Prince's Heart เกิดใหม่ทั้งทีขอชีวิตดีๆ ที่ไม่ใช่นางร้าย!

ตอนที่ 69 : Chapter : 58

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    14 ต.ค. 62

บทที่ 58 

- Filena –

 

 


ฉันได้ยินมาว่าเธอถูกคนแปลกหน้าทำร้าย จริงงั้นเหรอ?” เรย์ที่เอามือเท้าคางแล้วระบายยิ้มมาทางฉันพูดขึ้น ฉันหยุดชะงักในขณะที่กำลังหยิบขนมเข้าปาก

 

ปะ...ไปได้ยินมาจากไหนกันล่ะเนี่ย?”

 

เมดส่วนตัวของเธอไงล่ะ ถ้าจะเก็บเป็นความลับล่ะก็ทางที่ดีไม่ควรจะบอกคนอื่นดีกว่านะเรย์คิ้วขมวดเล็กน้อย ก่อนที่จะยังคงยิ้มมาให้ฉัน แต่รอยยิ้มนั่นดูไม่จริงใจเสียเหลือเกิน

 

วันนี้เรย์มาเยี่ยมฉันพร้อมกับขนมที่มักจะเอามาให้ บรรยากาศก็ชักจะเต็มใจที่จะให้พวกเรามานั่งทานขนมและพูดคุยกันข้างนอกที่สวนของฉัน เห็นว่ามีเรื่องจะคุยด้วยแต่ก็ไม่คิดว่าจะเปิดประเด็นมาได้อมทุกข์แบบนี้ แล้วซินเซียนี่ ไม่คิดจะเก็บความลับเพื่อฉันเลยเหรอ!

 

ฉันไม่ได้บอกซักหน่อย

 

นั่นสินะ แต่การที่ไม่บอกเรื่องใหญ่แบบนี้กับคู่หมั้นตัวเองนี่...ใจร้ายเกินไปหน่อยนะเขาพูด ดูเหมือนเขาจะโกรธนิดหน่อยด้วย...

 

เดี๋ยวนายก็กังวลจนเกินไปหรอก...พักนี้เองนายก็ไม่ค่อยว่างด้วย จะมาให้เป็นห่วงกะอีแค่เรื่องแค่นี้มันก็กระไรอยู่หรอก...ถึงจะเป็นเด็กที่ยังไม่รู้บรรลุนิติภาวะแต่เด็กคนนี้เองก็เป็นเจ้าชาย และตอนนี้เองเขาก็ได้จมอยู่ในกองงานและภาระหน้าที่อันใหญ่หลวงไปแล้ว...

 

...ถึงจะเป็นแบบนั้นก็เถอะ แต่ถ้าได้เจอกับฟิเลน่าล่ะก็ ไม่มีอะไรต้องห่วงหรอกหลังจากที่เขาถอนหายใจออกมาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม เรย์ก็จิ้มส้อมของเขาลงไปที่มอมบลังที่เขาเตรียมมา ก่อนที่จะตักมันขึ้นมาคำหนึ่งแล้วย้ายมันมาที่ปากของฉัน

 

โอ้? ขอบคุณนะฉันที่เห็นดังนั้นจึงทานขนมที่เรย์ยื่นมาให้ เอ๊ะ?? ไม่รู้สึกถึงความหวานเลยแฮะ ...ไม่ใช่แค่ขนมแต่กลับหายไปทั้งส้อมเลยด้วย

 

ฉันเงยหน้าขึ้นมองไปข้างบน ก็พบกับไคลด์ที่ถือส้อมคันเดียวกับของเรย์ที่ถืออยู่เมื่อกี้ ดูจากท่าทางของเขาแล้วเหมือนจะไม่พอใจด้วย..

 

ไคลด์? ไม่ได้ตามงานของท่านพ่อไปงั้นเหรอ?” ฉันถามด้วยความสงสัย เห็นเมื่อเช้าบอกว่าจะออกเดินทางไปช่วยงานท่านพ่อพร้อมกับกาเร็ธที่ชานเมือง แล้วไหงถึงปรากฏตัวอยู่ตรงนี้ล่ะ??

 

อื้ม กำลังจะไปแล้วล่ะครับ...แต่เห็นว่าเจ้าชายจะมา ก็เลยมาทักทายหน่อยน่ะครับเขาหันมายิ้มให้ฉันก่อนที่จะจ้องเขม็งไปทางเรย์ เรย์เพียงแค่ยิ้มให้

 

งั้นเหรอครับ? ถ้างั้นก็ขอบคุณมากนะครับ แต่ตอนนี้ผมมีธุระกับฟิเลน่าอยู่ เป็นไปได้ก็ไม่อยากจะให้รบกวนนะครับ

 

งั้นต้องขอโทษที่เข้ามารบกวนนะครับ แต่เพราะผมเป็นห่วงพี่สาวเลยอยากจะมาดูให้แน่ใจด้วยว่าจะไม่เกิดอะไรขึ้นกับพี่สาวในขณะที่อยู่กับคุณตามลำพัง

 

“หมายความว่าไงกันครับ? ที่พูดมานั่นไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับผมแม้แต่น้อยเลยนะครับ

 

จะเป็นแบบนั้นจริงงั้นเหรอครับเจ้าชายเรย์? ทำไมไม่ลองถามใจตัวเองให้แน่ชัดดูล่ะครับ?”

 

          ทั้งคู่กำลังคุยกัน และพวกเขาทั้งคู่กำลังยิ้มกว้างกันอยู่แบบไม่สนใจอะไรฉันเลย เอ่อ...เหมือนกับว่าทั้งคู่กำลังประชันอะไรกันซักอย่างยังไงยังงั้น และดูเหมือนว่าการที่ฉันจะเข้าไปห้ามทั้งคู่จะไม่ใช่แผนการที่ดี...แต่ปล่อยไว้แบบนี้คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง?


ฉันตัดสินใจที่จะปล่อยทั้งคู่ไว้ ก่อนที่จะยกน้ำชาขึ้นดื่มและชิมรสชาติของขนมที่เรย์เอามาให้...โอ้โห อร่อยมากเลยนี่นา อยากจะเก็บไว้ให้คนอื่นๆทานบ้างจัง

 

…………..

 

          หลังจากที่พวกเรานั่งทานขนมและดื่มชาจนเสร็จ ซินเซียก็บอกให้เรากลับเข้าไปในคฤหาสน์เพราะแดดเริ่มที่จะแรง ฉันเองก็ไม่ได้ว่าอะไร เรย์เองก็เต็มใจที่จะไปกับฉันอยู่แล้ว อย่างน้อยๆกว่าเขาจะกลับก็เข้าไปหาอะไรเล่นในคฤหาสน์ก็แล้วกัน

 

          พวกเราสองคนย้ายเข้ามาในห้องสมุดในคฤหาสน์ เพราะว่าฉันไม่มีกระจิตกระใจที่จะอ่านหนังสือ แต่เพราะบรรยากาศในห้องสมุดที่ดูสบายๆจึงมาอยู่ที่นี่ ในตอนนี้ฉันกำลังหาอะไรเล่นฆ่าเวลาจนกว่าจะถึงเวลากลับของเรย์


ในจังหวะนั้นเองที่ฉันนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้...

 

...ตอนที่ฉันอายุได้ 9 ขวบ ฉันได้หมั้นหมายกับเรย์ เพราะว่าเขาเคยเป็นธงหายนะของฉันเมื่อนานมาแล้วจึงจำใจต้องยอมรับคำหมั้นและสถานการณ์ที่บีบบังคับในตอนนั้นของฉัน...แต่จนถึงตอนนี้ไม่ว่าจะคิดแล้วคิดอีก มันไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะต้องผูกมัดเขาในฐานะ คู่หมั้น

 

ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเขาก็แค่เพื่อนหรือเด็กผู้ชายเท่านั้น...และเพื่อไม่ให้ผิดต่อความรู้สึกของเรย์...

 

แบบนั้นอาจจะดีซะกว่าที่เขาจะได้หมั้นหมายกับคนที่เขารักจริงๆในอนาคต แต่ปัญหาในตอนนี้ของฉันคือจะทำยังไงให้สามารถเปิดประเด็นเรื่องนั้นได้อย่างธรรมชาติที่สุดและทำให้เขาเสียหายได้น้อยที่สุดกันนะ??

 

จะพูดออกไปว่า ฉันต้องการยกเลิกการหมั้นแบบนั้นก็ดูเสียมารยาทเกินไป แค่อยู่ๆก็มีหน้ามาขอให้คนที่เป็นถึงเจ้าชายอันดับที่สององอาณาจักรยกเลิกการหมั้นให้ก็หน้าไม่อายอยู่แล้วแท้ๆ...ไม่ไหวจริงๆเลยตัวฉัน มีเวลาเมื่อคืนตั้งเยอะทำไมถึงไม่คิดถึงแผนเจรจาในครั้งนี้กันนะ??

 

...ฟิเลน่าในขณะที่กำลังคิดเรื่อยเปื่อยอยู่ จู่ๆก็ได้ยินเสียงของเรย์กำลังเรียกชื่อ ฉันหันกลับไปตามเสียงเรียกโดยทำให้เป็นธรรมชาติที่สุด

 

อื้ม? มีอะไรงั้นเหรอ??” ฉันถาม

 

ไม่หรอก...จู่ๆเธอก็เงียบ...มีเรื่องกังวลอะไรเหรอเปล่า?” เรย์มองตาของฉันก่อนที่จะจ้องมาโดยไม่พูดอะไรต่อ แย่ล่ะ...นี่เขากำลังสงสัยพฤติกรรมของฉันที่มัวแต่คิดงั้นเหรอ??

 

ไม่ๆ ก็แค่มัวแต่หาของเท่านั้นแหละ ฉันพยายามกลบเกลื่อนให้เนียนที่สุด แต่ก็ใช่ว่าจะสำเร็จกับเด็กหัวดีอย่างเรย์ ท่าทางของเขาที่ระบายยิ้มมาให้ฉันในตอนนี้กลับเต็มปี่ยมไปด้วยความสงสัยในตัวของฉันอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาแค่ไม่พูดก็เท่านั้น!

 

ถ้าปล่อยไปเรื่อยๆมีหวังเขาจับพิรุธฉันได้มากกว่าเดิมแน่ๆ...

 

....จริงด้วยสิ นี่ฟิเลน่า มาเล่นหมากรุกกันไหมล่ะ? มาเล่นอะไรที่สบายๆกันหน่อย ว่าไง?” เขาพูดพร้อมกับไปหยิบกระดานหมากรุกที่ตั้งไว้ตรงชั้นวางหนังสือดื้อๆ


          มั่นใจงั้นเหรอว่าหมากรุกมันเล่นสบายๆน่ะ ฉันนึกภาพที่เจ้าชายอย่างเขา ผู้ที่มีอัจฉริยะภาพทุกด้านแม้กระทั่งตอนเล่นหมากรุกได้เลยแฮะ แต่ก็เอาเถอะ แค่เล่นหมากรุกเองนี่เนอะ เขาก็อุตสาห์มาหาแล้วทั้งที

 

ฉันพยักหน้าอย่างว่าง่าย ทันใดนั้นเองพอได้รับความเห็นชอบจากฉันแล้วเรย์ก็ยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย

 

ถ้างั้น. ไหนๆแล้วมาพนันกันมั้ย

 

พนัน งั้นเหรอ??” ยังพูดไม่ทันขาดคำเลยนะว่าเป็นการเล่นหมารุกธรรมดาๆ

 

คนแพ้ต้องฟังคนชนะพูดทุกอย่าง...แบบนี้เป็นไง?” เขาระบายยิ้ม แถมยังเป็นทุกอย่างอีก แบบนี้มันก็เห็นชัดแล้วไม่ใช่เหรอไงว่านายต้องชนะแน่ๆ 100 เปอร์เซ็น น่ะ?!

 

ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันเองก็ไม่ได้เล่นมานานแล้ว สบายใจได้ฉันลังเลใจอยู่ซักครู่ แต่พอเขาพูดมาตั้งขนาดนี้แล้วก็ทำเอาปฏิเสธไม่ลง


 และ...ถ้าสมมติว่าฉันเกิดชนะเขาขึ้นมาจริงๆ ฉันก็จะสามารถามเรื่องการยกเลิกการหมั้นนี่กับเขาก็ได้?

 

กะ ก็ได้..ถึงจะกังวล แต่ก็เป็นอันตกลงว่าฉันยอมพนันตามที่เรย์เสนอมา...

 

........

 

อื้ม...นี่มันแย่แล้วแฮะ...

 

โดนต้อนจนจนมุมแล้วแฮะ...ไหงถึงจะรู้ผลแพ้ชนะเร็วขนาดนี้นะ!?

 

นายมันขี้โกหกจริงๆนะเรย์...ฉันบ่นเล็กน้อยก่อนที่จะเดินตัวหมากต่อ

 

อะไรกัน ฉันยังไม่ทันได้พูดว่าฉันไม่เก่งเลยนะเรย์หัวเราะเล็กน้อย เด็กเจ้าเล่ห์อย่างนายนี่มัน!

 

ลืมคิดไปเลยแฮะว่าการที่มีคนเอาชนะนายได้มันไม่มีอยู่น่ะ..

 

....พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกหรอกนะ จะบอกว่ามีคนที่สามารถชนะฉันได้อยู่คนหนึ่งอยู่น่ะ

 

เอ๊ะ!?” ฉันตกใจใหญ่เมื่อได้ยินสิ่งที่เรย์พูด 


ทันใดนั้นเองที่สายตาไม่จดจ่ออยู่กับตัวหมาก ก็ได้ยินเสียง กึกตัวหมากของเรย์วางอยู่ตรงหน้ากระดาน เรย์ยิ้มกริ่ม ส่วนฉันรู้สึกหลังชุ่มเหงื่อ

 

(ไม่จริงน่า...)

 

ตกลงว่า...ฉันชนะนะผลแพ้ชนะปรากฏในชั่วพริบตาในขณะที่เผลอ ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่

 

ไหนบอกว่าไม่ได้เล่นมานานไง.....ใจร้ายที่สุด แต่ก็ยังช็อคเรื่องที่มีคนเอาชนะเรย์ได้อยู่แฮะ...

 

ขอโทษทีนะ ออมมือไม่ลงน่ะ ก็อยากจะชนะพนันนี่นารอยยิ้มพร้อมกับคำพูดที่ดูเสียใสซื่อขนาดนั้น จะโกรธก็โกรธไม่ลงเลยแฮะ อีกอย่างการที่คิดจะเอาชนะเขาก็คงคิดผิดแล้วล่ะ คงได้แต่ทำใจแหละเนอะ

 

...เฮ้อ สัญญาก็ต้องเป็นสัญญานี่เนอะ” ฉันว่าพลางก่อนที่มือจะกวาดเรียงหมากรุกให้เรียบร้อยเหมือนเดิม

 

ดีจังเลย ถ้างั้น...ริมฝีปากของเขาวาดโค้งสวยอย่างน่าสงสัย เขาเคลื่อนเข้ามาอยู่ใกล้ตรงหน้า...

 

เธอกำลังคิดอะไรอยู่?”

 

...เอ๊ะ?” ฉันที่มัวแต่ตั้งใจฟังคำขอของเขา ก็เผลอผงะไปเล็กน้อย ตายล่ะ...นี่เขาเล่นจี้จุดกันแบบนี้เลยงั้นเหรอ!?

 

บอกหน่อยสิ? ฟิเลน่าแย่ล่ะ—เดี๋ยวนะ รู้สึกตัวอีกทีก็ยังทำใจไม่พร้อมแฮะ..

 

คือว่า...คือ เรื่องการ...หมั้นน่ะฉันพูดออกไป ไม่มีสมาธิจนคำพูดไม่ประติดประต่อกันซะได้..

 

แล้วทำไมงั้นเหรอ?” เรย์ถามกลับมาอย่างไม่รีรอ ฉันถอนหายใจเพื่อให้ใจเย็นลง

 

คือ...คือฉันไม่อยากเป็นคู่หมั้นของนายอีกแล้ว....ที่ฉันพูดนี่มันจะกระชับมากเกินไปเหรอเปล่านะ?? แย่ล่ะ เขาจะมองฉันเป็นผู้หญิงยังไงเนี่ย!?


"...อธิบายหน่อยสิ เพราะเธอเกลียดฉันงั้นเหรอ?" เรย์ถาม ฉันเงยหน้าขึ้นก่อนที่จะเล่ารายละเอียดให้เขา


“ไม่ใช่หรอก ฉันขอสารภาพเลยว่าในตอนนั้นที่ฉันไปหานายน่ะ..ก็เพราะอยากจะขอยกเลิกการหมั้น แต่พอนายแสดงท่าทางแบบนั้นและยังมีท่านพ่อ ในตอนนั้นฉันน่ะ..ไม่มีความกล้าที่จะปฏิเสธนาย เพราะถ้าเกิดพูดออกไปตอนนั้นมันก็เหมือนกับเป็นการหักหน้านายและท่านพ่อต่อหน้าคนอื่นๆ” คำพูดที่พูดออกมาในแต่ละครั้งมันทำให้ฉันรู้สึกโล่งอกเอามากๆ แต่ก็รู้สึกผิดในเวลาเดียวกัน


ตอนแรกฉันคิดว่าไม่เป็นไรหรอก แต่พอผ่านมาเรื่อยๆฉันถึงได้เข้าใจ...ว่านายจริงจังกับมันมาก.. จนในตอนนี้ เหมือนกับว่าฉันกำลังเล่นกับความรู้สึกของนาย ฉันน่ะ...มันโง่เรื่องพวกนี้ถึงขนาดนี้เลยนะ?" พูดแล้วก็นึกสมเพชตัวเอง ทั้งๆที่คิดว่ารู้ดีพอสมควรแล้วแท้ๆ


ในตอนนี้สิ่งที่ฉันอยากจะพูดได้พูดออกไปหมดแล้ว...


เรย์ที่ได้ยินฉันพูด ก็ไม่ได้แสดงทีท่าประหลาดใจกับสิ่งที่ฉันพูดเลย แต่เขากลับนั่งเงียบอยู่อย่างนั้น 


"ฟิเลน่า เรื่องนี้น่ะ"

 

นายจะเกลียดฉันก็ได้นะ ถ้ามันทำให้นายสบายใจขึ้นล่ะก็..รู้อยู่แล้วล่ะว่าไม่ควรมีหน้ามาพูดแบบนี้ ฉันยิ้มให้เขาแบบปกติเพื่อกลบเกลื่อนเรื่องมากมายที่ปั่นป่วนภายในหัว ตะ ต่อไปนี้จะเกิดอะไรขึ้นต่อนะ??? 


แต่...ไม่ว่าวันใดวันหนึ่งก็ต้องพูดออกมาอยู่ดี...ฉันไม่ควรมานั่งนึกทีหลังเลยว่าอะไรจะเกิดขึ้นเลย!

 

...เฮ้อในขณะที่ตกอยู่ในบรรยากาศอันน่าตึงเครียด เสียงของเรย์ก็ดังขึ้นพร้อมกับถอนลมหายใจ ฉันเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียง ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินมาตรงที่ฉันนั่ง ก่อนที่จะคุกเข่าลงแล้วช้อนมือของฉันขึ้น



 

เขาจูบลงมาที่หลังฝ่ามือของฉัน ไม่นานนักที่ฉันมัวแต่งุนงงกับสถานการณ์เรย์ก็พูดขึ้น

 

จริงๆเลย เป็นผู้หญิงที่คิดมากไม่เปลี่ยนเลยเสียจริง... ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็อยากอยู่ด้วยกัน อยากสัมผัสจนทนไม่ไหว...มีแค่ฉันงั้นเหรอฟิเลน่าที่หลงเธอหัวปักหัวปำขนาดนี้น่ะ?” ฉันชะงักไปกับการกระทำของเขา แต่เมื่อได้ยินเสียงกระเง้ากระงอดเอ่ยถาม ฉันจึงตอบกลับไป

 

ถึงจะไม่อยากพูด แต่เรย์...ฉันน่ะไม่ได้คิดกับนายแบบนั้นฉันตอบกลับไปโดยไม่มีความลังเลใดๆ เรย์เงยหน้าก่อนที่จะยกยิ้มที่ล้ำลึกขึ้น

 

อื้อ รู้อยู่แล้วล่ะ.” เรย์ตอบพร้อมกับยกยิ้ม ราวกับว่าสิ่งที่ฉันพูดออกมาทั้งหมดนั้นได้เป็นสิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว ฉันอึ้งไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำสารภาพจากเขา


(ระ รู้อยู่แล้ว?! บะ แบบนี้ก็หมายความว่า...ที่ผ่านมาเข้าก็-?? )


 แต่ว่า...ฉันก็ไม่ยอมแพ้หรอก ซักวันหนึ่งฉันจะทำให้เธอหลงฉัน ชอบฉันมากๆจนทำอะไรไม่ถูกให้ดูคำพูดที่เอ่ยออกมาอย่างไม่อาย แอบทำให้ใบหน้าของฉันร้อนผ่าว


“พะ พูดอะไรน่ะ..?!” ฉันคิดที่จะค่อยๆดึงมือกลับ แต่เรย์ก็จับมือของฉันไว้แน่นก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็นกุมมือของฉัน


ฟิเลน่า ต้องเป็นเธอเท่านั้น เพราะฉันไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน...ความรู้สึกมากมายของเขาเอ่ยออกมาให้กับฉัน

 

(แบบนี้มัน ไม่ได้เป็นเหมือนที่คิดไว้นี่..)


"นี่ แต่ในอนาคตนายอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้นะ ลองคิดดูสิ นายอาจเจอผู้หญิงงามๆจากอาณาจักรอื่นหรือเจอรักแท้ จนถึงตอนนั้นฉันอาจจะกลายเป็นตัวเกะกะของนายก็ได้นะ ฉันน่ะมันไม่เหมาะจริงๆนะ??" เผลอๆก่อนหน้านี้นายอาจจะได้ใช้ชีวิตสุขีกับลิเลียน่าเลยด้วยซ้ำ 


"เธอคิดว่าความรู้สึกของฉันที่มีต่อเธอ...มันโลเลขนาดนั้นเลยงั้นเหรอ?" เรย์เงยหน้าพร้อมกับถามฉัน ตอนนี้อาจจะไม่เกิดขึ้นก็ได้ แต่ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะว่าในอนาคตความรู้สึกตอนนี้ของนายมันจะเปลี่ยนไปเหรอเปล่า 


"เรย์...ถึงแม้นายจะเห็นว่าฉันเป็นคนดีแค่ไหน วิเศษขนาดไหนก็เถอะ แต่บางครั้งก็ทำร้ายความรู้สึกคนอื่นอยู่ดี!...เพราะไม่ใช่ว่าฉันจะเข้าใจอะไรๆได้ เรื่องแบบนี้น่ะห้ามไม่ได้อยู่แล้ว ถึงแบบนั้นนายก็ยังยอมงั้นเหรอ? " ฉันทำหน้าจริงจัง ฉันยอมพูดขนาดนี้แล้วนะ!! อุตสาห์เตือนขนาดนี้แล้วนะเออ!!


"อื้ม ขอแค่เป็นเธอฟิเลน่า" เรย์ตอบกลับมาโดยไม่ลังเล แทบจะทำให้ความตั้งใจของฉันสั่นคลอน เด็กคนนี้นี่มัน...จะทำตัวให้หล่อเกินไปแล้วนะ


ฉันถอนหายใจก่อนที่จะเบือนหน้าหนี 


" ฉะ ฉันอุตสาห์เตือนขนาดนี้แล้วนะ" จิตใจจะหนักแน่นไปไหนกัน!? แล้วฉันไม่คิดที่จะชอบเทพบุตรอย่างนายหรอก ไม่มีเลยหล่ะ- 

 

“อื้ม เขาตอบกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูมั่นใจ


"แต่ฉันไม่อยากจะเป็นคู่หมั้นของนายนะ;;" ฉันถามลองใจเขาอีกที 


อย่าหวังว่าฉันจะยอมให้เธอยกเลิกการหมั้นนี่ง่ายๆนะเดี๋ยวๆ น้ำเสียงหลังๆนี่นายโกรธฉันอยู่ใช่มั้ย!? โกรธอยู่ใช่มั้ยล่ะ!!!

 

เอ่อ...ขออภัยที่ขัดจังหวะนะคะจู่ๆเสียงของซินเซียก็ดังขึ้นมาจากหน้าประตูห้องสมุด นะ นางฟ้ามาโปรดของฉัน! มาได้ตรงจังหวะพอดี!

 

พอดีว่ารถม้าของเจ้าชายเรย์มารับกลับปราสาทแล้วน่ะค่ะ” ซินเซียมีท่าทีเลิกลั่กเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงสวมบทบาทการทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม

 

...เข้าใจแล้วล่ะเขาลุกขึ้น ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจ 

 

“ ถ้างั้นก็ กลับปราสาทระวังๆนะฉันยิ้มพร้อมกับโบกมือบ๊ายบายเขาอย่างเป็นมิตร ไปซักทีเถอะนะ! ขอให้ฉันได้พักผ่อนหน่อยเถอะ- ไหนๆก็เคลียร์กันเรียบร้อยแล้ว ก็เอาเป็นว่าปล่อยวางได้เบาะหนึ่งแล้วกันนะ;;; 


"....เป็นผู้หญิงที่คิดมากจริงๆ"  เรย์หันมามองฉันซักครู่ ก่อนระบายยิ้มให้ฉันแล้วจู่ๆเขาก็ดึงท้ายทอยของฉันอย่างแรง


"เหวอ!? เดี๋ยวสิ! ทำอะไรของนา-"

 

จุ๊บ...

 

“เอ๊ะ....?” สัมผัสได้ถึงริมฝีปากนุ่มลงมาที่หน้าผากของฉัน เรย์ยิ้มเย้ยเล็กน้อยก่อนที่จะเชยคางฉันขึ้นโดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว


นิ้วมือของเขากดลงที่ริมฝีปากของฉันอย่างเบามือ ก่อนที่จะพูดด้วยใบหน้าที่หล่อเหลา

 

ตรงนี้...ดูแลไว้ให้ดีๆล่ะเขาเอียงคอยิ้มก่อนที่นิ้วจะเคลื่อนออกจากริมฝีปากของฉัน เขาเดินออกจากห้องสมุดไปโดยท่าทางอารมรณ์ดีใช้ได้...แต่ปล่อยให้ฉันอึ้งกิมกี่อยู่พร้อมกับซินเซียที่หน้าแดงจนตัวม้วน

 

แย่ล่ะ...

 

ดันเผลอไม่ระวังตัวซะได้—


เอ๊ะ...แล้วคนที่เอาชนะเรย์ได้นี่คือใครกันน่ะ??? เฮ้ย!! กลับมาก่อนนะ!;;;


========================================================================================

อัจฉริยภาพ VS อัจฉริยะภาพมากกว่า


ถูกไขแล้วค่าาาาาา นังรับรู้แล้วนะคะะะ ถถถถถถถถ


          ตอนแรกลังเลว่าอยากจะปล่อยให้ความรู้สึกของนางกำกวมแบบนี้ต่อไปดีไหม? แต่ถ้าเอาจริงๆจนกว่าจะถึงตอนนั้นไรต์ก็ไม่รู้ว่าผู้อ่านยังคงเก็บอาการไว้ได้อยู่เหรอเปล่า ไม่แน่อาจจะเลิกอ่านนิยายไปเลยก็ได้


           จริงๆแล้วไรต์ก็ประมาณเหมืนอนกับนางนะคะ ไม่ค่อยมีเซนต์เรื่องพวกนี้เท่าไหร่ถึงจะอายุเยอะแล้วก็เถอะ... แต่ถ้าถามว่าปรึกษาหรือมองของคนอื่นออกมั้ย ก็ออกนะ แต่ไม่ไหวกับเรื่องรักๆใครๆของตัวเองจริงๆ ถถถ


ตอนต่อไปจะเป็นยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ ดาเบ๊ะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

331 ความคิดเห็น

  1. #302 MI 'IMX (@namfhacream) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 19:13
    ลงเรือเรย์ตั้งแต่อ่านเรื่องนี้ไม่เคยเปลี่ยนเลยคะ❤️
    #302
    0
  2. #299 pi208 (@pi208) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 14:54
    พายเรือเรย์เว้ยยยยยยยยให้เลยลำอื่นแบบฉุดไม่อยู่เลยยยยยยยยยยยยย
    #299
    0
  3. #298 io_lo (@io_lo) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 10:39

    ไรน์ อยากให้นางคู่กับ เรน์ อ่ะ มันดีต่อใจมั่กๆๆ
    #298
    0
  4. #297 บ้ากะ (@naikaibam) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 03:57

    หนูจะติดตามต่อไปค่ะ ชอบมากตั้งแต่อ่านครั้งแรก เป็นเรื่องแรกที่หยุดอ่านไปนานแต่ยังจำเนื้อเรื่องได้อยู่
    #297
    0
  5. #296 มิโกะ ซากุระ (@246753kenda) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 00:01

    จะรอนะคะ
    #296
    0