Prince's Heart เกิดใหม่ทั้งทีขอชีวิตดีๆ ที่ไม่ใช่นางร้าย!

ตอนที่ 45 : Chapter : 37

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 599
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    12 มี.ค. 62

บทที่ 37 

- Filena –

 


ค่อยยังชั่ว! อาการป่วยของคุณหนูหายไปแล้วซินเซียพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงดูปิติยินดี ในขณะที่เธอกำลังใช้หลังมือวัดหน้าผากของฉัน

 

เอ่อ...เธอพูดแบบนี้มาหลายรอบแล้วนะ...ฉันพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย

 

เมื่อวานนี้หลังจากที่เรย์กลับไป ซินเซียก็กลับมาพอดิบพอดีกับในตอนที่ฉันกำลังเตรียมของจะเอาไปทำอาหารมื้อดึกให้ลีน่า เธอกลับมาพร้อมกับเนื้อตัวดูเปื้อนๆแล้วสะพายตะกร้าใบใหญ่ที่ดูเหมือนจะมีพืชรักษาจำนวนมากในนั้น พอเธอเห็นฉันก็วิ่งตาลีตาเหลือกมาหาทันที แล้วก็พูดประโยคเดียวกับเมื่อกี้หลายๆรอบ

 

ฉันคิดว่าซินเซียอาจจะไปเก็บสมุนไพรที่ไหนซักแห่งมาแน่ๆ...แต่มันต้องขนาดที่เธอต้องเนื้อตัวมอมแมมแบบนี้เชียวเหรอ?

 

ขออนุญาตครับ... เสียงของไคลด์ดังขึ้นพร้อมกับเปิดประตูที่แง้มเมื่อกี้เข้ามา เขาเดินเข้ามาพร้อมๆกับรอยยิ้มสุภาพบุรุษของเขา ก่อนที่จะสังเกตเห็นกาเร็ธที่เดินตามหลังเขามาแล้วส่งยิ้มมาให้เหมือนๆกัน

 

อ๊ะ อรุณสวัสดิ์นะทั้งสองคนฉันทักทายเขาไปพร้อมกับรอยยิ้ม ซินเซียที่เห็นทั้งสองคนก็หลีกทางให้ก่อนที่จะโค้งตัวทักทายทั้งสองคนตามระเบียบ

 

อรุณสวัสดิ์ฟิเลน่า ทานอะไรเหรอยัง?” กาเร็ธทักทายฉันก่อนที่จะถาม

 

ค่ะ! อาหารเช้ามันจำเป็นนี่คะ! เรื่องกินนี่ไม่พลาดหรอกค่ะ!” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับท่าทีกระฉับกระเฉง ทั้งสองคนที่เห็นฉันร่าเริงดีก็ยิ้มอย่างโล่งใจออกมา ส่วนซินเซียเองที่ยืนอยู่ข้างๆฉันก็แอบอมยิ้มเล็กน้อย

 

งั้นพวกเราไปกันเถอะครับ วันนี้ในคาบเช้าจำได้ว่าท่านผู้อำนวยการจะมาแจ้งข่าวบางอย่างให้ด้วยนี่ครับไคลด์พูดขึ้นพร้อมกับเหมือนย้อนไปในเรื่องเมื่อวาน ฉันที่ได้ยินก็สะดุ้งเล็กน้อยก่อนที่จะเบิกตากว้าง

 

จ-จริงเหรอ!? งั้นพวกเรารีบไปกันเดี๋ยวนี้เลย!” ฉันพูดพร้อมกับลุกพรวดขึ้นมา แล้วจับมือของทั้งสองคนแล้วออกจากห้องด้วยความรีบร้อน ก่อนไปฉันก็ส่งยิ้มให้ซินเซียแบบทุกที เจ้าตัวที่เห็นดังนั้นก็ยิ้มแฉ่งก่อนจะโค้งคำนับ

 

(เอาล่ะ! วันนี้มาพยายามให้เต็มที่ดีกว่า!)

.

.

.

.

ขอโทษที่ต้องรบกวนเวลาเรียนของทุกๆคนด้วยนะคะเสียงใสดังขึ้นมาเพราะเสียงของลำโพง อาจจะดูก้องไปซักนิดแต่ก็ดีกว่าห้องประชาสัมพันธ์เมื่อโลกก่อนเป็นไหนๆ

 

ณ ตอนนี้พวกเราถูกพาตัวมายังหอประชุมในตอนที่เข้ามาเรียนโรงเรียนแห่งนี้ในวันแรก ดูเหมือนว่าสิ่งที่ผู้อำนวยการอยากจะสื่อคงเป็นเรื่องใหญ่มากแน่ๆ เพราะขนาดเรียกนักเรียนทั้งโรงเรียนรวมถึงบุคลากรต่างๆมานั่งกันในที่แห่งนี้เสียหมด

 

เป็นผู้อำนวยการที่งดงามมากเลยนะครับไคลด์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเบาเพื่อเป็นมารยาทในการเข้าหอประชุม ฉันที่ได้ยินก็หันไปมองเขา

 

นั่นสินะ ผมสีฟ้านั่นสวยสุดๆเลยล่ะฉันพูดพร้อมกับนึกถึงวันแรกที่เจอกับเธอ...นอกจากหน้าอกหน้าใจนั่น แล้วสิ่งที่ดึงดูดอีกอย่างก็คือผมสีฟ้าของเธอนั่นแหละนะ

 

...ผมของเจ้านาย...ก็งดงามมิซาเอลพูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ฉันกับไคลด์หันไปมองเขาพร้อมกัน ก่อนที่ฉันเองจะหลุดหัวเราะออกมา

 

ฮะๆ งั้นเหรอ พักนี้หัดเอาใจหญิงสินะ?” ฉันพูดขึ้น เจ้าตัวหันหน้าไปอีกทางหนึ่งทำเหมือนไม่รู้ไม่เห็นสิ่งที่ฉันพูดเมื่อกี้

 

อย่าบอกนะว่าตอนที่ฉันหยุดไปเขากับคุณนางเอกเริ่มกระชับความสัมพันธ์ที่ละเล็กทีละน้อยนะ? ช่างเถอะ...ขอแค่ว่าฉันไม่ไปยุ่งกับอีเวนท์ของเขาก็พอ

 

วันนี้ดิฉันเรียกตัวของพวกคุณมาก็เพื่อแจ้ง ข่าวดีและ ข่าวร้ายให้ทราบค่ะทันทีที่เสียงของผู้อำนวยการดังขึ้น ฉันก็รีบหันกลับไปมองบนเวทีที่เธอคนนั้นยืนอยู่อย่างสง่า แต่ใบหน้ากลับปนไปด้วยความรู้สึกที่จริงจัง

 

(ข่าวดี...และร้าย?)

 

ทุกๆคนรับรู้ถึงรายละเอียดของโรงเรียนนี้ดีสินะคะถึงโรงเรียนของเราจะติดต่อกับเมือง...แต่อีกฝั่งหนึ่งแล้วโรงเรียนของเราก็ติดต่อกับป่าของอาณาจักรแห่งนี้ด้วย...เมื่อมีป่าย่อมมีสิ่งอื่นอาศัย มนุษย์...เผ่าพันธ์อื่นๆ สัตว์ป่า...ไม้เว้นแม้กระทั่งสิ่งมีชีวิตที่พวกเราต่างเรียนกว่า กูลอิณค่ะเมื่อท่านผู้อำนวยการพูดถึงสิ่งมีชีวิตนามว่า กูลอิณขึ้นมา จู่ๆก็ค่อยๆเกิดเสียงซุบซิบของเหล่านักเรียนที่อยู่ในนี้กันเกือบหมด พวกเขาเริ่มลนลานและหันซ้ายขวาด้วยความไม่สบายใจ

 

ซึ่งวันนี้เรามีข่าวร้ายจะมาบอกให้ทุกคนทราบเพื่อระวังสิ่งที่จะเกิดขึ้นค่ะ...เธอพูดขึ้นจนกลบเสียงที่ดังกระหึ่ม ก่อนที่เธอจะปรบมือครั้งหนึ่งแล้วเอกสารบางอย่างก็โผล่ขึ้นมา เสียงเมื่อกี้เงียบลงทันทีเพราะความลุ้นและตื่นเต้น

 

มีรายงานจากทหารท่านหนึ่งเขียนมาว่ามีกูลอิณตัวหนึ่งหลุดเข้ามาในบริเวณเขตโรงเรียนของพวกเราเมื่อวานในตอนเย็นค่ะ...ซึ่งพวกเราพยายามหาตัวมันสุดความสามารถแล้ว แต่ก็ยังไม่พบค่ะ

 

เข้ามาในโรงเรียน!? ไม่นะ..

มันอันตรายมากไม่ใช่เหรอไง? พวกเราจะเป็นยังไงล่ะ?”

พวกทหารมัวทำอะไรกันอยู่??”

ไม่นะ...ฉันไม่อยากตายนะ

 

หลังจากข่าวร้ายที่ถูกเอ่ยขึ้นด้วยปากของผู้อำนวยการโดยตรง นักเรียนภายในหอประชุมแห่งนี้ก็เริ่มวิตกกังวลก่อนที่จะเริ่มมีเสียงแห่งความกังวลดังไปทั่วทุกสารทิศของหอประชุมแห่งนี้อีกครั้ง

 

คือว่าก็ไม่อยากจะคิดหรอกนะ...แต่ฉันรู้สึกว่าไอ่เรื่องพวกนี้มันเป็นเหตุการณ์หนึ่งที่เกิดขึ้นในเกมน่ะสิ!

 

ในนั้นน่ะเป็นสิ่งที่บ่งบอกว่าคุณนางเอกน่ะมีพลังเวทที่สามารถลบล้างเจ้าสิ่งมีชีวิตฃพวกนั้นให้หายไปได้...มันมักจะเกิดขึ้นเมื่อพวกเราเริ่มจีบตัวละครนั้นได้ไปประมาณ 70 เปอร์เซ็นแรก...พวกเราจะเห็นมันเป็นก้อนพลังงาน แต่ไม่ยักคิดว่าไอ่ที่คุณนางเอกปราบน่ะ มันคือกูลอิณนี่นา!

 

แปะ—

 

ทุกคนโปรดใจเย็นค่ะ ถึงนี่จะเป็นข่าวร้าย...แต่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่กูลอิณหลุดเข้ามาค่ะ ดิฉันยังมีข่าวดีอีกเรื่องที่ต้องบอก...กรุณาเงียบด้วยค่ะ!” เสียงของเธอดูหนักแน่นขึ้นทันที เหล่านักเรียนที่ต่างกังวลเมื่อกี้ก็สงบจิตสงบใจก่อนจะมานั่งฟังอย่างตั้งใจ

 

....ข่าวดีก็คือ...พวกเรานั้นไม่จำเป็นต้องเดือดร้อนไปค่ะ ทางเราได้ส่งบุคคลที่มีความสามารถในการล่าสิ่งมีชีวิตพวกนี้อยู่ โปรดวางใจได้...รับรองจะไม่เกิดเหตุการณ์อันตรายขึ้นกับพวกท่านทุกคนแน่นอนค่ะเธอพูดขึ้นพร้อมกับระบายยิ้มออกมา มันทำให้เหล่านักเรียนต่างโล่งใจขึ้นมาในระดับหนึ่ง

 

ถึงงั้นฉันจะมาวางใจในตอนนี้ไม่ได้หรอกนะ...เพราะตามในเกมแล้วคุณนางเอกจะต้องเจอมันพร้อมๆกับตัวละครที่นางเลือกจะพิชิตใจ...คุณนางเอกในวินาทีสุดท้ายได้รวบรวมความกล้ากำจัดมัน ซึ่งสรุปได้ว่าเด็กพวกนี้ต้องตกอยู่ในอันตรายในจังหวะหนึ่ง

 

กว่าคุณนางเอกจะฮึดขึ้นมาได้ ต้องใช้เวลาเตรียมใจนานโข...

 

แต่ถ้าสถานการณ์นั้นมันทำให้เด็กคนใดคนหนึ่งเสี่ยงตายขึ้นมาล่ะก็..

 

ฉันนี่แหละที่จะไปกระชากหัวของมันเอง...

 

★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★

 

ตอนนี้เป็นเวลาทานอาหารกลางวัน...ซึ่งปรกติแล้วฉันมักจะทานอาหารกับเด็กพวกนี้เป็นประจำ แต่ว่าตั้งแต่วันนี้ไปฉันกลับมีตารางเวลาที่เพิ่มเข้ามาอีกอย่างหนึ่ง

 

เอาล่ะ..ฉันขอไปทำธุระก่อนนะฉันพูดขึ้นในขณะที่พวกเขากำลังทานอาหารกันอย่างปกติ พอพวกเขาได้ยินประโยคอันแสนคุ้นหูก็ต่างมองมาทางฉัน ก่อนที่ไคลด์ที่เริ่มจับผิดสังเกตได้จึงถามขึ้นมา

 

พี่สาวครับ ผมสงสัยมาตั้งนานแล้ว...ธุระของพี่สาวนี่คืออะไรงั้นเหรอครับ?” นั่นไง! คิดว้ไม่มีผิด-ฉันไม่อาจตบตาพวกเด็กช่างขี้สงสัยเหล่านี้ได้เลย!

 

เมื่อคืนที่ฉันได้เป็นเพื่อนกับลีน่า...ฉันก็ได้เงื่อนไขมาจากเธอ 2 ข้อ คือ ห้ามซักถามเรื่องส่วนตัวและ อย่าทำตัวสนิทสนมต่อหน้าคนอื่น ซึ่งเจ้าเงื่อนไขพวกนี้มันก็ไม่ได้ยากลำบากหรอก...แต่ถ้าแบบนั้นก็จะสื่อประมาณว่าฉันห้ามให้เด็กพวกนี้รู้เด็ดขาด...

 

ส่วนเรื่องอาหารกลางวันฉันก็ต้องเอาไปให้เธอที่สถานที่เดิม...เพราะฉะนั้นในตอนนี้ในครึ่งชั่วโมงแรกฉันจะต้องมานั่งทานอาหารกับเด็กพวกนี้ และครึ่งชั่วโมงหลังฉันจะต้องปลีกตัวออกมาจากพวกเขาแล้วเอาอาหารกลางวันไปให้ลีน่า

 

ก็ธุระอะไรนิดหน่อยน่ะ...ฉันพยายามจะกลบเกลื่อนเขาไป แต่ทำไมกันนะ...ฉันกลับเห็นสายตาเหมือนน้องหมาถูกทิ้งจากพวกเขาเลย!

 

พวกฉันไปด้วยไม่ได้งั้นเหรอ?” เรย์ถามขึ้น ก่อนที่จะส่งยิ้มละมุนละไมแบบของเขามาให้

 

ไม่ได้-ยังไงก็ไม่ได้!” ฉันพูดขึ้น

 

...เจ้านาย...ไม่ต้อง...การผม...แล้วเหรอ?” มิซาเอลพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย ฉันที่ได้ยินก็สะดุงเฮือกก่อนที่จะหันกลับไปมองเขาที่นั่งข้างๆลิออนด้วยสีหน้าไปไม่ถูก

 

จริงเหรอครับคุณฟิเลน่า....ไม่อยากอยู่กับพวกผมแล้วเหรอครับ?...” ลิออนพูดขึ้นพร้อมกับดวงตาที่ฉ่ำวาวเหมือนกับจะร้องเท้า บรรยาภายในโต๊ะของพวกเขาในตอนนี้ยังกับถูกดึงเข้าสู่ช่วงดราม่า...ฉันที่เห็นพวกเขาดูหงอยๆกันอย่างบอกไม่ถูกก็ตัวสั่นเพราะทำอะไรไม่ถูก

 

ฉันล่ะเกลียดโมเมนท์ดราม่าของเด็กขี้เหงาเสียจริง! เพราะแบบนี้ไงฉันถึงชิบหายวายวอดเกือบทุกทีเพราะสายตาที่ดูเศร้าสร้อยนั่นน่ะ!

 

(ขอโทษทีนะลีน่า! ดูเหมือนว่าภูมิต้านทานด้านสายตาน้องหมาของฉันนี่มันต่ำเสียเหลือเกิน!)

.

.

.

.

“?????” ดวงตาสีแดงสดจับจ้องมาทางนี้ด้วยความงุนงง เสียมากกว่าการโกรธเคืองเมื่อเห็นพวกเขาทั้งสี่คน

 

ง-ไงลีน่า..ขอโทษน้า..เผลอพามาด้วยซะแล้ว..

 

ด้วยความที่ทนสายตานั่นไม่ไหว...ฉันก็เผลอเล่าเรื่องของลีน่าให้พวกเขาฟังซะหมดเปลือกเลย แต่แทนที่ว่าจะจบแค่พวกเขารับรู้แล้วอยู่นิ่งๆ กลับกลายเป็นว่าขอตามมาด้วยเฉยเลย....

 

ไม่ไหวเลยตัวฉัน..กลับไปจะให้ซินเซียทำสายตาน้องหมาแล้วฝึกซ้อมความอดทนซะแล้วสิ!

 

ฉันเตรียมใจสำหรับสายตาอันแหลมคมของลีน่าไว้...แต่ดันผิดคาด ฉันกลับไม่รู้สึกถึงความโกรธเคืองนั้นแล้ว มีเพียงแต่ความเบื่อหน่ายที่กลั่นออกมาเป็นลมหายใจของเธอแทน

 

(ไม่โกรธงั้นเหรอ?)

 

อ๊ะ ลีน่า ฉันขอแนะนำนะ...นี่คือลิออน เอนริค เจ้าชายลำดับที่ 3 คนที่ยืนอยู่ข้างๆเขาคือ มิซาเอล นีโร เป็นบัดดี้ของฉัน แล้วก็คนที่ยืนอยู่ข้างๆฉันฝั่งนี้คือน้องชายของฉันเอง ไคลด์ เอิร์ล แล้วก็อีกฝั่งหนึ่งคือเจ้าชายลำดับ 2 เรย์ เอนริค....เอ่อ...เขาเป็นคู่หมั้นของฉันน่ะฉันพูดแนะนำตัวพวกเขาไป ถึงคำเกือบๆสุดท้ายไม่อยากจะพูดออกมาก็เถอะ

 

ทุกคนต่างยิ้มให้กับลีน่าอย่างฉันมิตร....เพราะอาจจะเป็นมารยาทหรือแค่อยากสนิทกันอะไรก็แล้วแต่...มันทำให้ฉันโล่งใจขึ้นมานิดหน่อยเมื่อพอพวกเขาอยู่ต่อหน้าลีน่าแล้วไม่อึดอัดหรือแสดงท่าทางที่ดูไม่ชอบ...ก่อนที่ฉันจะหันไปทางลีน่า

 

ไหนๆก็ไหนๆแล้วก็อยากให้สนิทกันไว้เยอะๆนะ!” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มร่า ฉันสังเกตลีน่าที่ยืนมองพวกเราอยู่ เธอทำตัวนิ่งๆไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรพอฉันพาพวกเขามา...เหมือนกับว่าเธอคาดเดาและเตรียมใจไว้ก่อนแล้วยังไงยังงั้น

 

ฉันยืนรอการตอบสนองของเธอพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคอ ลีน่าเดินเข้ามาหาฉันอย่างดุดันก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงหน้า

 

...ล-ลีน่าฉันเรียกชื่อเจ้าตัวไปอย่างกล้าๆกลัวๆ ลีน่าง้างมือขึ้นก่อนที่จะสับลงมาบนหัวฉันดังปึก- ทั้งๆที่ดูรุนแรง แต่กลับแปลกที่ฉันไม่ค่อยจะเจ็บซักเท่าไหร่

 

...น่ารำคาญเสียจริง...ลีน่าเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเบา ฉันที่ได้ยินน้ำเสียงนั้นเองก็เงยหน้าขึ้นจนลืมความเจ็บปวดที่ส่งมาตรงกลางหัวเมื่อกี้ ก่อนที่จะระบายยิ้มให้เธอ

 

อา...แต่ฉันชอบนะ นิสัยของตัวเองน่ะ!” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับยื่นอาหารกลางวันให้เธอ ลีน่ารับมันไปแบบปกติ

 

 

ตอนแรกฉันคิดว่าลีน่าจะส่งสายตาชิงชังให้กับพวกเขาเสียอีก...แต่ที่ไหนได้เหมือนกับว่าลีน่าจะยอมเปิดใจขึ้นมานิดหนึ่ง (ถึงตอนที่พวกเขาชวนคุยตอนแรกจะมาอยู่ข้างหลังฉันตลอดก็เถอะ) มันก็ดีที่เห็นเหล่าเด็กๆมีความสุข HAPPY กันขนาดนี้...

 

ดูเหมือนว่าลีน่าจะไม่ค่อยถูกกับเรย์เท่าไหร่นะ...เห็นนางชอบสบถใส่เขาว่า มนุษย์แสนเสแสร้งก็เถอะ แต่ดูเหมือนเรย์เองก็ไม่ค่อยสะทกสะท้านซักเท่าไหร่...เพราะฉะนั้นคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

 

ฉันคิดว่าครั้งหน้าลองชวนลีน่ามานั่งทานอาหารด้วยกันดีกว่า...คงจะสะดวกกว่านิดหนึ่งล่ะมั้ง...

 

รับรองจะไม่เกิดเหตุการณ์อันตรายขึ้นกับพวกท่านทุกคนแน่นอนค่ะ

 

เหตุการณ์อันตราย....

 

ฉันล่ะสงสัยจริงๆว่าในขณะที่ใช้ชีวิตสงบสุขแบบนี้...

 

จะมีเรื่องอันตรายแบบนั้นเข้ามาอีกงั้นเหรอ?

 

พอมองภาพอันแสนสงบสุขที่อยู่ตรงหน้านี้แล้ว...

 

ฉันก็เชื่อไม่ลงอยู่ดี


==================================================================================


เอ๊ะ ตอนสั้นแปลกๆเหรอ??? บ้าน่า! ตาฝาดไปเองแหล-----

ข่าวดีสำหรับไรต์!! คือไรต์ปิดเทอมแล้วค่ะ!!! เย่!!!!! 


คงจะได้อัพนิยายเรื่องนี้ถี่ขึ้นแล้วล่ะค่ะ! อีกไม่กี่ตอนก็จะเข้าสู่ทรมาณตับคนเขียนและตับของหนูฟิเลน่ากันแล้วนะคะ เพราะฉะนั้นต้องหาความสุขให้น้องมากๆค่ะ...


ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์ทุกคอมเม้นท์และข้อเสนอแนะดีๆให้ฟังนะะ! ดาเบ๊ะ!-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

327 ความคิดเห็น

  1. #175 Mijinose (@Ayato_Mijinose) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 21:21
    สู้ๆค่ะ เป็นกำลังใจให้ รออยู่นะคะ ^^
    #175
    0
  2. #174 MI 'IMX (@namfhacream) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 21:27

    เอา &#9825; ไปเลยคร่าา~..!!! ><
    #174
    0