GOT7 ▼ 7-11 พี่มาร์คพนักงาน ▲ [MARKBAM] [END]

ตอนที่ 16 : Last time - เขากับการรอคอย (END)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    30 เม.ย. 60

เขากับการรอคอย

 

 

 

 

 

 

     มาร์ค ต้วนเดินออกมาจากห้องนอนด้วยชุดทำงานสีสุภาพ ใบหน้าหล่อเหลาที่ขมวดคิ้วมุ่ยบ่งบอกได้ดีว่าเขาไม่ได้ต้องการไปทำงานที่บริษัทแม้แต่นิดเดียว แต่ทว่าพอเห็นใบหน้าของคุณม๊าต้วนก็ได้แต่ถอนหายใจเพราะยังไงวันนี้เขาก็ต้องไปทำงานอยู่ดี

 

     “ดูดีมากๆเลยนะคะพี่มาร์ค”

 

     “ม๊าไม่ต้องชมเลย ผมไม่ได้อยากทำงานม๊าก็รู้อยู่”

 

     “ทำไมล่ะ ใครๆก็ชอบคนมีอนาคตทั้งนั้นแหละ เนี่ย พอโตขึ้นมาใส่ชุดสูทดูดีเหมือนป๊าเลย”

 

     ร่างของม๊าเดินเข้ามาหาเขาจับหมุนไปหมุนมาก่อนที่จะหัวเราะเบาๆ

 

     “หล่อจริงๆเลยนะพี่เนี่ย”

 

     “อย่าพูดมาก”

 

     เขาหันไปบอกกับโจอี้ที่นั่งกินผลไม้พร้อมกับฮัมเพลงอย่าอารมณ์ดี

 

     “อย่าอารมณ์เสีย วันนี้ม๊าจะพาเข้าไปดูงานก่อนวันแรก อาจจะไม่ได้ทำอะไรมากหรอก พาไปเปิดตัวพอเป็นพิธี แต่งตัวให้เรียบร้อยกว่านี้หน่อย แล้วก็ไม่ต้องทำหน้ามุ่ยด้วยนะพี่มาร์ค”

 

     “ม๊า ผมไม่อยากทำงานจริงๆนะครับ”

 

     “ไม่ได้ เราเหลวไหลมานานแล้ว ตอนเราโตขึ้น มีอายุมากกว่านี้ เราก็ต้องแต่งงาน ใครที่ไหนเขาจะมาเอาคนที่ไม่มีการมีงานทำที่มั่นคง”

 

     “แต่งงาน? ผมก็ไม่ได้อยากแต่งงานอยู่แล้ว”

 

     “ต้องแต่ง ม๊าอยากมีลูกสะใภ้”

 

     “ม๊าก็รู้ว่าผมชอบแบมแบม”

 

     “ก็รู้ไง ถึงคนที่เราจะแต่งงานด้วยเป็นหนูแบมเราก็ต้องมีงานทำ ไม่มีแม่ที่ไหนอยากยกลูกตัวเองให้กับคนที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าหรอกนะพี่มาร์ค เราทำงานทำการดีๆได้ เป็นหน้าเป็นตามีเงินเดือนดีใครๆก็อยากจะยกลูกให้”

 

     พยายามเกลี้ยกล่อมลูกชายที่กำลังอารมณ์บูดได้ที่ พอพูดถึงเรื่องเด็กบ้านตรงข้ามขึ้นมาคิ้วที่ขมวดผูกติดกันเป็นโบว์ก็ค่อยๆคลายออก

 

     “แต่แบมแบมยอมรับผมได้”

     “ถ้าไม่มีเงินของป๊ากับม๊า เราก็ต้องหาเงินด้วยตัวเอง อยากดูแลน้อง ก็ต้องพึ่งตัวเองได้”

 

     “

 

     “ใครๆก็ต้องอยากมีแฟนที่พึ่งพาได้ใช่ไหมล่ะ

 

     “เฮ้อ ม๊าพยายามเอาแบมแบมมาอ้างให้ผมอารมณ์เย็นขึ้น”

 

     “แล้วทำได้ไหม?”

 

     “ทุกอย่างที่เป็นแบมแบมทำได้หมดแหละครับ”

 

     “ฮ่ะๆ พี่มาร์คอ่อนอ่ะ”

 

     “หุบปากไปเลย โตขึ้นก็โดนเหมือนกันแหละวะ”

 

     “อ้าว แล้วนั่นลูกจะไปไหน มาทานข้าวเช้าก่อน เดี๋ยวป๊าก็คงลงมา”

 

     “ไม่ล่ะครับ จะไปบ้านแบมแบมหน่อย”

 

     “เรานี่จริงๆเลยนะ เดี๋ยวน้องก็รำคาญหรอก”

 

     “ยังไงวันนี้ไม่มีผมไปกวนใจตั้งหลายชั่วโมง ขอหน่อยเถอะม๊า”

 

     พูดจบก็เดินใส่รองเท้าแตะออกไปจากบ้าน เจ้าตัวเล็กที่กำลังยืนรดน้ำต้นไม้ตอนเช้าหน้าบ้านกำลังฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ร่างสูงยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยก่อนที่จะแกล้งฮัมเพลงตามจนเจ้าตัวต้องรีบหยุดแล้วชะโงกหน้าออกมาดูที่หน้าบ้านทันที

 

     “พี่มาร์ค แบมตกใจหมด”

 

     “ตกใจทำไม”

 

     “ก็แบมคิดว่าใครนี่

 

     “จะมีใครอีก”

 

     “โอ๊ะ!...

 

     ร้องออกมาเมื่อเห็นว่าพี่บ้านตรงข้ามใส่ชุดสูทเต็มยศแต่เนคไทค์สีกรมท่ากลับถูกผูกไว้อย่างลวกๆ

 

     “ไปทำงานหรอครับ”

 

     “อื้อ คุณนายเขาจะพาไปดูบริษัทหน่อย”

 

     “ใส่ชุดแบบนี้ดูโตขึ้นเยอะเลยนะครับ”

 

     “ชอบไหม?”

 

     “ ครับ?”

 

     “ชอบคนทำงานไหม มีอนาคตนะ”

 

     “ พี่มาร์คเนี่ย ถามอะไรไม่รู้เรื่อง”

 

     “ทำงานมีเงินเลี้ยงเราได้ทั้งชีวิตเลยนะ”

 

     “พอได้แล้วครับ”

 

     “โถ่ อะไรเนี่ย อุตส่าห์ทำงานเท่ๆมาอวดเลยนะ”

 

     “เพราะม๊าต้วนบังคับพี่ทำต่างหาก”

 

     “ม๊าบอกว่าใครๆก็ชอบคนมีอนาคต บอกว่าถ้าพี่ไม่ทำงานดีๆม๊าแบมจะไม่ยอมยกลูกให้ตอนแต่งงาน”

 

     “ใครจะแต่งงานกับพี่มาร์คกัน!!!

 

     เถียงออกมาเสียงดังแต่ใบหน้าหวานกลับขึ้นสีระเรื่ออย่างน่ามอง คนเป็นพี่ได้แต่หัวเราะเบาๆก่อนที่จะโคลงหัวของแบมแบมไปมา

 

     “แล้ว พี่มาหาแบมทำไมครับ”

 

     “อยากเจอก่อนไปทำงานเฉยๆ หากำลังใจ”

 

     “เฮ้อ หยุดพูดหยอดแบมสักทีได้ไหมครับ”

 

     “ก็ได้ แต่พี่หมายความว่างั้นจริงๆนะ”

 

     “แบมไม่ฟังแล้ว พี่มาร์คชอบเพ้อเจ้อ แบมผูกให้ใหม่ไหมครับ”

 

     “หื้ม?”

 

     “เนคไทค์มันดูไม่เรียบร้อยเลย จะเข้าบริษัทในฐานะลูกประธานทั้งทีต้องเนี้ยบๆหน่อย”

 

     “ปกติตอนทำงานเซเว่นไม่เคยผูกอะไรแบบนี้นี่”

 

     สาวเท้าเดินเข้าไปใกล้คนตัวเล็กก่อนที่จะจับมือของอีกคนให้หยุดอยู่ที่เนคไทค์เป็นคำตอบว่าให้ผูกให้ใหม่ แบมแบมบรรจงถอดมันออกมาก่อนที่จะเขย่งเท้าผูกให้เขาอย่างคล่องมือจนอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมถึงได้คล่องขนาดนี้

 

     “มองแบบนั้นหมายความว่าไงครับ”

 

     “ทำไมถึงผูกเก่งขนาดนี้ ไปผูกให้ใครมา”

 

     “โรงเรียนแบมก็ต้องผูกเนคไทค์นะครับ ก็ต้องผูกให้ตัวเองทุกวันสิ”

 

     บอกออกไปก่อนที่ร่างทั้งร่างจะโดนคนตัวสูงคว้าเข้าไปกอดเอาไว้หลวมๆ ใบหน้าของเขาจมอยู่ตรงอกแกร่งพอดิบพอดี ไม่ทันที่จะได้พูดอะไรออกไปอีกคนก็พูดออกมาก่อน

 

     “ขออนุญาตกอดนะครับ”

 

     “

 

     “พอเห็นเราแล้วเอ็นดูทุกที”

 

     ยกยิ้มน้อยๆเมื่อได่ยินประโยคขออนุญาตจากปากของคนที่บอกว่าให้เกียรติกัน แต่แบบนี้มันก็ยังไงๆอยู่นะ ขออนุญาตทั้งๆที่กอดไปแล้วก็ได้หรอมาร์ค ต้วน

 

     “ปล่อยได้แล้วครับ แบมจะเข้าบ้านแล้ว”

 

     “ตอนเย็น ไปกินข้าวด้วยกันไหม”

 

     “

 

     “ว่าไง”

 

     “ก็ได้ครับ”

 

     “ไปนะ”

 

     “ครับ”

 

     “ไปจริงๆแล้วนะ”

 

     “อะไรของพี่มาร์คเล่า”

 

     “ไปแล้วนะ”

 

     “ตั้งใจทำงานนะครับ เจอกันตอนเย็น”

 

     ก็แค่นั้นแหละที่อยากได้ยิน

 

 

 

 

 

 

     ตกเย็น แบมแบมก็ขออนุญาตม๊าออกจากบ้านเพื่อออกไปทานข้าวข้างนอกกับมาร์คตามที่นัดกันไว้

 

     รถคันสวยคันคุ้นตาจอดเทียบที่หน้าบ้านหลังตรงข้ามพร้อมกับร่างสูงของมาร์คที่เดินลงมาพร้อมกับควงกุญแจรถไปมา

 

     “รอแปปนึงนะแบม ขอเปลี่ยนเสื้อผ้าแปปนึง”

 

     แบมแบมพยักหน้าก่อนที่จะเดินตามเข้าไปในบ้านของอีกคน

 

     “อ้าว หนูแบม จะออกไปไหนเนี่ย แต่งตัวสะน่ารักเชียว”

 

     “เอ่อ ไปกับพี่มาร์คน่ะครับ”

 

     “แหม เจ้าลูกคนโตนี่จริงๆเลยนะ วันนี้ไปที่ทำงานก็บอกพนักงานผู้หญิงสะดับฝันพวกหล่อนหมด”

 

     “ครับ?”

 

     “ก็ม๊าบอกว่าให้แนะนำตัวเองกับพนักงาน พี่มาร์คเขาก็บอกชื่อแล้วบอกออกไปว่าชอบผู้ชายครับ แบบนั้นเลยนะ พนักงานฮือฮากันใหญ่ แต่เจ้าตัวกลับยักไหล่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไปสะได้ จริงๆเลย”

 

     “คะคุณม๊าอ่ะ”

 

     “ม๊ารู้นะว่าเราคุยๆกันอยู่ ไม่เห็นต้องอายอะไรเลย ตัวม๊าเองก็ว่าดีที่พี่มาร์คเขาตัดปัญหาเสียตั้งแต่ตอนแรก จะได้ไม่มีคนมายุ่งวุ่นวาย ทั้งหมดก็เพื่อเราทั้งนั้นแหละ ใช่ไหมล่ะ”

 

     “แต่ว่า แบมกับพี่มาร์คไม่ได้เป็นแฟนกันนะครับ”

 

     “อ้าว หรอ พูดไปแบบนั้นม๊าก็นึกว่าเป็นแฟนกันแล้วเสียอีก”

 

     “ยะ ยังครับ”

 

     “แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ม๊าว่าพี่มาร์คคงจริงใจกับเราจริงๆ”

 

     “คุยอะไรกันครับ มีชื่อผมด้วย”

 

     “เปล่าสักหน่อย จะไปไหนก็ไปเลย”

 

     “งั้นเอาตัวแบมแบมมาด้วยครับ ผมไปทานข้าวข้างนอกนะม๊า กลับตอนมึดๆครับ”

 

     “แล้วจะปล่อยให้ม๊ากินข้าวกับโจอี้สองคนหรอ”

 

     “ก็แบ่งเป็นสองสองไงครับ เดี๋ยวป๊าก็กลับมาน่า ไม่งอนนะครับ ไปนะ”

 

     อ้อนแม่ตัวเองก่อนที่จะดันหลังเล็กของแบมแบมให้เดินออกไปจากบ้าน

 

     จุดหมายของเขาคือร้านอาหารที่อยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านมากนัก จริงๆก็ไม่ค่อยได้กินข้าวด้วยกันสองคนมากสักเท่าไหร่ แต่วันนี้เขามีสิ่งที่ต้องทำ

 

     “พี่มาร์คนึกยังไงชวนแบมออกมาทานข้าวนอกบ้านเนี่ย”

 

     “ก็จะได้เป็นส่วนตัวไง”

 

     “เป็นส่วนตัว?”

 

     “เวลาจะจีบเราจะได้ไม่ต้องอายม๊า”

 

     “โอ้ย พี่มาร์คนี่จริงๆเลย”

 

     “ไม่ได้เจอเรามาตั้งหลายชั่วโมง”

 

     “แบมไม่เห็นคิดถึงพี่มาร์คเลยอ่ะ”

 

     “ใช่สิ ไม่มีคนกวนก็ดีนี่”

 

     “ช่ายยยยย”

 

     “เรานี่ก็ร้ายนะเนี่ย”

 

     แบมแบมหัวเราะออกมานิดหน่อยก่อนที่จะเงียบไปเมื่อพนักงานเดินเข้ามาเสิร์ฟอาหารจนเต็มโต๊ะ

 

     “อื้อหือ ทำไมมันเยอะขนาดนี้ครับเนี่ย”

 

     “พี่หิวจนตาลายไปหมดแล้ว อุตส่าห์แบกท้องมาทานกับเราทีเดียวตอนเย็น”

 

     “อย่าบอกนะครับว่าเมื่อเช้าพี่ก็ไม่ได้ทานข้าว”

 

     “ อื้อ ทำไมทำหน้าดุแบบนั้นอ่ะ”

 

     “ไม่ได้นะครับ พี่มาร์คต้องทานข้าวให้ครบทุกมื้อ จะมาอดแล้วมาทานมื้อเดียวแบบนี้มันไม่ดีต่อสุขภาพนะครับ ทำไมต้องให้แบมมานั่งบ่นเป็นคนแก่เลยอ่ะ”

 

     “ฮ่าๆ รู้แล้วครับๆ วันหลังจะทานให้ครบทุกมื้อนะครับ”

 

     “._.

 

     “แต่ถ้าอยากชัวร์จริงๆเราก็ทานพร้อมกันสิ จะได้ชัวร์ว่าพี่ทานครบทุกมื้อจริงๆ”

 

     “ไม่ต้องมาเนียนชวนแบมเลย พี่มาร์คต้องดูแลตัวเองให้ดีๆสิครับ”

 

     “เด็กน้อย

 

     “

 

     แบมแบมชะงักเมื่อเงยหน้าแล้วเห็นสายตาแสนอบอุ่นที่ถูกส่งมาจากดวงตาคมของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของตัวเอง

 

     “พี่ล่ะชอบเราจริงๆ”

 

     “อะ อะไรครับ จู่ๆก็พูด”

 

     “จู่ๆพี่ก็รู้สึกอยากพูดเหมือนกัน”

 

     “ทานข้าวไปเลยครับพี่มาร์ค แล้วก็เลิกมองแบมด้วย”

 

     “เขิน?”

 

     “เห็นแบบนี้แบมก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะครับ!

 

 

 

 

     หลังจากมืออาหารเย็นที่จบลงเรียบร้อย ร่างสูงก็พาแบมแบมมาเดินเล่นที่สวนสาธารณะที่อยู่ห่างออกมาไม่ไกลมากนัก ลมเย็นๆที่ทำให้ผมของแบมแบมปลิวไปตามแรงลมเป็นภาพที่น่ามองมากสำหรับเขา

 

     ร่างบางหยุดนั่งลงที่ม้านั่งก่อนที่จะเป่าลมออกมาทางปาก

 

     “พักก่อนเถอะครับ  แบมอิ่มจนจะกลิ้งได้แล้วอ่า”

 

     “ก็เราอัดของกินแน่นขนาดนั้น”

 

     “ก็มันอร่อยนี่ครับ อร่อยทุกอย่างเลยอ่ะ”

 

     “เดี๋ยวพาออกมาบ่อยๆ

 

     “เกรงใจแย่เลย แบมจะช่วยออกก็ไม่ให้ช่วย คราวหลังไม่ออกมาด้วยแล้ว”

 

     “ไม่เอาน่า พี่ชวนเราออกมาพี่ก็ต้องเลี้ยงสิ”

 

     เหลือบมองมือเล็กๆของอีกคนที่วางแหมะอยู่ที่เก้าอี้ม้านั่ง คนข้างๆกันมามองเขานิดหน่อยก่อนที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ

 

     “ขำอะไร”

 

     “ก็พี่มาร์คตลก”

 

     “ตลกยังไง”

 

     “พี่ทำหน้าตาเหมือนลังเล แล้วก็ขมวดคิ้วกับตัวเองอ่ะ”

 

     “

 

     “อยากจับมือหรอครับ”

 

     มาร์คมองหน้าของคนตัวเล็กสลับกับมือขาวที่ถูกยื่นมาตรงหน้าของตัวเองก่อนที่จะยกยิ้มเมื่อเข้าใจสิ่งที่อีกคนจะสื่อ

 

     มือที่ถูกประสานกันแน่นทำให้จู่ๆก็รู้สึกร้อนใบหน้าขึ้นมาจนต้องหันหนีเพื่อเสมองออกไปทางอื่นแต่รอยยิ้มก็ยังคงประดับอยู่ที่ใบหน้าหล่อเหลา

 

     “ใจเต้นเลยแฮะ”

 

     “ เหมือนกันครับ”

 

     “ไม่ได้ทำแบบนี้มานานแล้วเนอะ”

 

     “

 

     “จริงๆพี่ทำงานเซเว่นเพราะเราเลยนะ”

 

     “ครับ?”

 

     “ตอนเด็กๆ พี่เคยอยู่บ้านใกล้ๆเรา เราออกมาเดินเล่นด้วยกันทุกวันเลยนะ เราเคยบอกว่าชอบพี่พนักงานเซเว่นเพราะว่าเขาดูใจดี จนวันนึงที่พี่ต้องไปอยู่ต่างประเทศ พี่ก็คิดถึงเราตลอด”

 

     “

 

     “จนวันนึงพี่ก็เริ่มโต แล้วไอ้โจอี้ก็มาบอกพี่ว่าเด็กที่พี่เคยเล่นด้วยโตขึ้นแล้วน่ารักมากๆ มันก็ทำให้พี่รู้สึกหวงเราขึ้นมา ก็เลยกลับจากนู่นมาหาเรา ตอนนั้นม๊าต้วนก็บังคับให้พี่หางานทำ จู่ๆเรื่องที่เราเคยพูดเรื่องพนักงานเซเว่นก็โผล่ขึ้นมาบนหัว ก็เลยลองไปสมัครทำงานดู ตอนเจอเราวันแรกพี่ก็จำเราได้ทันทีเลยนะ”

 

     “

 

     “แต่น่าเสียดายที่เราจำพี่ไม่ได้ตอนนั้น”

 

     “ฮื่อ ขอโทษครับ ก็ตอนนั้นพี่มาร์คหน้าเปลี่ยนไปไม่น้อยเลยนะครับ อีกอย่างตอนนั้นแบมก็เด็กมากๆเลยอ่ะ”

 

     “แต่ก็ขอบคุณที่เราจำได้”

 

     แบมต่างหากที่ต้องขอบคุณที่พี่จำแบมได้”

 

     หันมาสบตาร่างของคนตัวเล็กที่มองหน้าเขาอยู่แล้ว สายตาคมมองที่ริมฝีปากอิ่มก่อนที่จะค่อยๆโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้อีกคนอย่างกล้าๆกลัวๆ ดวงตาหวานของแบมแบมค่อยๆปิดลงพร้อมๆกับแรงบีบที่มือของเขาบ่งบอกได้ดีว่าอีกคนก็ตื่นเต้นไม่ต่างกัน เขาจะถือว่ามันเป็นคำอนุญาตสำหรับการที่ริมฝีปากของเขาจะกดลงไปที่อวัยวะเดียวกันของร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมกอด

 

     ทันทีที่ริมฝีปากสัมผัสกันตัวแบมแบมก็แข็งทื่อจนเขาก็โอบเอวของคนตัวเล็กเข้ามาใกล้ ลิ้นร้อนเลียรอบริมฝีปากก่อนที่อีกคนจะเปิดทางให้เขาเข้าไปชิมความหวานข้างในโพรงปากเล็ก ดูดดุนริมฝีปากล่างของอีกคนที่กำลังเดินตามการโน้มน้าวของเขาอย่างนุ่มนวล มือเล็กๆของแบมแบมที่ไม่ได้จับประสานกันถูกยกขึ้นมาบีบที่อกของเขาแน่นจนต้องปล่อยริมฝีปากของอีกคนให้เป็นอิสระ เสียงหอบหายใจของคนน้องดังขึ้นหลังจากที่แลกลมหายใจกันอยู่หลายนาที

 

     เขากดจูบที่ข้างริมฝีปากของแบมแบมเบาๆอีกหนึ่งทีก่อนที่จะหลังตาลงสูดอากาศเข้าปอดลึกๆแล้วเอ่ยสิ่งที่อยากจะพูดออกไปให้อีกคนได้ฟัง

 

     “เป็นแฟนกันไหมแบมแบม”

 

     “

 

     “

 

     ความเงียบที่เข้าโรยตัวทำให้มาร์ค ต้วนรู้สึกกดดันขึ้นมาเล็กน้อย ใบหน้าหวานก้มลงจนคางชิดอก

 

     “ขอโทษนะครับพี่มาร์ค ผมยังไม่พร้อมจริงๆ”

 

     และทันทีที่ได้รับคำตอบ ฝ่ามือหนาที่กุมมือของอีกคนเอาไว้แน่นก็ค่อยๆคลายออก ใบหน้าหล่อเหลายกยิ้มให้กับตัวเองก่อนที่จะพยักหน้าน้อยๆ

 

     “พี่มาร์ค แบมไม่ได้หมายความว่าแบมไม่รู้สึกนะครับ”

 

     “พี่เข้าใจ เรา กลับกันดีกว่า แบมจะได้พักผ่อน”

 

     “พี่มาร์ค เดี๋ยวก่อนสิครับ”

 

     บีบมือหนาที่ทำท่าจะปล่อยมือของตัวเองให้เป็นอิสระ เขารู้ดีว่าอีกคนกำลังรู้สึกผิดหวังเพราะสายตาที่ถูกส่งออกมาจากสายตาคมมันมีความเจ็บปวด

 

     “แบมแค่ไม่พร้อมที่จะมีแฟน แบม แค่กลัว แบมไว้ใจพี่มาร์คได้ใช่ไหมครับ ฮึก แบมกลัวจริงๆที่จะต้องกลับไปเจ็บเหมือนเดิม แบมกลัว แบม

 

     “พี่เข้าใจ”

 

     “พี่มาร์ค ฮึก แบมขอโทษนะครับ แบมรักพี่มาร์ค รักจริงๆ แต่ พี่มาร์ครอแบมนะครับ รอแบมหน่อย

 

     “พี่รอได้ ถ้าเราบอกให้พี่รอ ต่อให้นานแค่ไหนพี่ก็จะรอ พี่เองที่ทำลายความเชื่อใจของเรา เพราะฉะนั้นมันเป็นสิทธิ์ที่เราจะเลือก ขอแค่เรายังรักกันอยู่ พี่รอได้”

 

     “ขอบคุณนะครับพี่มาร์ค

 

     ถึงแม้ว่าเขาจะรู้สึกผิดหวังกับคำตอบที่ได้รับจากร่างบาง แต่คำพูดที่บ่งบอกได้ดีว่าอีกคนก็รู้สึกไม่ต่างไปจากเขามากนักมันก็ทำให้เขารู้สึกดีใจขึ้นมาอย่างประหลาด

 

     รู้ดีว่าคนน้องกำลังกลัวกับการตัดสินใจให้โอกาสกับเขา แต่เขาก็ยินดีที่จะรอ

 

     “พี่จะทำให้เรากลับมาเชื่อใจพี่ให้ได้เหมือนเดิม”

 

     แบมแบมยิ้มไม่ตอบอะไร เพียงแต่เขย่งเท้าขึ้นมาประกบริมฝีปากกับอวัยวะเดียวกันของเขาเพื่อทำให้เขามั่นใจมากขึ้นไปอีก

 

     ว่าเขามีสิทธิ์ที่จะเป็นคนคนนั้นของแบมแบม

 

     เรื่องราวที่ผ่านมามันทำให้เขาได้รับรู้ถึงความสุข ความเสียใจ ความผิดหวัง ที่นำมาสู่ความสุขของตัวเอง เดินผ่านเรื่องราวมากมายที่ทำให้เขาได้รู้จักกับคำว่ารักที่แท้จริง

 

     ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นในชีวิตที่เกือบทำให้เสียความรักดีๆในวันนั้น มันเหมือนดาบสองคมที่อาจจะทำให้เขาได้เรียนรู้ถึงความอดทนที่ทำให้เขาได้รับความดีที่แท้จริง แต่มันก็ทำให้ความเชื่อใจในตัวเขาของแบมแบมลดลงจนทำให้เกิดความลังเลและไม่มั่นคง

 

     แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็พร้อม

 

     พร้อมที่จะเป็นคนที่ทลายมันลงด้วยตัวเอง ด้วยอ้อมกอดและความรักที่เขามองมันให้กับคนตัวเล็กไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน

 

     “ขอโทษสำหรับเรื่องที่ผ่านมาทั้งหมด พี่รักแบมนะ”

 

     และพร้อมที่จะรอคนตัวเล็กคนนี้ตราบเท่าอีกคนต้องการด้วย

 

 

 

 

 END 

จบแล้ว นี่คือตอนจบที่เราคิดไว้ตั้งแต่ตอนแรกเลย

ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นมามันยังฝังใจน้องตลอด ก็จริงอยู่ที่ว่าน้องรักพี่มาร์ค แต่ว่าน้องก็ยังคงไม่มั่นใจ ยังคิดถึงตอนที่ตัวเองเจ็บปวดอะไรแบบนี้ น้องเลยอยากให้พี่มาร์ครอจนกว่าวันที่ตัวเองจะมั่นใจว่าน้องจะไม่เสียใจอีก

ตอนจบอาจจะไม่ถูกใจใครหลายๆคนใช่แมะ แต่เราให้จบอย่างนี้จริงๆนะ 555 อย่าเพิ่งด่า ตอนหน้ามีสเปที่ต้องดีต่อใจแน่นอน ถ้าตัดจบแบบนี้เดี๋ยวโดนปารองเท้าแงะ

เพราะฉะนั้น เพราะฉะนั้น อดใจรอตอนหน้าที่มันจะชโลมจิตใจพี่มาร์คหน่อย 5555 จะเรียกว่าสเปตอนหน้ามันจะเป็นการจบบริบูรณ์ก็ว่าได้ค่ะ เพราะมันจะไม่ค้างคาอีกต่อไป แต่ให้คำนึงว่านี่คือตอนจบของฟิคเรา ฮื่ออออออ จบแล้วววววว

ไหนๆก็ตอนจบแล้ว ขออ่านคอมเม้นงามๆสักคนละเม้นสองเม้นได้แมะ ._. จะไม่ได้มาทอล์คแล้วนะ จริงๆนะ 555 เจอกันสเปตอนหน้าเน้ออย่าเพิ่งหนีไปไหนนนน


เพราะว่ามีนักอ่าน จึงมีนักเขียน

#พี่มาร์คพนักงาน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

1,112 ความคิดเห็น

  1. #1095 bb1a1n (@benzswbb) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 06:35
    ;))) อย่างนั้นแหละแบมมม
    #1095
    0
  2. #1060 Beaujungf (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:20
    ดีแล้ววววววววว แอบสะใจเล็กๆที่น้องไม่ยอมตอบตกลงเป็นแฟนด้วย แหม พอน้องดีด้วยเข้าหน่อยทำมาได้ใจนะยะ มาขอน้องเป็นแฟน สมน้ำหน้าน้องไม่ยอม แบร่ๆๆๆ
    รอไปก่อนนะจ๊ะมาร์คต้วนนน
    #1060
    0
  3. #1041 chuxx (@thanthanpudsar) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 03:53
    ดูเรียลแล้วค่ะ ถ้ากลับไปคบง่ายๆมันก็คงไม่ใช่เนอะ ความเชื่อใจมันหมดไปแล้วอ่ะ
    #1041
    0
  4. #1026 VivoV5 (@VivoV5) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 21:59
    ก็สมควรอ้ะมาร์ค
    #1026
    0
  5. #1010 phaka (@parka-in) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 07:22
    หึ่ยยย อยากต่อยหน้าให้ยับ
    เจ็บไม่เท่าน้องเจ็บ รอชาติหน้าไปเลย
    #1010
    0
  6. #994 verynan (@verynan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 04:03
    ฟิคเรื่องนี้ดูเรียลเหมือนชีวิตจิงๆก็ตอนนี้ละ แบมทำถูกละที่ยังไม่คบกับมาร์คไม่ใช่ว่าเราเกลียดมาร์คเรื่องนี้นะแต่ที่ทำไว้มันก็เยอะมันฝั่งใจอ่ะ ยังไงก็รอเน้ออ
    #994
    0
  7. #974 LuhanBen (@LuhanBen) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 01:47
    ขนาดเรายังคาใจเลย แบมทำถูกแล้ววว รักแต่ความเชื่อใจมันต้องใช้เวลาเอาให้แน่ใจจริงๆว่าเขาจะไม่ทำร้ายหนูอีกเนอะ
    #974
    0
  8. #954 ploylaksi (@ploylaksi) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 18:07
    อดทนรออีกนิด ไม่นานรัก เดี๋ยวความเชื่อใจก็กลับมาาาา ขอยคุณที่แต่งขึ้นมานะคะ ชอบตั้งแต่ฟิคแบมงงแล้ว5555 อ่านเรื่องนั้นก่อนแล้วก็ตามมาเรื่องนี้ รอติดตามเรื่องต่อๆไปอยู่นะคะ
    #954
    0
  9. #948 Only We Know Untill (@369963nq) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 16:36
    ชอบตอนจบแบบนี้ ดีจริงๆ ขอบคุณที่เขียนฟิคเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ เราดีใจที่ได้เข้ามาอ่านน้า
    #948
    0
  10. #947 Babymarkbam (@BeePhonenimith) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 23:01
    สมควรแล้วที่จบแบบนี้ แค่ให้โอกาจก็พอแล้ว มาร์คเองก็ใช่ว่าจะสมควรได้รับการให้อภัย แบมแบมให้โอกาจแค่นี้ก็สาสมพอกัน อยู่ในสถานะที่ไม่มีชื่อเรียกเหมือนแต่ก่อนที่มาร์คให้ความหวังแบมแบมทั้งที่ตัวเองก็มีอยู่แฟนแล้ว
    #947
    0
  11. #922 @fujinoii (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 14:58
    มันถูกต้องอยู่แล้ว ในเมื่อมาร์คเป็นคนทำลายความเชื่อใจไว้ใจตรงนั้นไป แค่น้องกลับเข้ามาในชีวิตให้อภัย แต่ก็ใช่ว่าน้องจะลืมความเจ็บนั้น ให้เวลาน้องหน่อย เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ทุกอย่าง แค่ต่างคนรักกันก็ใช้เวลาไม่นานหรอก
    #922
    0
  12. #907 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 17:29
    ซึ้งง่ะ ยังรู้สึกสมน้ำหน้าอีพี่มาร์คอยู่เล็กๆ เข้าใจแบมอ่ะ เจ็บมากมันก็เลยกลัวเป็นธรรมดา จงรอต่อไปนะมาร์ค ต้วน
    #907
    0
  13. #893 virawin (@prai_) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 01:23
    ร้องไห้มาหลายตอนแล้วยังจะเกือบเสียน้ำตาในตอนจบอีก ฮือ????????
    #893
    0
  14. #885 `dalnimmb♡ (@we-2l-shinee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 01:03
    เข็ดไปอีกนานไปอีกนานแน่มาร์คต้วนนน
    #885
    0
  15. #857 _MYYBB (@mellow-aa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 23:52
    แง่งงงงง แอบเสียใจนิดๆที่แบมปฏิเสธ แต่ก็เข้าใจน้องนะ เพราะฉะนั้น มาร์คก็รอน้องอีกหน่อยนึงเนอะ เชื่อว่ามาร์ครอได้อยู่แล้ว เพราะยังไงน้องก็ไม่ไปมองคนอื่นแน่นอน แค่ขอเวลาเนอะ ><
    #857
    0
  16. #839 Bowiee (@bbbowww) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 00:56
    น้องฝั่งใจมาก คนเราจะทำอะไรคิดหน้าคิดหลังให้ดีอ่ะ สู้ๆนะมาร์ค
    #839
    0
  17. #815 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 01:33
    บทเรียนของมาร์คต้วน ฝังใจไปอีกนานเลยและ
    #815
    0
  18. #754 Love_Got7_Yuzhou (@Love_Got7_Yuzhou) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 12:36
    แฮปปี้
    #754
    0
  19. #728 lovesujuniorkyu (@iloveficy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 16:46
    น่ารักก
    #728
    0
  20. #699 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 22:16
    น้องยังเด็กอยู่พี่มาร์คเข้าใจน้องหน่อยนะ เพราะพี่มาร์คก็เป็นคนทำให้น้องไม่มั่นใจเอง
    ขอบคุณไรท์มากเลยนะคะสำหรับฟิคดี ๆ แบบนี้ 
    #699
    0
  21. #651 Kanyakornbeam (@Kanyakornbeam) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 15:20
    จบเเบบนี้ก็ดีนะTT เข้าใจความรู้สึกทั้งสองคนน รอสเป~ อดทนนะมาร์คค จบเเล้ววว
    #651
    0
  22. #647 Mhee97 (@Mhee97) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 15:15
    เย่ จบแบบนี้ก็ดีมากเลย สเปขอฉากคัทนะคะไรท์ จุ้บๆอ้ายยย55555
    #647
    0
  23. #644 CallmeFernN (@CallmeFernN) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 22:01
    ฮือ ดับฝันมาก
    #644
    0
  24. #643 EarnPiyachat (@EarnPiyachat) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 21:04
    ขอให้พี่มาร์คนกอีกสักหน่อยได้มั้ยคะข้อหาทำเรือแม่ยกจมในวันเกิดน้อง55555
    #643
    0
  25. #642 Kangbeau kawaohh (@kangbeau37ts10) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 12:31
    รออออออ
    #642
    0