Boys&Girls หนุ่มแรงสาวร้าย เดิมพันหัวใจในเกมรัก

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3 จากนี้...ตลอดไป...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    17 เม.ย. 52

ตอนที่ 3 จากนี้...ตลอดไป...
 

เธอ? อ่ะหรือว่าเธอคือเมโลดี้! “ หญิงสาวตรงหน้ามองฉันอย่าตื่นตะลึงเมื่อฉันเดินเข้าไปยืนขวางทางเดินของเธอ

ฉลาดมาก งั้นเธอคงรู้แล้วว่าทำไมถึงเจอฉันที่นี่ ฉันยิ้มเล็กน้อยให้คนตรงหน้า

ใครส่งเธอมา! เธอจะมาทำร้ายฉัน! “

นั้นก็ถูก...แต่เรื่องใครส่งมาฉันไม่บอก ฉันรับงานแล้วฉันก็แค่มาทำให้มันจบๆ ไป

ฉันจะให้เธอสองเท่าเลย ถ้าเธอยอมปล่อยฉัน

โอ้ว! ดีเลย  งั้นฉันจะเพิ่มเป็นสองเท่าเพราะฉันไม่ชอบให้ใครมาดูถูก

เมโลดี้อย่านะ! ถ้าทำแบบนั้นมันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่น่ะ แพรที่อยู่ข้างๆ ฉันร้องเตือนขึ้นอย่างอดรนทนไม่ได้

มันไม่ใช่เรื่องของเธอ อย่าให้ฉันต้องลงมือกับเธอไปด้วยนะแพร! “ ฉันหันกลับไปกระชากเสียงใส่แพรก่อนจะหันมามองเหยื่อรายล่าสุดของฉัน แล้วยิ้มให้เธออย่างใจเย็น

ฉะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะดูถูกเธอน่ะ ฉันจะจ่ายมากกว่ายัยบ้าที่จ้างเธอมาสิบเท่าก็ได้นะ บ้านฉันรวยพ่อฉันใจ...กรี๊ดดดดดด!!!! “ เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นจากปากของผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าฉัน

เมโลดี้หยุดนะ! ปล่อยเธอไป แพรร้องขึ้นก่อนจะรีบเข้ามาแกะมือของฉันออกจากผมของผู้หญิงที่ร้องครวญครางอยู่

บ้านรวยแล้วยังไงห๊ะ! เธอคิดว่าคนอื่นเห็นแก่เงินกันหมดใช่มั้ย! เธอคิดว่าเงินมันซื้อได้ทุกอย่างงั้นซินะ! “ มือของฉันยังคงติดอยู่กับเส้นผลสลวยของยัยผู้หญิงปากเสีย ฉันยังคงกระชากหัวเธอไปมาในขณะที่แพรพยายามดึงมือฉันออก

ยัยผู้หญิงบ้านี่คงไม่รู้ตัวว่าสิ่งที่เธอพูดออกมามันมีผลต่อฉันแค่ไหน ทุกอย่างที่เธอได้รับทั้งหมดคือสิ่งที่ฉันฝันและอยากจะมี

เมโลดี้ปล่อยเธอ เมโลดี้เธอเลือดออกแล้ว!!! “

เลือดมันออกซิดี สมองจะได้โปร่งขึ้นไง

ฮือๆ ฉันขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว ฮือๆ เจ็บนะ ฮือๆ

เมโลดี้พอแล้ว! ปล่อยมือซะ

ก็ได้! “

เพี๊ยะ!!!

เมโลดี้!!! “ แพรจ้องฉันอย่างตะลึงเมื่อทันทีที่ฉันชักมือกลับฉันก็สะบัดหลังมือใส่หน้าของเหยื่อผู้โชคร้ายไปอีกหนึ่งที

มีคนจ้างฉันมาตบยัยนี่เธอลืมแล้วรึไง ฉันก็แค่ทำตามใบสั่ง ฉันตอบหน้าตายไม่สนใจสายตาของแพรที่มองฉันอย่างไม่อยากจะเชื่อ

งั้นตอนนี้เรากลับกันเถอะ ถ้ามีใครมาเจอเข้าจะเป็นเรื่องใหญ่นะ แพรทั้งลากทั้งจูงฉันให้เดินตามเธอ แต่ฉันก็ยังรั้งตัวเองเอาไว้เพราะมีบางอย่างอยากจะพูดกับคนที่นั่งร้องห่มร้องไห้อยู่

เจ็บแล้วจำนะคนสวย ถ้าคราวหน้าเธอยังไปหลอกคนอื่นอีกฉันจะไม่รอใบสั่งแน่รับประกันได้เลย ฉันยิ้มหวานให้สาวน้อยที่น่าสงสารที่นั่งมองฉันตัวแข็งค้างไปแล้ว

เมโลดี้พวกเรารีบไปกันเถอะ! “ แพรเร่งฉันอีกครั้งก่อนจะจับมือฉันแล้วออกแรงลากฉันทันที

เมื่อกี้เธอพูดอะไรกับยัยนั่นเหรอ? “ หลังจากที่แพรลากฉันออกมาได้ไกลพอสมควรเธอก็หันมาตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับประโยคที่ฉันพูดกับผู้หญิงคนเมื่อกี้

เปล่านี่ ฉันไม่ได้พูดอะไร

ไม่นะ! เธอบอกว่าคราวหน้าห้ามไปหลอกคนอื่นอีกไม่อย่างนั่นเธอจะมาจัดการยัยนั่นเอง

เอ่อ...อืม ฉันพูดแบบนั่น

เธอหมายความว่าอะไรหรอ ยัยนั่นไปหลอกอะไรใครเหรอเมโลดี้? “  

  ช่างเถอะน่า โรงเรียนจะเข้าแล้วเธออยากไปสายรึไงห๊ะ ฉันเลี่ยงหลบบทสนทนากับแพรก่อนจะเดินจ้ำอ้าวไปโดยไม่สนใจเสียงเรียกของเธออีก

ถ้าวันหนึ่งสิ่งที่ฉันทำถูกจับได้ขึ้นมา...ฉันจะรู้สึกดีมั้ยนะ ถ้าต้องพบว่าตัวเองต้องถูกไล่ออกจริงๆ

รุ่นพี่สวัสดีค่ะ เป็นเช้าที่เหมือนทุกวัน พวกรุ่นน้องที่อยากอยู่ในกลุ่มของฉันจะพากันมายืนเรียงแถวตอนรับ ที่จริงฉันไม่ชอบแบบนี้แต่ยัยพวกนี้กลับคิดไปว่าถ้าใครไม่มาทำความเคารพจะถือเป็นศัตรูกับฉันทั้งหมด

แต่ทำไมวันนี้พวกนี้มันมีสีหน้าแปลกๆ ไปน่ะ  ไม่มั้ง...ฉันคงคิดไปเอง

อืม... ฉันมองสีหน้าของเด็กผู้หญิงแต่ละคนใบหน้าเป็นสีแดงก่ำราวกับเขินอาย ก่อนจะโบกมือไล่พวกนั้นออกจากการยืนขวางประตู้หน้าห้อง ซึ่งพวกเด็กรุ่นน้องพวกนี้ก็ยอมทำตามอย่างดี

เฮ้อ! เมโลดี้เธอไม่ยอมรอฉันเลยนะ อุ้ย! ขอโทษ  แพรที่วิ่งตามหลังมากระแทกเข้ากับแผ่นหลังของฉันเต็มๆ  เมื่อฉันหยุดเดินเอาดื้อๆ

เมโลดี้? เธอเป็นอะไรรึเปล่า แพรถามขึ้นอย่างสงสัยก่อนจะชะโงกหน้าเข้ามาดูสีหน้าฉัน

หมอนั่นเป็นใคร! “ ฉันกระซิบเสียงแข็งแต่ทว่าฉันก็เก็บอาการหงุดหงิดของตัวเองไม่หมด

เอ๋? อ่อ..นั้นเด็กใหม่ที่ย้ายมาเมื่อวานไง โคยะ กินจิโร่ อ้าวฉันนึกว่าเธอกับเขารู้จักกันมาก่อนซะอีก เมื่อวานตอนแนะนำตัวเสร็จเขายังลากเธอออกไปนอกห้องเลย

ฝันร้ายชัดๆ ใช่แล้วฉันภาวนาให้เรื่องเมื่อวานทั้งหมดเป็นฝันร้าย โดยเฉพาะเรื่องที่ฉันได้พบหน้ากับผู้ชายคนนี้

ตกลงเมื่อวานเขาลากเธอไปทำไมอ่ะเมโลดี้ แพรถามฉันออกมาด้วยใบหน้าที่ไม่ปิดบังความอยากรู้อยากเห็นเลย

ไม่ใช่เรื่องของเธอ! ฉันตัดปัญหาเรื่องแพรด้วยการตีหน้ายักษ์ใส่พร้อมกับเดินเข้าไปนั่งที่ของตัวเอง ตลอดเช้าแพรไม่กล้าแม้แต่จะมานั่งข้างฉันหรือแม้แต่จะเหลียวมามอง สำหรับฉันนั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี การที่ฉันทำตัวร้ายกาจจะทำให้คนที่อยู่รอบข้างฉันต้องถูกมองว่าไม่ดีไปด้วย เพราะฉะนั้นฉันไม่ควรมีเพื่อน ไม่ควรได้รับความห่วงใยจากใครทั้งนั้น ฉันไม่ต้องการให้ใครมามีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องที่ฉันทำแค่...

แค่ฉัน...เลวคนเดียวก็พอ

 

ออดดดด!!!  ออดดดดด!!!

คาบเช้าทั้งหมดผ่านไปอย่างช้าๆ เมื่อเสียงออดหมดเวลาดังขึ้นทุกคนก็ขยับตัวเพื่อเข้ารวมกลุ่มกัน ก่อนจะพากันเดินไปหาอะไรกินในยามเที่ยงที่โรงอาหารขนาดใหญ่  ฉันสังเกตว่าแพรแอบชำเลืองมองมาที่ฉันแต่ฉันยังคงทำเป็นไม่สนใจเธอ และนั่นทำให้แพรยอมถอยไปกินข้าวกับเพื่อนคนอื่นๆ ที่ยังกล้าคบแพรที่เคยเป็นเพื่อนสนิทกับฉันมาก่อน

ลุกขึ้น เสียงห้วนๆ ของใครบางคนดังอยู่เหนือหัวฉัน ซึ่งมันทำฉันหงุดหงิดมาก

อะไร ฉันเงยหน้ามองคนพูดด้วยสายตาเย็นชา

ลุกขึ้น! “ โต๊ะนักเรียนของฉันล้มกระแทกพื้นดังโครมในขณะที่คนตรงหน้าเดินเข้ามากระชากแขนฉัน เพื่อนๆ ในห้องที่ทยอยกันเดินออกหยุดการกระทำของพวกเขาทั้งหมดแล้วหันมามองฉันกับไอ้บ้านี่ทันที

นายทำบ้าอะไร!

มากับฉัน! “

ปล่อยนะ! “

ตัวฉันถูกไอ้เด็กใหม่ที่ส่งตรงจากนรก(ญี่ปุ่น)ลากออกจากห้องโดยที่ไม่มีใครกล้าเข้ามาห้าม ทุกทางที่นายนี่จะเดินผ่านผู้คนพากันแหวกทางให้อย่างกับเจ้าชายกำลังจะเสด็จ

ฮึ่ย! มันน่าแค้นนัก คอยดูนะฉันจะเล่นงานคนพวกนี้ให้หมดเลย

กรี๊ดกินจังทำอะไรน่ะ

ระวังนะยัยนั้น เอ๊ยคุณเมโลดี้โหดนะ  

เสียงของพวกผู้หญิงในโรงเรียนดังขึ้นตลอดทางที่กินลากฉันผ่าน ทุกคนดูจะห่วงนายกินมากกว่าฉันที่โดนเขาลากมาซะอีก ชิ!

กิน! ทางนี้ๆ เสียงน่ารักๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นตอนที่กินลากฉันมาจนถึงโรงอาหารของโรงเรียนแล้ว แน่นอนเสียงนั้นเป็นของยัยคิราระ

ปล่อยเมโลดี้นะไอ้เวร! “ เสียงของคนที่นั่งร่วมโต๊ะกับคิราระดังขึ้นและเขาก็คือวินเซนต์

ช่วยทำตัวสุภาพหน่อยวินเซนต์ โคยะ! ปล่อยมือจากเมโลดี้ซะ

นั่งลง กินไม่สนใจคำพูดของวินเซนต์กับเซโร่ เขาเพียงแค่ลากฉันเข้าไปนั่งรวมโต๊ะกับคนอื่นๆ ก่อนจะเบียดตัวเองแทรกเข้ามานั่งติดกับฉัน

ทำเกินไปแล้ว...ฉันชักจะเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าถ้าฉันได้อัดหมอนี่ฉันจะมีจิตสำนึกด้านดีในการปล่อยให้เขามีชีวิตรอดรึเปล่า

คิราระพี่อยากได้อาหารกลางวัน แล้วก็ช่วยหาอะไรมาให้ยัยนี่ด้วย กินสั่งเสร็จสรรพโดยที่วินเซนต์กับเซโร่ได้แต่มองประเมิณการเคลื่อนไหวของยัยตัวเล็ก

กินอ่า... คิราระทำหน้างอแต่ก็ยอมลุกขึ้นแต่โดยดี

ทำไมต้องไปทำให้มัน! “ วินเซนต์ลุกไปขวางหน้าคิราระก่อนที่เธอจะได้ลุกออกจากโต๊ะ

กินเขา... คิราระครางออกมาก่อนที่จะมองมาที่กินและมองเลยมาทางฉัน

คุณเป็นอะไรกับคิราระ คำถามถูกจุดของเซโร่ทำให้บรรยากาศเริ่มกลับมากดดันทันที เซโร่จ้องหน้ากินเหมือนๆ กับที่วินเซนต์เองก็มองกินอย่างท้าทาย

ผมเป็นพี่ชายของคิราระ คำตอบของกินทำให้เซโร่ยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก วินเซนต์แอบถอนหายใจ คิราระทำหน้ามุ่ยอย่างไม่พอใจแต่ก็ยังคงเงียบอยู่

ผิดคาด! ทำไมหมอนี่ไม่ใช่แฟนของคิราระซะเรื่องจะได้จบๆ ถ้ากินเป็นแฟนคิราระเซโร่กับวินเซนต์จะได้กลับมาหาฉัน

และก็เป็นคู่หมั้นของเธอด้วย กินยิ้มและพูดประโยคต่อมาที่คงมีแต่ฉันที่ร้องไชโยอยู่ในใจ

สำเร็จแล้ว!

แกว่าอะไรนะ!!! “ เซโร่เก็บอาการไม่อยู่ตะโกนลั่นออกมาก่อน การกระทำของเซโร่ทำให้ฉันรู้สึกเจ็บเล็กๆ ในอกของตัวเอง เขาจริงจังกับคิราระงั้นเหรอ

  ไม่ใช่อย่างนั้นนะ กินทำไมพูดแบบนี้ละ คิราระพยายามไกเกลี่ยด้วยใบหน้าแดงๆ ของตัวเอง

มันพูดจริงรึเปล่า? “ วินเซนต์เลือกที่จะหันไปถามคิราระโดยตรงและฉันก็กำลังเฝ้ารอคำตอบจากปากของเธอเช่นกัน

จริง เราหมั้นกันแล้ว ความเจ็บปวดฉายออกมาภายใต้ใบหน้าหล่อเหล่าของวินเซนต์กับเซโร่ แต่ฉันกำลังยิ้มเรื่องราวทั้งหมดได้ยุติลงอย่างลงตัวที่สุด

แต่แกเป็นพี่ชายของเธอ! “ วินเซนต์ไม่ยอมหยุดเขายังจับประเด็นต่างๆ ได้และก็นำมันออกมาใช้

พี่น้องไม่แท้น่ะ เราแค่เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน กินยิ้มอย่างสบายๆ ในการให้คำตอบ

แต่เราตกลงกันแล้วนี่กิน ว่ามันจะไม่มีทางเกินขึ้น คิราระทำหน้าเศร้าใส่กินแต่เขาก็ยังคงยิ้มออกมาเหมือนไม่ใส่ใจ

เธอไม่ได้ชอบเขาแบบคนรัก เซโร่ถามขึ้นลอยๆ เหมือนมีความหวัง และใช่ โอกาสของพวกเขากลับมาเมื่อคิราระพยักหน้าแดงๆ ของตัวเอง

เราตกลงกันว่าเมื่อโตพอที่จะได้อำนาจสิทธิ์ขาด เราจะถอนหมั้นทันที ความจริงของเรื่องทำให้หัวใจของฉันโดนกระชากอย่างแรงอีกครั้ง เซโร่และวินเซนต์แอบยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ แต่เส้นทางของฉันกลับถูกปิดตายอีกครั้งแล้ว มันเหมือนกับฉันเพิ่งได้ของรักที่ถูกขโมยไปกลับคืนแต่ภายในเสียววินาทีก็ได้รู้ว่าสิ่งที่ได้มามันเป็นแค่กล่องเปล่า โจรพวกนั้นได้ช่วงชิงของสำคัญของฉันไปโดยที่ฉันไม่มีทางทำอะไรได้เลย

แต่มันก็ไม่แน่ ยังไงเราสองคนก็มีโอกาสสูงที่จะได้แต่งงานกัน กินสร้างสงครามประสาทอีกครั้ง ซึ่งดูเหมือนเขาสนุกกับการได้ทำแบบนี้

คิราระไม่ได้ชอบแก วินเซนต์คำราม

อ่อ...มันก็ไม่แน่ ใช่มั้ยสาวน้อย อาการหน้าแดงของคิราระเป็นผลสรุปอย่างดีในการตอบคำถาม

ฉันมีข้อแลกเปลี่ยน ฉันจะยกคิราระให้แต่พวกนายต้องแลกอะไรบางอย่างกับฉัน กินยื่นข้อเสนอ แต่ฉันคิดว่าเขาต้องการเล่นสนุกปั้นหัวเซโร่กับวินเซนต์

แกต้องการอะไร!!! วินเซนต์กับเซโร่ถามขึ้นพร้อมกันคงไม่ผิดหรอกที่พวกเขาจะคิดเหมือนกันเพราะเมื่อก่อนพวกเขาสนิทกันมาก รวมถึงฉันด้วย...พวกเราสามคน

แลกคิราระกับผู้หญิงคนนี่ กินยกมือขึ้นโอบไหล่ฉัน และนั้นทำให้ฉันเข้าถึงบทสนทนาของการแลกเปลี่ยนเป็นครั้งแรก

นายว่าอะไรน่ะ! “ ฉันหันไปมองหน้ากินอย่างไม่อยากจะเชื่อ หมอนี่ดึงฉันเข้าไปเกี่ยวกับเรื่องบ้าๆ นี่ได้ยังไงกัน

ไม่มีทาง! เซโร่คำรามและมันทำให้ฉันดีใจเป็นที่สุด เขาห่วงฉัน!

เมโล่เป็นของพวกเรา! วินเซนต์ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะอย่างเดือดดาลกับคำขอของกิน

ขอบใจ ฉันยิ้มให้วินเซนต์กับเซโร่อย่างจริงใจ ในที่สุดฉันก็ได้พวกเขาคืนมาแล้ว

งั้นก็ได้ ฉันจะปล่อยเมโล่ของพวกนาย และฉันก็ยินดีที่จะไม่เห็นพวกนายมาเกาะแกะคิราระอีก

กิน.. คิราระเรียกกินด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจ แน่นอนเป็นฉันก็คงคิดว่าผู้ชายคนนี้บ้าไปแล้ว

ฉันไม่ปล่อยคิราระแน่! “ เซโร่ยืนหยัดหนักแน่น

คิราระเป็นของฉัน! “ วินเซนต์จ้องหน้ากินอย่างท้าทาย

งั้นเลือกมา กินหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะในขณะที่วินเซนต์กับเซโร่เบือนหน้าหนีไปกับคำตอบที่ฉันอาจจะรู้อยู่แล้ว

ฉันแพ้....แพ้หมดรูปเลย

เอาพี่ชายเธอไปเก็บซะคิราระ ฉันสะอิดสะเอียนเต็มทนแล้ว ฉันกำลังหนีสายตาของเซโร่กับวินเซนต์ที่มองฉันอย่างขอโทษ พวกเขาทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง พวกเขาเลือกที่จะทิ้งฉันเพื่อผู้หญิงคนอื่น

เธอสะอิดสะเอียนแต่ฉันไม่นะ สำหรับฉัน... กินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นก่อนจะกระซิบอะไรบางอย่างออกมา

ฉันจะทำให้แน่ใจว่าเธอจะไร้การปกป้องจริงๆ กินกระซิบและแย้มรอยยิ้มเย็นชาออกมา

นี่นาย! อุ๊บ! “

กลางโรงอาหารขนาดใหญ่ของโรงเรียนเรื่องที่บุคคลผู้แสนโด่งดังอย่างไนต์ทั้งสองวินเซนต์, เซโร่ คิราระสาวน้อยน่ารักขวัญใจคนในโรงเรียน เด็กใหม่หน้าตาดีที่ย้ายมากินจิโร่ และฉันปรินซ์เซสผู้แสนโหดร้าย  การรวมตัวกันของพวกเราเป็นที่จับตามองของทุกคนในโรงอาหารแห่งนี้ การมาทะเลาะกันมันก็ถือเป็นเรื่องใหญ่ที่เรียกร้องความสนใจได้อยู่ แต่สิ่งที่ฉันกำลังเผชิญขณะนี้คือการทำให้เรื่องราวบานปลายเข้าไปใหญ่

อ่า....ไม่ประสีประสาเลยนะ จูบแรกละซิ กินยิ้มเมื่อเขาถอนจูบที่ร้อนแรงของเขาออก กลิ่นและรสของเลือดยังคงลอยวนเวียนอยู่ในปากฉัน  วินเซนต์ เซโร่ คิราระและคนทั้งหมดในโรงอาหารกลับมาหายใจกันได้อีกครั้ง หลังจากที่กินทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างหยุดนิ่ง

เพี๊ยะ!!!

มือขวาของฉันสะบัดออกไปตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของกินเป็นรอยแดงห้านิ้วอย่างเห็นเด่นชัด แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น กินก็ยังยิ้มออกมา

ไอ้สารเลว! “ ฉันจ้องหน้ากินราวกับว่าเขาคือซาตานที่นรกเพิ่งส่งมาเกิด ใบหน้าหล่อๆ ที่ปิดซ่อนความลับที่น่ารังเกลียด มือซ้ายของฉันยกขึ้นถูกริมฝีปากของตัวเองอย่างแรงไม่สนแม้ว่าจะยิ่งทำให้เลือดในปากไหล่เพิ่มขึ้น ฉันกำลังขยักแขยงตัวเอง

ฉันลุกพรวดออกจากโต๊ะและทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง ไม่มีใครกล้าขวางทางฉันไม่มีใครคิดจะถามและไม่มีใครสักคนที่จะวิ่งตามมาปลอบโยน

ฉันตัวคนเดียว...จากนี้...และตลอดไป...


>>>>>>>>>>...
ตอนหน้ารุนแรงแน่นอน...หึๆ
เรื่องนี้นางเอกโหดค่ะ...พระเอกก็เถื่อน...(คนเขียนจะซาดิสว่างั้นเหอะ)
เม้นๆ โหวดๆ ถ้าอยากเห็นตอนหน้าไวๆ นะคะ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

192 ความคิดเห็น

  1. #99 tan+ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 เมษายน 2552 / 21:44
    อยากอ่านตอนหน้าไวไวจัง ๕๕





    เเอบสงสารเมโลดี้ .
    #99
    0