Prince's Heart เกิดใหม่ทั้งทีขอชีวิตดีๆ ที่ไม่ใช่นางร้าย!

ตอนที่ 4 : Chapter : 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,310
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 363 ครั้ง
    8 พ.ค. 61

บทที่ 3

-Filena-

 

หลังจากที่ฉันขอร้องให้ซินเซียให้พาฉันกลับคฤหาสน์ ตอนแรกๆซินเซียโครตจะสับสนด้วยท่าทางของฉัน แต่เธอก็ยอมพาฉันกลับมาคฤหาสน์... ด้วยความที่ว่าตลอดทางที่เดินทางกลับมา ฉันนอนหลับในรถม้า เพราะพิษเหนื่อยทำให้ฉันหลับปุ๋ยบนตักของซินเซีย... แต่ก็ต้องตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงของรถม้าของใครไม่รู้ตามมาด้านหลัง ฉันเลยส่องดูตกกระจกรถม้าด้านหลัง ธงแบบนั้นมัน....

 

 จะ จะ...เจ้าชาย!!” ฉันที่เห็นรถม้าของเขานอกหน้าต่างรถม้าของฉันก็ตกใจหน้าซีดเผือก ฉันรีบเปิดประตูแล้วกระโดดลงรถ ปกติแล้วเวลาลงซินเซียจะลงก่อนแล้วยื่นมือมาให้ฉันจับ เพื่อจะเดินลงได้สะดวกยิ่งขึ้น เพราะที่เหยียบเท้ามันสูง จึงลำบากมากตอนเวลา ขึ้น-ลง

 

ขะ คุณหนูคะ!” ซินเซียตะโกนออกมาด้วยความตกใจที่อยู่ๆก็เห็นฉันกระโดดลงจากรถม้า

 

ตุบ!

 

ฉันทรงตัวบนพื้นหลังจากที่กระโดดลงมาอย่างพอดิบพอดี ดะ ดีนะ! ที่ไม่ได้หกล้มต่อหน้ารถของเจ้าชาย ตะ...ตะ...แต่ตอนนี้มันชาไปทั้งตัวแล้วค่า!!! ฉันลืมคิดไปเลย! อ๊ากกกกก ทรมาณชิบ แต่ตอนนี้ต้องสำรวมเข้าไว!  

 

แปะ แปะ

 

เสียงตบมือ? ของใครน่ะ.......เฮือก!!!!!

 

ว้าว...แข็งแรงกว่าที่คิดไว้อีกนะครับเนี่ยพอฉันเงยหน้ามอง ก็พบเจ้าชายรูปงาม ที่ยืนตบมือต่อหน้าฉันที่ห่างกันแค่เมตรเดียวเท่านั้น!

 

เอ่อ...ขะ...ขอบคุณพระคุณมากค่ะ;;;;” ต่อหน้าถึงฉันจะยิ้มแต่ภายในนั้น เชี่ยยยยย โครตอายเลย!!!!!!!!! ทำไมเด็กคนนี้ถึงต้องมาเจอฉันในสถานการณ์แบบนี้ด้วยนะ!!!!

 

อืม...ไหนๆก็เจอแล้วผมขอแสดงความยินดีอีกครั้งนะครับที่หายจากอาการป่วยเขาพูดพร้อมส่งยิ้มที่กระทบกระเทือนทางสายตามาให้ฉัน ผะ...พลังคอสโม่ช่างรุนแรงเหลือเกิน!!! เมดที่อยู่รอบๆต้องมนต์สะกดรอยยิ้มของเขาไปแล้ว!!!

 

โอ๊ะ เจ้าชาย ยินดีต้อนรับนะคะอยู่ๆเสียงของท่านแม่ก็ดังขึ้นมา พอหันหลังกลับไป ท่านแม่กำลังเดินออกมาจากประตูคฤหาสน์ด้วยท่าทางสง่างาม แล้วเดินตรงมาทางพวกเราด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม...

 

ยินดีที่ได้พบครับ ดัชเชส เขาก้มตัวลงแล้วเงยหน้าขึ้นมา พร้อมรอยยิ้มที่ทรงอนุภาพนั่น! แย่ล่ะ! ท่านแม่กำลังอยู่ในอันตราย!

 

ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกันค่ะ ท่านแม่ตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มที่ทรงอนุภาพพอๆกัน ทะ...ท่านแม่ สตรองที่สุด!!! สามารถต่อสู้กับรอยยิ้มนั่นได้!!!

 

ต้องขออภัยตอนนี้สามีของดิชั้นกำลังยุ่งอยู่กับงาน ไม่สามารถมาต้อนรับท่านได้ ขออภัยจริงๆค่ะ ท่านแม่บอกกับเจ้าชายโดยใช้คำที่ระมัดระวัง และรอบคอบท่านแม่เพอร์เฟคที่สุด!!!!

 

ไม่เป็นไรครับ ผมมีเป้าหมายหลักคือการมาเยี่ยมท่านฟิเลน่าอยู่แล้ว เรื่องนั้นไม่เป็นหรอกครับ

 

งั้นหรอคะ...แต่เกรงว่าตอนนี้ถึงเวลาที่ กูลอิณกำลังจะออกมาแล้วมันอันตรายสำหรับเจ้าชายที่เดินทางมา กันเพียงแค่คนรับใช้นะคะ

กูลอิณ? คืออะไรน่ะ มันคือสิ่งที่อันตรายงั้นหรอ???  ทำไมในเกมถึงไม่มีเซ็ตติ้งแบบนี้ให้เห็นกันนะ ชักจะทะแม่งๆแล้วสิ

 

งั้นตอนนี้ผมควรจะกลับพระราชวังสินะครับเจ้าชายตอบกลับมาด้วยสีหน้าปกติ

 

ควรเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ

.

.

บะ บรรยากาศมาคุชัดๆ! ทำไมอยู่ๆถึงเงียบไปล่ะ!?!? อยู่ๆทำไมถึงมาอยู่จุดนี้ได้ยังไงกัน?!

 

...งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับในบรรยากาศที่เงียบสงัด อยู่ๆเจ้าชายก็เริ่มพูดออกมา ทำให้บรรยากาศรอบตัวกลับมาปกติอีกครั้ง...

 

ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้กลับโดยสวัสดิภาพนะคะท่านแม่คำนับถอนสายบัวให้เจ้าชายอย่างสง่างาม เฮ้อขอบคุณพระเจ้า ดูเหมือนสถานการณ์จะดีขึ้นมานิดนึง... ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เพราะความรู้สึกโล่งอก

 

อ๊ะ จริงสิท่านฟิเลน่า

 

คะ?”  ฉันหันมาทางเจ้าชายที่กำลังยิ้มอยู่ แต่ดูเหมือนรอยยิ้มนั่นให้ความรู้สึกแปลกๆแฮะ...

 

แซนวิชที่ให้มาอร่อยมากเลยครับ ขอบคุณสำหรับน้ำใจนะครับเฮือก!!!! ลืมไปเลยว่าฉันได้สร้างวีรกรรมอะไรเอาไว้!

แซนวิช?” ท่านแม่เอียงคอสงสัย  ทะ ท่านแม่คะ! เรื่องนี้ลูกอธิบายได้นะคะ!!!!

 

หวังว่าครั้งหน้าจะได้เจอท่านอีกนะครับพูดเสร็จเขาก็ขึ้นรถม้า จากนั้นรถม้าคันนั้นก็ได้วิ่งออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา เฮ้อ จบเรื่องได้ซะที ดีนะที่เด็กนั่นไม่ได้แฉเรื่องที่ฉันโยนขนมปังให้เขาน่ะ...

 

ฮืม เด็กคนนั้นนี่ ร้ายไม่เบาเลยนะท่านแม่แสยะยิ้มออกมาเหมือนพึงพอใจ พอเห็นรอยยิ้มบนหน้าของท่านแม่เพียงแค่หางตาก็รู้สึกเย็นวาบขึ้นมา นะ น่ากลัว!!!  

 

 อ๊ะจริงสิ ฟิเลน่าท่านแม่หันมาพูดกับฉันด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

 

คะ? ท่านแม่

 

ดูเหมือนตอนนี้กาเร็ธจะอยู่ในห้องโถง ลูกจะไปเจอมั้ยล่ะ?” ท่านแม่พูดด้วยสีหน้าตื่นตาตื่นใจ เหมือนท่านแม่เตี๊ยมไว้เลยนะคะเนี่ย...แต่ก็ดีใจอยู่หรอก!!!!

 

จริงหรือคะท่านแม่!”

 

ใช่จะ มาตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว ถ้าลูกไปช้าระวังจะไม่ได้เจอพี่เขานะจ๊-

 

ขอบคุณค่ะ!!!” ฉันรีบวิ่งไปทันทีตั้งแต่ท่านแม่พูดยังไม่ทันจบ อยากเจอจังเลย! จะเป็นเด็กแบบไหนกันนะ! ฉันมัวแต่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยตลอดทาง ในขณะที่ท่านแม่เหมือนจะตะโกนบอกอะไรบางอย่าง...

 

อืม เหนื่อยหน่อยนะซินเซียที่ต้องมาดูแลลูกฉันแบบนี้...

 

.

.

.

ฉันวิ่งมาตลอดทางที่เข้าประตูเข้ามาในคฤหาสน์ ห้องโถงจะอยู่ใจกลางคฤหาสน์ อีกแค่นิดเดียว! ฉันจะได้เจอเด็กคนนั้นแล้วแก้ไขอนาคตอันหายนะของฉันซักที!!

 

แอ๊ด...

 

ในขณะที่วิ่งใกล้ถึงประตูแล้ว อยู่ๆประตูก็เปิดขึ้นมาโดยมีคนถือเอกสารบางอย่างออกมาด้วย แย่ล่ะ! หยุดไม่ทันแล้วค่ะ!!!!  

 

ระวังนะคะ!!!!!!” เนื่องจากไม่มีทางที่จะหลีกเลี่ยงด้วยระยะเท่านี้ ฉันจึงตะโกนออกไปด้วยความหวังดี

 

...!!!!” 

 

!!!โครม!!!!  

 

ความรู้สึกเมื้อกี้เหมือนภาพสโลโมชั่นเลยค่ะ กระดาษเอกสารที่เขาถือมาปลิวกระจัดกระจาย ไปตามแรงที่โดน แล้วค่อยๆร่อนตกลงมาบนพื้นอย่างช้าๆ เหมือนขนนก ฉันที่หลับตาปี๋เพราะกลัวความเจ็บล้มลงมาทับเขาอย่างจัง

 

อ๋อย... เอ๊ะ? ไม่เจ็บนี่นา?” ฉันที่ลุกขึ้นมาตอนแรกๆก็ทำเสียงเหมือนมันเจ็บๆมึนๆ แต่พอคิดดีๆ มันไม่เจ็บนี่หวา??? ฉันสับสนตอนแรก แต่พึ่งคิดได้ อารมณ์มันจะคล้ายๆกับนางเอกที่ล้มใส่พระเอก ด้วยที่นางเอกล้มใส่บนตัวพระเอก เลยทำให้ไม่เจ็บ อย่าบอกนะ...ว่า...

 

อึก...เป็นอะไรไหมครับ?” ชะ ใช่จริงด้วย!!!!  เสียงเด็กผู้ชายได้บ่นออกมา ฉันที่อยู่ในสภาพที่นั่งบนตัวของเขา แย่ล่ะ! หวังว่าเขาคงไม่หนักนะ;;;

 

ขะ ขอโทษด้วยค่ะ!!!” ฉันรีบกระโดดออกมาจากตัวเขา แล้วยื่นมือให้เขาเพื่อช่วยเขาลุก........เอ๊ะ แต่เดี๋ยวนะ ฉันจำได้ว่าในคฤหาสน์นี้ไม่มีเด็กผู้ชายคนอื่นนอกจากท่านพี่นี่นา อย่าบอกนะว่า...

 

ท่านพี่กาเร็ธ?” ฉันถามไปอย่างกล้าๆกลัวๆ เพราะถ้าเกิดฉันทักผิดคนขึ้นมาจะทำยังไงดีนะ!

 

“!!!!” เขามีปฏิกิริยากับชื่อที่ฉันเรียก จากนั้นเขาก็ค่อยๆเงยขึ้นมามองหน้าฉัน

 

ใช่จริงๆด้วย!!! ผมสีน้ำเงินเข้มเหมือนท่านแม่และดวงตาสีฟ้าเพทายภายใต้เส้นผมนั่น เขาคนนี้เองหรอ     กาเร็ธ เอิร์ล แต่ว่าในเกมนั้นผมของเขาปิดตาแค่ข้างเดียวนี่? ทำไมตอนนี้ผมถึงบังหน้าหมดเลยล่ะ ในขณะที่คิดอยู่ท่านพ่อก็เดินออกมาจากห้องโถงตามเสียงที่ดังมาเมื่อกี้...

 

อ้าว ฟิเลน่ากลับมาแล้วหรือลูก?” ท่านพ่อถามด้วยคำถามธรรมดาๆ แต่ก็ต้องหยุดถามต่อเพราะสายตาของท่านพ่อนั้น กำลังมองพวกเราสองคนสลับไปสลับมา เหมือนท่านพ่อในใจจะคิดว่า ทำอะไรกันอยู่เนี่ย?’ เลยค่ะ

 

อ้าวๆ พวกลูกๆทั้งสองคนเข้าไปนั่งด้านในสิจ๊ะ

 

ท่านแม่ที่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มาบอกให้ฉันและท่านพี่เข้าไปนั่งจิบชาและขนมกัน แต่แทนที่จะได้นั่งจิบชากันพร้อมหน้าพร้อมตา ท่านพ่อและท่านแม่บอกว่ามีธุระแล้วเดินออกไปในทันที ทิ้งฉันไว้กับท่านพี่เพียงแค่สองคน นี่มัน ท่านพ่อกับท่านแม่สองคนนัดกันมาชัดๆ!

 

ฉันนั่งตรงข้ามกับท่านพี่ ระหว่างนั้นดูเหมือนท่านพี่จะนั่งเงียบๆ แล้วจิบชาไปพลาง แต่ฉันนี่เรียกเขาว่าท่านพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ? ฉันมันเถอะตัวฉัน ตอนนี้ต้องหาเรื่องคุยก่อน

 

เอ่อ...ชานี่อร่อยดีนะคะ ฉันพูดออกมาพร้อมรอยยิ้มที่คิดว่าดูดีที่สุดที่ทำได้ตอนนี้น่ะนะ

 

อืม ธรรมดานะเขาตอบออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา ถึงจะมองไม่เห็นตาของเขาเพราะผมบังอยู่ แต่รับรู้ได้ถึงความดุดันที่เขาแผ่ออกมา ตัวฉันสั่นเหมือนมีอะไรมาเข้าสิงเลยค่ะ ป้าอายุ 34 อย่างฉันกลัวรังสีอำมหิตของเด็กขนาดนี้เชียวหรอ????

 

เป็นอะไรไปสั่นใหญ่เชียวท่านพี่ถามมา พร้อมกับเสียงที่แก้วน้ำชากระทบกับจานรองเก้าที่กังวาน ก็เพราะนายนั่นแหละค่ะ!

 

อะ เอ่อ ขะ...คือว่า แย่ล่ะดันพูดติดอ่างซะได้ นี่มันไม่ใช่ตัวฉันเลยนะ!? ในขณะที่ท่านพี่มองฉันไม่เลิก เขาก็ยกแก้วน้ำชาขึ้นมาดื่มจนหมด แล้วลุกออกจากเก้าอี้ทีนที

 

ถ้าพูดลำบากขนาดนั้นล่ะก็ ไม่ต้องฝืนหรอกท่านพี่พูดออกมาพร้อมเอามือจับปลายเส้นผมที่บังหน้าของเขา

 

เอ๊ะ

 

ถ้าเธอไม่อยากคุยกับฉัน ก็บอกมาตรงๆก็ได้นะพูดเสร็จเขาก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย แต่รอยยิ้มของเขาเหมือนฝืนๆ จากนั้นเขาก็เดินผ่านฉันไป อะไรกันเขาไม่ยอมมองหน้าฉันตอนที่เขาพูดเลย เจ็บปวดชะมัดไม่นะ! แค่นี้หรอ? ฉันไม่ได้มานั่งตรงนี้เพื่อมาฟังเขาพูดซักหน่อย!!

 

เดี๋ยวก่อนค่ะ!!” ฉันทำท่ารีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที

ตอนนั้นเองเก้าอี้ก็โครงเครงทำให้ฉันเสียการทรงตัว ในเมื่อเป็นแบบนี้ฉันรู้อยู่แล้วว่าต้องล้มแน่ๆ ฉันพยายามจับบางอย่างไว้ แต่มันสิ่งที่ฉันคว้าไว้ได้คือผ้าปูโต๊ะนี่สิ พอฉันล้มลงผ้าปูโต๊ะก็ถูกดึง ทำให้ถ้วยน้ำชาและขวดน้ำตาลหรือกล่องชาที่อยู่บนผ้าปูโต๊ะก็ล้มลงมาใส่ฉันเต็มๆ

 

เคร้ง!!!!

 

ฟิเลน่า!!!”  หลังจากที่ฉันล้ม ถ้วยชาที่ฉันยังดื่มมันไม่หมด หกใส่บนหัวฉันแล้วตกลงมาแตกพร้อมๆกัน ฉันเห็นท่านพี่รีบวิ่งเข้ามาดูอาการอย่างร้อนรน แต่ด้วยเหตุที่ว่าฉันกำลังขวัญเสียอยู่ เลยเงียบไป

 

ขอโทษนะ ทั้งที่ฉันน่าจะช่วยเธอลงจากเก้าอี้ก่อนแท้ๆเขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสลด

 

โอเคค่ะ ตอนนี้ฉันสรุปได้แล้ว เขาไม่ได้เย็นชาหรือทำหน้าดุใส่ฉันเพราะไม่ชอบหรอกค่ะ แต่เขาทำแบบนี้ก็เพราะเขาไม่เคยพูดกับฉันเลยต่างหาก!! โอ๊ยยยย ฉันนี่ลืมเหตุประเด็นนี่ไปได้ยังไงกัน!!! ยัยฟิเลน่าจั๊ดง่าวเอ๊ย!!!!!

 

หัวเปื้อนไปหมดเลย เดี๋ยวฉันเช็-” ก่อนท่านพี่จะพูดจบ ฉันจับมือของเขาไว้แน่น

 

ฟิเลน่า?”  

 

ทานข้าว....

 

เอ๋?”

 

ไปทานข้าวด้วยกัน...นะคะ!” ฉันไม่สนใจว่าหัวของฉันจะเปื้อนน้ำชาเยอะแค่ไหน ก็ยังดีกว่าโดนนกอึใส่อีล่ะนะ!!

 

จะดีหรอ เธอไม่ชอบฉันไม่ใช่หรอเขาถามออกมาอย่างกล้าๆกลัว ถ้าเป็นฟิเลน่าปกติต้องตอบว่าใช่แล้วล่ะ แต่ตอนนี้ฉันมาอยู่ในร่างนี้เพื่อเปลี่ยนเส้นทางหายนะทั้งหลายทั้งปวงนี่

 

ไม่ค่ะ ไม่กลัวเลยซีกนิด!” ฉันตอบกลับไป แต่เหมือนเขาจะเงียบไปนะ หรือว่าเราเลือกใช้คำอะไรผิดงั้นหรอ?

 

จะลอง...คิดดู เขาก้มหน้าตอบฉัน แต่น้ำเสียงที่เขาถ่ายทอดออกมาดูสบายใจขึ้นเยอะเลย

 

หลังจากนั้นเมดที่ได้ยินสียงโครมครามก็เข้ามาดู พอพวกเธอเห็นฉันกับท่านพี่ พวกเขาก็รีบเข้ามาอย่างร้อนรน ฉันโดนซินเซียจับไปอาบน้ำสระผม ส่วนท่านพี่ก็ต้องไปเปลี่ยนชุดเพราะตอนที่เข้ามาช่วยฉันก็โดนชาที่หกตรงพื้นเปื้อนเข้าน่ะนะ ในระหว่างเตรียมตัวฉันหวังว่าเขาจะมาทานอาหารด้วยกัน

 

พอถึงเวลาฉันก็รีบบึ่งตรงไปที่ห้องอาหารเหมือนเมื่อเช้า แต่ครั้งนี้ฉันมาทันเวลาแน่นอน! ฉันเดินเข้าไปในห้องอาหาร มีท่านแม่ และท่านพ่อนั่งอยู่ และ...

 

ท่านพี่!” ฉันพูดออกมาด้วยท่าทางดีใจ มาจริงๆด้วย! เขามาตามที่ฉันขอไว้ ในเกมมันเขียนอีกว่านิสัยย่อยๆของกาเร็ธคือรักษาคำพูดที่เขาเคยพูดไว้ ฉันสามารถใช้คำขอนี้เป็นจุดแก้ได้!

 

อะ...อืมท่านพี่ตอบกลับมาแบบกล้าๆกลัวๆ ท่านพ่อท่านแม่ทีเห็นก็แอบหัวเราะออกมา จากนั้นท่านพ่อก็เชิญฉันไปนั่งข้างๆ ท่านพี่  ครอบครัวแสนสุขดีๆนี่เอง!

 

จากนั้นฉันก็ปรับความเข้าใจกับท่านพี่ ดูเหมือนตอนแรกเขาก็เกร็งๆ แต่พอลองคุยด้วยกันซักพักเขาก็สามารถยิ้มและเรียกชื่อฉันได้อย่างเป็นพี่-น้องกันเลยล่ะ บางทีฉันก็ลำบากเพราะต้องหาข้ออ้างมาเพื่อปิดเรื่องที่ว่าทำไมฉันถึงหลบหน้าท่านพ่อท่านแม่และกาเร็ธตลอด อ้างจนสีข้างถลอกเลยค่ะ แต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดีนะ

จากนั้นซินเซียก็มารับฉันไปเข้านอน พอมาดูเวลาอีกทีก็ผ่านมานานแล้ว ท่านพี่กาเร็ธก็เหมือนกัน ท่านพ่อท่านแม่ก็ด้วย พวกเราจึงแยกย้ายกันเข้านอน ฉันเดินกลับมาที่ห้องแล้วรีบกระโดดขึ้นเตียงทันทีวันนี้ถือว่าหนีธงหายนะได้หรือยังนะ ไม่รุ้สิ รุ้สึกว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่ๆ

.

.

.

.

.

ทางเดินที่มืดสนิท แต่ถูกแสงของดวงจันทร์สะท้อนลงมาตกกระทบกับหน้าต่างของคฤหาสน์ลอดออกมาสาดส่องเค้าโครงของคฤหาสน์ภายใน ทำให้ทัศนวิสัยดีขึ้นเพียงเล็กน้อย

 

เฮ้อมืดชะมัดอย่าถามนะคะว่าทำไมถึงออกมาเดินอยู่ตรงทางเดินคฤหาสน์ เพราะฉันกำลังจะบอกค่ะ เผอิญว่าตอนทานอาหารกันฉันกินเยอะไปหน่อย ตกกลางดึกเลยท้องเสียอย่างหนักค่ะ จะให้ซินเซียมาช่วยตอนนี้มันคงดึกไป เลยลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำเองซะเลย...ฉันนี่ช่างเง่าศักราชดีแท้ค่ะ

 

เอ๊ะ ไฟห้องนั้นยังมาปิดเลยแฮะระหว่างที่ฉันเดินไปตามทาง ฉันก็เห็นห้องๆหนึ่งเปิดประตูค้างไว้ แล้วก็มีแสงสลัวๆออกมา

 

 

นั่นห้องของใครกันนะ เวลาแบบนี้ห้องของเมดหรอ? ไม่สิ ห้องของเมดมันอยู่ชั้นล่างนี่นา แล้วนี่ห้องของใครกันนะ  ด้วยความที่มีสกิลเผือกเรื่องคนอื่นอยู่แล้วพอสมควร ฉันจึงเดินเข้าไปดู

 

อ๊ะ ท่านพี่สิ่งที่ฉันเห็นคือท่านพี่ที่กำลังนั่งอยู่บนเตียงพร้อมกับหนังสือเล่มหนาในมือ

 

เอ๋ ฟิเลน่า?”

 

หืม นี่เป็นห้องของท่านพี่หรอเนี่ย ดึกดื่นขนาดนี้แล้วทำไมถึงไม่ยอมเข้านอนนะ รึว่านอนไม่หลับ?

 

ท่านพี่ทำไมไม่นอนหรอคะ หรือว่านอนไม่หลับฉันถามเขาไปด้วยท่าทางเป็นห่วง แล้วเดินเข้าไปนั่งตรงปลายเตียง

 

อืม เป็นแบบนี้เกือบทุกคืนล่ะนะห๊ะ?!? แบบนี้เกือบทุกคืน??? อย่าบอกนะว่าที่เอาผมปิดตานั่นก็เพื่อไม่ให้เห็นตาหมีแพนด้าน่ะ???

 

ฉันรู้นะว่าเธอคิดอะไรอยู่ ไม่ใช่หรอกเอ๊ะ รู้ด้วยหรอ อ่านใจฉันหรอไง แล้วทำไมถึงเอาผมปิดหน้าหมดแบบนั้นล่ะ

 

แล้วทำไมท่านพี่ถึงเอาผมปิดหน้าล่ะถามกันโต้งๆแบบนี้เลยละกัน อย่างน้อยถ้ารู้เหตุผลก็จะได้หาทางช่วยได้

 

อืม...พี่ไม่อยากให้คนอื่นมองหน้าของพี่น่ะ แหะๆเขาตอบมาด้วยเสียงแห้งๆ นี่มันโกหกกันนี่นา...ถึงตัวจะเป็นเด็กแต่สมองเป็นยังผู้ใหญ่อายุ 34 นะ การโกหกของเด็กนี่อ่อนจริงๆ!

 

ท่านพี่โกหก! ฉันรู้หรอกน่า มีมากกว่านั้นแน่!” ฉันเถียงท่านพี่ในทันที และดูเหมือนจะถูก เขายอมรับว่าตัวเองโกหก แต่ก็ไม่ยอมบอก...

 

ขอบคุณที่เป็นห่วง...แต่พี่ไม่เป็นไรหรอก...ท่านพี่ยื่นมือมาเพื่อที่จะลูบหัวฉัน แต่เรื่องนี้เท่านั้นแหละที่ฉันยอมไม่ได้ ฉันเลยคว้ามือของเขามาและจับไว้แน่น

 

ฟิเลน่า?”  เขาทำท่าทางงงๆ

 

ถึงหนูไม่รู้หรอกนะว่าพี่แบกรับอะไรเอาไว้ แต่ว่าท่านพี่ในตอนนี้หนูรับรู้เพียงแค่ความกดดันของท่านพี่ไว้เท่านั้นเอง...ฉันขอยืมท่อนเนื้อเพลงของคุณหน่อยนะคะ! ในรูทของกาเร็ธ ในเกมเซ็ตติ้งมันบอกไว้ว่าเขาทนความกดดันจากขุนนางคนอื่น มันต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ!

 

พูด...อะไรน่ะ?”  นั่นไง ตามที่คาดไว้เป๊ะๆ ตอนนี้ต้องใช้สกิลของน้องสาวในอนิเมเรื่องนั้นล่ะ!

 

หนูน่ะ! ดีใจมากเลยที่ท่านพี่มาทานอาหารเย็นด้วยกัน และได้พูดคุยปรับความเข้าใจกับท่านพี่ด้วยนะ!” ฉันรับรู้ความกดดันนั่น ถึงจะมีคนบอกว่าเรื่องแบบนี้จะไม่มีใครเข้าใจ แต่บางคนก็ไม่เคยรู้ไม่ว่าใครๆก็ต้องผ่านสิ่งที่เจ็บปวดมาเหมือนกัน

 

.......  เขานั่งมองฉันอยู่เงียบๆและปริปากพูดบางอย่างออกมา

 

ไม่ได้เกลียดพี่หรอนั่น! คำถามหายนะนี่นาแต่คำถามแบบนี้สำหรับชั้น เบๆมากค่ะ!

 

ไม่เกลียดซักหน่อย! ท่านพี่น่ะเท่จะตาย!”

 

แต่...คนอื่นๆไม่ชอบขี้หน้าพี่นี่นาโธ่ พ่อคู๊ณ! ไปเอาความมั่นใจนั่นมาจากไหนกันคะ!

 

ไม่จริงซักหน่อย!  นี่ไง!หน้าของท่านพี่ดูดีซะขนาดนี้ไม่มีใครบอกว่าไม่ชอบหรอกฉันขยับเข้าไปไกล้แล้วเอามือของฉันเสยผมหน้าของท่านพี่ขึ้น ใบหน้าของเขาดูดีมาก! บวกกับดวงตาสีฟ้านั่นอีก เพอร์เฟคที่สุด



 

แป๊ปนึงนะ! ดูเหมือนหนูจะเอากิ๊บติดผมมาด้วย 2-3 อันจากนั้นฉันก็เอากิ๊บพวกนั้นติดให้ผมหน้าของเขาเพื่อไม่ให้บังหน้าเขาจนเกินไป แต่น่าเสียดายดูเหมือนจะเอาผมขึ้นได้แค่ข้างเดียว....

 

“…..”  ท่านพี่เงียบไปและไม่ขยับเลยซักนิด อ๊ะ ฉันเสียมารยาทไปหรอ??? แย่ล่ะ เขาเป็นผู้ชายนี่นาทำแบบนี้โดยไม่ขออนุญาต ต้องโกรธแน่ๆ!

 

เอ่อ ท่านพี่? โกรธหนูหรอคะ?” ฉันถามกลับไปอย่างกล้าๆกลัว ถึงจะเป็นเด็ก แต่เวลาเด็กโกรธนี่น่ากลัวเหมือนกันนะ!

 

...อุ๊บ ฮะๆๆอยู่เขาก็หัวเราะออกมา เอ๊ะ หรือว่าฉันติดกิ๊บห่วยจนน่าตลกงั้นหรอ!

 

ขอบใจมากนะ พี่ก็ดีใจเหมือนกันที่มีน้องสาวที่สุดพิเศษขนาดนี้พูดจบเขาก็ยิ้มให้แล้วเขาเอามือสัมผัสกิ๊บที่ฉันติดให้  ระ รอยยิ้มของเข้า ที่ฉันเห็นเป็นครั้งแรกหลังจากมาที่โลกนี้ สะ สุดยอด!!! คิระคิระสุดๆ!!!!

 

งั้นราตรีสวัสดิ์นะคะ!” หลังจากฉันเดินออกมาแล้ว ฉันก็รีบวิ่งเข้ามาที่ห้องของฉัน แล้วทิ้งตัวเองลงบนเตียงดังตึง! แล้วฉันก็ดิ้นจิกหมอนชักดิ้นชักงออยู่ตรงนั้น ที่ทำนี่ไม่ได้สื่ออะไรหรอก! แต่เขินชิบหายเลยค่ะ!!!!!!! เด็กบ้าอะไรทำให้จิตใจของป้าอายุ 34 หวั่นไหวได้ขนาดนี้!!! ไม่นะ หรือว่าฉันกลายเป็น โชตะค่อนไปแล้ว! ไม่มีทางเด็ดขาด! หลับดีกว่าตัวฉัน เหลือเวลานอนอีกนิดหน่อย....


.

.

.

.

ตอนเช้าเพราะเมื่อคืนฉันไม่ได้นอนเลย มัวแต่คิดถึงรอยยิ้มทั้งหลายที่เจอมาเมื่อวานนี้ ซินเซียทำท่าทางเป็นห่วงเลยเดินตามหลังฉันมาต้อยๆ วันนี้ท่านพ่อติดธุระจึงไม่สามารถมาทานอาหารเช้าด้วยกันไม่ได้ ท่านแม่เองก็เหมือนกัน งานเลี้ยงน้ำชาที่คำเชิญจ่าหน้าจากองค์ราชินีของอาณาจักร ฉันเลยต้องเดินเต็ดเตร่เพื่อไปสูดอากาศข้างนอก

 

อ๊ะ ฟิเลน่า อยู่ๆก็ได้ยินเสียงท่านพี่ พอมองดีๆ...โอ๊ะ!! ท่านพี่เอาผมหน้าขึ้นข้างหนึ่งล่ะ! ครั้งแรกเลยแฮะที่เห็นท่านพี่ออกมาในสภาพนี้ แต่ดูๆแล้วท่าทางของท่านพี่ดูเปลี่ยนไปมาก คงรู้จุดแก้ไขของปัญหาแล้วสินะ แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย...อ๊ะ แบบนี้ ฉันก็รอดพ้นจากธงหายนะได้นิดนึงแล้วสิ!

 

ฟิเลน่า?” ท่าพี่เรียกฉันที่ทำท่าทีเหม่อลอยอยู่ ซักพักสติฉันก็กลับมา

 

อ๊ะ! ท่านพี่จะไปไหนหรอคะ?”

 

อืม พี่จะตามท่านพ่อไปทำงานน่ะท่านพี่ตอบกลับมาด้วยท่าทางสง่า สุดยอดยังเด็กอยู่แท้ๆ แต่อารมณ์ความรู้สึกกลับเหมือนท่านพี่ตอนอยู่ในเกมเลย!

 

งั้นเดินทางปลอดภัยนะคะ

 

อื้ม จะรีบกลับมาให้ทันก่อนทานอาหารเย็นนะท่าพี่วางมือบนหัวของฉันแล้วลูบไปมา จากนั้นเข้าก็เดินออกประตูไป แผ่นหลังของเขาไม่หลงเหลือความกดดันไว้แล้ว รู้สึกดีใจที่สามารถช่วยเด็กคนนั้นได้ แต่จะว่าไปแล้วยังไม่รู้เลยว่า กูลอิณคืออะไร

 

อ่า ชีวิตอันสงบสุขแบบนี้ จะอยู่ได้ถึงขนากไหนนะ;;;;

  

============================================================================================


แฮร่ สวัสดีค่ะผู้อ่านทุกๆท่าน สงสัยไหมว่าทำไมถึงอัพช้าจัง เอาจริงๆคือไรต์เปิดเทอมแล้วค่ะ การบ้านกับงานกลุ่มก็ถาโถมเข้ามารัวๆเลยค่ะ ตอนนี้จะแต่งเนื้อเรื่องความสัมพันธ์ของขุ่นพี่กาเร็ธ ไม่ต้องสงสัยนะว่าทำไมตอนมันถึงยาวกว่าตอนอื่นๆ ขอให้อ่านให้สนุกน้า ดาเบ๊ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 363 ครั้ง

331 ความคิดเห็น

  1. #190 Camona23 (@Camona23) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 13:33
    นางเข้าห้องน้ำแล้วใช่ไหม..ดูเหมือนเราจะโฟกัสผิดจุด55//มองๆ
    #190
    0
  2. #187 hinahimeeee (@hinahimeeee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 21:09
    เครื่องหมาย ! เยอะไปแล้วจ้าา
    #187
    0
  3. #16 Jokobo1 (@Jokobo1) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 02:14
    โครตเทพ!
    #หูแมวคุง
    #16
    0
  4. #11 NiCeNaRi (@NiCeNaRi) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 17:59
    <p>เป็นคู่พี่น้องที่รักจังเลย so cute</p>
    #11
    0
  5. #9 Destroya (@Destroya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 17:19
    ซึ้งจริงๆ ดีครับดีภาพก็สวย
    #9
    0