Boys&Girls หนุ่มแรงสาวร้าย เดิมพันหัวใจในเกมรัก

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2 ตัวร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 213
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 เม.ย. 52

ตอนที่ 2 ตัวร้าย

 

ปล่อยนะไอ้บ้า! “ เสียงตะโกนของฉันยังคงดังไปตลอดทาง แต่มันก็ไม่ได้ซึมเข้าไปในหัวของคนตรงหน้าแม้แต่นิด หมอนี่เป็นบ้าอะไรเนี่ย!

เฮ้ย! นายจะทำบ้าอะไรน่ะ เฮ้ยๆ นายหูหนวกเรอะ! “ ฉันยังคงตะโกนกรอกหูคนบ้าในขณะที่เขายังคงตั้งหน้าตั้งตาลากฉันเข้า.....ห้องน้ำชาย O_O!

ปัง!!!

ประตูห้องน้ำชายถูกกระแทกเปิดออกด้วยเสียงอันดัง ตามด้วยสายตากว่าห้าคู่ที่กำลังทำภารกิจส่วนตัวหันมาทำตาเลิ่กลั่กใส่ฉัน

O_o?   O0O   O_O”   O///O  TT0TT   

ขะ ขอโทษ  TT^TT “ ฉันก้มหน้าลงอย่างอายสุดขีดกับสิ่งที่ไม่ได้ตั้งใจดู

ไสหัวออกไป!!! “ เสียงตวาดแข็งกร้าวดังขึ้นจากคนที่จับ(บีบ)มือฉันอยู่ ส่งผลให้เกิดเสียงประหลาดขึ้นมากมายภายในห้องน้ำขนาดใหญ่ที่แสนสะอาดของโรงเรียนลูกคุณหนูแห่งนี้

โครมมม!!! ตึกๆๆ ๆ

เสียงหลายเสียงเกิดขึ้นพร้อมกับทั้งเสียงคนสบถอะไรแปลกๆ เสียงโครมๆ ของการกระแทกประตู เสียงฝีเท้าที่วิ่งวุ่นออกไป และในที่สุดเสียงทุกอย่างก็เงียบสนิทแต่ทว่าฉันก็ยังคงก้มหน้าอยู่อย่างนั้น เพราะไม่อยากเงยหน้าขึ้นมาเห็นของดี แล้วฉันก็กำลังเขียนใบสั่งให้ตัวเองในใจด้วย

ไม่เกินอาทิตย์นี้นายตายแน่ ไอ้บ้าเอ๊ย!

 ปัง!!!

เสียงประตูบานใหญ่ของห้องน้ำถูกกระแทกปิดอีกครั้ง แล้วคราวนี้มันก็ทำให้ฉันต้องเงยหน้าขึ้นไปมองอย่างเสียไม่ได้ ก็ตอนนี้ฉันกำลังเผชิญหน้ากับผู้ชายบ้าๆ เพียงสองต่อสองในที่ลับตาคนนี่

นายต้องการอะไร! “ ฉันเสียงแข็งใส่ผู้ชายที่ยื่นกอดอกจ้องเขม็งมาที่ฉัน ยอมรับว่าจำชื่อเขาไม่ได้เพราะเมื่อกี้ฉันไม่ได้สนใจฟังเลย

......... หมอนั่นไม่พูดและสีหน้าก็ยังเย็นชาไม่เปลี่ยน เขาทำให้ฉันหงุดหงิด

พูดไทยไม่ได้แล้วรึไง ไอ้ท่ายืนส่งกระแสจิตอย่างนั่นนะฉันไม่เข้าใจหรอกนะ!

หมับ!

ฉันแค่จะเตือน เขาคว้ามือฉันแล้วบีบมันอย่างแรงจนฉันเจ็บไปหมด

เตือนอะไร! “ ฉันจ้องหน้าเขาใบหน้าของเขาในระยะประชิดบอกได้คำเดียวว่ามันสมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ  ผมสีดำคิ้วคมเข้มและนัยน์ตาสีนิลของเขาที่มองตรงมาที่ฉันมันทั้งกราดเกรี้ยวและเต็มไปด้วยความชิงชัง

ฉันยังยืนยันคำเดิม...เราไม่รู้จักกัน  และฉันไม่เคยไปฆ่าแมวของเขาตาย!

ความเงียบเริ่มปกคลุมเราสองคนอีกครั้งเมื่อชายหนุ่มลูกครึ่งอารมณ์ร้ายเอาแต่จ้องหน้าฉันเขม็ง มือของเขายังคงจับข้อมือของฉันและมันก็บีบแรงขึ้นๆ จนฉันต้องกัดฟันแน่นเพื่อที่จะไม่หลุดร้องออกมา  

อย่า...... ในขณะที่เขาเริ่มพูดน้ำเสียงของเขาดังกังวานทั้งทุ้มและแข็งกร้าว แต่ทว่าสิ่งที่เขาพูดออกมาทำให้ฉันแข็งค้างไปแล้ว ฉันตัวชาจนแทบยืนต่อไม่ไหวแต่ฉันก็ไม่ได้ล้มหรือทำอะไรที่จะแสดงว่าสิ่งที่เขาพูดทำให้ฉันหวาดกลัวหรืออ่อนแอ

 

เมโล่...

นายตามฉันมาทำไม? ถึงฉันไม่ต้องหันไปมองฉันก็รู้ว่าใครกำลังเรียกฉันอยู่ นายเองก็เหมือนเซโร่นั้นแหละ เห็นคนอื่นดีกว่าเพื่อนที่คบกันมาเป็นสิบๆ ปีอย่างฉัน

ดื่มน้ำหน่อยมั้ย? ชายหนุ่มผมทองยื่นแก้วหน้ามาตรงหน้าฉันพร้อมกับยิ้มนิดๆ ที่มุมปาก

เพราะเซโร่ไปกะยัยคิราระนั่นนายถึงได้ว่างมาอยู่กับเพื่อนเก่าอย่างฉันใช่มั้ยวินเซนต์ ฉันกระแทกเสียงแดกดันวินเซนต์ ก่อนจะคว้าแก้วน้ำที่วินเซนต์ส่งให้มาดื่มเข้าไปอึกใหญ่อย่างหงุดหงิด

เธอนี่นะ วินเซนต์หลับตาลงอย่างอ่อนใจ หมอนี่เป็นแบบนี้ตลอดพูดน้อยต่อยหนัก(มากๆ)

ทำไมพวกนายต้องทะเลาะกันเพราะผู้หญิงคนนั้นด้วย ฉันพูดออกไปเบาๆ ก่อนจะเงยหน้ามองออกไปยังท้องฟ้ากว้างที่อยู่เบื้องหน้า บนดาดฟ้าของโรงเรียนคือที่ประจำที่ฉันชอบมาเวลาที่ไม่สบายใจหรือต้องการจะหนีอะไรสักอย่าง

พวกเราไม่ได้ทะเลาะกันเพราะคิราระ แต่ว่าพวกเราทะเลาะกันเพราะผู้หญิงอีกคน วินเซนต์ที่ยังคงหลับตาอยู่พูดขึ้น และมันก็ทำให้ฉันหันกลับไปจ้องหน้าเขาอย่างประหลาดใจ

ใคร...ผู้หญิงที่ทำให้ความสัมพันธ์ที่ยืนยาวมากว่าสิบปีของพวกเราสามคนพังทลายลง มันเป็นใคร!

ได้ยินว่าวันนี้มีเด็กใหม่ย้ายเข้ามา วินเซนต์ดึงฉันออกจากเรื่องของเขาด้วยการเปลี่ยนเรื่องเอาดื้อๆ  และการเอ่ยถึงบุคคลอีกคนของเขาก็ทำให้ฉันชักสีหน้าทันที

เมโล่? “ วินเซนต์วางมือบนไหล่ของฉันและกดน้ำหนักลงมาเล็กน้อยเพียงพอที่จะทำให้ฉันได้สติอีกครั้ง

มันทำอะไรเธอ! “ เสียงของวินเซนต์ดุดันจนเย็นชา การพูดครั้งนี้ของวินเซนต์ทำให้ฉันเริ่มรู้สึกดีที่ได้คุยกับเขา ถึงจะไม่อยากเข้าข้างตัวเองแต่ตอนนี้ดูเหมือนวินเซนต์กำลังปกป้องฉัน

ไม่มีอะไร ฉันจัดการเองได้หมอนั่นไม่มีทางทำอะไรยัยโหดอย่างฉันได้หรอกน้า ฉันยิ้มให้วินเซนต์ที่มองสำรวจหน้าฉันอย่างสงสัย

มีคนบอกว่ามันลากเธอออกจากห้องตอนคาบเช้า เธอรู้จักมันด้วยเหรอ? “ สีหน้าของวินเซนต์ยังครางแคลงใจและนัยน์ตาคู่สวยของเขาก็ยังจับจ้องมาที่ฉันราวกับจะตรวจจับความผิดปกติ

ใช่ หมอนั่นลากฉันออกจากห้อง  แต่ไม่มีอะไรหรอกหมอนั่นจำคนผิด ฉันตอบแบบสบายๆ และพยายามซ่อนสายตาของตัวเองในขณะที่โกหกเขาให้แนบเนียนที่สุด 

จำคนผิดหรือแกล้งโง่กันแน่  มันอยู่ไหนให้ฉันจัดการมันดีกว่า วินเซนต์ลุกพรวดขึ้นแต่ฉันก็ไวพอที่จะลุกขึ้นคว้าแขนใหญ่ๆ ของเขาแล้วลากเอาไว้  วินเซนต์เป็นพวกอารมณ์ร้อนและนิสัยของเขาฉันก็รู้ดี

ไม่วินเซนต์!  ฉันจัดการเองได้ นายก็รู้นี่ว่าฉันเป็นใคร

เมโล่....ฉันควรเตือนเธอเรื่องนี้ ในที่สุดเสียงของวินเซนต์ก็อ่อนลง ใบหน้าหล่อๆ ของวินเซนต์หมองลงเมื่อเขาหันมาทำสีหน้าจริงจังใส่ฉัน 

ทำไม? นายมีเรื่องอะไรเหรอ

เธอก็น่าจะรู้ดีอยู่แล้ว  วินเซนต์พูดพร้อมกับเบือนหน้าหนีไปทางอื่น  แต่สิ่งที่เขาพูดฉันเข้าใจดี

ฉันจะเป็นแบบนี้แหละ นี่คือฉัน

เมโล่ เธอก็รู้ว่าสิ่งที่เธอทำอาจจะทำให้ตัวเองถูกไล่ออกจากโรงเรียน เธอสอบชิงทุนเธอก็รู้ว่าพฤติกรรมไม่เหมาะสมทุกอย่างจะทำให้เธอถูกระงับสิทธิ์ในการได้ทุนเรียนต่อ ฉันไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้แต่เธอควรจะเลิกมันได้แล้วถ้าเธอไม่อยากถูกไล่ออก

ฉันสนุก มันเป็นฉันตัวตนของฉัน

ไม่หรอกเมโล่  เธอกำลังทำให้ฉันคิดว่าเธอไม่อยากเรียนที่นี้แล้ว เธอพยายามทำให้ตัวเองถูกไล่ออกแต่ฉันไม่เข้าใจเหตุผลว่าทำไม

บางทีนะวินเซนต์  ฉันอาจจะคิดแบบที่นายพูดจริงๆ

นั้นซินะจะให้ฉันบอกมั้ยล่ะว่าสิ่งที่ฉันทำลงไปเพียงแค่ฉันต้องการเรียกร้องความสนใจจากนายกับเซโร่

หลังจากที่วินเซนต์เดินกลับไปบนดาดฟ้าที่กว้างใหญ่แห่งนี้จึงมีแต่ฉันเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่ ที่ด้านล่างพวกเด็กนักเรียนมากมายพากันทยอยกลับเข้าไปในตัวตึก เพื่อที่จะเข้าไปเรียนในคาบเรียนปกติหลังจากที่เวลาพักกลางวันหมดลง 

เซโร่... หลังจากที่กวาดสายตามองทุกอย่างไปเรื่อยเปื่อย สายตาของฉันก็ปะทะเข้ากับร่างของใครคนหนึ่งที่ยืนอยู่กลางสนามหญ้า ท่ามกลางแสงแดดของยามบ่ายเขาเองก็กำลังเงยหน้ามองขึ้นมาบนดาดฟ้าตรงที่ที่ฉันยืนอยู่ ประกายผมสีน้ำตาลแดงที่ไม่เหมือนใครของเขาทำให้ฉันจำเขาได้ในทันที

 

วินเซนต์ ฉันไม่เข้าใจทำไมพวกนายต้องมาวุ่นวายกับฉันด้วย เสียงใสๆ ของหญิงสาวหน้าตาน่ารักพูดขึ้นในขณะที่ฉันกำลังจะเดินผ่านตึกเรียนใหม่ของเหล่าประธานกับกรรมการนักเรียนไป

วินเซนต์...   ฉันพึมพำออกมาเบาๆ ถึงจะรู้ว่าเป็นการเสียมารยาทแต่ฉันก็ยังอยากฟังเรื่องที่พวกเขาคุยกัน  มันน่าโมโหจริงๆ ทำไมทั้งวินเซนต์และเซโร่ต้องไปสนใจผู้หญิงคนนี้

ฉันแค่อยากเริ่มต้นกับอะไรดีๆ เสียงของเพื่อนฉันตอบกลับยัยคิราระที่ตีสีหน้าไม่พอใจใส่ ยัยคิระนั่นไม่ได้อยากมองใบหน้าหล่อๆ ของนายเลยนะวินเซนต์ ทำไมนายยังตามตื้อแม่นี้อยู่ได้

นายหมายความว่ายังไง คิราระยังคงถามวินเซนต์ราวกับว่าเธอไม่พอใจเขามาตั้งแต่ชาติปางก่อน วินเซนต์น่ะหล่อระดับโลกเชียวน่ะ แถมเขายังเป็นหนึ่งในผู้มีสิทธิ์เป็นปรินซ์ของโรงเรียนเราอีกต่างหาก ถ้าฉันเลือกเขาน่ะนะ

ในรั่วโรงเรียนนานาชาติแองเจิ้ล วิ้งของเราก็คลายๆ กับโรงเรียนอื่นๆ เพราะที่นี้ก็มีการเลือกปรินซ์และปรินซ์เซสในงานประจำปีของโรงเรียนเหมือนกับโรงเรียนทั่วๆ ไป  แต่ทว่าการเลือกปรินซ์ของที่จะขัดเลือกมาจากผลโหวดไนต์(อัศวิน)ของผู้ชายในโรงเรียนซะก่อน ผู้ที่ได้รับคะแนนโหวดให้เป็นไนต์จะมีด้วยกันสองคนและหนึ่งในนั้นจะกลายเป็นปรินซ์คนต่อไปเมื่อได้รับเลือกจากปรินซ์เซสที่มีหนึ่งเดียวของโรงเรียน และนั่นก็เป็นเรื่องตลกที่สุด เมื่อฉันได้รับผลโหวดเป็นอันดับหนึ่งและกลายเป็นปรินซ์เซส ในขณะที่ทั้งวินเซนต์และเซโร่ก็ได้ผลโหวดเป็นไนต์ด้วยกันทั้งสองคน และนี่ก็คือที่มาของประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของโรงเรียนนานาชาติแองเจิ้ลวิ้งที่ไร้ปรินซ์ เพราะว่าฉันไม่มีทางเลือกปรินซ์จากทั้งวินเซนต์และเซโร่ได้  

หมับ!

อยู่ๆ มือปริศนาของใครบางคนก็ยืนมาปิดปากฉันพร้อมๆ กับกระชากตัวฉันอย่างแรงจนหลังของฉันปะทะกับแผ่นอกของเขา

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก....เสียงหัวใจของเขาที่อยู่ระหว่างเรามัน.....ใกล้กันเกินไปแล้ว

เธอคิดจะทำอะไร มาดักฟังสิ่งที่คนอื่นคุยกันมันดูไร้มารยาทมากนะ เสียงเย็นชาที่ดังขึ้นข้างใบหูทำให้ฉันหน้าแดงหวาบ  ฉันจำเสียงของเขาได้และนั้นคือเหตุผลที่ทำให้หน้าฉันแดงด้วยความโกธร

รึว่าคำเตือนของฉัน...เธอฟังไม่เข้าใจ มือของผู้ที่จับฉันค่อยๆ ปล่อยออกทีละน้อย และเมื่อเขามั่นใจว่าฉันไม่แหกปากร้องเขาก็ปล่อยมือออกแล้วเปลี่ยนเป็นพลิกตัวฉันให้กลับมาเผชิญหน้ากับเขาแทน

ปล่อยฉัน! “ ฉันมองเขาด้วยสีหน้ารังเกลียด และฉันก็พบว่าอารมณ์ฉันแย่ยิ่งกว่าเดิมเมื่อพบว่าเขากำลังยิ้มมุมปากให้

บอกให้ปล่อย! “ ฉันจ้องหน้าเขาพร้อมกับส่งเสียงขู่ฟ่อ แต่คนตรงหน้ากลับยิ่งดึงตัวฉันเข้าไปใกล้ 

แล้ว...ถ้าไม่ปล่อยละ คนตรงหน้าจงใจก้มหน้าลงมาใกล้ฉันแล้วกระซิบคำยั่วเย้าที่ข้างหู ความรู้สึกแปลกๆ ที่ไม่เคยได้รับก่อกวนจิตใจของฉันทันที O///O

อย่ายุ่งกับเธอ! “ ก่อนที่ฉันจะได้กลายร่างเป็นหินเสียงตวาดของใครบางคนก็ดังขึ้นซะก่อน O_O

เซโร่! “ ฉันร้องครางออกมาเมื่อมองผ่านไหล่ของคนที่เกือบจะกอดฉันอยู่ไปพบกับใครอีกคน

ปล่อยเธอซะ! “ อีกเสียงหนึ่งดังขึ้นและแน่นอนเรื่องยุ่งยากเกินขึ้นแล้ว เพราะว่าเสียงนี้ไม่ใช่ของเซโร่ นั่นหมายความว่าคนที่ฉันแอบฟังเรื่องราวของเขาอยู่รู้ตัวแล้วว่าฉันยืนอยู่ตรงนี้

วะ วินเซนต์ ฉันเรียกชื่อเขาออกมาอย่างยากลำบาก ตอนนี้วินเซนต์คงรู้แล้วว่าฉันมาแอบฟังเขาคุยกะยัยคิราระสุดที่เลิฟ ขายหน้าที่สุด!

ฉันบอกให้ปล่อยไง ไอ้เด็กใหม่! “ เสียงขู่คำรามของวินเซนต์ดังขึ้นอีกครั้งและคราวนี้ฉันก็รู้สึกตัวแล้วว่าตอนนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น

ว๊าก! นี้ฉันถูกไอ้บ้านี่กอดอยู่นี่ O///O

คิราระ ทันทีที่ไอ้บ้าที่กอดฉันอยู่ปล่อยแขนของเขาออกเขาก็เรียกชื่อของผู้หญิงอีกคนที่ยืนอึ้งอยู่ข้างหลังวินเซนต์ทันที  ทุกคนในที่นี้อึ้งกันหมดเมื่อยัยคิราระเดินเข้ามาในอ้อมกอดของไอ้บ้าเด็กใหม่แทนฉัน ดูเหมือนวินเซนต์กับเซโร่จะช็อกค้างไปเลย

กิน...กินมาที่นี้ได้ยังไง เสียงใส่ๆ ของคิราระปลุกพวกเราทั้งสามขึ้นมาจากหลุดดำมืดที่สร้างขึ้นเมื่อตะกี้

ไม่นะ! ฉันไม่ควรมีหลุดดำด้วยนี่นา ฉันไม่ได้สนใจไอ้คนบ้ากะยัยคิราระสักหน่อย

คิราระ...ทำไมเธอ...เธอรู้จักมันด้วย? “ เสียงของเซโร่ดังขึ้นก่อนแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าวินเซนต์ไม่ได้สติ ที่จริงแล้ววินเซนต์เลือกที่จะเงียบแต่ทว่าสายตากับมือทั้งสองข้างของเขากำลังทำงานแทน อีกไม่นานวินเซนต์จะกระโจนเข้าใส่ผู้ชายที่คิราระเรียกเขาว่ากิน

เอ่อ..คือกินเขา...อุ๊บ! “ คนที่กำลังจะอธิบายเรื่องราวทั้งหมดถูกปิดปากทันที มือของกินที่ยื่นออกไปปิดปากคิราระอย่างรวดเร็วทำให้เซโร่เริ่มจ้องเขาเขม็งแล้วเขาก็เริ่มกำหมัดเหมือนวินเซนต์แล้ว

เงียบไว้สาวน้อย นี่คือความลับนะ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของผู้ชายตรงหน้าถูกเผยออกมา ฉันเองก็จำชื่อเขาไม่ได้จนกระทั่งได้ยินยัยคิราระเรียกนั้นแหละ แต่ไม่ว่าจะยังไงฉันควรจะดีใจใช่มั้ยที่ผู้ชายคนนี้ปรากฏตัว แล้วถ้าผู้ชายคนนี้คือแฟนของยัยคิราระมันก็เท่ากับว่าฉันได้เซโร่กับวินเซนต์ของฉันคืน...ฉันจะได้พวกเขาคืน

กินอย่าเล่นซิ กินมาที่นี้ได้ยังไง คิราระปลดมือของกินออกก่อนจะหันหน้าไปหาเขาแล้วถามขึ้นอย่างสงสัยทันที สายตาของเซโร่ดูจะเริ่มเปล่งรังสีประหลาดแล้ว แต่เซโร่ก็ไม่อาจทำอะไรกินได้เพราะหน้าที่ประธานนักเรียนที่ค้ำคอ ซึ่งมันต่างกับวินเซนต์ที่ตอนนี้เขาไม่จำเป็นต้องอดทน

พลั่ก!!!

กรี๊ดดด!!! วินเซนต์! นายทำอะไรน่ะ! เสียงกรี๊ดของคิราระดังขึ้นทันทีที่หมัดของวินเซนต์กระแทกหน้าของกินเข้า ฉันยอมรับว่าวินเซนต์ต่อยได้หนักมากเพราะใบหน้าขาวๆ ของกินถึงกับช้ำเลยแถมมุมปากของเขายังมีเลือดไหลซิบๆ อีกด้วย

วินเซนต์! แกกำลังทำผิดกฎของโรงเรียนนะ! “ เซโร่ตวาดออกมาเขาคงจะพยายามบอกว่าวินเซนต์ฝ่าฝืนกฎห้ามทะเลาะวิวาทในโรงเรียนเหมือนทุกที แต่ว่าไอ้รอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปากของนายมันคืออะไรน่ะเซโร่!

อย่าแตะต้องคิราระอีก! “ วินเซนต์ตวาดกินแต่ในขณะที่เขาไม่ทันระวังกินก็ถีบสวนพรวดเข้าให้

พลั่ก!!

วินเซนต์! “ คิราระร้องลั่นอีกครั้งก่อนจะวิ่งเข้าไปหาวินเซนต์  วินเซนต์ที่ลงไปนอนกลิ้งอยู่ที่พื้นกำลังเอามือกุมท้องอย่างเจ็บจุก แต่ว่าสายตาของวินเซนต์ยังเปล่งรังสีฆ่าฟันและเขาก็รีบยันตัวขึ้นมายืนประจันหน้ากับกินอย่างรวดเร็ว

ที่นี้มีกฎห้ามทะเลาะวิวาท! “ เซโร่ตวาดขึ้นก่อนจะเข้าไปยืนขวางระหว่างกินกับวินเซนต์ แต่ทว่าเซโร่จงใจผลักหน้าอกกินอย่างแรงในขณะที่เขากำลังจะเดินเข้าใส่เซโร่

หลบไปไอ้ประธานห่วย! “ กินซัดหมัดเข้าท้องเซโร่จนเขาตัวงอ

บอกให้หยุดไงวะ! “ ก่อนที่กินจะได้เดินผ่าน เซโร่ก็ผลักไหล่เขากลับไปแล้วก็ตามด้วยหมัดขวาของเขาเอง

นี่หรือประธานนักเรียนที่ไม่อยากมีเรื่องชกต่อย -_-“

หยุดนะทั้งสามคนนะ!!! “ เสียงของคิราระตวาดดังขึ้นด้วยความโกธรและไม่น่าเชื่อว่าจะมันได้ผล กินที่รับหมัดของเซโร่ได้ยืนค้างอยู่กับที่ เซโร่เองก็ปล่อยให้หมัดขวาของเขาค้างอยู่ในมือของกิน ในขณะที่วินเซนต์ที่กำลังจะพุ่งเข้าหากินก็หยุดอยู่กับที่เช่นกัน

อยากจะชมว่าเธอเก่งที่หยุดพวกเขาได้ แต่ว่ามันจะง่ายกว่าถ้าจะบอกว่าเรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะเธอ ยัยกากี! “

เมโลดี้! “ เซโร่/วินเซนต์

เธอ! “ กิน

ฉัน ฉะ ฉัน คิราระ

เธอน่าจะพอเขาใจความหมายของสิ่งที่ฉันพูดนะ ทั้งๆ ที่ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะพูดแบบนี้แต่ฉันก็ไม่รู้ทำไมถึงได้หลุดปากออกไปแบบนั้น ฉันไม่มีเวลามาเสียใจกับคำพูดพล่อยๆ ของตัวเอง หรือที่จริงฉันไม่อาจทนเห็นสายตาของเซโร่กับวินเซนต์ที่มองมาที่ฉันอย่างรังเกลียด ฉันตัดสินใจเดินออกจากพื้นที่ตรงนั้นอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ทิ้งประโยคสุดท้ายที่แสนเจ็บปวดให้ผู้หญิงคนนั้น...คนที่แย่งทุกอย่างของฉันไป

 

ร้องไห้ซิ...ร้องซะ จะได้ไม่ต้องทุกข์ใจทีหลัง...

ฉันเฝ้าบอกตัวเองแบบนั่นแต่ว่ามันกลับไม่ได้ผลเลย ฉันไม่ยอมร้องไห้อีกแล้วตั้งแต่วันที่ฉันไม่เหลือใคร

เมโลดี้... เสียงของแพรเพื่อนสนิทของฉันดังขึ้น น้ำเสียงของเธอบอกให้รู้ว่าเธอไม่ค่อยจะมั่นใจเท่าไหร่ที่จะเรียกชื่อของฉันในตอนนี้

มีอะไรแพร ฉันตอบแพรด้วยน้ำเสียงปกติที่ออกแนวเย็นชาเป็นนิสัย

มีใบสั่ง...แต่ถ้าเธอ...ไม่ แพรยังคงพูดกับฉันอย่างไม่เต็มเสียงนัก

เอามาซิ ฉันจะทำ ฉันยื่นมือออกไปในอากาศก่อนที่แพรวางกระดาษแผ่นบางๆ ลงมาบนมือของฉัน

เป็นเด็กต่างโรงเรียนน่ะ แต่ถ้าเธอไม่อยากทำ อันที่จริงตอนนี้อาจารย์ฝ่ายปกครองเริ่มสงสัยเธอแล้ว ฉันว่าบางที...

อย่างเข้ามายุ่งแพร ถ้าเธอจะถอนตัวก็ไปซะ! “ ฉันคว้ากระดาษแผ่นนั่นเอาไว้ก่อนจะหยิบกระเป๋านักเรียนของตัวเองแล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้อง

ฉันพยายามถามตัวเองว่าฉันทำอะไรอยู่ ทุกครั้งที่ฉันได้รับกระดาษบางๆ พวกนี้ ฉันจะต้องออกไปทำร้ายใครก็ตามที่มีชื่ออยู่บนกระดาษ ใช่แล้ว...ฉันก็คือปรินซ์เซสจอมโหดของโรงเรียนนี้ ฉันรับงานทำร้ายคู่แข่งของคนอื่นโดยที่ฉันได้ค่าจ้างเป็นเงินหรืออะไรก็ตามที่ฉันอยากได้ ฉันร้ายพอที่จะทำให้ทุกคนเกลียดและหวาดกลัว เด็กที่มาจากครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์ บ้านฉันไม่ร่ำรวยพอที่จะส่งฉันเรียนโรงเรียนหรูๆ แต่ฉันมีมันสมองพอที่จะสอบชิงทุนเอาเองได้ และฉันก็มีความร้ายพอที่จะหาเกมสนุกที่ได้เงินมากๆ ภายในเวลาไม่กี่วิ 

ไม่! ทุกอย่างไม่ใช่เหตุผลที่เด็กสาวธรรมดาๆ อย่างฉันจะเปลี่ยน ถ้าพวกเขาไม่ทิ้งฉันไป 

ถ้าฉันเป็นคนดีแล้วไม่ได้อะไรฉันก็จะเป็นตัวร้ายของเรื่องนี้ให้ดู!   


>>>>>>>>>>>>
เรื่องนี้อาจจะป่าเถื่อนขึ้นนะคะ...
ตบจูบซะดีมั้ย...ถ้าทุกคนชอบ...^^
อย่าลืมโหวดให้ด้วยนะคะ...
เม้นด้วยนะ...กำลังใจสำคัญต่อนักเขียนนะคะ....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

192 ความคิดเห็น

  1. #98 tan+ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 เมษายน 2552 / 11:43
    เมโลดีเเรงดีจัง ..ชอบ ๆ
    #98
    0