนสิบสอง ~ หมาตีกลองลิงตีฉิ่ง ~ เฮ้ย ! ปีนี้เป็นวันลอยกระทงที่ไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่เลย -*- ไม่รู้ทำมัย กระทงก็ไม่ได้ไปลอย ได้แต่ลอยคออยู่ที่บ้าน -๐- ช่างเถอะ ๆ อย่าไปคิดถึง

                ย้อยนึกไปยังตอนเช้าวันนี้มีเรื่องเรื่อย ๆ เปื่อย ๆ ตลอดทั้งวัน เริ่มตั้งแต่เข้าแถวตอนเช้า ก็มีเรื่องพอได้เฮกันนิดหน่อย ฮิ ๆ ^^ ก็วันนี้เป็นวันพุธที่ต้องใส่ชุดสีประจำสี ซึ่งมีด้วยกันทั้งโรงเรียน 5 สี มีสีแดง สีเขียว สีฟ้า สีเหลือง และสีชมพูสีของข้าพเจ้าเอง การเข้าแถวสีชมพูได้อยู่ที่ลานอเนกประสงค์ที่เป็นลานสารพัดกีฬา ตั้งแต่บาสเกสบอล ฟุตบอล ตะกร้อและอีก บลา ๆ แล้วแต่ใครจะใช้ประโยชน์มัน ซึ่งสีชมพูได้อยู่ใกล้ร่มไม่เฟื่องฟ้าพุ่มยักษ์ที่ร่มรื่นเพียงครึ่งแถวหลัง ส่วนข้างหน้าร้อนตับแลบ > <;;; ซึ่งข้าพเจ้าอยู่ข้างหน้า ร้อนมาก ๆ เลยวันนี้ปกติแล้วฟ้าจะครึ้มมาได้หลายวัน แต่วันนี้ดันแดดเปรี้ยง -*- คนส่วนใหญ่ก็เลยทยอยกันไปหลบร่ม กระจุกกันอยู่ข้างหลังเพราะทั้งหมดมีตั้งแต่ ม.5 – ม.1(ม.6 ติวเลยไม่ได้เข้าแถวอิจฉา >.<) ชั้นละ 2 ห้อง มันเยอะพอควร รวม ๆ แล้วประมาณ 500 กว่าคนมั่ง แต่ครึ่งหนึ่งเท่านั้นที่กลัวแดด ส่วนข้าพเจ้าเด็กดี (อันที่จริงไม่ใช่หรอกแค่ตรงร่มมันเต็ม) เลยไม่ได้ไปอยู่ที่ร่มไม้ อาจารย์เวรประจำแท่นพูดก็เลยบอกว่า “เข้าแถวให้เรียนร้อย อย่าไปจุกกันอยู่แบบนั้น สีอื่นก็ร้อนเหมือนกัน ” แต่ยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เลยบอกว่าจะเปลี่ยนที่ถ้ายังเป็นแบบนี้

          สุดท้ายเลยถามสีชมพูว่าใครอยากเปลี่ยนที่บ้างให้ยกมือ ปรากฏว่า.......ข้าพเจ้ายกมือเต็มที่อย่างไม่คิด เพราะไหน ๆ ก็ร้อนแล้วจะเปลี่ยนบรรยากาศไปร้อนแบบทั่วทุกคนในสีซะเลย มือที่ยกไม่เกินครึ่งของคนทั้งสี ประมาณร้อยกว่าคนที่ยกมือ ส่วนที่เหลือยืนตาเขียว เพราะต้องห่างที่ร่ม จนข้าพเจ้าแอบตกใจนิดหน่อยกับเพื่อนว่า ถ้าเราถูกรุมสะกำจากสองสามร้ายกว่าคู่จะเป็นยังไง แต่ยังดีที่รอดมาได้เลยได้เลื่อนกรีทาทัพเปลี่ยนที่ ไปแทนที่สีเขียว สีเขียวเลยยิ้มใหญ่ (ประมาณว่า ฮา ๆ ถึงตาตูบ้างและ คริ ๆ ^^)

                ในที่สุดการจัดแถวก็เป็นอันเรียบร้อย แต่เหมือนร่มไม้มีอาถรรพ์ ใครเข้าแถวตรงนั้นมีอันหลบร่มกันทุกคน ฮา ๆ ที่นี่จะได้รู้บ้างละนะว่าอาการกลัวแดดมันเป็นกันทุกสีล่ะนา.....เด็กก็ยังเด็กอยู่วันยังค่ำ.....

ตอนเย็น

                วันนี้ไปร้านหนังสือมากะจะไปดูคู่ปริศนาเล่ม 7 สักหน่อยจะเอามาเก็บไว้ให้ครอบทุกเล่ม เพราะเนื่องจากตัวเองอ่านจบเล่ม 7 แล้วแต่ยังไม่มีเล่มสุดท้าย (อ่านของเพื่อนเอา) แต่ไม่ได้ซื้อหรอก เพราะบอกว่าแค่ไปดูเฉย ๆ ฮิ ๆ คนเรามันก็สุขได้โดยไม่ต้องเสียตังค์ แต่ไปเดินดู ๆ หยิบ ๆ จับ ๆ ก็รู้สึกว่ามีความสุขไปกระเปาะ หนึ่งแล้ว

                และวันนี้ได้อ่านการ์ตูนเรื่อง        BLACK  BUTLER คน(ลึก)ไขปริศนา(ลับ)  เล่มหนึ่งรู้สึกว่าสนุกดี (เริ่มมีกิเลศอีกแล้ว -*-) ตัวละครคนวาด วาดเส้นได้สวยมากเลยชอบ ๆ =^.^=  เป็นเรื่องที่รู้สึกว่า เซบัสเตียนพ่อบ้านของเชล เป็นตัวละครที่เพียบพร้อมด้านความสามารถมากเลยแอบปลื้ม ^^ (แถมยังเป็นปีศาจซะอีก) ไม่เป็นไร ถึงปีศาจก็หล่อรับได้เสมอ ฮา ๆ  (ไม่เอา ๆ เริ่มบ้าแล้ว ดึงสติกลับมาบัดนาว !) 

นี่แหละเล่มหนึ่ง ปกถูกใจจริง ๆ ^///^

(กำลังจะได้อ่านเล่ม 2 และ 3 แล้วฮา ๆ )

                เหลือบตาขึ้นไปมองที่ตัวเองพลาม O_o เยอะมาและพอดีกว่า -*- แต่รู้สึกเหมือนอยากจะระบายอีก เอาไว้วันหลังดีกว่า ยิ่งเพ้อเจ้อ เรื่องราวบ้า ๆ เริ่มผุด

ขอลาวันนี้ด้วยร้อยยิ้มและเสียงหัวเราะ จะเริ่มวันใหม่พรุ่งนี้อีกแล้ว...วันนี้ทำดีที่สุดแล้ว ^___^