3 2 1...วันสุดท้ายของปิดเทมอฤดูร้อนอันแสนเศร้า(Diary)
เขียนโดย
MOONLIGHTY
ฉันรักอิสระ ฉันรักธรรมชาติ รักตัวตนของฉัน รักในความคิดของฉัน ฉันอยากไล่ตามความฝัน ขอฉันเลือกหนทางด้วยตัวของฉันเอง....
เริ่มจากวันปิดเทมอฤดูร้อน การใช้ชีวิตของฉันไม่มีเหมือนคนปกติ
ฉันเริ่มจากนอนตอนพระอาทิตย์ขึ้น มื้อเช้ากับกลางวันฉันไม่ใด้กินไปกินมื้อค่ำประมาณ 2 ทุ่ม และใช้ชีวิตส่วนใหญ่กับหน้าจอสี่เหลี่ยม ที่ฉันสามารถไปใด้ทุกๆที่ทั่วโลก เพียงแค่พิมพ์อักษร ใด้สนุกสนานกับโปรแกรมแสนอัจฉริยะ ที่สร้างมาเพื่อความสุข ฉันโลดแล่นออกจากโลกความเป็นจริง
จนกระทั่ง.......
24 ตุลาคม 2553
ฉันพยายามทำทุกอย่าง เพื่อให้ตัวเองมีความสุขและสนุกที่สุดในวันสุดท้าย ทำในสิ่งที่ตนเองชอบ และอยากทำ ทำไมถึงเป็นวันสุดท้ายน่ะหรอ เพราะฉันกำลังกลับไปใส่ชุดนักเรียน และไปพบเพื่อนๆ และอาจารย์ ฉันรักโรงเรียน ฉันชอบไปที่โรงเรียน ชอบเรียนกับอาจารย์ที่สอนสนุก แต่แน่นอนมีชอบก็มีเกลียด
ฉันไม่ใด้บูชาการเรียนเป็นพระเจ้า
ฉันรู้ว่าฉันยังเด็ก และถ้าฉันไม่มีการศึกษาต่อไปฉันจะเป็นยังไงฉันรู้ดี
ฉันมักจะยอมทุ่มให้กับเรื่องใดเรื่องหนึ่งมาโดยตลอด ถ้าฉันจะเรียนฉันยอมอดความสบายเพื่อศึกษา ถ้าฉันเล่นฉันจะเล่นให้คนส่ายหน้า ฉันพอรู้ว่าอะไรดีอะไรไม่ดี แต่ไม่ใช่ทั้งหมด
ฉันยังต้องการความรู้ ฉันอาจเป็น "เด็กที่ดี"ไม่ใด้ตลอด
ชีวิตนี้ฉันเจอเรื่องของชีวิต อาจจะมากกว่าใครหลายๆคน ฉันเป็นเด็กมีปัญหาตั้งแต่ตอนอายุ 9 ขวบ ในตอนนั้นฉันนี่แหละ ทุกข์ที่สุดในโลก ฉันเป็นเด็ก เด็กแค่ 9 ขวบ ทำไมมันต้องเป็นกับฉัน ครอบครัวของฉัน ฉันคิดว่าชีวิตคงจะไปไม่รอดแล้ว แต่ก็ถูกเปลี่ยนโดยกำลังใจ จากคนรอบข้าง ฉันยังคงมีอนาคต ชีวิตนี้อีกยาวไกล ไม่ต้องรีบร้อน ค่อยๆเดินทีละก้าว ยังมีคนอีกมากมายที่ทุกข์กว่าฉัน
ฉันรู้ดีว่า คนที่รักฉันจริงๆคงเป็นพ่อ กับ แม่ ฉันเข้าใจ ฉันไม่ใด้ทุกข์คนเดียว
ฉันจะต้องเลือกหนทางของตนเอง เป็นผู้ใหญ่ให้ใด้ในซักวันหนึ่ง
ฉันรู้ดีว่าฉันกำลังนั่งพล่ามอะไร แต่ฉันแค่อยากบันทึกความคิดของฉันในตอนนี้ ถ้าฉันในอนาคตมาอ่าน คงจะใด้ขำ ว่านี่หรอฉัน
ถึง ฉัน อีกหลายๆปีข้างหน้า
ฉันคือเธอ ฉันที่ชอบอิสระ รักในการใช้ชีวิตกับปัจจุบัน ฉันพยายามคิดให้เก่งๆ อวดฉลาด ตามที่เข้าใจ แล้วยังไงฉันรักคนรอบข้างที่แสนดี
ใครๆก็อยากมีความสุข ถ้าฉันกำลังท้อแท้ ฉันก็ต้องการกำลังใจ ถ้าฉันเหงาฉันก็อยากมีเพื่อน ถ้าฉันผิดฉันอยากให้เตือนแต่ไม่ใช่ย้ำซ้ำๆจนน่ารำคาญ นี่ฉันพูดจริงๆนะ เตือนจนน่ารำคาญนี่ไม่ไหว ฉันชอบความคิดผู้ใหญ่ เขามีความคิดแปลกๆ แต่ถ้าเขาแนะเรา ฉันรู้สึกสบายใจ แต่ทำไม ผู้ใหญ่บางคนทำตัวไม่น่าเคารพเอาซะเลย ฉันมีอคติมากไปหรือเปล่า คงไม่ใช่หรอก เธอเองตอนนี้ยังเป็นเหมือนฉันหรือเปล่า ถ้าเหมือนฉัน ฉันโกรธแน่ๆ เธอต้องดีกว่านี้ ต้องดีกว่าหลายๆเท่า ทำในสิ่งที่ฉันอยากให้ฉันเป็น เธอเข้าใจใช่ไหม พยายามเข้านะ
กาลเวลาย่อมเดินทางผ่านไปเรื่อยๆ มันไม่หยุดพักแม้แต่น้อย ช่วงเวลาดีๆก็อยากให้มันอยู่นานๆ เวลาร้ายๆก็ปล่อยให้มันผ่านไปซักที
นี่ ช่วยหยุดเวลาไว้ตอนนี้นานๆใด้ไหมหล่ะ ฉันอยากเล่นนะ แงๆ
โอดครวญไปก็เท่านั้น ตื่นๆมาพบกับความจริง อยู่กับปัจจุบันเร็วๆเข้า
"อย่างน้อย ก็คงมีเรื่องสนุกสนานเกิดในทุกๆวันบ้างซินะ"
ลาก่อนนะ วันที่ 24 ตุลาคม 2553
แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม
25 ต.ค. 53
778
0
ความคิดเห็น