Prince's Heart เกิดใหม่ทั้งทีขอชีวิตดีๆ ที่ไม่ใช่นางร้าย!

ตอนที่ 16 : Chapter : 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,308
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 259 ครั้ง
    20 ก.ย. 62

บทที่ 10

-Filena-

 

หลังจากที่ฉันได้รู้ว่าท่านพี่จะออกเดินทางไปที่หอในวันพรุ่งนี้ ฉันก็รีบเร่งฝีเท้าให้เร็วเพื่อมาคุยกับท่านพี่ที่ห้องของเขา

 

ทำไมตลอดเวลาที่ผ่านมาถึงไม่ยอมบอกล่ะ แบบนี้ฉันจะไปเตรียมของส่งทันได้ไงเล่า (ไคลด์ก็ไม่เห็นจะพูดอะไรด้วย) เมื่อก่อนท่านพี่เวลามีเรื่องอะไรก็จะมาบอกให้ฉันกับไคลด์ฟังตลอด ทำไมเดี๋ยวนี้พอโตๆขึ้นกลับเงียบเหมือนในเกมซะงั้น???

 

ฉันเดินตามทางมาเรื่อยๆ ระหว่างเดินมาก็เห็นพวกคนใช้ทั้งหลายต่างขนสัมภาระออกมาบางส่วน นี่แน่ใจนะว่าของที่จะเอาไปไว้ที่หอพัก นึกว่าขนหนีน้ำท่วมซะอีก ระหว่างที่ชำเลืองมองพวกเขาที่กำลังวุ่นวาย ฉันก็เห็นห้องของท่านพี่จากนี้อีกไม่กี่ห้อง

 

ท่านพี่คะ!!!”  พอฉันถึงหน้าห้องของท่านพี่ ฉันก็รีบตะโกนออกไปสุดเสียง

 

ท่านพี่กาเร็ธที่กำลังเก็บของส่วนตัวใส่กระเป๋า ก็ตกใจกับเสียงที่ฉันตะโกนออกไป เขาค่อยๆหันมาเพื่อตรวจสอบความแน่ใจว่าใช่เจ้าของเสียงที่เขาคุ้นเคยหรือไม่ พอเห็นว่าใช่เสียงที่ตนคุ้นเคยแล้ว จึงค่อยๆถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

 

ฟิเลน่าเองงั้นเหรอ มีอะไรหรือเปล่าท่านพี่ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆแบบปกติ

 

ท่านพี่ทำไมไม่บอกหนูเรื่องย้ายเข้าหอพักล่ะคะ!”  ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆท่านพี่ที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากฉันนัก ด้วยท่าทีเคืองๆไม่พอใจอะไรซักอย่าง

 

ท่านพี่ไม่ได้ตอบอะไรฉันกลับมา แต่ว่าเขาเหมือนจะหยิบจดหมายที่วางอยู่บนโต๊ะของเขามาฉบับหนึ่ง ท่านพี่ยื่นจดหมายนั่นมาให้ฉันแทนคำตอบ พอฉันเปิดอ่านดู จดหมายฉบับนี้มันกล่าวรายระเอียดเรื่องการเข้าศึกษาที่นั่น

 

โรงเรียนเวทมนตร์ ลอเรเนียโรงเรียนเวทมนตร์ที่ใหญ่ที่สุดในบรรดา 4 อาณาจักร ชื่อของโรงเรียนแห่งนี้เป็นชื่อของผู้อำนวยการที่เป็นเอลฟ์ (เอลฟ์ล่ะ!!!) เธอได้จัดตั้งโรงเรียนนี้ขึ้นมาเพื่อขัดเกลานักเวทย์ให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น

 

การเรียนในที่แห่งนี้นั้น จะเข้าได้ก็ต่อเมื่อบรรดาผู้ใช้เวทย์ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นฐานะใดๆทั้งสิ้น ก็ล้วนสามารถเข้าโรงเรียนนี้ได้ เมื่ออายุครบ 15 ปี บริบูรณ์ แต่เพื่อกำจัดปัญหาความแบ่งแยกชนชั้นกัน ผู้อำนวยการจึงจัดตั้งห้องเรียนสำหรับขุนนางและผู้ที่มีพลังเวทย์แข็งแกร่งอยู่ด้วยกัน และห้องที่เหลือก็ตามอัธยาศัย

 

ใช้เวลาเรียนเป็นเวลา 4 ปี ซึ่งแบ่งออกเป็นจำนวน 3 คลาส คือ

1.             เฟิร์ส เพลเยอร์ คลาส : จะเป็นชั้นสำหรับเด็กที่มีอายุ 15 ปีหรือพอใครเข้าศึกษาที่นี่เป็นปีแรกก็จะอยู่คลาสที่ว่านี่

2.             อัน ดฺ ซัลเวอร์ คลาส :  สำหรับเด็กที่ผ่านการสอบของคลาสแรกแล้วพออายุ 16 ก็จะ ได้เลื่อนขั้นสูงกว่า เฟิร์ส เพลเยอร์ คลาส

3.             ทริเรด คลาส : เหมือนกัน สำหรับเด็กที่ผ่านการสอบของคลาสที่สองแล้วพออายุ 17 ก็จะ ได้เลื่อนขั้นสูงกว่า อัน ดฺ ซัลเวอร์ คลาส และจะมีสิทธิพิเศษสามารถออกไปข้างนอกโรงเรียนได้

4.             ลาสเอนด์ ฟินิจ คลาส : เป็นคลาสพิเศษสำหรับคนที่จะศึกษาต่อที่นี่ เพราะถ้ามีนักเรียนคนไหนจบจากคลาสนี่ จะได้ถูกแต่งตั้งเป็นผู้เข้าศึกษาสูงสุดจากพระราชาโดยตรง และมีอำนาจพิเศษต่างๆจากราชา

 

ก็...มีแค่นี้ แต่ว่าพวกที่เข้าไปเรียนนั้นต้องนอนหอที่ทางโรงเรียนจัดไว้ให้เพื่อเป็นการกักตัวนักเรียนไม่ให้ออกไปวุ่นวายข้างนอก เพราะพอเข้าโรงเรียนแล้ว ทุกคนจะได้รับอาวุธที่เหมาะสมกับตัวเองเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของพลังเวทย์ และพอจบการศึกษา ไอ่อาวุธนั่นก็ยังสามารถเอาเป็นของตัวเองได้ซะด้วย

 

 

 

ฉันอ่านไปเรื่อยๆ จนบรรยากาศรอบตัวนั้นเงียบไปหมด เหล่าคนใช้ทั้งหลายที่ต่างทำเสียงดังตึงตังเพราะเก็บของ ตอนนี้แทบจะไม่ได้ยินเสียงอะไรแล้ว ในบรรยากาศที่เงียบสงบนั่น ท่านพี่ก็เปิดปากพูดออกมา

 

พี่ก็ตกใจเหมือนกัน หลังจากที่อ่านจดหมายนี่

 

ค่ะ ใครที่เปิดอ่านนี้ก็ต้องตกใจเหมือนๆกันแหล่ะค่ะ แล้วเรื่องนี้ไคลด์รู้หรือยังคะ?” ฉันพูดพร้อมกับพับจดหมายกลับเข้าซองเหมือนเดิม

 

รู้พร้อมๆกับพี่นี่แหละ ฟิเลน่าคนเดียวแหละมั้ง ที่ยังไม่รู้เรื่องนี้คำพูดที่ดูซอฟของท่านพี่นั้นมันดูหนักแน่นสำหรับฉัน เหมือนกับบอลลูนคำพูดนั่นมันแทงมาที่หัวใจฉันดัง ฉึก! งั้นแหละ

 

ขะ ขอโทษที่ไม่ใส่ใจค่ะฉันที่รู้สึกผิด เพราะมัวแต่สนใจเรื่องที่องค์ราชินีชวนไปดื่มชาจนไม่ทันได้สังเกตคนในครอบครัว

 

พอท่านพี่เห็นฉันท่าทางหงอยๆแล้ว จู่ๆก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ฝ่ามือของท่านพี่ส่งผ่านมาที่หัวของฉัน ฉันที่รู้สึกตัวจึงเงยหน้าขึ้นมามองท่านพี่

 

ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกนะ สำหรับฟิเลน่า...เรื่องสำคัญต้องมาก่อนเป็นอันดับแรกอยู่แล้วนี่...เนอะ?” ท่านพี่พูดให้กำลังใจฉัน พร้อมกับส่งยิ้มที่มีดาเมจอันรุนแรงมาให้ฉัน

 

อ๊ากกกก เห็นรอยยิ้มนี่แล้วความเหนื่อยล้าเกือบทั้งหมดแทบหายไปเลย...อิจฉาคุณนางเอกแล้วสิถ้าเกิดได้ท่านพี่ไปครอบครองเนี่ยยยย

 

แต่ท่านพี่ตอนที่อายุ 15 นี่...แจ่มแมวเลยค่า!!! รูปร่างของท่านพี่ตั้งแต่หัวจรดเท้าก็ยังเท่สุดๆ! ถึงตอนนี้จะยังไม่เจอท่านพี่ตอนอายุ 17 แต่ว่าท่านพี่ตอนนี้ก็หล่อกระชากใจแล้วค่ะ!

 

อะ แฮะๆ ขอบคุณมากค่ะ!” ฉันที่รู้สึกหงอยๆเมื่อกี้ ก็กลับมาสดชื่นอีกครั้ง ต้องแบบนี้สิตัวฉัน ฉันจะจมปักกับอดีตไม่ได้ ในเมื่อวันนี้ฉันพลาดไปฉันต้องเริ่มใหม่ภายในวันพรุ่งนี้

 

พอฉันจะเรียกชื่อของท่านพี่ ก็กลับเห็นสีหน้าที่ดูหม่นหมองของเขามองมาที่ฉัน เอ๊ะ...ไม่สบายหรอ? พอฉันจ้องหน้าเขากลับไปเขาก็เหมือนจะไม่สะทกสะท้านอะไรเลย เหมือนกับเขากำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่

 

แต่ว่านะ ตลอดเวลาทั้งปีที่ผ่านมา ฉันสังเกตมาซักพักแล้ว ทำไมแววตาของท่านพี่มันกลับเหมือนสัตว์ป่าที่ดูอันตรายตลอดเวลางั้นแหละ (บางครั้งก็ตาฝาดไปเห็นสีตาของเขาเปลี่ยนบ้างแหละ)

 

ท่านพี่ ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้นล่ะคะ?” ฉันทักถามท่านพี่ที่กำลังทำสีหน้าหมองๆเมื่อกี้

 

คำถามของฉันที่เมื่อกี้ จู่ๆเขาก็หลุดจากห้วงความคิดของเขาแล้วกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

 

...ไม่เป็นไรหรอก ฟิเลน่าไปพักเถอะนะ เพิ่งกลับมาเหนื่อยๆละสิ เดี๋ยวเจอกันตอนทานข้าวเย็นนะท่านพี่พูดพร้อมกับดันหลังฉันให้กลับไปที่ห้องเพื่อพัก พอฉันออกจากห้องของท่านพี่เขาก็ปิดประตูทันที

 

“???...ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่าเนี่ย

 

★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★

 

"ฮัดชิ้ว!" ฉันจากออกมาด้วยความรู้สึกหนาว จากลมที่พัดเขามาจากไหนไม่รู้ 


ทางเดินของคฤหาสน์ที่ปูด้วยพรมสีแดงตามทางเดินยาว ฉันที่กำลังเดินคอตกด้วยความเหนื่อยล้า มันเป็นเวลาที่ทุกคนจะเข้าสู่ห้วงนิทรา ไม่เว้นแต่พวกสัตว์หรือสิ่งมีชีวิตใดๆ แต่ที่น่าแปลกคือ ทุกคนมักจะสงสัยว่าทำไมฉันถึงต้องออกมาตอนกลางคืนอีกแล้ว

 

ขอเล่าก่อน...คือ...หลังจากที่พวกเรารู้เรื่องที่ท่านพี่จะเข้าศึกษาที่โรงเรียนเวทมนตร์ จึงจัดงานเลี้ยงอำลาและฉลองท่านพี่ก่อนที่เขาจะเดินทางออกจากคฤหาสน์ในวันพรุ่งนี้ตอนเช้า

 

แล้วทุกคนที่รู้ๆกันอยู่แล้วว่าฉันไม่ได้เป็นสาวอายุน้อยๆ แต่เป็นคุณป้าอายุ 34 ที่อยู่ในร่างของเด็กอายุ 13 เท่านั้น แต่นั่นแหละ มันทำให้มันสมองที่ถึงตัวจะเป็นเด็กแต่สมองเป็นผู้ใหญ่ของฉันทำให้คิดอะไรดีๆออก ฉันจึงแอบปลีกตัวออกมาจากวงเฉลิมฉลองนั่น

 

จนถึงตอนนี้ไอ่ของที่ว่านั่น ฉันก็เพิ่งได้มันมาเมื่อตะกี้นี่เอง ตอนนี้ฉันต้องเอาของนี่ไปให้ท่านพี่ที่ห้องของเขาก่อน ทุกคนอาจจะคิดว่าทำไมถึงไม่ให้พรุ่งนี้เช้า

 

เอาจริงๆคือ...ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะตื่นไปส่งเขาไหวหรือเปล่า เพราะวันนี้ฉันเหนื่อยไปมากแล้ว ทางที่ดีฉันควรให้เขาในตอนที่ฉันยังตาสว่างยังจะดีซะกว่าอีก แล้วอีกอย่างคือเขาเป็นคนที่นอนดึกอยู่แล้ว อิจฉาเหมือนกันแฮะ ที่นอนอ่านหนังสือดึกๆๆด้โดยที่สายตามันไม่เสียเนี่ย...

 

ในขณะที่ฉันกำลังขบคิดเรื่องพวกนี้อยู่ ฉันก็ได้เดินตามทางเดินมาจนถึงหน้าห้องของท่านพี่พอดี ฉันยืนถอนหายใจแรงๆ เพื่อเช็คความเตรียมพร้อม หลังจากนั้นฉันก็เคาะประตูห้องของเขา

 

ท่านพี่คะ?  ตื่นอยู่หรือเปล่าฉันยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆประตู และกระซิบถาม

 

แกร๊ก..

 

ฉันได้ยินเสียงกลอนประตูปลดล็อคออก ฉันถอยออกมาจากประตูเล็กน้อย จากนั้นประตูก็เปิดออก ทำให้เห็นคนที่มาเปิดประตูให้ฉันด้วยแสงไฟสลัวๆจากตะเกียงที่เขาถืออยู่

 

ฟิเลน่า? มาทำอะไรดึกๆดื่นๆน่ะ” ท่านพี่มายืนอยู่หน้าประตูพร้อมกับตะเกียงที่อยู่ในมือและสิ่งที่สะดุดตาที่สุด...ผ้าคลุมสีแดง... อุฟ เหมือนหนูน้อยหมวกแดงเลย!

 

ชู่! ท่านพี่ ขออนุญาตเข้าไปข้างในก่อนนะคะฉันพยายามให้ท่านพี่เงียบเสียงที่สุด

 

 เพราะถ้าเกิดท่านพ่อหรือท่านแม่ คนใดคนหนึ่งตื่นขึ้นมา ฉันจะต้องโดนบ่นเรื่องแอบลักลอบเข้าห้องคนอื่นยามวิกาลแน่ๆ! บ่นฉันยังกะจะให้ฉันเป็นโรคจิตให้ได้เลยนะ

 

พอฉันเข้าไปในห้องของท่านพี่ ฉันก็ไปนั่งลงตรงปลายเตียงของเขาทันที ท่านพี่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูเมื่อกี้ ก็เดินเข้ามานั่งข้างๆฉัน แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา

 

มานี่มีธุระอะไรล่ะท่านพี่พูดขึ้นมาพร้อมกับวางตะเกียงที่ถืออยู่ไปไว้ตรงโต๊ะ

 

นี่ๆ ท่านพี่คะ หนูให้นะฉันยื่นของที่ฉันมาทั้งวันให้ท่านพี่ เจ้าสิ่งนั้นคือ อควาพรามาเรีย

 

มันคือดอกไม้น้ำแข็งขนาดเล็กทีสามารถเป็นสิ่งเตือนความปลอดภัยของเจ้าของ ถ้าเกิดมีสิ่งที่อันตรายเกิดขึ้นกับคนที่ครอบครองล่ะก็ มันจะมีละอองเล็กๆเหมือนดาวประกายระยิบระยับอยู่ (จินตนาการเหมือนผงพิกซี่ในทิงเกอร์เบลนั่นแหละ)

 

หนูทำเป็นเข็มกลัดให้ท่านพี่ติดเอาไว้แล้ว เพราะฉะนั้นท่านพี่ไม่ต้องเหงานะ! เดี๋ยวหนูจะส่งจดหมายไปให้ทุกอาทิตย์เลย!” ฉันยื่นอควาพรามาเรียให้ท่านพี่

 

ท่านพี่หยิบมันขึ้นไปดู ก่อนที่จะเผยรอยยิ้มด้วยความวางใจออกมา (พักนี้ท่านพี่จะยิ้มบ่อยเกินไปแล้วนะ)

 

''หวังว่าท่านพี่จะชอ-"  ฉันที่ยังพูดไม่ทันสิ้นประโยค ท่านพี่ก็จับไหล่ฉันแล้วผลักร่างของฉันเข้าหาตัวของเขา นะ นี่มันกอด!!!!! 


          ฉันที่รวบรัดสถานการณ์แทบไม่ทัน จึงพยายามจะผลักฉันออกจากกอดของเขา แต่พอยิ่งจะออกห่างจากเามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งเพิ่มแรงกอดขึ้นมาเท่านั้น เอาไงดีล่ะ ฉันควรจะกอดเขาตอบมั้ย??? 

 

รู้มั้ยฟิเลน่า...ตั้งแต่พี่รู้จักเธอ ตั้งแต่นั้นมาพี่ก็เริ่มเข้าใจความรู้สึกของตัวเองมากขึ้น” ท่านพี่กระซิบข้างหูของฉัน ลมหายใจของเขามันตีกับหูของฉันจนร้อนผ่าว


...คะ?”  ฉันที่ไม่เข้าใจความหมายที่เขาสื่อออกมาเมื่อตะกี้ จึงได้เพียงแค่ตอบรับคำพูดของเขาเมื่อกี้เท่านั้น 




"ขอเพียงแค่นี้ พี่ก็พอใจแล้วล่ะ...." ท่านพี่พูดพร้อมกับเอาหน้าซบไหล่ของฉัน ฉันที่กำลังมึนๆอึนๆจนไม่รู้ว่าจะทำอะไร



            เขาที่ดูเหมือนจะสื่อความรู้สึกอะไรซักอย่างให้กับฉันนะ แต่มันเป็นเพียงความรู้สึกที่เขามีให้ต่อฉัน ฉันจึงไม่รู้ว่าความรู้สึกของเขาที่จะสื่อมาให้คืออะไรกันแน่ 


ไอ่สถานการณ์นี่มัน....มันเหมือนกับตอนที่เล่นรูทกาเร็ธในเกมเลยนิ! มันเป็นฉากที่นางเอกให้กำลังใจกับกาเร็ธตอนที่เขาท้อเรื่องวีรกรรมของน้องสาวของเขา (บักฟิเลน่า ตัวร้ายนั่นแล...) ตอนนั้นที่กาเร็ธหมดความอดทนจึงกอดนางเอกเข้า 


เอาไงดี;;; ถ้าเป็นนางเอกในเกม นางจะคอบปลอบใจและให้กำลังใจเขา แต่ในเหตุการณ์นี่มันคือฉัน ที่เป็นนางร้ายนี่สิ! ตอนนี้ฉันควรจะทำในแบบที่ฉันทำเมื่อโลกก่อนสินะ!


"ทะ ท่านพี่ ไม่ต้องเศร้านะคะ" ฉันพยายามจะไม่ให้พูดติดอ่าง ท่านพี่ที่เงียบไปเมื่อกี้ กอยู่ๆก็มีเสียงคิกคักขึ้นมา หะ หัวเราะ?



เธอนี่นะ ดูเหมือนคนที่จะเข้าใจอะไรทุกอย่างแท้ๆ แต่เพียงแค่เรื่องนี้เท่านั้นที่เธอแทบจะไม่เข้าใจสินะท่านพี่คลายอ้อมกอดเมื่อกี้ออกให้ฉันได้ขยับเขยื้อนอย่างอิสระ


"งะ งั้นหนูขอตัวกลับห้องก่อนนะคะ!" ฉันว่าแบบนั้น จึงรีบลุกพรวดออกมาจากที่นั่งเมื่อกี้ แล้วก็รีบกลับห้องของฉันทันที สิ่งที่ฉันแทบไม่เข้าใจงั้นหรอ??? มันคืออะไรกันล่ะ???

 

ในคืนนั้นฉันแทบจะนอนไม่หลับเพราะสิ่งที่เขาบอกฉันมา มันทำให้ฉันเก็บไปคิดมากต่อในห้องของฉัน แต่ด้วยความเหนื่อยหรืออะไรซักอย่าง ทำให้วันรุ่งเช้าฉันแทบจะจำคำพูดของเขาเมื่อคืนแทบไม่ได้....

 

 

★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★

 

เวลาผ่านไปพรุ่งนี้เช้าก็มาถึง

 

ฉันกับไคลด์ ท่านพ่อ ท่านแม่ ก็มาส่งท่านพี่เดินทางไปศึกษาที่โรงเรียน ทุกคนต่างอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตัวแสดงความยินดีที่ได้เข้าศึกษาและมาบอกลากันทั้งสิ้น

 

อยู่ที่นั่นตั้งใจเรียนนะกาเร็ธท่านพ่อจับไหล่ท่านพี่ด้วยความภาคภูมิใจ ผิดจากท่านแม่ที่ร้องไห้ฟูมฟายจนแทบจะไม่เหลือสภาพ

 

อึก ฮึก ...แม่คงจะคิดถึงลูกมากแน่ๆ

 

ครับ เดี๋ยวผมจะส่งจดหมายมาให้นะครับท่านพี่พยายามพูดกับท่านแม่ เพื่อให้ท่านแม่สงบลงจากการร้องไห้สะอึกสะอื้น

 

ท่านพี่ครับ ขอบคุณที่คอยให้คำแนะนำปรึกษาครับไคลด์ยื่นมือไปทางท่านพี่ ท่านพี่ที่เห็นดังนั้นจึงยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

 

อ่า ทางนี้ก็ขอบคุณเหมือนกันท่านพี่ตอบรับด้วยการจับมือของไคลด์ไป พวกเขาเป็นผู้ชายทั้งคู่ เรื่องแบบนี้เลยเป็นเรื่องที่น่าภูมิใจมากสินะ สุดยอดเลย...ความสัมพันธ์ของลูกผู้ชายเนี่ย

 

ฟิเลน่าท่านพี่กวักมือเรียกฉันไปหา พอฉันเห็นแบบนั้นก็เลยเดินไปตามสัญญาณ

 

ขอบคุณที่ผ่านมานะท่านพี่ยื่นมือมาเหมือนกับที่ไคลด์ทำเมื่อกี้ อ่อ...อยากจับมือกันก่อนไปงั้นหรอ

 

ค่ะ! ท่านพี่ก็รักษาตัวด้วย-ระหว่างที่ฉันกำลังเอื้อมมือเพื่อไปจับมือของท่านพี่

 

ท่านพี่ก็มาคว้ามือของฉันไว้ แล้วดึงตัวฉันเข้าไปในกอดของเขา

 


พี่รักฟิเลน่านะเสียงกระซิบของท่านพี่ ที่เขาแนบมาใกล้ใบหูที่ทำให้ฉันเพียงคนเดียวที่ได้ยิน มันชวนทำให้จี๊กจี้และตกตะลึงกับสิ่งที่เขาทำ

 

รัก? แบบไหนกัน? แบบพี่น้อง ครอบครัว? หรือว่ารักแบบ....

 

ตอนที่ฉันกำลังสับสนกับสิ่งที่ท่านพี่พูดออกมา ท่านพี่ก็จับไหล่ของฉันแล้วดึงออกให้ห่างจากตัว เขาทำท่าดีใจยกใหญ่

 

ฉันนำหน้านายไปแล้วนะท่านพี่หันไปมองไคลด์ที่กำลังตกตะลึงกับเมื่อกี้ พอไคลด์ได้ยินก็หน้าถอดสีไป

 

หลังจากนั้นท่านพี่ก็ได้ขึ้นรถม้าไป ฉันที่เงิบๆอยู่เมื่อกี้ก็ได้สติกลับมา อะไรของเด็กคนนั้นกัน!? ไปรู้คำพวกนี้มาจากที่ไหนกัน ระ...หรือว่า ฉันเผลอไป 'ปักธงเขาเข้า??? ไม่หรอกมั้ง!! ฉันเป็นป้าแก่แล้วเขาคงไม่สนฉันหรอก เอ๊ะ แต่ฉันอยู่ในร่างเด็กนี่นา ไม่น้า...คงรักเราแบบครอบครัวอยู่แล้วล่ะ คนอย่างท่านพี่กาเร็ธแล้ว ไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่าครอบครัวแน่นอน!

 

          ท่านพ่อและท่านแม่ ที่ยืนมองเมื่อกี้ก็มาตบไหล่ฉันเบาๆ พร้อมกับพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ‘มันเป็นการตัดสินใจของลูกนะ’ พอพวกท่านทั้งสองพูดจบ พวกเขาก็เดินกลับเข้าคฤหาสน์ไปทั้งอย่างงั้น ปล่อยให้ฉันกับไคลด์ที่อยู่หน้าประตูงงๆกันเอง

 

เอ่อ ไคลด์ พี่ว่าเรากลับเข้าบ้านกันดีหว่านะ

 

...ครับ” ไคลด์ทำเสียงนิ่งๆก่อนที่จะตอบตกลงแล้วเดินเข้าคฤหาสน์ไปทั้งแบบนั้น อะไรเนี่ยเด็กพวกนี้ หรือว่าไคลด์จะเหงาเพราะท่านพี่ที่เป็นผู้ชายคนเดียวในคฤหาสน์ไปอยู่ที่อื่น

 

          ฉันมองไปทางซินเซียที่ยืนอยู่ตรงประตูเมื่อกี้ เธอก็ทำหน้าเหนื่อยหน่ายพร้อมกับหนักใจ ผสมปนเปจนกลายเป็นเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่

 

ดิฉันเหนื่อยใจแทนนายน้อยไคลด์เลยค่ะ...” เธอเอามือของเธอจิ้มไปตรงระหว่างคิ้ว อะไรกันเนี่ยคนบนโลกนี้ ขนาดมาอยู่ที่นี่ 7 ปี ฉันยังไม่เข้าใจความรู้สึกของพวกเขาเลย!


============================================================================================


แฮร่!!!! สวัสดีค่ะทุกคน ตอนนี้จะเป็นตอนหนึ่งก่อนที่ฟิเลน่าจะได้เข้าเรียนค่ะ ถ้าเกิดถามว่าไรต์อวยคู่ไหน คือ...เอาตริงๆไรต์ชอบคู่พี่น้องมากกว่า////// แต่คูอื่นไรต์ก็ชอบนะ ถถถถถ 


โอ๊ะ อีกเรื่องหนึ่งคือ...ไรต์เปลี่ยนปกนิยายใหม่ค่าาาาา นี่เลย! ทั้งภาพทั้งปกในตอนนี้ไรต์ใช้เมาส์ปากกาวากแล ถถถถ โอเคกว่าวาดเมาส์หนูเยอะๆๆๆๆ

 


ถถถถถถ ชอบมากกกกก พอดีได้ยืมเมาส์ปากกาจากเพื่อนมา เลยถือโอกาศเปลี่ยนปกแม่มเลยค่ะ!!!! และก็ขอขอบคุณผู้อ่านทุกๆคนนะคะที่ยังติดตามอ่านกันจนถึงตอนนี้! ดาเบ๊ะ!


  


เลขสวยมาก....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 259 ครั้ง

334 ความคิดเห็น

  1. #304 ladolceblue (@pimmyzxxx) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 11:05
    ไม่ฮาเร็มได้มั้ยยยยย
    #304
    0
  2. วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 16:24
    เหมือนจะพบคนไร้ประสบการณ์ความรัก 1 อัตรา ความสามารถพิเศษคือทำให้คนเชียร์และคนที่แอบชอบเพลียใจ ฟิเลน่านั่นเอง!
    #301
    0
  3. #285 maytawarin (@thadsanee270316) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 22:32
    นิยายสนุกค่ะ เราเห็นมีคนบอกว่าอายุ30กว่าเเต่นิสัยเด็กๆอะไรเเบบนี้เราว่าไม่เเปลกนะ คนรู้จักเราคนนึงอายุ40กว่าเเล้ว เขาก็เเบบนางเอกนี่เเหละ อินโนเซ้นเรื่องความรัก อายุมันไม่เกี่ยวกับวุฒิภาวะนะบางที
    #285
    0
  4. #258 Amarry (@Amarry) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 00:43
    นี่ไงความย้อนแย้งของนาง บอกแต่ว่าตัวเองเป็นป้าแก่ แถมเรื่องโฮชิก็ผ่านมาแล้ว ถึงจะไม่เคยมีประสบการณ์ความรัก แต่ด้วยอายุ อาชีพ วุฒิภาวะ และสังคม เรื่องแค่นี้มันไม่ยากที่จะเข้าใจเลยนะ เพลียกับนางมาก

    พูดถึงคำพูดของท่านพี่ตอนกลางดึก แค่อ่านก็รู้แล้วว่าน้อยใจนาง สื่อขัดๆว่าพี่ไม่ได้สำคัญสินะงั้นก็ไม่ต้องสนใจหรอก แต่นางก็ยังแอ๊บใสซื่อบริสุทธิ์ไม่เก็ทไปอีกกกก

    ตรงๆเลยว่านางให้ความสำคัญกับคนอื่นรอบตัวมากกว่าคนในครอบครัวทุกคน นางมักจะเมินเฉยกับคนในครอบครัว แล้วดี๊ด๋าระริกระรี้กับคนอื่นเสมอๆ ก็เข้าใจว่าไม่ใช่ครอบครัวที่แท้จริง แต่อยู่มาตั้ง 7 ปี ไม่ใช่เพราะครอบครัวนี้หรอเธอถึงยังมีความสุขอยู่ได้ ปากก็บอกว่ามีความสุขกับครอบครัวนี้แต่การกระทำกับสิ่งที่ไรท์สื่อผ่านตัวนางสวนทางกันมาก เพราะนางไม่มีความใส่ใจคนในครอบครัวเลย แย่มากกกก

    อีกอย่าง ขณะที่นางพร้อมกอดคนอื่นไปทั่วโดยอ้างว่านางคือป้าแก่มองเด็กๆ แต่กับคนในครอบครัวที่อยู่ด้วยกันตลอด 7 ปี นางกลับทำตัวไม่ถูกจนดูเหมือนแสดงออกถึงความรังเกียจไม่ชอบใจ ซึ่งไม่เมคเซ็นเลย
    อะไรคือการตกใจที่ถูกพี่ชายกอด ทำท่ารังเกียจใส่พี่ชายแบบนั้น ก็เข้าใจว่าตกใจอ่ะนะแต่เกินไปรึเปล่า ถ้านี่เป็นกาเร็ธคงโคตรน้อยใจเลย ลึกๆแล้วเป็นไปไม่ได้หรอกที่กาเร็ธจะไม่รู้สึกว่าน้องสาวอยากผลักตัวเองออกไป แบบอย่ามาแตะต้องนะ!! แบบนั้น แต่ก็มองข้ามและกลับมาคิดแง่ดีว่าน้องคงตกใจ
    และอะไรคือการที่นางไปกอดคนอื่นเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา

    พูดถึงการปักธง ยังคงยืนยันเหมือนเดิมว่า เคมีกับกาเร็ธแรงมาก แต่เพราะความเป็นพี่น้องมันเลยออกจะไม่ถูกต้อง ส่วนไคลด์ต้องรุกกว่านี้ เคมีน่าจะสูง
    แต่ไม่ว่านางจะปักธงใครต่อใครไปทั่ว คนที่คู่กับนางควรเป็นตัวละครลับในเกมจะดีกว่าตัวเลือกดาดดื่นที่มีอยู่แล้วมากกกกก
    #258
    2
    • #258-1 Anndy1991 (@Anndy1991) (จากตอนที่ 16)
      22 กันยายน 2562 / 13:27
      เห็นด้วย​สุด​ๆ​ นางเอกขาดอายุสมอง
      #258-1
    • #258-2 ladolceblue (@pimmyzxxx) (จากตอนที่ 16)
      20 ตุลาคม 2562 / 11:05
      เห็นด้วยค่า
      #258-2
  5. #195 hinahimeeee (@hinahimeeee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 01:55
    ซื่อบื้อเกิ๊นนน ในความเป็นจริงควรดูออกนะ คือก็ผ่านเรื่องโยชิมาแล้วด้วยอ่ะ...
    #195
    0
  6. #117 Sodaxzaza2549 (@Sodaxzaza2549) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 20:51
    เลขสวยมากค่ะ.......
    #117
    0
  7. #110 :)) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 11:16

    ซื้อบื้อไปไหมอ่า ?

    ไหนว่าอายุ30กว่า อาชีพการงานก็ดี

    ไม่น่าจะมาคีฟลุคอินโนเซ้นขนาดนี้นะ

    #110
    0
  8. #84 Dar699699 (@Dar699699) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 15:01
    บางครั้งนางก็ซื่อบื้อเกินไป
    #84
    0
  9. #53 pumakbawkaew326 (@pumakbawkaew326) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 21:11
    ท่านพี่หล่อมากก//สวยพี่สวยปกสวยมากพี่(♡˙︶˙♡)
    #53
    0
  10. #52 mizukoch (@mizukoch) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 20:41
    ปกใหม่สวยอะ
    #52
    0
  11. #51 purifonfung (@purifonfung) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 20:31
    โห่ววว เลขสวยจริงๆด้วยค่ะ•o•
    #51
    0
  12. #50 masterbee2 (@masterbee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 20:31
    ชอบมว้ากกเลยเรื่องนี้
    #50
    0
  13. #49 IMYOURENIGHTMARE555 (@auncha2005) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 20:28
    #สวยพี่สวย
    #49
    0