Boys&Girls หนุ่มแรงสาวร้าย เดิมพันหัวใจในเกมรัก

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 7 เกินบรรยาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 206
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 เม.ย. 52

ตอนที่ 7 เกินบรรยาย

 

~I’m gonna make you feel like you are heaven on earth ผมจะทำให้คุณรู้สึกเหมือนคุณคือสวรรค์บนพื้นดิน

 I’m gonna thank your mother just for giving you birth ผมจะขอบคุณแม่คุณที่ให้กำเนิดคุณมา

I’m gonna wanna hold you in my arms when you cry ผมจะโอบกอดคุณไว้ในอ้อมแขนผมยามที่คุณร้องไห้

If that’s ok with you ถ้านี่โอเคกับคุณ    If that’s ok with you ถ้านี่โอเคกับคุณ ~

            เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้ฉันต้องลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วควานมือไปบนเตียงขนาดใหญ่ที่แสนอุ่นสบาย การหลับกลางวันในสถานที่แบบนี้ช่างมีความสุขจริงๆ

( เมโล่เธอยู่ไหนเนี่ย!!! ) ทันทีที่ฉันรับโทรศัพท์เสียงตะคอกของวินเซนต์ก็กระแทกเข้ามาในประสาทหูของฉัน

ฉันอยู่บ้าน ฉันตอบออกไปก่อนจะอ้าปากฮ้าววอดใหญ่

(งั้นรีบๆ ออกจากบ้านมาเลย ตอนนี้ฉันอยู่หน้าบ้านเธอ แม่เธอจะฆ่าฉันอยู่แล้ว! )

ประโยคบอกเล่าของวินเซนต์ทำให้ฉันกระเด้งลุกพรวดขึ้นจากที่นอนอย่างตกใจ 

แย่ละ! ฉันอยู่บ้านก็จริงแต่นี้มันใช่บ้านฉันซะทีไหนกันเล่า!

ใครโทรมา อุ๊บ! “  เสียงขู่ของคนข้างตัวที่ดังขึ้นทำให้ฉันต้องรีบเอามือข้างที่ว่างอยู่ไปอุดปากเขาเอาไว้

(เมโล่! เฮ้! เธอไม่ได้ยินรึไง แม่เธอกลายร่างแล้ว รีบๆ ออกมาซะทีเซ่!!! )

เมื่อวินเซนต์เห็นว่าฉันเงียบไปสองวิเขาก็รีบชิงตะโกนเข้ามาในหูโทรศัพท์ทันใด

โอ้ย! มันจะอะไรกันนักกันหนาเนี่ยอีกคนหนึ่งก็โวยวายอีกคนก็นอนจ้องหน้าฉันอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ ฮึ่ย!

ว้าย!!! “ คนข้างตัวที่ไม่ยอมให้ความร่วมมือในการอยู่อย่างสงบปัดมือฉันที่อุดปากเขาออกก่อนจะ พลิกตัวขึ้นมาคร่อมทับร่างฉันไว้

ปัดโธ่เอ๊ย! แค่นายนอนเฉยๆ ฉันก็ลำบากจะแย่อยู่แล้วน่ะ

(เมโล่มีอะไร! เมื่อกี้เธอร้องทำไม? ) เสียงของวินเซนต์ฟังดูกังวลมากขึ้น เขาเลิกตะโกนแต่เปลี่ยนมาตั้งคำถามออกแนวห่วงใย วินเซนต์ตอนนี้นายกำลังทำให้ฉันรู้สึผิดมากเลย

วางหูมันซะ เสียงกระซิบดังขึ้นจากซอกคอของฉัน และมันก็กำลังให้สติของฉันเตลิด

เอ่อ...วินเซนต์ คือว่าตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่บ้าน

(เมื่อกี้เธอบอกอยู่ ) วินเซนต์สวนกลับทันที

อ่อใช่! แต่ที่ฉันหมายถึงคือ...คือตอนนี้ฉันทำรายงานอยู่บ้านเพื่อนต่างหาก ขอโทษที่โกหกนะวินเซนต์  อย่างน้อยนี่ก็ถือเป็นคำแก้ตัวที่ดีที่สุดที่ฉันหาได้ในขณะที่สติไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว

เลิกนัวเนียฉันซะทีจะได้มั้ยห๊ะ  นายงี่เง่าเอ๊ย!!!

(บ้านใคร! อยู่ที่ไหน!  ฉันจะไปหา!!! ) วินเซนต์ผู้ไม่ยอมแพ้ตะโกนใส่หูโทรศัพท์กลับมา โธ่เอ๊ย!

บอกให้มันมาเลย เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง ตอนนี้ดูท่าว่าความอดทนอดกลั่นของคนข้างตัวฉันใกล้จะหมดลงแล้ว ฉันต้องรีบวางสายของวินเซนต์โดยเร็ว

อย่ามานะวินเซนต์! คือบ้านนี้เป็นบ้านของเพื่อนผู้หญิงน่ะ แล้วยัยนี่ก็แอบปลื้มนายอยู่ด้วย

(เธอกำลังบอกเป็นนัยๆ รึเปล่าว่าหึงฉัน) น้ำเสียงของวินเซนต์กลายเป็นหยอกเย้า ตอนนี้อารมณ์ของเขาคงจะเย็นลงแล้ว

ใช่! ฉันหึงนาย ฉะนั้นนายไม่ต้องมาหาฉัน เดี๋ยวทำรายงานเสร็จกลับถึงบ้านเมื่อไหร่จะโทรหานะ อ่ะๆ อย่าซิ! “ โทรศัพท์ในมือของฉันถูกแย่งไปก่อนที่ฉันจะได้วางสายเสียอีก

(เมโล่! เมโล่มีอะไรน่ะ!) เสียงของวินเซนต์ยังคงดังอยู่ในโทรศัพท์ ในขณะที่ฉันทำได้แค่มองเครื่องโทรศัพท์ของฉันที่ลอยไกลออกไป

โครมมมมม!!!

โทรศัพท์ของฉันกลายเป็นเศษซากเทคโนโลยีทันทีเมื่อมันกระแทกเข้ากับกำแพงสีขาวภายในห้อง ก่อนจะตกลงเป็นเศษชิ้นส่วนเล็กแหลกละเอียด

นายทำแบบนี้ทำไมเนี่ยนั้นมันโทรศัพท์ของฉันนะ! “ ฉันแหวใส่คนที่ทำลายโทรศัพท์ของฉันไปเมื่อกี้อย่างหัวเสีย

ฉันไม่ชอบให้เธอพูดแบบนั้นกับมัน

ฉันทำร้ายวินเซนต์ไม่ได้! “

เธอกำลังทำฉันคลั่ง น้ำเสียงของคนตรงหน้าบ่งบอกถึงอารมณ์ร้ายของเขาได้ดี

ฉันทิ้งวินเซนต์ไม่ได้ แต่ถ้านายยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้ ฉันจะไป ฉันตอบพร้อมๆ กับผลักตัวคนตรงหน้าออกเพื่อที่จะลุกขึ้น ฉันแอบเสียดายนิดๆ ที่เวลานอนกลางวันของฉันช่างน้อยเหลือเกิน หลังจากสองอาทิตย์ที่เลวร้ายผ่านพ้นไป การได้ใช้วันหยุดในคอนโดสุดหรูที่มีห้องสีขาวกว้างใหญ่ ฉันชอบที่นี่จัง

ฉันดันตัวลุกขึ้นยืนได้สำเร็จแต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เดินไปไหน ตัวของฉันก็ถูกดึงกลับขึ้นไปบนเตียงอีกครั้ง

ฉันไม่อนุญาตให้เธอไป เสียงครางอย่างไม่พอใจดังขึ้น ก่อนเขาจะลงโทษฉันด้วยการจูบเบาๆ

ไม่รู้ทำไมแต่ดีใจที่นายบอกฉันอย่างนั้นนะ...กิน    

 

ในที่สุดเวลาแห่งความสุขในวันหยุดของฉันก็หมดไป การเริ่มต้นในเช้าวันจันทร์อนาคตที่ฉันไม่รู้ว่าวันนี้จะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง แต่แน่นอนที่สุดการเผชิญหน้าที่ฉันรอคอยและการตัดสินใจที่เด็ดขาดของฉัน

ฉันบอกแกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าคบพวกคนรวย แกไม่เห็นฉันเรอะ! “ ทุกเช้าแม่จะตวาดให้พรฉัน ฉันว่านี่คงเป็นกิจวัตรประจำวันส่วนหนึ่งของเธอ

หนูไปนะ ฉันบอกแม่ก่อนจะวิ่งออกจากบ้านและปิดประตูดังโครม

แม่เธอยังไม่ชินกับฉันอีกรึไง

ก็คงอย่างนั้น ฉันตอบแบบขอไปทีก่อนจะเดินไปขึ้นรถที่วินเซนต์เปิดประตูคอยท่าอยู่ก่อนแล้ว

ขอบใจ ฉันบอกวินเซนต์และเขาก็ส่งยิ้มกลับมาให้และผงกหัวรับเบาๆ

รถสปอร์ตคันสีดำสุดเท่ห์ของวินเซนต์แล่นเข้าไปในลาดจอดรถของโรงเรียนก่อนจะดับเครื่องสนิทลง วินเซนต์เดินลงมาเปิดประตูรถให้ฉันถ้าเป็นเมื่ออาทิตย์ที่แล้วภาพนี้คงจะทำให้หลายๆ คนช็อกกันไปท้วนหน้า แต่ตอนนี้ทุกคนในโรงเรียนต่างรู้แล้วว่า พ่อหนุ่มลูกครึ่งไทยอเมริกันคนนี้เป็นแฟนฉัน

บรืนนนนน!!!!  บรืนนนน!!!

เสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ตอีกคันดังขึ้นที่หน้าโรงเรียน แน่นอนเจ้าของรถคันสีแดงที่หล่อเหล่าเป็นที่หมายปองของสาวๆ แทนวินเซนต์ไปแล้ว เมื่อทุกคนคิดว่าเขายังโสดไร้คู่

ฟ้าวววว!!! เอี๊ยดดดดด!!!

รถสปอร์ตพุ่งมาทางฉันกับวินเซนต์ด้วยความเร็วสูงก่อนจะหักหลบอย่างฉิวเฉียดเหมือนจงใจกลั่นแกล้ง รถสปอร์ตสีแดงคันงามจอดสนิทลงข้างๆ รถของวินเซนต์ และเจ้าของรถก็เปิดประตูแล้วก้าวลงมาอย่างสง่างาม

ขับรถประสาอะไรวะ ไอ้ญี่ปุ่น! “ ทันทีที่เขาลงจากรถวินเซนต์ก็พุ่งเข้าไปหาเรื่องเขาทันที

แล้วไง สายตาของกินมองวินเซนต์เพียงแวบเดียวก่อนจะหันมามองฉันแล้วแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา

ไอ้หมอนี่เป็นบ้าอะไร! “ วินเซนต์คำรามอย่างเหลืออดในขณะที่มองตามแผ่นหลังของกินไปอย่างไม่พอใจ

หมอนั่นเป็นบ้า อย่าใส่ใจเลยวินเซนต์พวกเราไปเถอะ ฉันลากวินเซนต์เข้าไปในตึกเรียนฝั่งตรงข้ามเพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับกิน  วินเซนต์อยู่คนละห้องกับฉันเขาอยู่ห้องเดียวกับคิราระและก็...เซโร่

ฉันไปส่งเธอที่ห้องดีกว่า วินเซนต์บอกเสียงเรียบเมื่อฉันเดินนำเขาไปที่ห้องเรียนของเขาเอง

ไม่เป็นไร ฉันดีขึ้นมากแล้ว ฉันรู้ว่าวินเซนต์พยายามทำอะไร แต่ไม่เป็นไรหรอกวันนี้ฉันแข็งแรงพอแล้ว

วินเซนต์! “ ทันทีที่วินเซนต์เดินเข้าไปในห้องเสียงน่ารักๆ ที่ไม่ได้ยินมานานก็ดังขึ้น เธอเรียกชื่อของวินเซนต์อย่างสดใส ผิดกับเมื่อก่อนลิบลับ แน่นอนว่าคิราระยังไม่เห็นฉันเพราะว่าตอนนี้ฉันยังยืนตัวลีบติดประตูห้องอยู่เลย

เข้าไปซิ จากด้านหลังเสียงของคนคุ้นเคยดังขึ้น

...... การเผชิญหน้าที่เร็วเกินไปทำให้ฉันพูดอะไรไม่ออก

เมโล่... เสียงของเขาดังขึ้นอีกครั้ง แล้วมันก็ทำให้กำแพงอย่างหนาของฉันพังทลายลงมา

ฉันจะกลับห้อง ฉันเดินผ่านเขาแม้จะแอบหวังเล็กๆ ให้เขารังฉันเอาไว้

ฉัน...ขอโทษ เสียงของเขาดังขึ้นอีกครั้งและมันก็ทำให้ฉันก้าวขาไม่ออก

สำหรับอะไร ฉันถามกลับแต่ไม่คิดจะหันไปมองใบหน้าของเขา ใบหน้าของคนที่ฉันเคยรัก

หน้าที่ของฉัน ทำให้ฉันต้องทำเรื่องพวกนั้นทั้งๆ ที่ฉันไม่อยากทำ เมโล่ฉัน...

พอเถอะเซโร่ ฉันทนฟังไม่ไหวแล้วจริงๆ ฉันออกเดินอีกครั้งและพยายามจะเดินไปให้ไกลจากตรงนี้ให้มากที่สุด หายใจไม่ออกอีกแล้ว....ฉัน...เจ็บเหลือเกิน

อ่า! รุ่นพี่เมโลดี้ค่ะ ในขณะที่ฉันเดินอยู่ตรงทางเชื่อมระหว่างตึกเรียน รุ่นน้องคนหนึ่งก็เรียกฉันที่เหม่อลอยเอาไว้

มีธุระอะไร ฉันถามเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา แทนคำตอบรุ่นน้องคนนั้นยื่นซองจดหมายสีขาวมาตรงหน้าฉันด้วยมืออันสั่นเทา

มีคนฝากมาให้พี่ค่ะ ฉันจ้องหน้าเด็กรุ่นน้องคนนั้นอย่างสงสัยก่อนจะรับจดหมายฉบับนั้นมา ฉันก้มมองซองจดหมายสีขาวแล้วก็พบว่ามันเป็นแบบเดียวกับซองจดหมายที่กินเคยให้ฉัน

เฮ้นี่! “ ฉันตั้งใจจะเงยหน้าไปถามเด็กรุ่นน้องคนนั้น แต่ทว่าพอฉันเงยหน้าขึ้นเธอก็หายไปตัวไปแล้ว

 

เธอทำให้ฉันไม่มีทางเลือก เธอกำลังยั่วโมโหฉัน เธอท้าทายฉันมากเกินไปแล้ว

โรงยิมเก่า 17.30 เราจะได้เห็นดีกัน!

 

 ข้อความที่ไม่อาจเข้าใจ ทุกอย่างในกระดาษแผ่นนี้ให้ความรู้สึกเดียวกันกับจดหมายที่ฉันเคยได้เมื่อครั้งก่อน กระดาษที่ใช้เป็นแบบเดียวกันและลักษณะฟอร์นที่ใช้พิมพ์ก็ด้วย

กิน...เขากำลังเล่นตลกอะไร? 

 

17.30 .

ในที่สุดฉันก็กลับมายืนอยู่ในสถานที่นี้อีกครั้ง โรงยิมเก่าที่ร้างการใช้งาน ฉันอยากจะรู้จริงๆ ว่าฉันมีชะตาผูกพันธ์อะไรกับที่นี้นักหนา สองครั้งแล้วที่ฉันต้องมาที่นี้และพบกับความผิดหวัง

ฉันยืนอยู่กลางสนามบาสคนเดียวอย่างกระวนกระวายใจ ข้อความในจดหมายทำให้ฉันต้องมายืนอยู่ที่นี้อีกครั้ง มันจะไม่เป็นปัญหาเลยถ้าวันนี้ฉันหาตัวเจ้าของรถสปอร์ตสีแดงเจอ ทั้งๆ ที่วันนี้กินมาโรงเรียนแต่ทว่าทั้งตอนเช้าตอนบ่ายฉันกลับไม่เห็นเขาโผล่หน้าเข้ามาในห้องสักครั้ง

กินคิดจะทำอะไร หรือว่าเขากำลังสร้างหลุมพรางครั้งใหม่อีกแล้ว

ครืนนนนน!!!

ในที่สุดเวลาที่ยาวนานในการรอคอยก็จบลง ผู้ที่เปิดประตูโรงยิมเข้ามาคือบุคคลที่ฉันรอคอยแน่ เพราะทันทีที่เขาเห็นฉันเขาก็วิ่งถลาเข้ามาอย่างรวดเร็ว

เมโล่ดี้เธอไม่เป็นไรน่ะ! อ้อมแขนของกินคว้าร่างบางๆ ของฉันเข้าไปกอดทันทีที่เขาถึงตัวฉัน น้ำเสียงของกินร้อนรนและเป็นอีกครั้งที่กินกวาดมองทุกอย่างภายในโรงยิมเหมือนเขากำลังค้นหาอะไรอยู่

นายกำลังทำอะไรอยู่กิน นายส่งจดหมายแบบนั้นให้ฉันหมายความว่าไง ฉันดันตัวกินออกก่อนจะถามเรื่องที่คาใจกับเขา

ฉันเปล่า กินตีสีหน้าหงุนงงเหมือนไม่รู้เรื่องตอบกลับมา

นายจะทำอะไรกันแน่ ฉันชักเริ่มไม่มั่นใจในความรู้สึกของนายแล้วนะ ช่างเถอะตอนนี้ฉันต้องกลับไปหาวินเซนต์ ฉันไม่อยากอยู่เล่นสนุกกับนายอีกแล้ว ฉันผลักตัวกินออกแต่ก่อนที่ฉันจะได้เดินไปกินก็คว้าตัวฉันเอาไว้อีกครั้ง

อย่าพูดถึงมันเวลาอยู่กับฉัน! “ กินเตือนฉันด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกธร แต่ฉันเองก็ไม่ได้อารมณ์ดีไปกว่าเขาเท่าไหร่

วินเซนต์สำคัญกับฉะ  อุ๊บ! “ บทลงโทษของการขัดใจ กินจัดการปิดปากฉันด้วยวิธีที่เขาถนัด ฉันดิ้นขัดขืนกินแต่รู้ว่าทำไปก็ไร้ผล การตอบสนองของฉันทำให้กินพอใจและเขาก็เปลี่ยนรสจูบที่กร้าวร้าวเป็นอ่อนหวานจนฉันแทบจะละลายอยู่ในอ้อมกอดของเขาเลย

ครืนนนนน!!!

ประตูโรงยิมถูกเปิดอีกครั้ง ทั้งฉันและกินต่างตกใจและหันกลับไปมองพร้อมกันทันที

พวกเธอ...กำลังทำอะไรกันวะ!!! “

วินเซนต์! “ ฉันครางเสียงหลงก่อนจะพบว่าฉันทำเรื่องผิดพลาดอีกแล้ว

วินเซนต์อย่าไป! ฉัน ฉันอธิบายได้ ฉันร้องเรียกวินเซนต์อย่างร้อนรน สีหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของวินเซนต์ทำให้ฉันรู้สึกใจหาย ความรู้สึกของฉันกำลังบอกว่าต่อจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับฉันวินเซนต์จะไม่กลับมาอีกแล้ว

ปล่อยฉันกิน! วินเซนต์กำลังจะไปแล้ว ฉันยื้อตัวเองสุดฤทธิ์แต่มันก็ไม่เป็นผลเลย เมื่อกินยังคงจับมือฉันเอาไว้แน่นแบบนี้

ปล่อยให้มันไป กินส่งเสียงเย็นเชียบออกมา

นาย! กิน..หรือว่านายตั้งใจให้เป็นแบบนี้! ฉันหันกลับไปมองกินอย่างตกตะลึง และสีหน้าเรียบเฉยของกินก็ทำเอาฉันถึงกับพูดไม่ออก

แบบนี้ดีแล้วไม่ใช่รึไง กินมองฉันด้วยแววตานิ่งเฉย กินปล่อยให้ฉันเป็นอิสระเพราะเขาคิดว่าฉันคงทำอะไรเขาไม่ได้

เพี๊ยะ!!!

แรงจากฝ่ามือของฉันทำให้ใบหน้าของกินแดงขึ้นเป็นรอยนิ้วทั้งห้า

สมใจนายแล้วใช่มั้ย ตอนนี้ฉันไม่เหลือใครแล้วสักคน ฉันตวาดกินอย่างโกธรจัดน้ำตาแห่งความแค้นหลั่งไหลออกมาเป็นทางยาวบนใบหน้า

....... กินยังคงยืนนิ่งไม่พูดอะไรแต่ทว่าเขากลับมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นเล็กๆ ที่มุมปากแทน

เกมโอเว่อร์แล้วที่รัก  ตอนนี้ฉันคงไม่จำเป็นต้องสนใจเธออีก  ฮะๆ เสียงหัวเราะของกินดังขึ้นอีกครั้งในโรงยิมแห่งนี้ เช่นเดียวกัน...น้ำตาของฉันก็ไหลออกมาสังเวยความโง่ของตัวเองเป็นครั้งที่สาม

เสียงฝีเท้าของกินเดินห่างออกไปพร้อมๆ กับเสียงหัวเราะสะใจที่ก้องกังวาล  

ความเงียบเข้าปกคลุมฉันเมื่อรอบกายฉันเหลือเพียงความว่างเปล่า น้ำตาหยดสุดท้ายหยุดไหลไปนานแล้ว ตอนนี้สิ่งที่ฉันมีคือความเกลียดชังที่มากเกินจะบรรยาย

             

>>>>>>>>>>>>
หึๆ โคตรเกลียดพระเอกเลยนะคะ...จะว่าไปมันใช่พระเอกรึเปล่าฟระเนี่ย -_-"
เมโลดี้กะวินเซนต์ที่น่าสงสาร
อย่าลืมๆ โหวดๆ เม้นๆ เป็นกะลังใจด้วยนะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

192 ความคิดเห็น

  1. #183 แตงโม (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2552 / 19:27
    สู้ๆเน้อ
    #183
    0
  2. #110 tan+ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 เมษายน 2552 / 17:52
    มันช่ายพระเอกรึป่าวเนี่ย !!





    สงสารเมโล่จัง TOT
    #110
    0
  3. #109 aungsananew (@aungsananew) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มกราคม 2552 / 14:58
    แล้วมาอัพอีกนะค่ะ เปนกะลังจายให้ค่ะ
    #109
    0
  4. #108 ออฟ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กันยายน 2551 / 14:58
    เป็นกำลังใจให้จ้า...
    #108
    0