Prince's Heart เกิดใหม่ทั้งทีขอชีวิตดีๆ ที่ไม่ใช่นางร้าย!

ตอนที่ 5 : Chapter : 3.5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,652
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 319 ครั้ง
    23 ธ.ค. 61

บทที่ 3.5

-Side story : Kalet-

 

ผมชื่อ กาเร็ธ เอิร์ล อายุ 8 ปี  เป็นลูกชายของดยุค เฮนดริค เอิร์ล ที่เพิ่งก่อตัวขึ้นมาได้ไม่นาน ด้วยความที่ว่าผมเป็นผู้ชาย ท่านพ่อจึงให้ความหวังกับผมว่าจะเป็นผู้ดูแลตระกูลที่ดีได้ แต่ผมก็ไม่ได้เกลียดสิ่งที่ท่านพ่อคาดหวัง กลับกัน ผมออกจะดีใจด้วยซ้ำ...ที่ท่านพ่อมอบความคาดหวังกับผมขนาดนี้...

 

ท่านพ่อท่านแม่ ที่สามารถเข้าใจความรู้สึกของผมได้

 

ตอนเด็ก ผมได้ตามงานของท่านพ่อที่ได้รับเชิญจากราชา แต่พอสิ่งที่ผมพบครั้งแรกตอนไปที่นั่น สิ่งที่รู้สึกได้ถึงสายตาของขุนนางที่ทิ่มแทงเข้ามาในตัวผม ทำไมถึงมองผมด้วยสายตาแบบนั้นกันล่ะ มันทำให้ผมกลัวนะ...

 

กาเร็ธ?” ในขณะที่ผมสั่นเทาไปด้วยความหวาดกลัวจากสายตานั่น คำพูดของท่านพ่อก็แทรกขึ้นมา ทำให้อาการของผมหายเป็นปกติ

 

ไม่เป็นอะไรครับ...ใช่ ไม่เป็นไรหรอก เพียงแค่นี้เอง....

 

แต่มันไม่ใช่เพียงแค่นั้น เมื่อใดที่ผมอยู่เพียงลำพัง ขุนนางคนอื่นๆก็จะวิ่งกรูเข้ามาหาผม ตอนแรกผมไม่ได้เอะใจอะไรซักนิด แต่สิ่งที่เขาพยายามจะสื่อให้กับผมคือ การทำให้ตระกูลของผมอับอายโดยมีเด็กอย่างผมเป็นเป้าหมาย พวกเขาพยายามจะทำให้ผมเป็นตัวตลกในงาน แต่โชคยังดีที่ผมยังพอเอาตัวรอดมาได้

 

วันนั้นทำให้ผมได้เห็น สันดาน ของคนที่มียศถาบรรดาศักดิ์สูงๆ ที่คอยเหยียบย่ำคนที่ตนคิดว่าอ่อนแอ ไม่ว่าตัวเองจะผิดแค่ไหน แค่เพียงเอาเงินฟาดหัวคนๆนั้นเข้าเท่านั้นแหละตนเองก็รอด และแพะรับบาปก็ได้โทษผิดไป สะอิดสะเอียน ผมไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น ผมไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนซักหน่อย.....จากนั้นผมก็ปิดบังใบหน้าของผมมาตลอดทั้งที่รู้ว่าถึงจะปิดๆไปก็ไม่สามารถทำให้สิ่งที่ตนเห็นเลือนลางจากความเป็นจริงไปได้

 

แบบนี้...ก็ไม่มีใครอ่านสีหน้าผมได้ ใช่ แบบนี้อาจจะดีก็ได้ สิ่งที่ทำให้พวกมันสนุกไปตามเกมของพวกเขาคือผม ถ้าผมไม่แสดงความรู้สึกออกมา และไม่สนใจพวกเขา อาจจะไม่มีใครมายุ่งกับผมก็ได้.... 


          ผมพลางคิดไปในขณะกำลังมองใบหน้าของตัวเองในกระจกใบใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงหน้า

 

 

จริงๆแล้ว ผมมีน้องคนนึงดูเหมือนเธอจะชื่อ ฟิเลน่า เป็นชื่อที่น่ารักดีนะ แต่ติดตรงที่ว่าผมไม่เคยเห็นน้องสาวของผมเลย แต่แล้ววันหนึ่งผมเคยเห็นเธอออกมาเดินกับเมดประจำตัวของเธอ เธอมีผมสีทองเหมือนบุษราคัม และมีตาสีฟ้าเพทาย เหมือนเห็นภาพของท่านพ่อและท่านแม่สะท้อนอยู่ในร่างของเธอเลย ตอนนั้นเธอน่าจะอายุแค่ 5 ขวบ

 

ฟิเ-

 

ชิ

 

ตอนที่ผมยังไม่ทันได้เรียกชื่อของเธอออกมา เธอก็เดินผ่านผมไปเหมือนผมไม่มีตัวตน แล้วได้ยินเสียงไม่พอใจออกมาจากเธอ...ขนาดโดนน้องสาวตัวเองเกลียด...จากนั้นผมก็ไม่ได้เจอเธออีกเลย

 

แต่แล้ววันหนึ่งผมก็ได้ยินเมดซุบซิบกันเรื่องเด็กคนนั้น ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ถูกกับท่านพ่อท่านแม่ด้วย แม้แต่เมดประจำตัวเอง เธอเองก็ปฏิเสธความหวังดีอย่างไม่ใยดี จากนั้นเธอก็ล้มป่วยและหมดสติเป็นประจำ โรคงั้นหรอ หรือว่าพลังเวทย์ต่อต้าน*เธอกัน

 

คงทรมาณสินะ..ผมพึมพำในขณะที่กำลังจิบชาอยู่ จากนั้นผมก็ไม่ได้ข่าวคราวอะไรเรื่องของเธอเลยตลอด 1 ปี

 

วันหนึ่งในขณะที่ผมกลับจากงานสำรวจเขตพื้นที่กับท่านพ่อ ในระหว่างที่ผมกำลังเดินผ่านทางเดินในคฤหาสน์ สายตาของผมก็สะดุดสิ่งๆหนึ่งที่อยู่นอกหน้าต่าง ผมได้เห็นน้องสาวอีกครั้ง ท่าทางของเธอร่าเริงและสดใส ไม่เหมือนกับน้องสาวที่เห็นครั้งแรกที่หยิ่งผยอง และดูเอาแต่ใจ แต่ตอนนี้เธอกลับโลดเต้นไปพร้อมกับเมดประจำตัวของเธอ ดูๆไปแล้วก็รู้สึกสนุกไปด้วยเลยแฮะ สีผมของเธอสะท้อนไปมาตามแสงที่ตกกระทบ อา...เหมือนนิทานที่ท่านแม่เคยเล่าให้ฟังเลย

 

ดูอะไรงั้นหรอกาเร็ธ ท่านพ่อย่อตัวถามผมอย่างเงียบๆ ผมตกใจกับท่าทางของท่านพ่อ แต่ก็รวบรวมสติและบอกท่านพ่อออกไป

 

น้องสาวร่าเริงขึ้นนะครับ...ผมตอบกลับไปด้วยเสียงเรียบๆ พอท่านพ่อได้ยินปุ๊ปก็มองออกไปนอกหน้าต่าง จากนั้นท่านพ่อก็ยิ้มออกมา เหมือนดีใจอะไรซักอย่าง

 

จะอยู่ที่นี่ก็ได้นะ เดี๋ยวงานอีกงานพ่อจะทำเองก็ได้ท่านพ่อพูดออกมาพร้อมกับตบบ่าของผมอย่างเบามือ

 

มะ ไม่ครับ!”

 

ผมจะสัญญากับตัวเองไว้แล้ว ว่าจะไม่เป็นตัวถ่วงใคร แต่ทำไมสิ่งที่ผมตอบกลับไปเมื่อกี้นี้ มันรู้สึกเสียดายนิดๆเหมือนกัน...

 

วันรุ่งขึ้นเหมือนมีใครมาเคาะประตูที่ห้องของผม พอเปิดประตูออกไป กลับเห็นท่านพ่อยืนอยู่หน้าประตู ผมรีบทำความเคารพท่านพ่ออย่างทันที ใครจะไปคิดว่าท่านพ่อจะมาเคาะประตูห้องผมแบบนี้

 

จากนั้นท่านพ่อก็บอกว่าวันนี้มีทานอาหารกันพร้อมหน้าพร้อมตา แล้วก็จะมีน้องสาวที่ไม่ได้เจอหน้ากันมานาน มานั่งทานข้าวด้วยกัน พอได้ยินคำว่าน้องสาวแล้ว ภาพรอยยิ้มของเธอก็ผุดขึ้นมาในหัวของผม แต่ก่อนหน้านี้เธอเหมือนจะเกลียดผมนะ ถ้าผมไปเธออาจจะลำบากก็ได้ ผมเลยปฏิเสธท่านพ่อไป  

.

.

.

จากนั้นพอตกเย็นท่านแม่กับท่านพ่อก็พาผมมานั่งจิบชาที่ห้องโถง เหมือนก่อนหน้านี้พวกท่านจะซุบซิบอะไรกันก็ไม่ทราบ แต่ยังไงก็ต้องเป็นเรื่องที่ดีนั่นแหละ ก็เห็นพวกท่านยิ้มตลอดเวลาเลยนี่ จากนั้นท่านแม่ก็เดินออกไปจาห้องโถง เหมือนท่านแม่รู้สึกถึงอะไรบางอย่างเลยออกไป ผมควรจะออกไปดูบ้างสินะ

 

เดี๋ยวก่อนกาเร็ธท่านพ่อเรียกผมในขณะที่ผมกำลังจะลุกออกไปตามท่านแม่

 

ช่วยพ่อคัดเอกสารนี่ทีสิ ถ้าเสร็จแล้วก็เอาไปวางไว้ที่โต๊ะพ่อนะพ่อส่งเอกสารอันหนาปึกให้ผมอย่างเบามือ แบบนี้มัน...เหมือนพยายามถ่วงเวลาเลยแฮะ แต่ก็จะสงสัยอะไรไปกว่านี้ไม่ได้ ผมเลยต้องนั่งจัดเอกสารที่ท่านพ่อมอบให้

.

.

เวลาผ่านไปไม่นานนัก ดูเหมือนจะเสร็จเร็วกว่าที่คิด ผมจัดเอกสารเรียบร้อยแล้ว ผมต้องเอาเอกสารพวกนี้ไปเก็บ

 

ผมขออนุญาตไปเก็บเอกสารก่อนนะครับ

 

เอ๊ะ! อะ อื้ม...ท่านพ่อตอบรับออกมาอย่างเซ็งๆ เหมือนกับว่าไม่เป็นไปตามแผนซะงั้น อะไรของพวกท่านกันนะ ผมกำลังเปิดประตูอยู่พร้อมกับถือเอกสารในมือ

 

ระวังนะคะ!!!!!!”

 

...!!!!”  

 

!!!โครม!!!! 

 

อยู่ๆผมก็ได้ยินเสียงของใครซักคน ก่อนที่จะมีใครซักคนชนผมอย่างจัง เอกสารที่ผมถือมา ปลิวกระจัดกระจายแล้วค่อยๆร่อนตกลงมาบนพื้นอย่างช้าๆ 


\(จะ เจ็บ!!!) 


จากนั้นผมก็ล้มลงบนพื้น พร้อมกับคนที่ชนผมมาทับร่างของผมไว้

 

อ๋อย... เอ๊ะ? ไม่เจ็บนี่นา?” อยู่ดีๆร่างของผมก็หนักขึ้น คงเป็นเพราะคนที่มาทับร่างของผมได้สติแล้ว


อึก...เป็นอะไรไหมครับ?”  ผมพูดออกมาพร้อมกับส่งเสียงออกมาเล็กน้อย คงเพราะหัวของผมคงโดนพื้นจังๆสติตอนนี้เลยไม่คิดไตร่ตรองใดๆ 

 

ขะ ขอโทษด้วยค่ะ!!!” เสียงของเด็กผู้หญิงที่ร้อนรน ดูเหมือนเธอเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าทับร่างของผมอยู่ จึงรีบลุกออกจากตัวผมทันที แล้วพร้อมยื่นมือมาทางผม เอ๊ะ เสียงเด็กผู้หญิงงั้นหรอ? อย่าบอกนะว่า

 

ท่านพี่กาเร็ธ?”

 

“!!!!” พอผมเงยหน้าขึ้น กลับเห็นน้องสาวของตัวเองจ้องผมอยู่ในระยะประชิด ในขณะที่ผมตกใจอยู่ท่านพ่อก็เปิดประตูออกมาเพราะเสียงโครมครามเมื้อกี้ จากนั้นก็ตามมาด้วยท่านแม่ที่พึ่งกลับมา

 

จากนั้นท่านพ่อและท่านแม่ก็ให้ผมเข้าไปนั่งจิบชาพร้อมกับน้องสาว แต่แทนที่จะได้นั่งจิบชากันพร้อมหน้าพร้อมตา ท่านพ่อและท่านแม่บอกว่ามีธุระแล้วเดินออกไปในทันที นี่มัน สิ่งที่พวกท่านพยายามจะดึงตัวผมไว้สินะ

 

จากนั้นผมก็โดนทิ้งไว้ในนี้กับน้องสาวสองคน เธอนั่งตรงข้ามกับผม ดูเหมือนเธอจะไม่พูดอะไรออกมาเลย ลำบากที่อยู่ต่อหน้าผมหรือเปล่านะ

 

เอ่อ...ชานี่อร่อยดีนะคะ เธอพูดออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข แต่ว่าพูดออกมาแบบนี้ ผมควรตอบเธอออกไปว่าไงดี ตลอดมาไม่ค่อยคุยกับใครมาก่อนเลย

 

อืม ธรรมดานะ ผมตอบเธอออกไป ดูเหมือนจะเป็นคำตอบที่ผมพูดได้ตอนนี้ แต่ผมกลับเห็นเธอสั่นเหมือนลูกนกที่เพิ่งเกิดเลย

 

เป็นอะไรไปสั่นใหญ่เชียว ผมพูดออกมาพร้อมกับวางแก้วน้ำชาลงบนจานรองแก้ว

 

อะ เอ่อ ขะ...คือว่า เธอพูด ติดๆขัดๆออกมา ผมมองหน้าเธอตลอดแต่เธอก็เหมือนจะหลบหน้าผมตลอด...

ผมรีบดื่มน้ำชาที่เหลือให้หมด แล้วรีบลุกออกจากเก้าอี้ทันที

 

ถ้าพูดลำบากขนาดนั้นล่ะก็ ไม่ต้องฝืนหรอกผมพูดออกมาพร้อมกับจับปลายเส้นผมที่บังหน้าผมอยู่

 

เอ๊ะ  เธอร้องออกมาเหมือนตกใจอะไรซักอย่าง

 

ถ้าเธอไม่อยากคุยกับฉัน ก็บอกมาตรงๆก็ได้นะสุดท้าย ก็เผลอพูดออกไปจนได้ จากนั้นผมก็ยิ้มให้เธอ แล้วเดินออกมาจากเธอที่นั่งอึ้งตรงนั้นอยู่

 

เดี๋ยวก่อนค่ะ!!”

 

เคร้ง!!!!

 

ผมได้ยินเสียงของเธออยู่พักหนึ่ง จากนั้นอยู่ๆก็เงียบไป แล้วเสียงของแก้วที่แตกก็ดังออกมา ผมตกใจกับเสียงที่เกิดขึ้น เลยหันกลับไปดู

 

ฟิเลน่า!!!”  สิ่งที่ผมเห็นคือเธอที่นั่งอยู่ตรงพื้น หัวของเธอเลอะไปด้วยน้ำชา ผมรีบวิ่งเข้าไปหาเธอแล้วดูอาการของเธอ ดูเหมือนเธอจะตกใจเลยเงียบไป เป็นครั้งแรกที่ผมไม่ได้ตกใจอะไรแบบนี้มานานแล้ว

 

ขอโทษนะ ทั้งที่ฉันน่าจะช่วยเธอลงจากเก้าอี้ก่อนแท้ๆผมรู้สึกผิดมากอย่างบอกไม่ถูก ผมอาจจะถูกเธอเกลียดมากขึ้นก็ได้...

 

หัวเปื้อนไปหมดเลย เดี๋ยวฉันเช็-” ก่อนที่ผมจะพูดจบ อยู่ๆเธอก็เอามือของเธอมาจับมือของผมไว้ ทำให้ผมอึ้งไปซักพัก

 

ฟิเลน่า?” 

 

ทานข้าว....

 

เอ๋?” เหมือนผมจะได้ยินเธอพูดอะไรซักอย่าง ผมจึงตั้งใจฟังอีกที

 

ไปทานข้าวด้วยกัน...นะคะ!” เธอเงยหน้าขึ้นมา พร้อมกับดวงตาใสวาวของเธอ

 

จะดีหรอ เธอไม่ชอบฉันไม่ใช่หรอ ใช่ ผมไม่ได้อยากให้เธอลำบากหรอกนะ ผมทำใจกับคำตอบของเธอ

 

ไม่ค่ะ ไม่กลัวเลยซีกนิด!” สิ่งที่เธอตอบมาเป็นสิ่งที่ผมเกินความคาดหมาย ผมอึ้งกับคำตอบของเธอไปพักหนึ่ง... รู้สึก  ดีใจล่ะมั้ง

 

จะลอง...คิดดู ตอนนี้ผมยังไม่กล้ามองหน้าของเธอ แต่ผมรู้สึกสบายใจกับคำพูดที่ผมพูดออกไป ทำไมกันนะ?

 

.

.

.

.

.

 

พอตกกลางดึก หลังจากที่ผมทานข้าวเย็นกับพวกท่านพ่อท่านแม่ และน้องสาวของผม พวกเราปรับความเข้าใจกัน จนตอนนี้ผมสามารถคุยกับเธอได้เป็น พี่-น้องกันจริงๆซักที ผมคิดไปพลางในระหว่างกำลังอ่านหนังสือเล่มหนาในมือ

 

อ๊ะ ท่านพี่

 

เอ๋ ฟิเลน่า?”  อยู่ๆ ผมก็ได้ยินเสียงของเธอ ฟิเลน่า ทำไมถึงออกมาตอนดึกๆดื่นๆขนาดนี้นะ

 

ท่านพี่ทำไมไม่นอนหรอคะ หรือว่านอนไม่หลับเธอถามผมด้วยท่าทางเป็นห่วง

อืม เป็นแบบนี้เกือบทุกคืนล่ะนะ ผมตอบเธอไป เหมือนรู้สึกว่าเธอจะคิดอะไรพิเรนอยู่แน่ๆ

 

ฉันรู้นะว่าเธอคิดอะไรอยู่ ไม่ใช่หรอก ผมดักความคิดเธอก่อนที่จะคิดอะไรไปมากกว่านี้ เธอทำสีหน้าตกใจประมาณแบบ รู้ได้ไง?’

 

แล้วทำไมท่านพี่ถึงเอาผมปิดหน้าล่ะ คำถามแบบนี้อีกแล้วงั้นหรอ ผมไม่ค่อยอยากจะตอบเธอเท่าไหร่นัก แต่พอเห็นเธอมองด้วยสายตาออดอ้อนแบบนั้น ไม่ไหวจริงๆ

 

อืม...พี่ไม่อยากให้คนอื่นมองหน้าของพี่น่ะ แหะๆ สิ่งที่ผมพูดไปน่ะ มันก็ถูกครึ่งหนึ่งนะ ตอนนี้ผมยังไม่พร้อมที่จะบอกความจริงให้กับเธอหรอก

 

ท่านพี่โกหก! ฉันรู้หรอกน่า มีมากกว่านั้นแน่!”

 

ขอบคุณที่เป็นห่วง...แต่พี่ไม่เป็นไรหรอก... เธอนี่จะเป็นเด็กที่ฉลาดเกินไปแล้วนะ ตอนที่ผมกำลังจะลูบหัวเธอ แต่ไม่ทันไรก็โดนเธอจับมือทั้งสองข้างไปไว้แน่นมาก

 

ฟิเลน่า?”   

 

ถึงหนูไม่รู้หรอกนะว่าพี่แบกรับอะไรเอาไว้ แต่ว่าท่านพี่ในตอนนี้หนูรับรู้เพียงแค่ความกดดันของท่านพี่ไว้เท่านั้นเอง... เธอพูดออกมาพร้อมกับทำหน้าเศร้าสร้อย อะไรกัน ทำไมถึงรู้สึกเจ็บขึ้นมา...

 

พูด...อะไรน่ะ?” 

 

หนูน่ะ! ดีใจมากเลยที่ท่านพี่มาทานอาหารเย็นด้วยกัน และได้พูดคุยปรับความเข้าใจกับท่านพี่ด้วยนะ!”

 

.......

 

ไม่ได้เกลียดพี่หรออยากถามให้แน่ใจ อย่างน้อยๆก็ขอให้ผมโล่งใจขึ้นมาหน่อย ในขณะที่ผมกำลังคาดหวังกับคำตอบ

 

ไม่เกลียดซักหน่อย! ท่านพี่น่ะเท่จะตาย!”

 

ตึกอยู่ๆก็เหมือนมีเสียงอะไรบางอย่างขึ้นมา ความรู้สึกแบบนี้ ผมไม่ได้สัมผัสมันนานแค่ไหนแล้วนะ สิ่งที่ผมพยายามแบกรับไว้ กลับถูกปลดปล่อยออกเพราะคำพูดของใครซักคน ทั้งที่คิดว่า ไม่ว่ายังไงก็คงไม่เข้าใจหรอก พอใจจะบอกใครซักคน กลับรู้สึกกลัว...

 

แต่...คนอื่นๆไม่ชอบขี้หน้าพี่นี่นา 

 

ไม่จริงซักหน่อย!  นี่ไง!หน้าของท่านพี่ดูดีซะขนาดนี้ไม่มีใครบอกว่าไม่ชอบหรอก อยู่ๆเธอก็ขยับเข้ามาใกล้กับใบหน้าของผม แล้วเธอก็เอามือของเธอมาเสยผมของผมขึ้น สิ่งที่อยู่ตรงหน้าผมเห็นชัดมากกว่าเดิมมาก ผมตัวแข็งทื่อเพราะไม่เคยมีใครที่ไหนทำแบบนี้มาก่อน

 

แป๊ปนึงนะ! ดูเหมือนหนูจะเอากิ๊บติดผมมาด้วย 2-3 อัน เธอหยิบกิ๊บสีดำของเธอขึ้นมา แล้วเอามาติดให้ผมหน้าของผมไปไว้ข้างๆ แต่ดูเหมือนกิ๊บพวกนั้นพอแค่เอาผมขึ้นข้างเดียวเท่านั้นเอง

 

นี่คือสิ่งที่ผมพยายามหาคำตอบสินะ เหมือนกับว่าเส้นทางที่ผมเลือกเดินมาตลอดนี่ มันผิดสินะ...เจอแล้วล่ะ สิ่งที่อยากทำ และใจจริงของผม

 

เอ่อ ท่านพี่? โกรธหนูหรอคะ?”

 

...อุ๊บ ฮะๆๆ หัวเราะ? นี่ผมหัวเราะงั้นหรอ เป็นสิ่งที่น่าพึงพอใจสินะ รู้สึกโล่งอกยังไงไม่รู้สิ

 

ขอบใจมากนะ พี่ก็ดีใจเหมือนกันที่มีน้องสาวที่สุดพิเศษขนาดนี้ เพราะเธอสินะ ที่สามารถทำให้ฉันยิ้มได้จากใจจริงแบบนี้น่ะ พอผมพูดออกไปตัวของเธอก็แข็งทื่อ เหมือนคืดอะไรบางอย่าง 


 งั้นราตรีสวัสดิ์นะคะ!” ผมเห็นเธอวิ่งออกไปจากห้องของผม

 

ขณะที่เห็นหลังของเธอเล็กลงจากที่ห่างออกไป ความรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาดก็ผุดขึ้นมาตรงอก ผมคิดอย่างมั่นใจ ความรู้สึกที่อยากอยู่เคียงข้างเธอตลอดตราบนานเท่านาน อยากอยู่ด้วยกันกับ ฟิเลน่า เอิร์ล

 

============================================================================================


แฮร่รรร สวัสดีผู้อ่านทุกท่านนะคะ ตอนนี้จะเป็นตอนพิเศษของขุ่นพี่ชายกาเร็ธเขา เอาจริงๆตัวละครที่ไรต์แต่งมาแต่ละตัวส่วนใหญ่จะเป็นเด็กมีปมค่ะ! (แปะๆๆ) ช่วงนี้ไรต์เปิดเทอมเเล้วก็เลยไม่ค่อยสะดวกเรื่องนิยาย แต่ก็จะพยายามอัพน้า ดาเบ๊ะ!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 319 ครั้ง

328 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 22:27
    ได้อ่านมุมมองความรู้สึกของกาเร็ธมันก็ดี แต่มันเหมือนอ่านตอนซ้ำอ่า
    #300
    0
  2. #207 Ame-himesama (@ame-sama) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 22:16

    ค้ำคอร์สินะ อยากอยู่กับน้องนานๆสินะ
    #207
    0
  3. #185 Thelionk. (@varnvarn4869) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 20:07
    ดาเมจโชตะรุนแรงมากก -.,-
    #185
    0
  4. วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 11:33
    “ ติก ” สวิตซ์ซิสค่อนถูกเปิด 55
    #179
    0
  5. #155 lumière (@orangesombie) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 03:01
    รูทค้ำคอร์สินะคะ
    #155
    0
  6. #148 fasai20831 (@fasai20831) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 11:19

    ฟินอะ~~
    #148
    0
  7. #100 สาวชอบฝัน (@suna-gr) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 20:13
    ไม่ได้พ่อเเม่สร้างสถานการณ์คงไม่ได้เจอกัน>///<
    #100
    0
  8. #55 Sweeties girl (@princessamy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 23:38

    สู้นะคะ สนุกมากๆเลย พี่ชายอบอุ่นสุดๆเลย

    #55
    0
  9. #17 Jokobo1 (@Jokobo1) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 02:18
    ซึ้งมากท่านพี่
    #พี่ผู้หวงน้อง
    #17
    0
  10. #13 Destroya (@Destroya) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 23:21
    <p>อ้าทำไมคนดูมันไม่มากเลยละเนี่ยออกจะแต่งได้ดีแท้ๆ เฮ้อไม่เป็นไรยังไงผมก็ติดตามอยู่นะครับ</p>
    #13
    0
  11. #12 IMYOURENIGHTMARE555 (@auncha2005) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 21:20
    สู้ๆนะฮะไรท์ เป็นกำลังใจให้ ....(แค่อยากให้ดูได้เร็วขึ้น//โดนกระทืบ)
    #12
    0