Prince's Heart เกิดใหม่ทั้งทีขอชีวิตดีๆ ที่ไม่ใช่นางร้าย!

ตอนที่ 15 : Chapter : 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,512
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 253 ครั้ง
    29 ก.ค. 61

บทที่ 9

-Filena-

 

 

ฉัน...ฟิเลน่า เอิร์ล หรือ อะคิฮิโตะ ยูกิโกะยูกิโกะ เป็นชื่อที่ฉันใช้ในโลกก่อน ตอนนั้นฉันเป็นผู้บริหารหรือเจ้าของแบรนด์เสื้อผ้าขนาดใหญ่ที่โตเกียวและที่สำคัญฉันก็เป็นโอตาคุชั้นเซียนด้วย

 

ไอ่การเปิดตัวเมื่อกี้มันเหมือนกับรีไซเคิลประโยคเปิดตัวเมื่อตอนแล้วๆเลยนะ แต่ก็ช่างมันปะไร เพราะยังไงนี่มันก็เรื่องราวชีวิตของฉันอยู่แล้ว ไม่ไปติดลิขสิทธิ์ใครหรอก~

 

นี่ก็ผ่านมา  4 ปีแล้ว~ นั่นก็หมายถึงฉันมาใช้ชีวิตอยู่ในร่างนี้มา 9 ปีแล้วน่ะสิ! ช่างน่ายินดีๆ แต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกันนะว่าเวลามันผ่านไปเร็วจนน่าใจหายเลยล่ะ ทุกๆคนในคฤหาสน์ก็เปลี่ยนไปมากเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นท่านพี่กาเร็ธ ไคลด์ หรือแม้กระทั่ง เรย์และลิออน รู้สึกปราบปลื้มนิดหนึ่งนะคะที่เห็นเด็กพวกนั้นเติบโตมาอย่างปกติ


ฉันที่เติบโตมาจนอายุ 13 ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันสังเกตว่า...'หน้าอก' ของนางร้ายฟิเลน่ามันใหญ่มากกว่าในเกมซะอีก!!!! ฉันจำเป็นต้องปลื้มมั้ยคะที่ร่างนี้ไม่ได้แบนเหมือนนางร้ายในเกมอื่นๆ...(นอกเรื่องเเล้วล่ะ)

 

เวลามันผ่านไปเร็วมาก แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ชีวิตประจำวันของฉันมันก็เหมือนๆเดิม (ถึงจะมีเรื่องยุ่งยากอยู่บ้าง) จนฉันไม่รู้จะเล่าอะไรให้ฟังดีนี่สิ แต่ว่าที่สำคัญกว่านั้นคือ...

 

ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันได้ฝึกดาบและเวทมนตร์เตรียมไว้เผื่อเส้นทางหายนะของฉันไงล่ะ!!!

 

คิดว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา คนอย่างฉันจะไม่คิดจะทำอะไรซักอย่างเลยรึไงกันคะพวกคุณคิดผิดค่ะที่ผ่านมาฉันฝึกร่างกายของตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้นตลอด โดยมีท่านพี่และไคลด์คอยช่วยอยู่เสมอๆ ถึงเจ้าตัวทั้งสองคนจะไม่ค่อยเต็มใจช่วยก็เถอะ

 

ตอนนี้ฉันสามารถใช้เวทมนตร์ของฉันได้คล่องแคล่วมาก จนทุกวันนี้ฉันใช้มันช่วยอำนวยความสะดวกให้ฉันเอง มันแหล่มจริงๆ

 

 คุณหนูฟิเลน่าครับในขณะที่ฉันกำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่ จู่ๆก็ได้ยินเสียงของชายหนุ่มวัยกลางคนเรียกฉันที่ยืนอยู่ตรงทางเดิน

 

พอฉันหันกลับไปก็เจอกับพ่อบ้านนาจม์ เขาเป็นหัวหน้าพ่อบ้านในฝันของฉันเลยแหละ ทั้งสงบและดูพึ่งพาได้ มีความขี้ตำหนินิดหน่อย โครตพ่อบ้านตามเกมฮาเร็มเลยค่ะ!!! แต่ติดตรงที่ว่าเขามีผมสีขาวเหมือนแพรไหมนั่น ทำให้ฉันมองเขาจากด้านหลังนึกว่าคนแก่เสียอีก..

 

แต่หารู้หรือไม่คะทุกคน...ว่าพ่อบ้านนาจม์ที่ดูนิ่งๆคนนี้....เขาชอบซินเซียหละค่า!! ฉันรู้ตอนทึ่เผลอแอบไปเห็นตอนที่พวกเขาคุยกันอยู่ละ บรรยากาศของพ่อบ้านนาจม์ตอนนั้นดูมุ้งมิ้งมากๆเลยค่ะ

 


ยิ้มอะไรอยู่น่ะครับเขาทักถามฉันด้วยความสงสัย จะไม่ให้ยิ้มได้ไงล่ะ นานๆที่จะเจอคู่รักคู่อื่นนอกจากท่านพ่อกับท่านแม่นี่นา

 

เปล่าๆ แต่ว่ามีอะไรงั้นหรอ?”

 

ครับ พอดีว่ามีจดหมายจากราชวังส่งมาให้คุณหนูน่ะครับเขายื่นจดหมายซองสีขาวให้กับฉัน

 

อืม จดหมายจากพระราชวังงั้นหรอ ส่งมาแบบนี้ก็คงจะเป็นจดหมายของเรย์หรือไม่ก็ลิออนสินะ....

 

เอ๊ะ!!?”  พอฉันฉีกซองจดหมายสีขาวนั่นออก ฉันก็เจอกับขนนกอันหนึ่ง แล้วก็มีกระดาษสีชมพูที่ลายมือดูไม่คุ้น ฉันจึงหยิบกระดาษนั่นขึ้นมาเพื่ออ่าน แต่สิ่งที่ฉันได้รับรู้ของเนื้อหาที่อ่านคือ

 

องค์ราชินีชวนฉันไปทานน้ำชาหรอ??” ฉันพูดออกมาด้วยความงงๆ

 

 ทุกคนอาจคิดว่าจะตกใจทำไมกับจดหมายเชิญขององค์ราชินี แต่มันไม่ใช่ค่ะ ในจดหมายฉบับนี้มันเจาะจงส่งตรงมาถึงฉันโดยเฉพาะ แล้วไอ่คำที่แนบมาที่เน้นด้วยตัวหนังสือสีแดง เขียนว่า ให้คุณหนูฟิเลน่ามาคนเดียวอีกโครตอันตราย;;;;

 

ถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะครับพ่อบ้านนาจม์โค้งตัวเคารพฉันก่อนที่จะเดินตามทางเดินไป ดูเหมือนเขาจะหาใครบางคนอยู่ อ่อ...

 

ถ้าซินเซียล่ะก็อยู่ที่สวนนะฉันพูดตะโกนบอกเขาที่อยู่ห่างจากทางเดิน ร่างของเขาที่สะดุ้งเล็กน้อยที่ฉันมองเห็นจากด้านหลัง เขาหันมาบอกฉันด้วยน้ำเสียงที่เบาว่า ขอบคุณครับแล้วรีบเดินไปเลย

 

เฮ้อ...ท่านพ่อไปจ้างเขามาได้ไงกันนะ เห็นแล้วอดแซวไม่ได้เลย

 

แต่ว่าตอนนี้ฉันต้องมาจดจ่อกับจดหมายนี่ก่อน จดหมายฉบับนี้มันบอกว่านัดเจอฉันตอนพรุ่งนี้เช้า...

 

★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★

 

พอถึงวันที่ฉันจะต้องเดินทางไปยังปราสาทตามคำนัดเชิญขององค์ราชินี ฉันจำเป็นต้องแต่งตัวให้ดูสุภาพกว่าปกติ ตื่นเต้นตั้งแต่เมื่อวานแล้วค่ะเรื่องที่ถูกองค์ราชินีเชิญไปดื่มชา แต่ว่าอย่างน้อยๆก็ยังมีท่านพี่และไคลด์มาส่งขึ้นรถม้าล่ะนะ เบาใจขึ้นเยอะเลย

 

ในขณะที่ฉันกำลังนั่งรถม้าเพื่อไปยังปราสาทนั้น ฉันก็เจอกับพวกคนทั้งหลายกำลังเก็บเกี่ยวข้าวสาลีอยู่ที่ทุ่ง ฉันเห็นแบบนั้นเลยเผลอโบกมือทักไป

 

ตอนแรกคิดว่าจะถูกเมินเพราะฉันเป็นขุนนาง แต่ที่ได้กลับมาคือรอยยิ้มอันสดใสของพวกเขาที่กำลังทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง อ่า สวยงามที่สุด...

 

ระยะทางที่จะไปยังปราสาทนั้นมันใช้เวลาประมาณชั่งโมงครึ่ง แต่เพราะฉันหลับในรถม้าด้วยก็เลยทำให้มันดูเหมือนเป็นระยะเวลาอันสั้นเท่านั้น

 

พอถึงฉันก็ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยเสียงเกือกม้าที่หยุดอยู่กับที่กับรถม้าที่หยุด พอฉันมองออกไปนอกหน้าต่างก็เจอกับประตูขนาดใหญ่ทันที ฉันจึงรีบลงจากรถแล้วขอบคุณคนขับรถม้าที่มาส่ง จากนั้นก็หันไปทางประตูใหญ่ แล้วยื่นจดหมายที่องค์ราชินีส่งมาให้ ให้กับองค์รักษ์

 

พวกเขาหยิบจดหมายที่ฉันส่งให้ไปดูใกล้ๆก่อนที่จะส่งคืนกลับมา แล้วเปิดประตูให้ฉันเข้าไป เหมือน NPC เลยแฮะ ไม่พูดไม่จาอะไรเลย...

 

                ฉันได้เดินตามเหล่าคนรับใช้ของวังพาไปพบท่านราชินีที่ๆหนึ่ง พอเดินไปซักพักเหมือนได้ยินเสียงของแข็งอะไรซักอย่างปะทะกัน เหล็ก?

 

พอเดินไปซักพัก ก็สามารถเห็นว่าเสียงนั่นคือเสียงที่เกิดขึ้นกับอะไร     สิ่งที่ฉันเห็นคือเด็กขุนนางหลายคนกำลังฝึกดาบกับอาจารย์อยู่ที่สวนกันหลายคน ซึ่งหนึ่งในนั้นที่ฉันเห็นคือ มีเรย์และลิออนที่กำลังฝึกอยู่ 


พวกเขาทั้งสองคนใส่ชุดลำลองที่เหมาะแก่การฝึกดาบ ทั้งคู่นั้นเมื่อก่อนในสายตาฉันเป็นเพียงแค่เทพบุตรตัวน้อยๆเท่านั้น แต่ตอนนี้ฉันกลับต้องมองใหม่ กลายเป็นว่าพวกเขาได้กลายเป็นเจ้าชายทรงสเน่ห์ไปซะแล้วค่ะ....


เขาทั้งคู่ต่างลงดาบใส่อาจารย์ของทั้งคู่แบบไม่ยั้ง จังหวะและช่องโหว่แทบจะไม่เผยให้ศัตรูเลยซักนิด...สุดยอด ถึงจะรู้ว่าทั้งสองคนมีฝีมือในการต้อสู้อยู่บ้าง แต่ไม่คิดว่าจะสูสีกับอาจารย์ที่กำลังสอนพวกเขาอยู่ได้

 

ยินดีต้อนรับค่ะคุณหนูฟิเลน่าฉันที่กำลังมองพวกเขาทั้งสองคนอย่างใจจดใจจ่อ ก็ต้องหันไปตามเสียงเรียกของคนๆหนึ่ง

 

อะ...องค์ราชินี!

 

ยะ ยินดีที่ได้พบเช่นกันค่ะ องค์ราชินีฉันถอนสายบัวให้กับองค์ราชินีที่อยู่ตรงหน้า นานๆทีที่ฉันจะได้พบกับองค์ราชินีแบบเธอ

 

คุยกันตรงนี้อาจเสียมารยาท จะว่าอะไรไหมจ๊ะ ที่จะมานั่งที่ซุ้มดอกไม้ดูการฝึกของพวกเขาพร้อมกับดื่มชาด้วยดีไหมจ๊ะ?”  องค์ราชินียิ้มมาให้พร้อมกับผายมือไปทางซุ้มดอกไม้ที่มีพร้อมกับโต๊ะและขนม

 

โอ๊ะ แบบนั้นก็ดีนะ ดูเหมือนทั้งสองคนนั้นยังไม่รู้ว่าฉันจะมาด้วย แอบดูพวกเขาซ้อมฝึกดาบแบบนี้ก็ไม่เลว เผลอๆอาจเห็นสีหน้าอื่นของเรย์ที่ไม่ใช่ยิ้มพิมพ์เดียวนั่นก็ได้

 

เป็นความคิดที่ดีเลยเพคะ...

.

.

.

องค์ราชินีพาฉันมานั่งที่เก้าอี้ที่ตั้งอยู่ตรงซุ้มดอกไม้ องค์ราชินีเรยกเหล่าคนใช้ 2-3 คนมาแล้วสั่งชากับขนมมาให้ พอองค์ราชินีพูดจบ เหล่าคนใช้ก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ที่องค์ราชินีขอ

 

ต่อไปเป็นการประลองฝีมือของเจ้าชายทั้งสององค์!!” จู่ๆเสียงที่ฮึกเหิมก็ดังขึ้นจนทำให้ฉันต้องสะดุ้งเล็กน้อย แล้วรีบหันตามต้นตอเสียง

 

สิ่งที่ฉันเห็นคือเรย์และลิออนที่ถือดาบเตรียมตัวเพื่อที่จะประชันกัน ฉันที่เห็นจึงรู้สึกไม่ชอบมาพากลจึงทำท่าเหมือนจะลุกออกไปห้ามพวกเขา แต่ก็ต้องถูกราชินีห้ามไว้ แล้วเธอก็ยิ้มอ่อนๆบอกฉันว่า ไม่ต้องห่วงค่ะฉันจึงนั่งลงอย่างช้าๆ

 

เริ่มได้!”

 

สิ้นเสียงของผู้ชายคนหนึ่ง ลิออนก็พุ่งจากจุดที่ยืนอยู่เข้าหาเรย์ด้วยความเร็วพร้อมกับง้างดาบไว้เหนือหัว พอถึงระยะที่ลิออนจะลงดาบใส่เรย์ได้ จู่ๆเรย์ก็หลบไปทางด้านขวาด้วยความเร็วที่พอๆกันแล้วใช้สันดาบตอกเข้าที่เอวของลิออน

 

แต่มันก็ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ลิออนกลับหันปลายดาบป้องกันไว้ แล้วสปริงตัวออกห่างจากเรย์ อีกฝ่ายก็ไม่ชักช้า เรย์พุ่งเข้าใส่ลิออนที่ยังไม่ทันตั้งตัว แล้วลงดาบใส่เขาทันที แต่ลิออนก็ยังตั้งรับทัน ตอนนี้ดาบของทั้งสองคนกำลังปะทะกันไปเรื่อยๆ

 

สะ...สุดยอด!” ฉันเผลอพูดออกมาพร้อมกับที่มองการแข่งของพวกเขาแบบไม่วางตา ปกติฉันก็เคยเห็นท่านพี่และไคลด์ฝึกกันแบบนี้เหมือนกัน แต่ไม่คิดว่าจะมีใครสู้กันสูสีกับอีกฝ่าย นอกจาท่านพี่และไคลด์อีกนะเนี่ย

 

ระหว่างที่ดู พวกเหล่าคนรับใช้ก็นำของที่องค์ราชินีสั่งไปมาเสิร์ฟให้ แต่ว่าตอนนี้ฉันใจจดใจจ่อการต่อสู้มากกว่าขนมกับน้ำชาที่วางอยู่บนโต๊ะ ฉันที่แอบชำเลืองมององค์ราชินีแว๊บนึง ก็พบกับภาพที่องค์ราชินีมองฉันอย่างสนุกสนาน เออะ จะยิ้มทำไมคะ????

 

การแข่งของทั้งสองคนดำเนินไปอย่างดุเดือด จนทั้งสองคนเริ่มเหนื่อยหอบกันแล้ว

 

ไม่เลวนี่ลิออน นายดูต่างจากเมื่อก่อนนะเรย์พูดพร้อมกับโจมตีลงดาบใส่ลิออนแบบไม่ยั้ง

 

ฝีมือของเรย์ก็ไม่ตกเลยนี่ลิออนตอบคำพูดของเรย์เมื่อกี้

 

ทั้งคู่ต่างไม่ยอมออมมือกันเลย จนสุดท้ายลิออนที่ถอยหลังเพราะแรงฟันที่กระทบกับดาบอย่างแรงทำให้ต้องค่อยๆถอย จนเผลอเสียศูนย์ไปชั่วขณะ

 

“!!!!” ลิออนล้มลงดังตึงพร้อมกับดาบที่ปลิวหลุดออกจากมือในจังหวะที่เรย์ลงดาบครั้งสุดท้ายมาอย่างเต็มแรง

 

จบการแข่งขัน! ฝั่งเจ้าชายเรย์ชนะ!” เสียงที่ดังก้องในการแข่งขันก็แทรกขึ้นมา

 

เหล่าขุนนางที่ยืนดูอยู่ห่างๆก็ส่งเสียงโหด้วยความยินดี ถึงมันจะดูแย่นิดหน่อยสำหรับคนที่แพ้ แต่ว่าช่วงเวลาของลูกผู้ชายเนี่ยมันก็อาจเป็นความสนุกช่วงหนึ่งในชีวิตก็ได้!

 

ฉันและองค์ราชินีต่างปรบมือให้กับการแข่งขันพวกนี้ เรย์และลิออนหันมาตามเสียงปรบมือ พวกเขาทั้งสองคนต่างตกใจกันยกใหญ่ที่ฉันมาอยู่ที่นี่

 

ฟิเลน่า?”

 

คุณฟิเลน่า?!”

 

พวกเขาเดินมาทางฉันในสภาพที่เหงื่ออกชุ่มและเหนื่อยในการแข่งขันครั้งนี้

 

พวกนายสุดยอดเลย! ทักษะการต่อสู้ทั้งสองคนยอดเยี่ยมมาก!” ฉันยิ้มให้กับพวกเขา


เรย์และลิออนต่างหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย เอ๊ะ ทำไมถึงห้าแดงล่ะ? หรือว่าเหนื่อยจนถึงขนาดเกิดอาการเลยงั้นหรอ?

 

ฉันให้สองคนเข้าไปนั่งเย็นๆในซุ้มดอกไม้หลบแดดก่อน เพราะแข่งมาเหนื่อยๆ องค์ราชินีเห็นแบบนั้นเลยสั่งให้เหล่าคนรับใช้ไปนำของเย็นๆและผ้าขนหนูมาให้พวกเขาทั้งสองคนด้วย แต่ด้วยความที่ว่าโต๊ะที่ใช้นั่งในซุ้มนั้นที่นั่งไม่พอ 


เลยเปลี่ยนไปหาที่อื่นนั่งแทน ที่ๆพวกเราไปนั่งนั้นคือโดมดอกไม้ที่องค์ราชินีชอบมากที่สุด

 

ค คุณฟิเลน่าดูการแข่งเมื่อกี้ตลอดเลยหรอครับ??” ลิออนที่นั่งอยู่ทางขวาของฉันพูดจาร้อนรนถามฉันที่กำลังนั่งกินขนมอยู่

 

อ่อ อื้ม! ลิออนพยายามได้ดีแล้วล่ะ~ ฉันวางขนมลงแล้วยื่นมือไปลูบหัวของลิออนที่นั่งอยู่ ลิออนที่เห็นฉันทำแบบนั้นจึงก้มหน้าเงียบๆแล้วให้ฉันลูบหัวอย่างไร้กังวล น่ารักจริงๆเลยน้า

 

แต่ก็ทำได้ไม่นานหรอก เพราะฉันรู้สึกถึงสายตาที่ทิ่มเข้ามาจากด้านซ้ายของฉัน สายตาของเรย์ที่ดูเหมือนหงุดหงิดอะไรมาแต่ใบหน้าของเขาเป็นรอยยิ้มธรรมดา ฉันที่รู้สึกว่าทำต่อไปแบบนี้ไม่ไหวแน่ๆ จึงกลับมานั่งเฉยๆ

 

ฟิเลน่า ลองทานขนมนี่สิทันใดที่ฉันนั่งลง เรย์ก็หยิบขนมไม่คุ้นตาขึ้นมาจากถาดขนมพวกนั้น แล้วยื่นมาใกล้ๆบากฉัน

 

ฉันก็พอจะเดาได้แหละว่าเขาจะป้อนฉัน ฉันจึงกัดขนมที่เรย์ถืออยู่เล็กน้อย

 

อื้ม อร่อยมากเลยฉันพูดออกไปให้เขาสบายใจ แล้วเรย์ก็ยิ้มกลับมาด้วยรอยยิ้มที่ทรงอนุภาพกว่าปกติทั่วไป เรย์เพื่อนรัก นายไม่จำเป็นต้องยิ้มแบบนี้ให้ฉันทุกทีก็ได้นะ...

 

ค คุณฟิเลน่า ลองทานชิ้นนี้ด้วยสิครับฉันที่ยังไม่ทันได้กลืนขนมเมื่อกี้ลงคอ ลิออนก็หันมาสะกิดไหล่ฉัน ในมือของเขามีขนมมาการองสีชมพูยื่นมาให้ฉัน

 

เอะ อืมฉันที่รู้สึกเริ่มแหม่งๆกับสถานการณ์ตอนนี้ แต่ว่าฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ฉันจึงกัดขนมที่ลิออนถืออยู่ไปนิดหนึ่ง

 

อันนี้ก็อร่อยมากเลยล่ะฉันตอบแทนความหวังดีให้ลิออนด้วยการยิ้มแบบเมื่อกี้ ลิออนยิ้มกลับมาด้วยสีหน้าเขินอาย

 

.....ฟิเลน่าขนมชิ้นนี้อร่อยกว่านะเรย์หยิบขนมชิ้นใหม่ขึ้นมาพยายามที่จะป้อนฉันเหมือนเดิม

 

เอ๊ะ?”

 

...คุณฟิเลน่าชิ้นนี้ก็อร่อยนะครับ!” ลิออนที่เห็นฉันหันไปหาเรย์แว๊บนึง เขาก็ลุกลนหยิบขนมชิ้นใหม่เพื่อที่จะป้อนให้ฉันเหมือนกัน

 

อะไรกันคะเนี่ย??? กินอยู่ดีๆทำไมพวกนายถึงต้องมาแย่งกันให้ขนมฉันกินล่ะ? จะว่าไปเหตุการณ์แบบนี้มันเหมือนกับฉากในเกมฮาเร็มที่พระเอกทั้งสองคนพยายามแข่งกันเอาดีด้วยขนมที่นางเอกชอบนี่นา...ไม่มั้ง ฉันที่อายุจะถูกเรียกว่ายายแล้วนะ ทั้งสองคนแค่อยากจะดูแลฉันล่ะมั้งนะ;;; แต่ว่าฉันไม่ได้พิการซักหน่อย

 



จะ ใจเย็นทั้งสองคน เดี๋ยวฉันกินเองก็ได้นะฉันพยายามเกลี้ยกล่อมให้พวกเขาเลิกยัดขนมให้ฉันซะที แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล เรย์และลิออนที่ต่างฝ่ายต่างเถียงกันในขณะที่ถือขนมอยู่ในมือ

 

พวกนายมาเถียงกันต่อหน้าราชินีแบบนี้มันเสียมารยาทไม่ใช่หรือไงยะ ถ้าเกิดองค์ราชินีกริ้วขึ้นมาล่ะก็...

 

ฮุๆฉันแอบมองไปทางองค์ราชินีที่อยู่ฝั่งตรงข้าม กลับเห็นว่าองค์ราชินีมองพวกเราอย่างสนุกสนานพร้อมกับทั้งยิ้มหน้าระรื่นไว้ด้วย

 

"พอได้เเล้ว!" ทั้งคู่ตกใจเสียงที่ฉันตะคอกใส่พวกเขา


          ฉันรู้ตัวทันทีเลยค่ะว่าถ้าปล่อยไปแบบนี้ สถานการณ์มันจะแย่เอา ฉันเลยหยุดพวกเขาทั้งสองคนทำเรื่องแบบนี้แล้วสั่งให้เขาอยู่ดีๆ  และขู่อีกด้วยว่าถ้าไม่ทำจะกลับคฤหาสน์ทันที พอพูดออกไปเท่านั้นแหละ ทั้งสองคนก็เงียบอยู่นิ่งๆไปเลย เด็กดีจริงๆ

 

ดูเหมือนราชินีเองก็ไม่ได้ว่าอะไรที่ขุนนางอย่างฉันจะออกคำสั่งกับเจ้าชายทั้งสองคนนะ แบบนี้ก็ดีไปอีกแฮะ เวลาเรย์ทำอะไรไม่สมควรขึ้นมาจะสั่งสอนซะให้เข็ดเลย

 

ในขณะที่ฉันกำลังยกแก้วชาขึ้นมาดื่มอยู่ ตอนแรกฉันกลับไม่สังเกตเลยว่า...เรย์และลิออนมองฉันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสุดมากมายขนาดนั้น....

.

.

.

ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มจะกลายเป็นสีส้ม ตอนแรกฉันกะจะมาแค่แป๊ปเดียว แต่นานๆทีจะมายังปราสาทเพื่อกินขนมกับลิออนจนเผลอลืมเวลาไปซะสนิท (ส่วนเรย์ไปเยี่ยมหาฉันที่คฤหาสน์บ่อยอยู่แล้วนี่เนาะ ไม่นับ)

 

จวนถึงเวลาที่ กูลอิณ จะออกมาแล้วหรือนี่ องค์ราชินีพูดออกมาพร้อมกับน้ำเสียงดูน่าอดห่วงไม่ได้

 

กูลอิณอีกแล้วหรอ? เจ้าชื่อตัวอะไรซักอย่างนี่เคยได้ยินเมื่อ 6 ปีก่อน จนถึงตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่ามันคือตัวอะไร ฉันเคยถามคนในคฤหาสน์มามากหลายคนแล้ว แต่ก็ได้คำตอเดิมเลยว่า ถ้าหากไม่รู้ ลองศึกษาตอนที่เข้าเรียนน่ะ เกือบลืมไปเลย

 

ถ้าฉันถามองค์ราชินีตอนนี้อีกก็คงจะได้คำตอบเดิมๆอีกแน่ ยิ่งแล้วใหญ่ถ้าเกิดฉันเผลอถามออกไปล่ะก็ เรย์ที่รู่เรื่องกูลอิณอยู่ต้องล้อฉันตายแน่ ฉันจะไม่นอมให้คนที่เด็กกว่าฉันมาล้อว่าไม่ทันประสบการณ์หรอกนะ!

 

งั้นดิฉันคงต้องขอตัวก่อนนะเพคะฉันลุกขึ้นถอนสายบัวให้กับองค์ราชินี องค์ราชินีเองก็รับการเคารพของฉันเหมือนกัน

 

เดี๋ยวฉันไปส่งที่คฤหาสน์นะจู่ๆเรย์ก็ลุกออกจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่เมื่อกี้ มายืนข้างๆฉัน

 

ทั้งๆที่เมื่อก่อนนี้เขาก็ตัวสูงพอๆกับฉันแท้ๆ แต่ตอนนี้ฉันสูงถึงเพียงแค่ระดับอกของเขาเท่านั้นเอง การเจริญเติบโตของผู้ชายนี่ยังไปไวกว่าพวกผู้หญิงจริงๆนั่นแหละ

 

ไม่เป็นไรหรอก มันจะเสียเวลานายนะ อีกอย่างนายต้องคอยดูแลองค์ราชินีมากกว่าสิ ไม่ใช่ฉันฉันชี้นิ้วไปตรงหน้าของเขาจะๆ

 

พักนี้ได้ยินว่าร่างกายขององค์ราชินีเริ่มอ่อนแอ เธอพึ่งจะได้รับการฟื้นตัวจนออกสามารถมาเดินข้างนอกได้เมื่อไม่กี่วันมานี้เอง

 

เรย์อึ้งไปซักพักแล้วมองมือของฉันที่ชี้หน้าเขาในระยะที่แทบจะจิ้มตาเขาได้

 

ครับๆ เดินทางอย่างปลอดภัยล่ะ คู่หมั้นของฉัน เรย์คว้ามือของฉันที่ชี้เขาอยู่เมื่อกี้ลง เขาประคองมือของฉันแล้วเขาก็ส่งลาฉันด้วยการที่ริมฝีปากของเขาประทับลงบนฝ่ามือของฉัน จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วก็มอบรอยยิ้มที่ดูหวานหยดย้อยนั่นมาให้

 

“!!!” ท่าทางที่เขาทำ มันสางผลทำให้ฉันนั้นตกใจและแทบจะขนลุก มือฉันมันสกปรกนะเรย์ นายยอมเอาปากของนายมาโดนกับสิ่งที่สกปรกไม่ได้นะ

 

ไม่ได้มีเพียงแค่ฉันที่ตกใจ ลิออนที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้เมื่อกี้ พอเห็นเรย์ประทับริมฝีปากบนหลังมือของฉัน เขาก็รีบดีดตัวขึ้นมาแล้วกรีดร้องออกมาแบบไม่มีเสียง  อุ...หน้าลิออนตอนตกใจโครตตลกเลยค่ะ...

 

องค์ราชินีก็เหมือนเดิมค่ะ ทำหน้าระรื่นในทุกสถานการณ์.....

 

          หลังจากนั้นฉันก็ได้กลับถึงคฤหาสน์โดยปลอดภัย พอไปถึงฉันก็เห็นข้าวของจำนวนมากมาวางไว้ที่หน้าประตูภายในคฤหาสน์ ของพวกนี้มันอะไรกัน?


ฟิเลน่ากลับมาแล้วหรือลูกฉันได้ยินเสียงของท่านพ่อที่เดินลงมาจากบันไดทางซ้าย เสียงของท่านพ่อดูเหนื่อยๆแต่ก็อดคิดที่จะถามของพวกนี้ไม่ได้

 

ท่านพ่อคะ ของพวกนี้มันคืออะไรงั้นหรอคะ

 

หืม?....อ่อ นั่นเป็นของกาเร็ธเขาน่ะท่านพ่อพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูดีใจ

 

ของท่านพี่? แล้วทำไมถึงเอามาวางไว้ตรงนี้ล่ะคะ?”

 

อ่าว ลูกไม่รู้งั้นหรอ ในวันพรุ่งนี้กาเร็ธเขาจะเข้าไปศึกษาที่โรงเรียนเวทมนตร์แล้ว พ่อเลยสั่งให้คนรับใช่เอาของพวกนี้ย้ายเข้าไปไว้ที่หอก่อนน่ะท่านพ่อพูดออกมาพร้อมกับชี้ไปทางพวกเหล่าคนใช้มากหน้าหลายตากำลังยกของขึ้นรถม้า

 

อ่อ.............ห๊า!!!!”  ฉันที่ตกใจจนเผลอร้องคำที่ไม่มีความหมายออกมาสุดเสียง

 

ในวันที่ท่านพี่ได้ย้ายไปศึกษาที่โรงเรียน มันอาจจะเป็นวันที่ฉันได้รู้ความจริงอะไรบางอย่างจากคำสารภาพของท่านพี่....


to be continued....


=================================================================================

แฮร่!!! สวัสดีค่ะทุกคน!!! ตอนนี้มันเป็นอีกตอนที่ฟิเลน่ายังสงสัยคำว่า กูลอิณ อยู่นะคะ ทุกคนอาจคิดว่าไรต์ลืมเรื่องของกูลอิณแล้วใช่มั้ย แต่มันไม่ใช่ค่ะ เจ้า กูลอิณตัวนี้จะได้ปรากฎตัว ในตอนต่อๆไปที่ฟิเลน่าได้ย้ายเข้าไปเรียนในโรงเรียนเวทย์มนตร์แล้วนะคะ 


(ตอนนี้ไรต์อยากจะบอกว่ารูปที่เอามาใส่นั้นไรต์ลองวาดในกระดาษแล้ว สแกนลงคอมเอา ดูย่นเวลาได้เยอะเลยค่ะ ถถถ) อย่าลืมเม้นๆ เป็นกำลังใจให้ไรต์ต่อไปนะคะ! ดาเบ๊ะ!



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 253 ครั้ง

331 ความคิดเห็น

  1. #257 Amarry (@Amarry) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 23:57
    เดี๋ยวนะ นางมาอยู่ในร่างนี้ตอนที่ร่างนี้อายุ 6 ขวบ แล้วตอนนี้นางอายุ 13 นั่นหมายความว่านางมาอยู่ในโลกนี้ 7 ปี ไม่ใช่หรอ แล้ว 9 ปี มาจากไหน

    แล้วประโยคเรื่อง เจ้าตัวนั้นชื่อว่าอะไรสักอย่างที่จะออกมาตอนกลางคืนนั่นอีก นางบอกว่านางเคยได้ยินคนพูดถึง-ตัวนี้เมื่อ 6 ปีก่อน ไม่ใช่ตอนอายุ 6 ขวบที่ท่านแม่พูดหรอ งงไปอีก

    ปล.เป็นนี่จะเขียนให้ฟิเลน่าขอไปนอนกอดท่านพี่หนึ่งคืนก่อนท่านพี่ย้ายไปอยู่รร.ประจำชดเชยช่วงเวลาที่ไม่ได้เจอกัน

    ท่านพี่ต้องดีใจมากแน่คงหัวใจพองโตเลยล่ะที่น้องสาวสุดที่รักมาอ้อน มันคือการสร้างความผูกพันและความรักกกกกกก อ่าาา...โดนความบราค่อนครอบงำอรกแล้ว
    #257
    0
  2. #116 Sodaxzaza2549 (@Sodaxzaza2549) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 20:46
    เหยยยยย อะไรคือการแย่งกันให้ขนมคะ!? OMGใจบางหมดแล้ววว
    #116
    0
  3. #48 Hcbifhfth (@Hcbifhfth) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 23:07
    ก่อว่ายู่ลิออนตัวสูงได้ยังไง
    #48
    0