Boys&Girls หนุ่มแรงสาวร้าย เดิมพันหัวใจในเกมรัก

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 12 เริ่มต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 171
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 พ.ค. 52

ตอนที่ 12 เริ่มต้น 

ภายในห้องน้ำที่ถูกปิดกันไร้ทางออก ผู้หญิงกลุ่มหนึ่งกำลังชุลมุนกับอะไรบ้างอย่างในตอนที่ฉันเปิดประตูเข้าไป

อ่ะ! มะ มะ เมโลดี้! เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่มที่หันมาเจอฉันร้องขึ้น

คิดจะมาช่วยนังนี่งั้นเรอะ ผู้หญิงผมสั้นในกลุ่มนั้นหันกลับมาถามฉันด้วยสีหน้าหวาดๆ

เปล่า ธุระไม่ใช่ ฉันตอบพร้อมๆ กับปิดประตูห้องน้ำกลับเข้าที่

ละ แล้ว แล้วเธอยังจะยืนอยู่ในนี้ทำไม ผู้หญิงผมสั้นคนเดิมหันมาถามฉันด้วยใบหน้าวิตกอีกครั้ง

ก็แค่ดู ฉันตอบแบบขอไปทีก่อนจะมองไปยังสายตาวิงวอนของคนที่อยู่ตรงกลางวงล้อมของคนทั้งหมด

ฉันจะฟ้อง ผ.อ. เรื่องที่พวกแกทำร้ายฉัน! เสียงตะโกนอย่างกร้าดเกรี้ยวดังขึ้นกลางกลุ่มผู้หญิงทั้งหมด

ปากดีนักใช่มั้ย! ทั้งๆ ที่พวกเราอุส่าได้เจอหนุ่มหล่อแล้วแท้ๆ แต่ดันมีกางอย่างเธอโผล่หัวออกมาได้ พวกผู้หญิงทั้งหมดเลิกสนใจฉันและกลับไปสนใจเหยื่อของพวกเธอๆ ทั้งหลายต่อ

เพี๊ยะ!!!

เสียงตบดังสนั่นขึ้น รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของหญิงสาวทั้งห้าคนปรากฏขึ้นบนใบหน้า สายตาวิงวอนของผู้ที่ถูกรุมทำร้ายส่งมาที่ฉันเป็นระยะๆ แต่ฉันก็ยืนมองเธอด้วยแววตาที่นิ่งสนิท

จำใส่หัวของเธอไว้นะ ว่าพ่อหนุ่มหล่อในโรงเรียนนี้ทั้งหมดเป็นของพวกเรา! “ คนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มพูดขึ้นหลังจากที่ซ้อมสาวน้อยร่างบางตรงหน้าจนเธอสลบไปแล้ว

นี่ๆ พูดอะไรระวังหน่อยซิ เมโลดี้เป็นเพื่อนกับวินเซนต์แล้วก็เซโร่น่ะ เพื่อนหญิงอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดขึ้นด้วยเสียงกระซิบ ก่อนคนที่เหลือจะมองมาที่ฉันด้วยสายตาระแวดระวัง ส่วนฉันก็แกล้งทำเป็นว่าไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น

ไปเถอะ หนึ่งในกลุ่มผู้หญิงตรงหน้าพูดขึ้น พวกที่เหลือทั้งหมดพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย จากนั้นพวกเธอๆ ทั้งหลายก็พากันเดินเรียงแถวผ่านหน้าฉัน

หมับ!

ธะ เธอ เธอมีอะไร เสียงของคนที่เหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มในตอนแรกสั่นจนฉันอยากจะหัวเราะ ทั้งๆ ที่เมื่อกี้ยังทำเป็นเก่งอยู่แท้ๆ

งานของฉัน ฉันพูดขึ้นพร้อมๆ กับชู้กระดาษลายสีชมพู่น่ารักๆ ขึ้นตรงหน้าผู้หญิงที่ฉันจับแขนอยู่

อะไร อ่ะ! นี่เธอกลับมารับใบสั่งแล้ว? “

อ่อ..ใช่ ช่วงนี้พอดีเงินหมดน่ะ ฉันเลยต้องกลับมาทำอาชีพเก่า แล้วใบสั่งใบแรกก็เป็นเธอซะด้วย

หา! ไม่นะ ถ้าเธอยอมปล่อยฉัน ฉันจะให้เธอมากกว่าที่ได้รับจากใบสั่งอีก นะนะ ผู้หญิงตรงหน้าต่อรองฉันด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เพื่อนที่เหลืออีกสี่คนของยัยนี้ก็ทำหน้าซีดยืนตัวแข็งติดกับพนังห้องน้ำแบบไม่ยอมขยับ

ที่จริงฉันก็ไม่ได้ชอบข้อเสนอของเธอเท่าไหร่ แต่เอาเถอะพวกเธออาจมีประโยชน์กับฉันก็ได้ ฉันพูดพร้อมๆ กับปรายสายตามองพวกที่เหลือทั้งหมด ก่อนจะหยุดลงที่เป้าหมายที่ต้องจัดการของฉัน

เธอจะให้ฉันทำอะไรฉันทำให้หมดเลย เธอปล่อยฉันไปเถอะนะ คนตรงหน้าเร่งฉันอีกครั้งสายตาของยัยนี้อ้อนวอนจนฉันขนลุก ทั้งๆ ที่ตัวเองเพิ่งจะทำร้ายคนอื่นมาแท้ๆ แต่พอโดนเข้าเองทำเป็นกลัวหัวหด

ได้! ฉันมีงานให้เธอทำ ถ้าเธอยอมทำงานให้ฉัน ฉันจะปล่อยพวกเธอทั้งหมด

จริงน่ะ งานอะไรฉันทำให้เธอได้หมดเลย

หึๆ เดี๋ยวก็รู้ว่าจะให้ทำอะไร

 

เธออยากกินอะไรล่ะ

เอ่อ...อย่าเลย  ฉันไม่อยากรบกวนเธอน่ะ

เพราะเธอฉันถึงได้ตาสว่าง อย่าถือว่าเรื่องแค่นี้เป็นการรบกวนเลย ถ้าไม่รังเกียจนิสัยแย่ๆ ของฉัน เรามาคบกันเป็นเพื่อนได้มั้ย

เธอ...เอาจริงเหรอ แต่...แต่ว่ายังไงซะ ฉันก็ยัง...

ใช่!  ฉันรู้ว่าเธอยังเป็นแฟนของไอ้มารร้ายนั้นอยู่  แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นฉันก็ยังอยากคบเธอเป็นเพื่อนอยู่ดี  เพราะมีเธอเป็นเพื่อนหมอนั่นคงทำอะไรฉันไม่ได้อีก

เอ่อ...

เถอะนะ ยังไงซะเธอน่าจะดีใจที่ได้เป็นเพื่อนสนิทคนแรกของฉัน

งั้นก็ได้ ตกลงเราสองคนมาเป็นเพื่อนกัน

ดีมาก งั้นเดี๋ยวฉันเลี้ยงไอติมเป็นการฉลอง

เมโลดี้... เสียงหนึ่งเรียกฉันในขณะที่ฉันกำลังยืนซื้อไอศกรีมอยู่ ฉันหันหลังกลับไปและก็ได้พบกับแพรยืนอยู่ตรงนั้น

ว่าไงแพร เธอมีธุระอะไรกับฉันล่ะ ฉันถามแพรด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ทำไมเธอถึงไปคบกับนานะล่ะ เธอไม่รู้สึกว่าผู้หญิงคนนั้นแปลกๆ เหรอ แพรถามฉันด้วยสีหน้าสงสัย น้ำเสียงของเธอบอกให้รู้ว่าเธอเองกำลังวิตกกับอะไรบ้างอย่าง

นานะเป็นคนดี และเธอก็เคยช่วยฉันมาแล้วด้วย

เมโลดี้ ฉันไม่อยากให้เธอว่างใจผู้หญิงคนนั้น  ฉันว่าบ้างที

บางทีเธออาจอิจฉาที่ฉันเลือกคบนานะเป็นเพื่อนแทนที่จะคบกับยัยแว่นที่ตามติดฉันมานาน ฉันพูดอย่างเย็นชาและก็สังเกตุเห็นว่าสีหน้าของแพรดูตกตะลึงไป

ทำไมเธอถึงพูดกับฉันแบบนั่นละเมโลดี้ เราเป็นเพื่อนกับนะ แพรที่น้ำตาปริบอยู่เต็มเบ้าถามฉันกลับด้วยคำถามที่งี่เง่าสุดๆ กับฉัน

เธอรู้ดีว่าฉันไม่ชอบทำอะไรไร้ประโยชน์ ฉันคบเธอเพราะเธอมีประโยชน์ เธอมีค่าต่อฉันในการทำรายงานหรือการรวบกลุ่มงี่เง่าต่างๆ ในรายวิชาเรียนก็เท่านั้น

เมโลดี้! แพรเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงที่แตกพร่า

ตอนนี้ฉันมีนานะแล้ว นานะเรียนเก่งไม่แพ้เธอแบบนี้ฉันไม่จำเป็นต้องทนคบยัยจืดอย่างเธอต่อแล้วละ  ฉันเป็นปรินซ์เซสนะฉะนั้นฉันควรจะเลือกคบเพื่อนที่หน้าตาใกล้เคียงกับฉันจริงมั้ย ฉันตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาก่อนจะเดินถือไอศครีมสองถ้วยที่เพิ่งซื้อมาเดินกลับไปที่โต๊ะที่นานะนั่งอยู่

ฉันไม่อยากได้ส่วนเกิน ทันทีที่ฉันเดินกลับมาถึงโต๊ะที่นานะนั่งอยู่ฉันก็เห็นคนที่ฉันเกลียดที่สุดมานั่งแทนที่ฉันแล้ว ผู้ที่มานั่งในที่ของฉันส่งเสียงเย็นชาออกมาโดยที่เขายังไม่ได้หันมามองหน้าฉันด้วยซ้ำ

คือว่ากิน... ตอนนี้นานะกับเมโลดี้ คือว่าตอนนี้เราเป็นเพื่อนกัน นานะพูดแก้ไขสถานการณ์ด้วยน้ำเสียงอึกอัด

ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้อยากให้ผู้มีพระคุณของฉันต้องลำบากใจ อย่างน้อยฉันซื้อมาแล้วเธอช่วยกินหน่อยก็แล้วกันนะ ฉันเองก็รู้สึกว่ากำลังจะขาดอากาศหายใจตายเหมือนกันที่ต้องยืนอยู่ตรงนี้ อาการเหม็นขี้หน้ากินทำให้ฉันอยากรีบเดินหนีออกไปจากที่ตรงนี้ให้เร็วที่สุด

เอ่อ..เมโลดี้ กินเขาคงไม่ว่าอะไรหรอก เธอนั่งกับพวกเราก็ได้ นานะเหลือบสายตาไปมองกินนิดหน่อยก่อนที่เธอจะพูดประโยคนี้ กินยังคงวางท่านิ่งเฉยไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ

ไม่ล่ะ อยู่ตรงนี้ฉันหายใจไม่ออก ฉันตอบนานะพร้อมๆ กับวางถ้วยไอศกรีมสองถ้วยลงตรงหน้าเธอ

เธอไม่กินเหรอ? “ นานะมองถ้วยไอศกรีมทั้งสองถ้วยที่ฉันว่างลงบนโต๊ะก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองฉัน

ไม่ล่ะ ฉันให้เธอทั้งหมดเลย ฉันพูดและยิ้มให้นานะก่อนจะหันไปมองกินที่ยังคงนั่งนิ่งไม่พูดอะไร

อย่าห่วงเลย ฉันไม่คิดวางยาคนที่ช่วยฉันไว้หรอก ฉันจงใจพูดเสียงดังเพื่อให้กินได้ยิน กินเงยหน้าขึ้นมามองฉันด้วยสายตาตาเย็นชา

โครมมมม!!

เธออยากเล่นเกมกับฉันนักใช่มั้ย? “ กินปัดถ้วยไอศกรีมทั้งสองถ้วยที่อยู่ตรงหน้าลงไปจากโต๊ะก่อนจะลุกพรวดขึ้นมาคว้าข้อมือฉันไว้แน่น นานะมองกินด้วยสายตาตกตะลึงผู้คนในโรงอาหารเองก็หยุดการกระทำทั้งหมดแล้วหันมาให้ความสนใจกับพวกเรา

แกจะทำอะไรเมโลว่ะ! “ เสียงตะโกนของวินเซนต์ดังมาแต่ไกล และในไม่กี่นาทีวินเซนต์กับเซโร่ก็มายืนพร้อมกันอยู่ที่ด้านหลังของฉัน

ปล่อยเมโล่ซะ มือของเซโร่ยื่นออกไปจับมือของกิน

อัศวินของเจ้าหญิงงั้นเหรอ กินยิ้มออกมาที่มุมปากก่อนจะค่อยๆ ปล่อยมือที่จับฉันออก พร้อมๆ กับเซโร่ที่ปล่อยมือจากกิน

  พี่นานะ! พี่กิน! “ เสียงหวานๆ ของคิราระที่ดังขึ้นทำให้สงครามสายตาอันดุเดือลของผู้ชายทั้งสามคนหยุดชะงักลง คิราระที่วิ่งมาจากไหนไม่รู้ยืนเกาะแขนกินแล้วหอบแฮกๆ อย่างเหน็ดเหนื่อย

คิราระ! “ เสียงตวาดของนานะดังขึ้น คิราระที่ยืนเกาะแขนกินอยู่ถึงกับสะดุ้งโหย่งแล้วรีบปล่อยมือจากกินอย่างรวดเร็ว

เมโล่ไปเถอะ มือของเซโร่ยื่นออกมาคว้าข้อมือของฉันเอาไว้ จากนั้นเขาก็ดึงฉันให้เดินไปกับเขา คิราระมองตามแผ่นหลังของเซโร่มาด้วยสายตาเศร้าๆ ส่วนวินเซนต์ก็มองคิราระด้วยสายตาที่มีความหมายบางอย่าง

คิราระเมื่อกี้วิ่งมามีอะไรรึเปล่า เสียงของกินดังขึ้นที่ด้านหลัง

จะมีอะไรได้ ก็คงโรคตื่นตูมแบบเด็กๆ อีกละซิ นานะแย้งขึ้นด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ การสนทนาที่เหมือนจะเป็นของคนในครอบครัว ทำให้เท้าของฉันยิ่งอยากก้าวให้เร็วขึ้นเพื่อจะได้ออกไปที่นี้

อ่ะ! ไม่ใช่น่ะ เรื่องที่จะพูดน่ะ มันเกี่ยวกับ... เมโลดี้!!! “ น้ำเสียงสุดท้ายของคิราระเปลี่ยนเป็นตะโกนเรียกฉัน

เกี่ยวอะไรกับเมโลดี้? น้ำเสียงของกินร้อนรนกว่า เขาจับคิราระให้หันหน้าไปหาเขาแล้วจ้องหน้าเธอเขม็ง

ในคอมของโรงเรียน ตอนนี้มีรูปของเมโลดี้ขึ้นเต็มไปหมด แถมรูปพวกนั้น..ยัง ยัง คิราระอึกอักสายตาของคิราระหันมามองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ

รูปอะไรคิราระ! “ กินตะคอกเสียงดังจนคิราระสะดุ้งสุดตัว

วินเซนต์ไปเร็ว! “ เสียงร้อนรนของเซโร่ดังขึ้นข้างตัวฉัน จากนั้นทั้งเซโร่และวินเซนต์ก็พากันวิ่งไปยังตึกเรียนที่อยู่ตรงหน้า ตอนนี้ฉันพอจะเดาออกว่าพวกเขาทั้งหมดกำลังวิ่งตรงไปที่ห้องคอม

มีรูปอะไรอยู่ในนั้น ฉันเดินเข้าไปใกล้คิราระและพยายามควบคุมสติก่อนจะเอ่ยปากถาม

มีรูปของเธอกำลัง...กำลัง...กำลังจูบกับผู้ชาย เสียงของคิราระสั่น แววตาของคิราระบอกว่าเธอกำลังสงสารฉัน

โครมมม!!!

เสียงโต๊ะล้มดังขึ้นใกล้ๆ กับที่ที่กินเคยยืนอยู่ นานะหันไปมองแผ่นหลังของกินที่วิ่งหายไปก่อนจะหันมามองหน้าฉันแล้วยิ้มออกมา

เธอไม่มีทางชนะฉันหรอก  

หมายความว่าไง พี่นานะเป็นคนทำงั้นเหรอ? “ คิราระหันไปมองนานะอย่างไม่อยากจะเชื่อ

แล้วจะทำไม ฉันแค่ปกป้องกินจากผู้หญิงทุเรศๆ คนนี้ นานะตอบอย่างใจเย็นในขณะที่สายตาของเธอยังคงมองฉันอย่างสะใจสุดๆ

ฉันไม่เคยทำอะไรให้เธอเลยนะ ฉันพูดขึ้นพร้อมๆ กับมองหน้านานะอย่างไม่เข้าใจ

เธอโง่รึไง! ฉันเตือนเธอแล้วว่าอย่างยุ่งกับของที่ฉันรัก ฉันอุส่าส่งข้อความเตือนเธอไปถึงสองครั้ง แต่เธอก็ยังไม่เลิกเข้าใกล้กินอีก! “ นานะตวาดออกมาอย่างอารมณ์เสียในขณะที่ฉันได้แต่งงกับสิ่งที่เธอพูด

ข้อความอะไร ฉันไม่เห็นเคยได้...ข้อความ? “ ฉันพยายามคิดทบทวนสิ่งที่นานะพูด แต่ยิ่งคิดฉันก็ยิ่งนึกไม่ออก ข้อความเตือนที่ฉันเคยได้มันมีเยอะจนฉันสับสน

ทำไมพี่นานะถึงทำแบบนี้ พี่ทำร้ายฉันคนเดียวก็พอแล้วนี่ ไหนพี่บอกว่าพี่จะหยุดไง คิราระพูดขึ้นอย่างโมโห ฉันยืนดูนานะกับคิราระเถียงกันไปเรื่อยๆ อย่างไม่เข้าใจ คิราระพูดเหมือนว่าเธอย้ายมาเรียนที่เมืองไทยเพราะนานะ และในเรื่องที่พูดกันทั้งนานะและคิราระต่างก็เอ่ยชื่อของกินออกมาไม่ยอมหยุด

เธอมันโง่ โง่ที่คิดว่าคนที่ปกป้องเธอมาตลอดคือคนร้าย นานะหันมาพูดใส่หน้าฉันหลังจากที่ผลักคิราระน้องสาวของเธอเองล้มลงไปกองอยู่กับพื้น

เธอว่าอะไรน่ะ! “ ฉันมองใบหน้าหวานๆ ของนานะอย่างไม่เข้าใจ

เธอเชื่อว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นฝีมือของกิน ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้ทำอะไรเลย เขาไปปรากฏตัวเพื่อช่วยเธอ แต่เธอมันโง่! ฮ่าๆ นานะเริ่มหัวเราะเธอดูราวกับคนที่ใกล้จะเสียสติ

พี่กินไม่ได้ทำอะไรเลย ทุกอย่างเป็นแผนที่พี่นานะทำทั้งหมด คิราระที่ลุกขึ้นยืนได้สำเร็จพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

ฉันไม่คิดเลยว่าพี่จะทำร้ายเมโลดี้แบบนี้ คิราระมองนานะอย่างผิดหวังแต่นานะไม่ได้สนใจความรู้สึกของคิราระเลย

เรื่องทั้งหมดเป็นฝีมือของเธอ เรื่องที่เกิดขึ้นกับฉันทั้งหมดตั้งแต่ตอนที่ฉันถูกหลอกให้ไปเป็นแพระรับบาปเรื่องคิราระ ฉันจ้องหน้านานะเขม็งในตอนที่ฉันพูดเรื่องนี้ขึ้น เรื่องทุกอย่างเกิดขึ้นหลังจากที่กินปรากฏตัวขึ้นที่นี้ ฉันได้รับจดหมายเตือนฉบับแรกก่อนที่คิราระจะโดนทำร้าย

เธอเข้าใกล้ของรักของฉันมากเกินไป นี่ไม่ใช่คำเตือนแต่เป็นบทลงโทษ ถ้าเธอแน่ใจที่จะมาคนเดียว เราจะได้พบกันตอนห้าโมงเย็นที่โรงยิมเก่า

ใช่! ทุกอย่างเป็นฝีมือของฉัน เธอรู้ตอนนี้มันก็สายไปแล้วล่ะยัยโง่ ตอนนี้กินเกลียดเธอไปแล้ว และฉันก็ชนะแล้วด้วย นานะนะอธิบายด้วยรอยยิ้มที่ฉันไม่อยากจะเห็น

เธอพยายามทำให้กินเกลียดฉัน เพื่ออะไร? เธอทำเพื่ออะไร! “

พี่กินชอบเมโลดี้ ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอแล้ว คิราระตอบคำถามของฉันด้วยน้ำเสียงที่สงบ

เพี๊ยะ!

เธอพูดบ้าอะไรห๊ะ! กินไม่มีทางจะไปชอบคนอื่น กินเป็นของฉันของฉันคนเดียว! “ นานะกรีดร้องออกมาอย่างเดือดดาล การที่เธอตบคิราระต่อหน้าคนทั้งหมดในโรงอาหารทำให้ฉันเชื่อว่าเธอทำได้ทุกอย่างเพื่อกินจริงๆ

เธอทำให้กินเกลียดฉันสำเร็จแล้วนี่ ตอนนี้เธอชนะ ฉันพูดขึ้นในที่สุด

ถูกของเธอ กินจะกลับญี่ปุ่นกับฉันและเราสองคนจะกลับเป็นเหมือนเดิม นานะพูดขึ้นอย่างมีความสุข

เปล่าเลย กินจะไม่กลับไปญี่ปุ่น ฉันแย้งขึ้นและก็ทำให้นานะหันกลับมามองหน้าฉันอย่างข้องใจ

ทำไม! “

ก็เพราะฉันจะทำให้เขาหันมารักฉันแทนนะซิ ฉันตอบก่อนจะหัวเราะออกมาในท้ายที่สุด คิราระมองหน้าฉันอย่างเป็นงง ในขณะที่นานะยืนตัวแข็งทื่อพูดอะไรไม่ออก

อย่าคิดว่าเธอร้ายเป็นคนเดียวซิ ฉันยิ้มให้นานะก่อนจะหันหลังให้คนทั้งหมดในโรงอาหาร  ตอนนี้สถานที่เดียวที่ฉันกำลังจะเดินไปก็คือห้องคอมพิวเตอร์ ไม่ว่าเรื่องที่ได้ยินมาทั้งหมดจะจริงรึไม่ฉันก็ไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว สิ่งที่ฉันอยากทำที่สุดคือการเอาชนะกิน...ก็เท่านั้น

ฉันไม่เชื่อหรอกว่ากินจะไม่ผิด เขานั้นแหละที่ผิด ผิดทุกอย่าง! “

 

เอาล่ะกิน...แผนของฉันเพิ่งเริ่มต้น นายอย่าเพิ่งยอมแพ้ก็แล้วกัน...


>>>>>>>>>>>>>>>>>>.
มาลงแล้วค่ะ...คะแนนกะคอมเม้นไม่ขึ้นเลย
น้อยใจมากๆ ....TT0TT
เม้นให้มูนด้วยนะคะ...เศร้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

192 ความคิดเห็น

  1. #123 +-+ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2552 / 11:47
    it very funny

    up up i waiting

    fighting..*-*

    *-*
    #123
    0
  2. #122 tan+ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2552 / 18:41
    ลุ้นๆ ๆ ๆ.
    #122
    0