ตอนที่ 18 : destinesia ๑๖ - lacuna

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 879
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 171 ครั้ง
    2 พ.ค. 62

Icons made by Freepik from www.flaticon.com is licensed by CC 3.0 BY










16 - lacuna














โทรศัพท์มือถือของเซวาดิชที่สั่นขึ้นมาช่วยโกคุเดระให้หลุดพ้นจากคำถาม ชายหนุ่มชาวอิตาลี เจ้าของใบหน้าภายใต้หน้ากากนักฆ่าบีเทรย์ลุกขึ้นเดินออกจากไปรับสาย มันคงเสียมารยาทมากหากเขามองว่านั่นเป็นสายของใครแม้ว่าเขาจะทำบ่อยอยู่ ครั้งยามทำงานเป็นมือขวาซึ่งต้องสอดส่องทุกอย่างให้ละเอียดเผื่อมันสามารถเป็นประโยชน์แก่บอส

ไม่ได้บันทึกเป็นชื่อ และเขาเห็นแค่ตัวเลขสองหลักแรก ไม่เป็นประโยชน์

“ว่าธุระมาสิ โกคุเดระ” ดีโน่เรียกให้เจ้าของชื่อหันกลับมาจากประตู “หลังจากที่นายทำทุกอย่างนั่นแล้วมาหาฉันวันนี้ แล้วคิดว่าฉันจะช่วย”

“ฉันหมายถึง พวกฉัน น่ะนะ”

บอสแห่งคาบัคโรเน่แสดงจุดยืนชัดเจนว่าตนและแฟมิลี่มีเป้าหมายร่วมกับพวกของรีบอร์น นักฆ่าไม่เอา ย่อมไม่เอาด้วย เขาเองก็เลือกวันมาได้เหมาะเจาะพอดี อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา

“ฉัน.. ออกจากวองโกเล่แล้ว”

“ถ้าไม่ นายคงไม่ได้มานั่งตรงนี้”

รีบอร์นละจากวิวด้านนอก เขาค่อนข้างจะอารมณ์ไม่ดีที่เจอโกคุเดระ ใบหน้าเรียบนิ่งเป็นปกติ ทว่าบรรยากาศรอบตัวไม่ได้ดีเลย เขาอยากพาสึนะกลับเสียตอนนี้

“รีบอร์น ฉันขอร้องเถอะนะ ให้ฉันทำอะไรสักอย่างเพื่อรุ่นที่สิบเถอะ” อดีตมือขวาลุกขึ้นก่อนก้มหัวติดพื้นข้อร้อง เขามีความปรารถนาที่จะแก้แค้นให้สึนะ พยายามหาหนทาง คิดแผนการ แต่เขาเหมือนเป็นคนโง่ ในหัวมีแต่ปลายทางไม่มีจุดเริ่มต้น สมองอันชาญฉลาดถูกแช่แข็งด้วยความรู้สึกผิด โกคุเดระกลายเป็นคนตาบอดไม่รู้ทาง ต้องการใครสักคนมาพาช่วยเดิน

รองเท้าหนังคู่หนึ่งหยุดอยู่หน้าเขา เมื่อจะเงยหน้าขึ้นมองตัวเองก็ถูกถีบเข้าที่ไหล่กระเด็นออกไปชนกับโซฟาที่เคยนั่งด้านหลังเข้าอย่างแรง ร่างถูกยกขึ้นชิดผนัง หมัดตรงเข้าที่ด้านขวาแรงยิ่งกว่าแรงถีบเมื่อครู่ โกคุเดระยอมรับความเจ็บปวดนั้นแต่โดยดี ไม่ตอบโต้

“ฉันไว้ใจให้แกเป็นมือขวา ฉันไว้ใจให้แกปกป้องเขา ดูสิ่งที่แกทำสิ!”

รีบอร์นตวาดใส่ คว้าคอเสื้อฉุดคนล้มให้ลุกขึ้นมาอีกครั้ง

“มือขวางั้นหรอ ทำทุกอย่างเพื่อบอสงั้นหรอ แกมันก็แค่คนเห็นแก่ตัวที่ทำเพื่อความสุขของตัวเอง”

“ฉัน.. ไม่ได้..”

“งั้นแกตอบฉันมาว่าอะไรที่สึนะขอให้แกทำมาตลอดแต่แกไม่เคยคิดจะทำ อะไรที่บอกให้ทำ อะไรที่บอกว่าไม่ ถึงขนาดว่ามันเป็นคำสั่งแล้วแต่แกก็ยังไม่ยอมทำ ไหนว่าทำได้ทุกอย่าง ความเป็นมือขวาที่แกภูมิใจนักหนาน่ะ”

ไม่มีใครลุกขึ้นมาห้าม แต่ดีโน่กับมุคุโร่คงไม่พอใจมากถ้ารีบอร์นไม่ต่อยเผื่อพวกเขาสักหมัดสองหมัด

“คิดว่าตัวเองจัดการทุกอย่างเองได้ ไม่เอาตำแหน่งบอสไปใช้เองล่ะ”

“..”

“เอาแต่หนีปัญหา ที่ผ่านมาทำอะไรไว้บ้าง เบียงกี้ ฮารุ อี้ผิง แค่จะช่วยยังทำไม่ได้ ทีอย่างนี้มาก้มหัวขอร้องงั้นหรอ”

“อย่าสักแต่พูดว่าจะทำโน่นทำนี่  นี่ยังไม่ได้ครึ่งของความเจ็บปวดที่สึนะต้องมาตายด้วยซ้ำ”

เมื่อแฟมิลี่ไม่มีบอส เป็นหน้าที่ของมือขวาไม่ใช่หรอที่ต้องคอยปกป้องเอาไว้ แฟมิลี่ที่บอสของตนรักยิ่ง โกคุเดระปล่อยให้มันถูกกระทำย่ำยีเสียเละ นี่หรอความเป็นมือขวาที่ตนยึดมั่น


‘ขอพูดเป็นที่ล้านนะครับว่าให้เรียกผมด้วยชื่อน่ะ’

‘ผมขอสั่งคุณ ว่าให้เรียกผมว่าสึนะ’

แค่อยากรู้ว่าโกคุเดระเคยมองตนในฐานะอื่นบ้างไหมนอกจากฐานะบอส


‘พูดสิครับว่าจะไม่จัดการปัญหาอะไรโดยที่ไม่ผ่านผมก่อน’

แค่อยากให้แน่ใจว่าจะไม่เอาชีวิตไปทิ้งเพื่อตัวเอง


“นี่คือสิ่งที่แกทำเพื่อคนที่แกรักและรักแกมากที่สุดหรอ!”

ชกเข้าไปอีกหมัด ถ้าเลออนยังอยู่กับตัว คาดเดาได้เลยว่าจะอาจมีเสียงปืนลั่นสักนัดเกิดขึ้น รีบอร์นหมดคำที่จะพูดแล้ว ประตูเปิดกลับเข้ามาพอดี เซวาดิชเพิ่งคุยธุระเสร็จ

“พอเถอะครับ” เซวาดิชเอ่ย ไม่ใช่เพื่อช่วยโกคุเดระ รีบอร์นปล่อยโกคุเดระทิ้งลงพื้นพรม เจ้าของร่างนั้นไม่มีสติเหลืออยู่แล้ว

เซวาดิชจับมือข้างขวาที่รีบอร์นใช้ต่อยเอาไว้ ลูบมันเบาๆ ให้ผ่อนคลายอารมณ์โกรธ กระซิบบอกรีบอร์น

“ขอบคุณนะ”

นักฆ่าถอนหายใจ นี่ห่างไกลจากจุดประสงค์แรกอยู่มาก เขาพยายามไม่โมโห พยายามใจเย็นอย่างสุดความสามารถเพื่อรอฟังว่าโกคุเดระจะมีแผนการอะไร แต่ไม่เลย อีกฝ่ายมาที่นี่เพียงแค่คุกเข่าก้มหัวข้อร้อง ขีดความอดทนของเขาขาดไปในทันที

รีบอร์นบีบมือนั้นตอบเบาๆ ว่าตนใจเย็นขึ้นแล้ว

“ใครโทรมา”

“ฟรานน่ะ พวกเขามาถึงแล้ว กำลังเดินทางไปที่ฐานของเรา คงได้เวลากลับ”

“อื่ม" รีบอร์นตอบรับ หันไปพูดกับดีโน่ว่า “ฝากจัดการขยะด้วย”

“โรมาริโอ้ ฝากหน่อยนะ”

“ครับบอส”

โรมาริโอ้ยกร่างของขยะไร้สติพาดไหล่ พาออกห้องไปจัดการปฐมพยาบาล


“งั้นพวกผมกลับก่อนนะครับ”

บอสแห่งคาบัคโรเน่ลุกจากโซฟามากอดเซวาดิชไว้ เขาช่างโง่เขลาที่ไม่รู้ว่าลูกศิษย์นักฆ่าของรีบอร์นที่เขาเจอตั้งแต่ที่งานเลี้ยงแท้จริงแล้วคือสึนะ

“มีอะไรก็มาหา หรือเรียกฉันไปได้นะ”

“ครับ”





หลายปีที่แล้ว ระหว่างพักการประชุมภายในแฟมิลี่ ในการเชื่อมต่อมีอิริเอะ หัวหน้าฐานทัพที่ญี่ปุ่น บาจิลตัวแทนจากองค์กรผู้ดูแลนอกแก๊ง และลูซซุเรียกับสควอโล่จากวาเรีย บอสรุ่นที่ 10 แห่งวองโกเล่แฟมิลี่เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

“ทุกคนคิดว่า ถ้าตัวเองไม่ได้เป็นมาเฟีย ตอนนี้จะทำอะไรกันอยู่หรอครับ”

รับรายงานความคืบหน้าเรื่องหนึ่งที่ให้ตามสืบมาจากมือของมือขวา อ่านมันไปพลางรอคำตอบไปพลาง ไม่รู้หรอกว่ามีใครได้ฟังคำถามบ้าง

“ผมคงกำลังทำประดิษฐ์ใหม่ๆ อยู่ที่ไหนสักที่ล่ะมั้งครับ” อิริเอะเป็นคนแรกที่ตอบคำถาม โฮโลแกรมกลับมาฉายภาพแบบเรียลไทม์แล้วหลังจากที่ปิดไปชงกาแฟ “ถ้าแย่หน่อยก็คงเป็นพนักงานกินเงินเดินอยู่ในบริษัทเครื่องใช้ไฟฟ้า”

สึนะหัวเราะ คืนเอกสารให้โกคุเดระเอาไปทำลาย “ไม่หรอกครับ”

การเกิดมาในแวววงมาเฟีย นักฆ่า ด้านมืดของสังคมอาจทำให้คนอื่นคิดถึงโลกปกติได้ยากไปสักนิด งานทุกอย่างต้องการผู้สืบทอด ลูกหลานของพวกเขา เด็กกำพร้าทั้งที่เติบโตมาด้วยตัวเองหรือถูกชุบเลี้ยง หนีไปไหนได้ไม่ไกล ยกเว้นสึนะกับอิริเอะ พวกเขาเติบโตมาในสังคมปกติ

“ร้านเสริมสวย..”

ลูซซุเรียว่า “ฉันเคยฝันเอาไว้ว่าสักวันหนึ่งอยากมีร้านเสริมสวยเป็นของตัวเอง”

“ว้าว ผมอยากลองใช้บริการจังครับ”

ไม่ได้ตัดผมมาสักพัก ช่วงนี้ยิ่งอากาศร้อน ค่อนข้างจะรำคาญผมยาวๆ ของตัวเองอยู่เหมือนกัน

“คุณสควอโล่ล่ะครับ”

“ฉันไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก”

ท่านแม่ทัพมีท่าทีเบื่อหน่าย สึนะมองแล้วอดยิ้มไม่ได้

“มีคนพังปราสาทเล่นอีกแล้วหรอครับ”

“อย่าต้องให้พูดถึงเลย เนื้อสุกเกินไปนิดเดียว ยับไปหมดทั้งชั้น”

“อย่าเรียกเก็บค่าเสียหายจากผมเชียว”

พูดดักเอาไว้

“โทษที แต่ส่งไปแล้ว”

สึนะเบ้หน้า กรีดร้องในใจ

“ถ้าอย่างนั้น คุณไม่ลองเรียนทำอาหารดูล่ะครับ อ๊ะ โกคุเดระคุง ขอกาแฟสักแก้วสิครับ”

หาวออกมาหนึ่งรอบ หันไปขอกาแฟจากคนข้างตัวบ้างก่อนหยิบงานในกองสูงๆ มาทำต่อ

“ความคิดไม่เลวเลยค่ะ” ลูซซุเรียเสริม

“แกว่างั้นหรอ”

“ครับ ถ้าเก่งกาจแล้ว อย่าลืมทำให้ผมทานด้วยนะครับ”


“กาแฟครับรุ่นที่สิบ ระวังร้อนด้วยนะครับ"

"ขอบคุณครับ โกคุเดระคุง"




“ผมว่าสองห้องกำลังดีเลย ว่าไหมครับคุณลูซซุเรีย”

พวกเขาสองคนยืนอยู่หน้าฐานทัพ ซึ่งก็คืออาคารพาณิชย์สามชั้นห้าคูหาที่ใช้ชีวิตอยู่มาร่วมปี สองคูหาด้านซ้ายชั้นล่างถูกทุบให้เชื่อมติดกันมาตั้งแต่แรกๆ ที่ตัดสินใจซื้อเพิ่ม

“เจ้านี่มันวางแผนไว้ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่แล้วล่ะ” รีบอร์นว่าเสริม

ลูซซุเรียกำลังยืนอึ้งอยู่ข้างๆ เซวาดิช เขานึกคำพูดไม่ออก นภาสูงสุงของวองโกเล่ไม่ว่าจะผ่านสถานการณ์อะไรมาก็ยังเป็นคนอ่อนโยนไม่เปลี่ยนแปลง เห็นความสำคัญของเพื่อน พี่ น้อง ครอบครัว คนในแฟมิลี่ แม้ประโยคที่เคยคุยกันเล่นๆ ในวันนั้น สึนะก็ยังจำได้ แน่นอนว่าสึนะไม่ได้ให้เปล่า แน่นอนว่าลูซซุเรียมีสิทธิ์ปฏิเสธ แสงอรุณแห่งวาเรียมองห้องโล่งแล้วควานหาเสี้ยวของความฝันที่ตนทิ้งไว้สักแห่งในจิตใจ

“หลังเรื่องทุกอย่างมันจบแล้ว เราค่อยว่ากันอีกทีก็ได้ครับ”

กำลังอยู่ในช่วงสงคราม จะเปิดร้านได้อย่างสบายใจได้อย่างไร ลูซซูเรียเองก็เห็นตามนั้น แต่แค่นี้ก็มีความสุขจะแย่แล้ว

“คิดเอาไว้บ้างรึยังคะ ว่าถ้าทุกอย่างจบแล้ว อยากจะทำอะไร”

“ไม่รู้สิครับ ผมอาจจะอยู่ที่นี่ต่อ หรือไม่ก็ซื้อบ้านสักหลัง มีชีวิตธรรมดาๆ กับเขาบ้าง”

แต่ที่แน่นอนที่สุดคือเขาจะไม่กลับไปทำงานหรือยุ่งเกี่ยวกับโลกมืดอีก ฝากวองโกเล่ให้ซันซัสดูแลแล้วเขาก็หมดห่วง การจะให้กลับไปเป็นบอสก็ต้องหาผู้พิทักษ์ใหม่แต่ตัวเขาไม่สามารถเชื่อใจอะไรใครได้อีก แฟมิลี่ของเขาไม่สามารถสร้างใหม่หรือกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกต่อไปแล้ว

“ฉันจะอยู่ที่นั่นกับนาย” รีบอร์นบอก วางมือหนักลงบนหัวเซวาดิชแล้วขยี้เล่น

“ผมด้วย” เนลโล่เองก็ยืนยันอย่างหนักแน่นด้วยอีกเสียง

เซวาดิชยิ้มกว้างให้ ก่อนหันไปถามพวกที่อยู่ด้านหลัง

“ว่าแต่พวกคุณตัดสินกันได้รึยังครับ”

เพราะเหลือห้องว่างให้พักอาศัยเพียงสองห้องเท่านั้น สงครามเป่ายิ้งฉุบเพื่อแย่งชิงนั้นประกอบไปด้วยเบล ฟราน สควอโล ซันซัสไม่น่าจะพอใจที่จะนอนในห้องเล็กๆ เลวี่เองก็ต้องคอยอำนวยความสะดวกแก่บอสของตัวเอง ลูซซุเรียคอยอยู่ตรงนั้นอีกแรงน่าจะดี และไม่เหมือนอิริเอะกับสปาน่าที่มักพบว่าตัวเองนอนอยู่บนพื้นไม่ซ้ำที่ในแต่ละวันเป็นเรื่องปกติ ห้องในอาคารนี้มีขนาดเหมาะสมสำหรับอาศัยคนเดียว

เบลเฟกอลเป็นผู้พ่ายแพ้ เจ้าชายเกลียดความพ่ายแพ้ เขาทำหน้าไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ในขณะที่ฟรานกระโดดโลดเต้นยั่วโมโหอย่างเต็มที่

“ที่จริงแล้วห้องทำงานของผมไม่ค่อยได้ใช้ เอาเป็นห้องนอนอีกห้องก็ได้นะครับ”

สงครามเกิดขึ้นอีกครั้งเพื่อแย่งชิงว่าใครที่ได้อยู่ห้องตรงนั้น ห้องที่อยู่ล่างจากห้องของสึนะโยชิไปเพียงแค่ชั้นเดียว



“หกฟุตครึ่งน่าจะกำลังดีเลยครับ”

ทวินไซส์ขนาดกำลังพอเหมาะในความคิดของสึนะ แต่ออกความเห็นเรื่องนี้ไม่ค่อยได้เพราะเฟอร์นิเจอร์ในห้องของเขาส่วนใหญ่รีบอร์นเป็นคนเลือกซื้อมาให้ เตียงในห้องก็เป็นควีนไซส์นอนกลิ้งไปมาได้สะดวกแต่พื้นที่ในห้องก็จะน้อยลง สควอโล่ผู้เป็นเจ้าของห้องเองก็กำลังจินตนาการภาพในหัวอยู่เหมือนกัน

“อื่ม กำลังดี”

ไม่ได้เรื่องมากเรื่องการนอนอยู่แล้ว กางเต็นท์นอนกลางดินแข็งดินกรวดหินก็ทำมาเยอะ แต่สึนะในตัวเซวาดิชบอกเขาว่าควรให้คุณค่าแก่นอนหลับพักผ่อนให้มากๆ แล้วจะให้เขาปฏิเสธความห่วงใยนั้นได้ยังไงกัน ท่านแม่ทัพหยิบกล่องสินค้าออกมาใส่รถเข็นไว้ประกอบเมื่อกลับไปถึงห้องพัก ไปเดินดูของอย่างอื่นต่อบ้าง ส่วนเซวาดิชก็เดินมองนี่มองนั่นไปเรื่อยๆ เผื่อมีอะไรเข้าตาให้ซื้อติดไม้ติดมือกลับไปสักอย่างสองอย่าง จนพบว่ามันก็เพลิดเพลินดี เหมือนบางคนที่มีความสุขกับการมองโน่นมองนี่ในร้านเครื่องเขียนแม้ไม่ได้ซื้ออะไรก็ตาม

"เลือกน้ำหอมปรับอากาศอยู่หรอ"

"ครับ เห็นว่ากลิ่นของลาเวนเดอร์ช่วยในการผ่อนคลาย ทำให้หลับง่าย แต่ผมลองดมกลิ่นมาสามยี่ห้อแล้ว ไม่คล้ายกันสักกลิ่น"

สควอโล่ก้มตัวลงมาดมกลิ่นน้ำหอมขวดที่อยู่ในมือเซวาดิช ขมวดคิ้วลงมา กลิ่นมันฉุนเอามากๆ

"ลาเวนเดอร์บ้าอะไรเนี่ย"

"ผมก็ว่างั้นแหละครับ" วางมันไว้ที่เดิมของมันดีกว่า "จะว่าไป.. ผมชอบกลิ่นน้ำหอมของคุณนะ"

"นานๆ ทีใช้น่ะ แกจะเอาไปใช้บ้างก็ได้นะ"

กลิ่นจะทำให้ถูกพวกจมูกดีรู้ตัวตน คนในวงการนี้ไม่ค่อยฉีดใช้กัน นอกจากว่าต้องออกงานสังคม

เซวาดิชปฏิเสธ "ไม่ดีกว่าครับ ให้มันอยู่บนตัวคุณแหละดีสุดแล้ว"

สควอโล่ยืนนิ่ง

..รู้ไหมน่ะว่าที่พูดมาคนฟังเขาตีความออกมาว่ายังไง!!


"ผมว่าเราไปดูเครื่องครัวกันต่อดีกว่า เผื่อคุณอยากได้อะไร"

เอาเป็นว่าตอนนี้เขาหุบยิ้มไม่ได้แล้ว


"สควอโล่ อย่ายึดเอาไว้คนเดียวสิ"

เบลเฟกอลทักท้วง สควอโล่ตะโกนสวนกลับทันควัน

"หนวกหูหน่า!!"



เซวาดิชยืนรออยู่ด้านนอกพื้นที่ชำระสินค้า กำลังสนใจแจกันดอกไม้สองชั้นที่ป้ายเขียนอธิบายไว้ว่าสามารถดับเพลิงไฟได้ แต่รูปทรงไม่ได้ถูกใจเขานัก

“เจ้าเปี๊ยกเอานี่ไป ฉันให้”

สควอโล่ยื่นตุ๊กตาฉลามตัวใหญ่ให้ มันนุ่มนิ่มทั้งยังมีหน้าตาเด๋อด๋า น่ารัก มีปากคว่ำคล้ายกำลังจะงอแง ตัวยาวประมาณหนึ่งเมตร มองตามันแล้วรู้สึกเหมือนกำลังถูกอ้อนให้พากลับบ้านไปด้วย

“น่ารักจังครับ”

“ใช่ไหม ตั้งชื่อให้มันด้วยล่ะ”


“ถ้างั้น..”

“สเปล ดีไหมครับ”





โกคุเดระฟื้นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองอยู่ในห้องห้องหนึ่งซึ่งไม่ใช่ห้องนอนของตัวเอง ตั้งแต่ที่ออกมาเขาไม่ได้กลับไปที่คอนโดอีก เช่าห้องพักถูกๆ ให้พอมีที่ซุกหัวนอนก็เพียงพอ

“ไง ตื่นสักทีนะ”

ดีโน่นั่งอยู่ที่ข้างเตียง ใช้นิ้วหยอกล้อกับเอ็นซีโอ้บนตัก เจ้าเต่าสีเขียวก็คอยงับเล่นงับปล่อยอย่างอารมณ์ดี เหมือนที่เขาอารมณ์ดีเพราะได้เจอกับสึนะสักที

"ยาแก้ปวดอยู่บนโต๊ะ บริการตัวเอง"

"ช่างมันเถอะ ฉันสมควรแล้วล่ะ"

ใบหน้าปวดหนึบ บิดเบี้ยว ฟกช้ำ แค่จะพูดหรือกะพริบตายังปวดร้าว

"ดีโน่ ขอร้อง.. ให้ฉันทำอะไรสักอย่างเถอะ"

...

"ถ้าฉันสั่งให้แกไปตาย แกจะทำไหมล่ะ"

"หนึ่งนัดเฉี่ยวที่แก้ม หนึ่งนัดทะเลุไหล่ หนึ่งนัดเข้าที่ท้อง แกคิดว่าเขาจะทรมานมากแค่ไหน"

ใบหน้าของมือขวาที่สวมรอยโดยยามาโมโตะ โกคุเดระรู้แค่นั้น รู้แค่ว่าโกคุเดระ ฮายาโตะเป็นผู้เหนี่ยวไกปืน

"นายรู้ได้ยังไง"

"รีบอร์นบอกฉัน"

นักฆ่าเป็นคนเดียวที่เห็นศพ เป็นคนที่ปิดหีบขุดหลุมฝังร่างนั้น และโกคุเดระไม่ใช่คนประเภทที่จะกล้าขุดหลุมนั้นเพื่อพิสูจน์ให้แน่ใจว่าเป็นของจริง

"แกก็คงพูดกับตัวเองบ่อย ไอ่ที่ว่า ถ้ารู้ว่ามันจะเป็นอย่างนี้ น่ะ"

พวกเขาต่างต้องเจ็บปวดไปแล้วครั้งหนึ่งที่สึนะตายไปด้วยฝีมือของเบียคุรัน แม้ว่าเป็นแผนของสึนะเอง แม้ว่าจะรู้แล้วว่าเป็นแผน.. แต่ความเสียใจในตอนนั้น พวกเขาทั้งหมดจำมันได้ดีเมื่อได้รับความทรงจำจากอนาคต สิ่งที่ไม่อยากมันเกิดขึ้นอีกครั้ง มันก็เกิดขึ้น และคราวนี้ไม่ใช่แผนหลอกเล่นอีกแล้ว

"สึนะเจ็บปวด พวกเราต่างเจ็บปวด และตระหนักดีว่าชีวิตจริงมันกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้"

“นายอยู่ที่นี่ได้”

"ฉันรบกวนไม่นานหรอก"

หน้าแค่ช้ำ ไม่ได้เจ็บแขนขา

"ไม่หรอก ยังอีกนานแน่นอน ตึกที่แกไปเช่าห้องอยู่น่ะ ไฟไหม้ไปหมดแล้ว บาดเจ็บสาม จับคนวางเพลิงไม่ได้"

จะเป็นพวกไหนได้อีกนอกจากวองโกเล่

"ขอบคุณ.."


"ฉันไม่รับมันหรอกนะ"

บอสแห่งคาบัคโรเน่ว่าก่อนยืนขึ้น เดินออกจากห้อง โรมาริโอ้ยืนรออยู่ข้างนอกเพื่อรอบอสของตนมาได้สักพักแล้ว เมื่อดีโน่ปิดประตูห้องเรียบร้อยจึงเดินนำไปข้างหน้าไม่ได้พูดกล่าวอะไรกับคนที่เดินตามติดด้านหลัง จนกลับมาถึงห้องทำงานของตัวเอง

ดวงอาทิตย์ตกลงดินไปเนิ่นนานแล้วจริงๆ พักนี้ก็ไม่ได้ทำงานปกติสักเท่าไหร่นัก มัวแต่ยุ่งอยู่กับการค้นหาเจ้าพลอยเจ้าปัญหา ทำลายมันทิ้งตามวิธีที่รีบอร์นบอกไว้ ตอนนี้ไม่ได้มั่นใจเต็มร้อยหรอกว่ากำจัดได้หมดแล้ว

แค่แวะมาเอาของในห้อง ขณะหยิบสมุดเล่มหนึ่ง ดีโน่มองรูปถ่ายในกรอบรูปที่ตั้งเอาไว้บนโต๊ะแล้วยิ้มออกมา มันเป็นรูปที่ถ่ายด้วยกันในวันที่สึนะสืบทอดตำแหน่งบอสวองโกเล่อย่างเป็นทางการ ดอกกุหลาบช่อโตรอยยิ้ม ช่วงเวลาดีๆ ที่ทุกคนมีความสุขกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

“ฉันตีบทแตกไหมล่ะ โรมาริโอ้”

ถึงจะว่าอย่างนั้น แต่นอกจากเรื่องความตายของสึนะ ที่เขาพูดไปทั้งหมดคือความจริง

“ยอดเยี่ยมมากครับบอส”



‘ถ้าฉันสั่งให้แกไปตาย แกจะทำไหมล่ะ’

เวลาคงล่วงเลยจนดึกดื่นแล้วแต่โกคุเดระยังคงนอนมองเพดานห้องอยู่อย่างนั้น
















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 171 ครั้ง

394 ความคิดเห็น

  1. #391 Absolute_1a (@phimchanokliew) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 19:04
    โกคุต้องสู้วนะโว้ยยยยย
    #391
    0
  2. #389 I'm ice_aizu (@iddosiripon) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 05:18
    หว้าาาาาานานเลยสินะกว่าไรท์จะมาอัพต่อ เดี๋ยวเรารอนะถึงจะนานมากและทรมานมากก็เถอะ555

    หวังว่าโกคุเดระคงไม่ฆ่าตัวตายจริงๆหรอกนะ เพราะมันไม่ช่วยอะไรเลย
    ปล.กำลังสนุกเลยอ่าาาไรท์รีบมาอัพนะ
    ปลล.เป็นกำลังใจให้นะไรท์
    ปลลล.รอออออออ
    #389
    0
  3. #388 ShamanWcat (@ShamanWcat) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 12:08
    โกคุอย่าตายจริงนะเหวย ถึงจะโกรธๆนายอยู่แต่อย่าเพิ่งตายนะ

    ตอนสึนะอยู่กับวาเรียนี่รู้สึกผ่อนคลายมั่ก5555 ดีๆ สึนะจะได้พักบ้าง
    #388
    0
  4. #387 Lov3 Me :) (@yui068640062) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 22:03

    ขอบคุณค่ะ สนุกมากๆ
    รอเสมอนะคะ
    #387
    0
  5. #385 โคมวิเศษ (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 14:11
    หงูงงง เห็นตุ๊กตาฉลามแล้วมันเขี้ยวจังค่ะ อยากจะฟัดๆๆๆๆๆๆ

    โกคุนี่คงไม่ไปตายจริงๆใช่ไหมคะนั้น แค่ไม่ได้ของขวัญจากสึนะก็เสียดายแทนละจริงๆ..
    #385
    0
  6. #384 หงษ์ปีกราตรี (@lovelytsuna) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 08:53
    สงสารสึนะมากที่สุด ยังยืนยันคำเดิม โชคดีเพียงหนึ่งเดียวของสึนะ คือ มีรีบอร์นอยู่เคียงข้าง
    #384
    2
    • #384-1 โคมวิเศษ (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 18)
      2 พฤษภาคม 2562 / 14:12
      +1ค่ะ ดีจริงๆที่รีบอร์นอยู่เคียงข้าง
      #384-1
    • #384-2 ザーケン (@mrsunflow) (จากตอนที่ 18)
      2 พฤษภาคม 2562 / 15:17
      +1 ด้วยคนค่-------
      #384-2
  7. #383 sky killer (@skykiller) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 07:59
    ฮื่อช่วยคลี่คลายทีเถอะTT สงสารโกคุ //คถ.ไรท์มากๆเลย~ สู้ๆนะคะติดตามตลอดน้า
    #383
    1
    • #383-1 PASSIO/N (@mrsunflow) (จากตอนที่ 18)
      3 พฤษภาคม 2562 / 00:25
      ขอบคุณค่าาาาา เลิฟๆ <3
      #383-1
  8. #382 SayumiKanasa (@SayukoFurumi) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 07:03

    จะสงสารก็สงสารไม่สุดอ่ะ บางทีถ้าแกเชื่อฟังบ้าง อาจจะดีกว่านี้ //อินี่อินจัด55
    #382
    0
  9. #381 rennerOOI (@ningniell) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 06:55

    สงสารโกคุแต่ก็สะใจ หยังอะตัวฉัน เห้อ แต่โกคุอย่าตายจีงนะ
    #381
    0
  10. #380 p_ice (@p-ice) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 06:15

    โอ้ยยย ฉันก็สงสารเขานะ แต่ก็โกรธเขาเหมือนกัน สับสนตัวเอง
    #380
    0
  11. #379 Ploykoe (@Ploykoe) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 02:37

    แอบสงสารพ่อระเบิดนิดๆ แต่ก็นั่นล่ะสงสารทูน่ามากกว่า แงง
    ชอบเรื่องนี้มากเลย ขอบคุณนะคะ รออยู่เสมอออ
    ปล.รีบอร์นน่ารักมาก ก้าวขาออกจากเรือไม่ได้แล้วQ-Q
    #379
    1