Prince's Heart เกิดใหม่ทั้งทีขอชีวิตดีๆ ที่ไม่ใช่นางร้าย!

ตอนที่ 24 : Chapter : 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,444
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 194 ครั้ง
    28 ก.ย. 61

บทที่ 1

- Filena –

 

บรรยากาศมาคุโครตๆ!!

ความเดิมตอนที่แล้วในขณะที่ฉันกำลังจะเดินกลับโต๊ะก็มีมือปริศนามาโอบเอวฉันไว้ ซึ่งแน่นอนว่าฉันก็รู้อยู่ว่าเป็นมือของเจ้าชายอันดับ2ของอาณาจักร เรย์ เอนริค ที่เป็นคู่หมั้นของฉัน(ถึงไม่อยากได้ก็เถอะ) ได้เข้ามาคุยด้วย พอคิดว่าถ้าคุยต่อไปแบบนี้ต้องแย่แน่ๆจึงชวนไปทานอาหารที่โต๊ะด้วย แต่ทว่ากลับมีหญิงสาวนามเชอร์เบเข้ามาแทรกจนกลายเป็นสงครามระหว่างสองคนนั้นไปเสียแล้ว...

 

ฉันที่กำลังมองดูพวกเขาสองคนจิกกัดกันทางสายตา ตอนนี้ฉันเหมือนได้ยินเสียงฟ้าผ่ากลางการต่อสู้ของพวกเขาเหมือนๆในอนิเมะเลยค่ะ

 

เอ่อ...พวกคุณคะ ฉันเองก็ไม่ได้หิวอะไรเยอะก็จริงเถอะ แต่ว่าถ้ามามัวแต่ทะเลาะกันแบบนี้มันดึงดูดความสนใจคนอื่นๆเขานะ ขอร้องล่ะนะ เห็นใจป้าอย่างฉันหน่อยเถอะ! จะหนีไปไหนก็ไม่ได้ด้วย...ก็เล่นโดนเชอร์เบเกาะหนึบซะขนาดนี้ อีกทั้งแรงของเธอยังถึกพอๆกับซินเซียอีกด้วย มีหวังดีไม่ดีกระดูกต้นแขนของฉันอาจจะหักเพราะพยายามสะบัดแขนออกแน่ๆ(แค่คิดก็เจ็บแล้วค่ะ)

 

ย ยังไงก็เถอะนะ จะไปกินด้วยกันทั้งสองคนก็ได้ ยิ่งคนมีเยอะยิ่งสนุกนี่นา นะ?” ฉันพยายามจะเกลี้ยกล่อมพวกเขาที่ดูเหมือนจะทะเลาะอะไรกันไม่รู้ แต่ว่าถ้าปล่อยไว้แบบนี้เดี๋ยวซักพักคงมีอีเวนต์ฆาตกรรมหมู่เกิดขึ้นแน่ๆ...

 

...นั่นสินะ งั้นฉันขอตัวไปเอาอาหารก่อนแล้วกันนะเรย์พูดแบบนั้นก่อนที่จะกลับหลังไปเลือกอาหารเพื่อที่จะกินด้วยกัน ซึ่งแน่นอน...พอออกห่างจากฉันซักพักหนึ่งก็จะมีเหล่าแฟนคลับสาวหรือขุนนางคนอื่นๆเข้ามารุมเป็นที่แน่นอน

 

เฮ้อ~ กำจัดปัญหาไปได้อีกหนึ่งราย

 

นี่ๆ ฟิเลน่าอยู่ๆฉันที่กำลังถอนหายใจอย่างโล่งอกออกมา เชอร์เบก็ดึงแขนเสื้อของฉันเหมือนกับว่ามีเรื่องจะคุยให้ฉันฟัง

 

อืม? มีอะไรหรอเชอร์เบ?” ฉันมองเธอที่ส่วนสูงต่ำกว่าฉันนิดหน่อยไม่ถึง 2 เซนๆ กำลังมองฉันเหมือนกับมีเรื่องอะไรบางอย่าง

 

ฉันขอไปทำธุระแป๊ปหนึ่งได้มั้ย เดี๋ยวฉันจะไปหาที่โต๊ะเองก็ได้ เชอร์เบพูดแบบนั้นพร้อมกับพนมมือขึ้นเหนือหัว จากนั้นเธอก็ออกตัววิ่งไปที่ไหนไม่รู้

 

ฉันถอนหายใจอย่างเอือมระอาเมื่อเห็นสภาพของฉันในตอนนี้ คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตสุขสบายอยู่กับทุกคนที่เป็นเพื่อกันสมัยเด็ก และคอยดูการเติบโตของคุณนางเอกเวลาเลือกจีบในหมู่เด็กๆพวกนี้ซะอีก

 

เอาอีกแล้วนะ ยัยคนนั้นน่ะเสียงเจี๊ยวจ๊าวที่สุดแสนน่ารำคาญ...มันดังขึ้นมาในขณะที่ฉันกำลังยืนรอสองคนนั้นเพื่อนำทางไปยังโต๊ะ

 

ตามฉบับเกมเป๊ะเด๊ะ ถึงจะไม่ใช่นางเอกหรือผีสางอันใด ก็ต้องไม่พ้นกับ นกจอมนินทาของใครแต่ละคน มันมาทุกที่แหละที่มีโอกาส ฉันเริ่มเข้าใจบรรยากาศในอนิเมะแล้วสิว่าไอ่การนินทาแบบนี้คนอื่นๆนี่จะไม่ได้ยินได้ไง (โครตไม่เมคเซนส์)

 

ฉันทำเป็นว่าไม่ได้ยินแล้วปล่อยให้คนเหล่านั้นนินทากันไปเรื่อยๆ พอฉันเหลือบมองดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าใครกันนะที่ใจกล้าได้รับโล่ทองแห่งปีไป ปรากฏว่ามันคือเหล่าลูกสมุนของฟิเลน่าในเกม แต่ว่าตอนนี้คนที่รับตำแหน่งเป็นหัวโจกคือผู้หญิงลอนที่ดูพะรุงพะรังและหยิ่งยโสพอๆกับฟิเลน่าเจ้าเก่า

 

แม่หมออะไรกัน...เป็นแค่ยัยจอมเรียกร้องความสนใจชัดๆ

เห็นว่าเป็นลูกคนใหญ่คนโตเข้าหน่อยก็หลงตัวเองเข้าไปอีก

ใช้ตำแหน่งมาเรียกร้องความสนใจจากเจ้าชายงั้นเหรอ น่าขำจริงๆ

 

เสียงหนึ่งเสียงสองดังขึ้นเมื่อมีผู้ที่เริ่มจุดไฟเผา พวกคนที่เหลือเป็นเพียงแค่ฟืนที่คอยเอาเติมเชื้อเพลิงให้แรงขึ้นเพียงเท่านั้น คำนินทาเหล่านั้นเอาเข้าจริงฉันก็เคยเจอมันมาก่อนเมื่อโลกก่อนน่ะนะ เรื่องแบบนี้ภูมิคุ้มกันของฉันมีพอที่จะต้านมันไม่ให้สะทกสะท้านจิตใจ

 

แต่ว่านะ....คำนินทาเหล่านั้นสำหรับฉันแล้ว...มันคือ บันไดชั้นดีสำหรับฉันเลยล่ะ

 

ฉันหันไปส่งสายตาให้กับพวกผู้หญิงพวกนั้น ฉันมองพวกเธอด้วยสายตาที่เป็นมิตรและระบายยิ้มออกมาเพื่อเป็นมารยาท แต่ว่ารอยยิ้มของฉันที่ให้กับพวกนางต้องเป็นรอยยิ้มนางร้ายอยู่แล้ว...พอพวกเธอเห็นรอยยิ้มของฉันปุ๊ป ใบหน้าที่ดูเติมด้วยแป้งจนซีดอยู่แล้วก็ยิ่งซีดลงไปกว่าเดิม

 

หนึ่งในนั้นหันมาทำหน้าเชิงไม่พอใจ ก่อนที่กลุ่มนั้นจะกระจัดกระจายกันไปจนแทบจะไม่เห็นกลุ่มนินทาเมื่อกี้

 

ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆซักวันเด็กพวกนั้นคงเข้าใจเองล่ะมั้ง...

 

ฉันพลางคิดในใจมองเหล่าเด็กลูกขุนนางที่กระจัดกระจายกันไปเรื่อย เห็นแล้วมันดูตลกชะมัด...

 

.

.

.

หลังจากที่ฉันได้กลับมานั่งที่โต๊ะโดยมีเรย์ตามติดมานั่งทานอาหารกลางวันด้วย แต่ว่านะ...ทำไมแทนที่จะมาเจิมแค่ 1 คน กลับกลายเป็นว่ามีลิออนที่มานั่งด้วยกันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ด้วยนี่สิ

 

แต่ว่านะ...พอฉันกลับมาที่โต๊ะหลังจากที่ไปเลือกอาหารแค่แป๊ปเดียว...แล้วทำไมบนโต๊ะกลับกลายเป็นว่าพวกเขาทานอะไรไปกันแล้วล่ะ!!! ฉันยังไม่ทันได้ทานเลยด้วยซ้ำ แล้วอีกอย่างนะ! พวกนายทันไปเอาอาหารมาจากไหนเนี่ย!!!

 

อ่ะ พี่สาวกลับมาแล้วหรอ...ครับไคลด์ที่หันมาทางฉันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแบบฉบับน้องชาย ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อสายตาของเขามองไปทางเรย์ที่ยืนถือถาดอาหารข้างๆฉัน

 

สวัสดีตอนกลางวันนะครับเจ้าชาย ไม่คิดว่าจะมาได้นะครับเนี่ยไคลด์หันไปทักทายเรย์ด้วยท่าทางยิ้มแย้มแบบเป็นมารยาทสุดๆ แต่ว่านะนายจะเพิ่มระดับความจงเกลียดจงชังทางสายตาไม่ได้นะไคลด์...

 

ครับ เพราะว่าวันนี้ผมว่างพอดี ไม่เหมือนคุณไคลด์ที่ว่างอยู่ตลอดเวลาน่ะครับ น่าอิจฉามากเลยครับเรย์ยิ้มรับคำทักทาย แล้วพูดกับไคลด์เหมือนว่าสนิทกันมากๆ แต่ประโยคพูดของนายนี่ก็ไม่ใช่เสมอไปนะเรย์ เพราะไคลด์ยังมีงานทำอยู่ตลอดนะ;;;

 

ทะ- ทั้งสองคนนั่งคุยกันก่อนเถอะ นะ?” ลิออนที่พยายามจะห้ามปรามพวกเขา ก็ถูกสายตาที่บ่งบอกว่าไม่ต้องเข้ามายุ่งสวนกลับไปทันที มิซาเอลที่นั่งอยู่ข้างๆลิออนก็พยายามจะให้เขานั่งลงมองดูพวกไคลด์และเรย์กันเงียบๆ

 

(บ บรรยากาศชวนจิ้นชะมัด! ถึงฉันจะไม่ใช่สาววายก็เถอะ แต่แบบนี้มันน่ารักเกินไปแล้ว!!!!)

 

ฮะๆ พวกนายเนี่ยยังสนิทสนมกันไม่เปลี่ยนเลยนะฉันที่เห็นภาพเหล่านั้นก็หลุดขำออกมาเสียงดังพอควร ทั้งสองคนที่ได้ยินฉันพูดดังนั้นเขาก็มองหน้ากันซักพักแล้วหลบหน้าด้วยความรำคาญและน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะไม่พอใจออกมาจากลำคอ

 

ฉันค่อยๆนั่งลงมองพวกเขาที่กำลังคุยกันอย่างสนิมสนม ถึงมันจะดูแปลกๆที่ตัวละครหนุ่มๆที่จีบได้ในเกมมานั่งคุยกันแบบพี่น้องฉันมิตรแบบนี้แล้วรู้สึกเป็นอะไรที่น่าเหลือเชื่อมากสุดๆ ยิ่งมานั่งทานอาหารกับนางร้ายอย่างฉันด้วยแล้ว

 

(มันจะดีกว่านี้น้า ถ้าเกิดท่านพี่มานั่งทานตรงนี้ด้วย หรืออาจจะวุ่นวายกว่าเดิมก็ไม่รู้)

 

ปึก!—

 

อ๊ะ! ขอโทษค่ะฉันที่กำลังจะย่อตัวลงนั่ง ข้อศอกของฉันก็เผลอไปชนกับเอวของคนๆหนึ่งเข้า ฉันที่รู้สึกได้กับแรงกระแทกเมื่อกี้ก็ต้องหันหลังกับมาพูดขอโทษ

 

...?” คนๆนั้นหันมาทางฉันที่รู้ว่ากำลังพูดกับเจ้าตัวอยู่ เอ๊ะ? นั่นมันคนที่ช่วยฉันตอนจะล้มนี่...

 

เธอคนนั้นมองฉันด้วยความสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น ดูเหมือนเธอจะไม่รู้สึกตัวว่าศอกของฉันไปโดนเอวของเธอเข้า ก่อนที่เธอจะเดินไปเธอทำสัญลักษณ์มือออกมาว่าไม่เป็นไรแบบงงๆ แล้วเดินผ่านโต๊ะฉันไปทันที คนๆนั้น พักนี้เริ่มรู้สึกว่ามีตัวละครใหม่ๆมาเข้าใกล้มากกว่าที่คิดแฮะ...

 

มีอะไรงั้นหรือครับคุณฟิเลน่า?” ลิออนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเรย์ทักท้วงขึ้นมาด้วยความสงสัย ฉันที่ได้ยินจึงรับหันกลับมาหาเจ้าตัวทันที

 

อ่ะ ไม่มีอะไรหร-”

 

รอนานมั้ยฟิเลน่า?~ อยู่ๆเสียงของเชอร์เบก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง พอฉันรีบหันกลับไปมองด้วยความตกใจก็ต้องตะลึงกับร่างของเธอที่ดูยืนชิวๆอยู่ด้านหลัง

 

มะ มาเมื่อไหร่เนี่ย??? ทำยังกะผีแคสเปอร์เลยนะ?!

 

ชะ เชอร์เบ?? ทำไมถึงรู้ว่าฉันนั่งที่ไหนล่ะ??” ฉันถามเจ้าตัวออกไปในขณะที่กำลังยิ้มอยู่ ฉันพึ่งนึกได้ว่าฉันยังไม่ได้บอกตำแหน่งที่ฉันจะมานั่ง


พอฉันถามออกไปแบบนั้น เชอร์เบก็กระตุกเล็กน้อยแล้วทำท่าทางครุ่นคิดอยู่ซักประเดี๋ยว ก่อนที่เธอจะดีดดนิ้วเหมือนคิดอะไรออกแล้วหันกลับมาพูดกับฉันพร้อมกับรอยยิ้มขี้เล่น

 

อ่า นั่นไง! ฉันเห็นนายหัวขาวจากที่ไกลๆน่ะ ก็เลยคิดว่าฟิเลน่าอาจจะมานั่งที่นี่ไงล่ะ!” เชอร์เบพูดพร้อมกับเอานิ้วชี้ไปทางมิซาเอลที่กำลังจะตักขนมเข้าปาก

 

นายหัวขาว?...” มิซาเอลที่ได้ยินดังนั้นเขาก็หยุดทานขนมแล้วเอามือมาสัมผัสกับปลายผมที่ปิดหน้าของตัวเองแทน

 

(น่าสงสารเขานะคะ)

 

คนๆนั้น...ลิออนที่ดูเหมือนจะนั่งคอตกเมื่อกี้ ก็ต้องเงยหน้าขึ้นพร้อมกับใช้มือชี้ไปทางเชอร์เบอโดยไม่คุ้นหน้า

 

อื้ม ฉันมีชื่อว่าเชอร์เบ ยินดีที่ได้รู้จักนะ!” เชอร์เบพูดแบบนั้นพร้อมกับคว้ามือของลิออนที่ชี้มาทางเธอเมื่อกี้มาจับมือทักทายเหมือนกับว่ารู้จักกันมานาน

 

ลิออนที่จะตกใจกับสิ่งที่เชอร์เบทำก็ต้องทำตัวไปไม่ถูก เพราะว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จะมาจับเนื้อต้องตัวกับเจ้าชายของอาณาจักรอย่างสนิทสนมแบบนี้หรอก อย่าบอกนะว่าเชอร์เบไม่รู้ว่าลิออนคือราชวงศ์น่ะ;;;

 

ค คือว่านะเชอร์เบ ถึงจะดูไม่เหมือนก็เถอะแต่ว่าลิออนเป็นเจ้าชายนะฉันพยายามพูดเตือนให้เชอร์เบฟัง ดูเหมือนเจ้าตัวจะหันมาทางฉันแล้วพยายามจะสื่อว่า รู้อยู่แล้วอย่างนั้นแหละ


เอาล่ะครับ พวกเรามาทานอาหารกันเถอะนะครับไคลด์ตบมือเรียกสติของทุกๆคนให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม  เพื่อไม่ให้สถานการณ์มันยืดยาวไปมากกว่านี้

 

อาหาร?...หวา! จริงด้วยสิอาหาร! ฉันยังไม่ได้ไปเอามาเลยนี่นา!” เชอร์เบที่ยืนอยู่ข้างๆฉันก็ตะโกนออกมาด้วยความตกใจ จนทำให้ทุกๆคนหันมาทางเชอร์เบกันหมด

 

เอ๊ะ? มาที่โต๊ะอาหารเพื่อมานั่งทานด้วยกันแต่กลับไม่ได้นำอาหารมาด้วยกันเนี่ยนะ?

 

อ๊ะ งั้นแบ่งส่วนของฉันไปทานก็ได้นะฉันยื่นจานอาหารของฉันขึ้นเพื่อให้เชอร์เบดู แต่ว่าสิ่งที่ได้ตอบกลับมาคือเจ้าตัวยิ่งทำสีหน้าบูดบึ้งเหมือนกับเด็กที่ไม่พอใจอะไรซักอย่าง

 

ไม่เอาอ่ะ! ฉันไม่แย่งของคนอื่นทานหรอกนะ!” เชอร์เบพูดแบบนั้นพร้อมกับเบะปากมองบนใส่ ฉันที่พอเห็นแบบนั้นก็เหมือนกับภาพสะท้อนของเหล่าเด็กๆที่สถานกำพร้าซ้อนทับเข้ามาเลยแฮะ...

 

อา งั้นเดี๋ยวฉันจะไปส่งเอาอาหารให้ดีมั้ย?” ฉันยื่นข้อเสนอให้กับเชอร์เบที่กำลังทำแก้มพองเหมือนปลาปักเป้าอยู่ พอเจ้าตัวได้ยินดังนั้นก็มองหน้าฉันพักหนึ่งแล้วคลี่ยิ้มออกมาเหมือนเด็ก


ฉันอาสาที่จะพาเชอร์เบไปเอาอาหาร เพราะถ้าเกิดคนในคนหนึ่งในกลุ่มเสนอตัวจะไปส่งแทนล่ะก็...มีหวังคงมีพวกสาวๆมารายล้อมกันให้สิ้นจนในที่สุดต้องไม่ได้มานั่งทานข้าวเหมือนตอนนี้แน่;;;


งั้นเราไปกันเถอะ!” เชอร์เบว่าแบบนั้นพร้อมกับจับมือของฉันและพาฉันออกห่างจากโต๊ะ แต่ก่อนที่ฉันจะออกมา ฉันกลับสัมผัสได้ว่าสายตาของพวกเขาที่นั่งมองเชอร์เบอยู่ตรงโต๊ะดูไม่พอใจสุดๆ...ทำไมกันนะ;;;

.

.

.

♫♫~ระหว่างที่ฉันและเชอร์กำลังเดินกลับมาพร้อมกับถาดอาหารใบใหญ่ของเชอร์เบ แต่สิ่งที่ฉันเห็นอาหารของเธอกลับมีแค่ขนมปังกับกาแฟเพียงแค่นั้น ฉันไม่รู้ว่าเธอไม่หิวหรือกินน้อยกันแน่ แต่อาหารที่มีปริมาณน้อยแบบนี้มันก็....

 

♫~ อ่ะ ขอโทษน้า รำคาญหรือเปล่า?” เชอร์เบที่ฮัมเพลงอยู่เมื่อกี้ก็หยุดลง แล้วหันมาถามความรู้สึกฉันที่กำลังเดินอยู่ข้างๆเธอ

 

อืม ไม่หรอก ออกจะเพลินด้วยซ้ำฉันหันไปยิ้มให้กับเธอที่ดูสนุกสนาน พอเธอได้ยินดังนั้นก็ยิ้มกลับมาให้แล้วเริ่มฮัมเพลงต่อ

 

(เป็นเด็กที่ดูกระปรี้กระเปร่าจริงๆเลยน้า)

 

"จะว่าไปเชอร์เบ แค่นั้นมันจะอิ่มหรอ? ถ้ายังไงก็ควรหยิบจำพวกผลไม้มาหน่อยก็ดีนะ" ฉันเสนอแนะให้เชอร์เบไป เพราะเธอเป็นหัวกน้าห้อง เรื่องแบกงงแบกงานก็ต้องทำด้วยตัวเอง หนำซ้ำยังมาเป็นผู้ช่วยสภานักเรียนอีก มันต้องใช้พลังในการใช้ชีวิตประจะวันอยู่แล้วด้วย


"อือ เชอร์เบถึงจะไม่กินอะไรก็อยู่ได้สบายเลยล่ะ" เชอร์เบว่าอย่างนั้นพร้อมกับส่ายหัวปฏิเสธข้อเสนอแนะของฉัน อ่า...เด็กคนนี้นี่ดูยังไงๆก็เหมือนกำลังเลี้ยงเด็กอายุ 7 ขวบอยู่เลยน้า


อ๊ะ! จริงสิ! ฟิเลน่าจะว่าไปเมื่อกี้พวกเข-

 

เพล้ง!!!

 

ทันทีที่ประโยคพูดของเชอร์เบยังไม่จบ จู่ๆก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ จากนั้นนิ้วมือที่ติดเล็บยาวๆทุกนิ้วของเธอก็ปัดลงไปที่ถาดอาหารชองเชอร์เบต่อหน้าต่อตา ขนมปังที่ตกลงสู่พื้นพร้อมกับแก้วกาแฟที่ตกลงแล้วแตกกันกระจัดกระจายไปทั่ว มันทำให้ฉันอึ่งไปชั่วณะ

 

เมื่อกี้...จงใจทำนิ!

 

เอ๊ะ....?” เชอร์เบที่เห็นถาดอาหารของตัวเองตกลงสู่พื้น ก็ต้องตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อเชอร์เบเงยหน้าขึ้นมา ก็พบว่ามีหญิงสาวตาคมที่ดูไม่เป็นมิตรสุดๆใช้พัดสีแดงดูฉูดฉาดปิดบังรอยยิ้มที่ดูสะใจไว้หลังพัด

 

ไงจ๊ะยัยผู้หญิงหน้าโง่คำทักทายที่ได้ยินอออกมาจากหลังพัดดูไม่น่าพอใจสุดๆ หลังจากที่เธอพูดไปก็มีผู้หญิงอีก 2-3 คนล้อมเราไว้ ทั้งที่ที่นี่คือโรงอาหารแท้ๆ แต่กลับทำเรื่องที่ดูไม่ปลอดภัยแบบนี้ แสดงว่าพวกเขากลุ่มนี้มีอำนาจอยู่พอสมควรแน่ๆ

 

นี่คุณ...ต้องการอะไรกันคะ? ถึงต้องมาปัดอาหารของเพื่อนฉันกัน?” ฉันเดินเข้าไปขวางหน้าเชอร์เบไว้ แล้วใช้สายตานางร้ายนี่ขู่พวกเธอไปพร้อมๆกัน แต่ดูเหมือนกึ๋นของพวกเธอจะใช่เล่น ถึงตอนแรกพวกเธอจะตกใจกับสายตาของฉันแต่ว่าสุดท้ายพวกเธอก็ยังจะพยายามหน้าด้านหน้าทนยืนอยู่

 

ม แหม่ คุณฟิเลน่า เอิร์ล นี่เอง...ดิฉันต้องขออภัยจริงๆค่ะ เพราะตอนนี้คนที่ฉันต้องคุยด้วยไม่ใช่ท่านหรอกนะคะเธอคนนั้นพูดพร้อมกับหุบพัดของตัวเองลงไป แล้วใช้พักนั่นชี้ไปทางเชอร์เบที่ยังทำหน้าไม่รู้สึกรู้สาอันใดเลย

 

เอ๋? ฉันงั้นเหรอ?” เชอร์เบที่เห็นท่าทางของผู้หญิงคนนั้นก็ต้องใช้นิ้วมือของตัวเองชี้เข้าหาตัวเองเพื่อให้แน่ใจ


"เดี๋ยวก่อนสิ ถ้าอยากจะคุยกันจริงๆล่ะก็ทำไมต้องมาทำแบบนี้ด้วยคะ ฉันรู้ว่าเรื่องพวกนี้ฉันไม่ควรเข้าไปเอี่ยว แต่ว่าทำแบบนี้ถือว่าเป็นการล่วงละเมิดกฏของโรงเรียนนะคะ...หนำซ้ำลูกขุนนางอย่างคุณควรจะรู้จักมารยาทดีกว่าใครๆสิ" ฉันพูดประชดประชนเธอไป แต่ดูเหมือนว่าเธอจะเลิกคิ้วด้วยความหงุดกงิดเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินตรงเข้ามาหาเชอร์เบที่อยู่ด้านหลังฉัน

 

...อันที่จริงตอนแรกก็จะปล่อยไปอยู่หรอกนะคะ แต่ฉันทนเห็นหล่อนใช้นิสัยร่าเริงของเธอเพื่อให้ได้เข้าใกล้กลุ่มของเจ้าชายไม่ได้แล้วค่ะเธอคนนั้นเดินเข้าไปใกล้ๆเชอร์เบแล้วใช้พัดของเธอตบลงไปที่ไหล่ของเชอร์เบทั้งสองข้าง

 

ระ เรื่องนี้อีกแล้วหรอ??? ฉันคิดว่าคนอย่างเชอร์เบจะไม่มีคนจงเกลียดจงชังซะอีก!! แต่ว่านะมันคงเป็นไปได้หรอกที่จะไม่มีใครเกลียด แต่พอคิดว่านี่คือโลกในเกมแล้วเลยคิดว่ามันอาจจะมีนี่สิ แล้วอีกอย่างนะ บทพูดนั่นมันเหมือนกับบทพูดของฉันในเกมเลยนี่นา;;; ตอนที่อยู่ในรูทเจ้าชายเรย์อ่ะ;;;

 

เข้าใจผิดกันแล้ว ฉันไม่ได้ตั้งใจทำแบบนั้นซักหน่อยน้า ฉันแค่อยากสนิทกับทุกคน...เชอร์เบยิ้มบอกพวกเขาด้วยท่าทางปกติ แต่ว่าท่าทางของเธอคงจะไม่พอใจสำหรับผู้หญิงพวกนั้น ผู้หญิงคนนั้นทิ้งพัดลงแล้วใช้มือที่ติดเล็บแหลมๆของเธอตบลงไปที่ใบหน้าของอีกฝ่าย

 

"คิดจะใช้รอยยิ้มนั่นทำให้พวกเราไคว้เขว่งั้นหรอยะ" ว๊ากกกก นั่นมันบทพูดฉันในเกมชัดๆ! ทำไมมันสลับบทกันอย่างนี้ล่ะ;;;;


“!!! เชอร์เบ!” ฉันที่เห็นก็แทบจะช๊อก ฉันรีบผลักผู้หญิงคนนั้นออกห่างจากตัวของเชอร์เบแล้วเข้าไปประคองเธอที่โดนตบเมื่อกี้


"ฟิเลน่า ฉันโดนตบหล่ะ" เธอพูดออกมาเหมือนกับไม่รู้สึกเจ็บอันใด ฉันที่เห็นก็แทบจะเป็นลมล้มพับกับความโง่ของเจ้าตัว 

 

หึๆ แค่นั้นคงไม่พอสำหรับดัดสันดานของเธอหรอกมั้งเนอะ?” ผู้หญิงคนนั้นถอยออกห่างทันทีที่ลงมือไป ฉันมองกลับไปที่ยัยผู้หญิงคนนั้นด้วยสายตาเชิงอาฆาต อย่าลืมสิตัวฉัน ตอนนี้ร่างที่ฉันอยู่คือนางร้ายอันดับหนึ่งของเกม Prince’s Heart เพราะฉะนั้นฉันอยู่บนจุดสูงสุดของนางร้ายอย่างพวกเธอนะยะ! พอพวกเธอเห็นสายตาของฉัน พวกเธอก็หน้าถอดสีไปตามๆกัน

 

"กรอด...ท่านฟิเลน่าคะ! ลองพิจารณาดูสิคะ! ถ้าเกิดว่าผู้หญิงคนนี้วางแผนที่จะใช้ท่านเป็นเครื่องมือตีสนิทกับเจ้าชายเรย์แล้วแย่งเขาไปจากคุณล่ะคะ?!" ผู้หญิงคนนั้นผายมือออกเป็นวงกว้างแล้วเริ่มสันทยายเรื่องไร้สาระให้ฉันฟัง


เอาจริงๆแล้วฉันก็ไม่ได้ซีเรียสเรื่อนั้นหรอกนะ! เพราะในไม่ช้าก็จะมีคุณนางเอกสุดสวยและอ่อนโยนมาพิชิตใจเขาอยู่เเล้ว! เพราะฉะนั้นถึงจะโดนแย่งไปก็ไม่เสียงใจหรอกนะ;;; อีกอย่างออกจะดีใจด้วยซ้ำ!


...อุก!” เชอร์เบที่อึ้งๆอยู่เมื่อกี้ จู่ๆเธอก็เอามือปิดปากของตัวเองแล้วเอามือกุมท้องเอาไว้ จากนั้นเธอก็รีบวิ่งหนีออกจากกลุ่มยัยผู้หญิงพวกนี้ออกไปทันที

 

ดะ เดี๋ยวก่อน!” ฉันที่เห็นอาการของเธอก็ต้องตกใจและรู้สึกเป็นห่วง ฉันรีบวิ่งออกตามเธอไป 


อ่าาาา บ้าจริงๆๆๆ ฉันจะได้ทันทานข้าวเที่ยงมั้ยเนี่ย???

 

.

.

.

ชะ เชอร์เบ เดี๋ยวก่อน!” ฉันพูดพรางพร้อมกับเช็ดเหงื่อที่ไหลลงคือด้วยความเหนื่อย

 

ฉันที่วิ่งตามเชอร์เบมาก็ต้องหยุดลงเมื่อเจ้าตัวเองก็ได้ยินเสียงฉันก็หยุดวิ่งทันที ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆเธอด้วยความรู้สึกเป็นห่วง ก่อนที่ฉันจะสังเกตว่าร่างของเชอร์เบกำลังสั่นอยู่


ฟิเลน่า...ฉันไม่เข้าใจเลย....เชอร์เบพูดออกมาในขณะที่มือของเธอยังคงเอาปิดปากของเธอไว้ น้ำเสียงของเธอดูสั่นเครือเอามากๆ

 

เชอร์เบ...ใจเย็นๆก่อนนะฉันเดินเข้าไปจับไหล่เธอเบาๆเพื่อที่จะปลอบ สงสัยคงจะช๊อกเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ล่ะมั้ง...

 

ทั้งที่ฉันอุตสาห์ทำตัวร่าเริงเพื่อที่จะได้สนิทกับทุกคนได้แท้ๆ แต่ว่าฉันก็กลับโดนทำเรื่องแบบนี้ทั้งที่ไม่มีความผิดเชอร์เบยังคงพูดออกมาเรื่อยๆ เธอใช้มือของเธอลูบไปที่รอยแดงบนหน้าเบาๆ ฉันที่ยังคงจับไหล่เธอก็รับฟังมันไปด้วย 

 

ทำไมกันล่ะฟิเลน่า? ทั้งๆที่ฉันพยายามจะไม่ยุ่งเรื่องพวกนี้ อุ...แต่มันกลับ...มันกลับอุบเชอร์เบก้มหน้าลงทั้งๆที่ยังพูดอยู่กับฉัน ฉันเริ่มเป็นห่วงกับอาการของเธอ

 

เชอร์เบ พวกเราไป-


อุบ...หึๆๆ ฮ่า!ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ โอ๊ย! ฮ่าๆๆ ไม่ไหวแล้ว! อุ อะ ฮ่าๆๆๆ ตลกเป็นบ้า! ฮ่าๆๆๆเชอร์เบที่ฉันกำลังปลอบอยู่เมื่อกี้ จู่ๆเธอก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เธอกุมท้องของเธอเพราะความเหนื่อยจากการหัวเราะ

 

หะ หัวเราะ???


"เอ๊ะ? ชะ เชอร์เบ?" ฉันปล่อยมือออกจากไหล่ของเธอด้วยความสงสัย 

 

ฮ่าๆๆ ฉันล่ะตกใจกับความพยายามของยัยพวกนั้นจริงๆ อุบ…‘ใช้นิสัยร่าเริงของเธอเพื่อให้ได้เข้าใกล้กลุ่มของเจ้าชายคิกๆ ฮ่าๆๆๆ น่าตลกชะมัด! น่าขำจริงๆ!!  ฮ่าๆๆ หาข้ออ้างมาได้ซะดิบดีจริง!ๆสงสัยคงทำการบ้านมาหลายวันแล้วแน่ๆ! ฮ่าๆๆๆๆ

 

ชะ เชอร์เบฉันพยายามเรียกชื่อเธอที่กำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แต่ละครั้งที่ได้ยินเสียงหัวเราะของเธอในตอนนี้เหมือนมีลมเย็นวูบขึ้นมาจากด้านหลัง ฉันค่อยๆถอยห่างจากเธอทีละเล็กทีละน้อย


"ฮ่าๆๆๆ คิดว่าฉันสนใจผู้ชายขนาดนั้นเลยหรือไง ฮ่าๆๆๆ แค่คิดก็ปวดกระดูกซี่โครงแล้ว! ฮ่าๆๆ" เธอที่พยายามจะพูดในขณะที่กำลังหัวเราะอยู่ 


          ฉันที่มองเธออยู่ตรงนี้แทบจะไม่เชื่อในสายตา ภาพของเชอร์เบไม่เหมือนกับทุกทีที่พบเห็น ฉันกลืนน้ำลายดังอึกเพื่อกลืนความงสัยนั่นทิ้งลงไปในลำคำ เธอหมุนตัวกลับมาทางฉันพร้อมกับน้ำตาที่คลออยู่ตรงเบ้าตาจากการหัวเราะ 


"สมแล้วที่เป็นมนุษย์! ไม่ว่าจะกี่ศตวรรษหรือก่อนที่เกิดประวัติศาสตร์ยังไงๆ มนุษย์ก็ยังเป็นสิ่งมีชีวิตที่ถวิลหาความสุขใส่ตนและสิ่งมีชีวิตที่สามารถฆ่ามนุษย์ด้วยกันได้อย่างไม่ปราณีวันยังค่ำล่ะนะ! ฮ่าๆๆๆๆ"


มนุษย์? ฆ่ากันได้อย่างไม่ปราณี?! เชอร์เบ...เธอพูดอะไรออกมาน่ะ?!


"เดี๋ยวสิ! เชอร์เบ! งั้นที่เธอวิ่งออกมาจากกลุ่มคนเมื่อกี้ล่ะ?!" ฉันตะโกนถามเธอออกไปในขณะที่เสียงหัวเราะยังคงดังกว่าเสียงเรียกของฉัน


"คิกๆ อุ..ขอโทษนะๆ ตอนนั้นกลั้นขำไม่ไหวเลยรีบหนีออกมาก่อนน่ะ อุบ ฮะๆๆๆ ดันให้ฟิเลน่าเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็นซะได้ ฮ่าๆๆๆๆ" เชอร์เบพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ มันเป็นผลจากการที่เธอกลั้นหัวเราะเพื่อพูดกับฉัน จากนั้นเธอก็เริ่มระเบิดหัวเราะอีกครั้งหนึ่ง


อะฮ่าๆๆๆ มนุษย์เนี่ย...น่าสนใจจริง!ๆ” ทันทีที่คำพูดนั่นดังขึ้นมา อยู่ๆร่างของฉันเองที่สันเทาไปด้วยความกลัว กลัวกับสิ่งที่ไม่เคยเห็น



 

ยิ่งเชอร์เบพูดถึงเรื่องเมื่อกี้มากขึ้นเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งหัวเราะดังขึ้น ดังขึ้น เป็นเสียงหัวเราะที่ดูน่ายินดีและสนุก ถึงจะได้สิ่งที่ไม่สมน้ำสมเนื้อกลับมาแต่เธอก็ยังคงหัวเราะต่อไป ตอนนี้ฉันมองเห็นเธอเหมือนกับตัวละครหนึ่งในหนังสือ ไม่ใช่เจ้าหญิง ไม่ใช่นางฟ้า ไม่ใช่ PIERROT

 

 

มันคือ *er T*u***

 

 

กริ๊งงงงงง

 

เสียงกริ่งของโรงเรียนลอเรเนียดังขึ้น มันเป็นสัญญาณว่ามันถึงเวลาที่ต้องเข้าเรียนแล้ว ฉันที่ยืนมองเชอร์เบด้วยความตื่นตระหนกตกใจกับท่าทางของเธอที่ฉันไม่เคยพบเคยเห็น ก็ต้องตกใจกับเวลาที่ผ่านไปเร็วยิ่งกว่าที่คิด

 

เธอใช้มือของเธอปาดน้ำตาจากการที่เธอหัวเราะออกมาเมื่อกี้ เธอมองดูนาฬิกาด้วยท่าทีปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น รอยแดงจากการที่โดนฝ่ามือตบลงไปที่แก้มของเธอ อยู่ๆมันก็เลือนไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้จนไม่เห็นรอยแดงนั่นอีก

 

ฮะๆ เราไปเรียนกันเถอะนะเชอร์เบพูดออกมาแบบนั้น รอยยิ้มที่ดูร่าเริงของเธอแต่งแต้มกลบทับใบหน้าเมื่อกี้ เธอจับมือของฉันที่กำลังยืนแข็งทื่ออยู่เพื่อมุ่งหน้าไปที่ห้องเรียน


          บรรยากาศรอบๆตัวของฉันเริ่มกลับมาคงที่ สมการของสมองและชีวิตประจำวันกลับมาทำงานอีกครั้ง เชอร์เบที่คุ้นเคยเริ่มฮัมเพลงเป็นท่อนๆต่อจากเมื่อตอนกลางวัน น้ำเสียงและใบหน้าของเธอเหมือนๆกับที่ฉันเห็นทุกที ฉันเดินตามหลังเธอต้อยๆเหมือนกับขบวนลูกเป็ด ทั้งๆที่ฉันควรจะยืนอยู่ข้างๆเธอเหมือนเมื่อตอนพักเที่ยงแท้ๆ แต่ว่าทำไมตอนนี้ฉันรู้สึกกลัวที่จะไปเดินอยู่ข้างๆเธอกัน?


♫~ ♪ อ่ะ ขอโทษน้า รำคาญหรือเปล่า?” คำพูดของเชอร์เบดังขึ้นในขณะที่ฉันกำลังเงียบ เธอหันหลังมาถามฉันที่กำลังเดินก้มหน้าอยู่ 


เอ๊ะ...คำพูดนี่...เหมือนเมื่อตอนกลางวัน...


"...อุ๊บ" ฉันที่นึกถึงเรื่องเมื่อตอนกลางวันเข้า ก็เหมือนว่ามันมีเรื่องอะไรซักอย่างตลกเอามากๆงั้นแหละ พอฉันลองนึกถึงเหตุการณ์ที่พวกผู้หญิงพวกนั้นเข้ามาทำร้ายเชอร์เบล่ะก็ พอคิดถึงเเรงจูงใจและข้ออ้างก็เหมือนกับเป็นเรื่องตลกขึ้นมาซะงั้น 


อืม...ไม่หรอก ออกจะเพลินด้วยซ้ำ” ฉันพูดพลางยิ้มให้กับเธอ ฉันเร่งฝีเท้าของฉันให้เร็วขึ้นเพื่อที่จะให้ตำแหน่งเดินของฉันอยู่ข้างๆกับเชอร์เบ ตอนนี้ฉันกลัวอะไรอยู่...ไม่มีหรอก...ฉันแค่กลัวในสิ่งที่ฉันคิดไปเองเท่านั้นแหละ


เชอร์เบที่เห็นท่าทางของฉันเธอก็จ้องกลับมา ก่อนที่เธอจะระบายยิ้มด้วยสีหน้าโล่งอกแล้วเดินฮัมเพลงอยู่ข้างฉัน เพลงของเธอที่ฉันไม่เคยได้ยินที่ไหนมาก่อน


ถึงฉันจะไม่รู้ว่าจริงๆแล้วเชอร์เบเป็นคนยังไงหรือมีความลับอะไรที่ไม่สามารถบอกให้ใครรู้ได้ แต่ว่าฉันก็จะพยายามเป็นเพื่อนกับเธอตลอดจนจบการศึกษา ฉันหวังว่าซักวันเธอคงจะอธิบายเรื่องส่วนตัวของเธอให้ฉันฟังบ้างอยู่ซักวันหนึ่งแน่ๆ



============================================================================================

 แฮร่!!! หายไปนานเบย เป็นไงบ้าง??? 

ตอนนี้ไรต์เริ่มจะเข้าใกล้ปิดเทอมแล้วค่ะ ! หา? อะไรนะ? บทหนุ่มๆอยู่ที่ไหนงั้นเหรอ? ใจเย็นๆน่า นี่เพิ่งเริ่มเข้าสู่ช่วงก๋วยเตี๋ยวน้ำข้นกันอยู่น้า กลัวว่าท่าเอาแต่เซอร์วิสอย่างเดียวนี่มันออกจะน่าเบื่อนิดๆนะ!


อนึ่ง! ประวัติของตัวละครนามเชอร์เบยังจะไม่ถูกเปิดเผย 

สอง! ไรต์วาดมือผิด...ถถถถถ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 194 ครั้ง

331 ความคิดเห็น

  1. #141 :: Mosifer :: (@hellkid) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 05:57

    คำที่หายไป เดาว่า der Teufel ค่ะ มั่วมาก รู้จักที่พอดีๆ อยู่คำเดียว ????

    โอย หัวเราะซะแอบหลอนเลยค่ะ กัววว

    #141
    0
  2. #121 Sodaxzaza2549 (@Sodaxzaza2549) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 22:05
    สวยไปอีกกกก แต่.....เราควรลงเรือไหนดี???
    #121
    0
  3. #98 pumakbawkaew326 (@pumakbawkaew326) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 07:21
    วาดสวยไปอีก
    #98
    0
  4. #97 purifonfung (@purifonfung) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 00:10
    คำที่ขาดหายไปคืออะไรเหรอคะ? หรือแค่เซนเซอร์?

    ช่างแมร่งงงง
    #97
    1
    • #97-1 MARIROYNUM (@moorepeacesumme) (จากตอนที่ 24)
      29 กันยายน 2561 / 07:55
      ถถถ ไปหากันเอาเอเด้ออออ
      #97-1
  5. #96 tanosukumarry10 (@tanosukumarry10) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 20:37
    สนุกมากค่ะ//รีบมาต่อน้าาาา
    #96
    0
  6. #95 Dar699699 (@Dar699699) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 19:54
    วาดสวยเหมือนเดิม
    #95
    0
  7. #94 Hcbifhfth (@Hcbifhfth) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 19:06
    ว้าวปีศาจออกมาแล้ว
    #94
    0