ตอนที่ 6 : destinesia ๐๕ - cloudy sky

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2985
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 111 ครั้ง
    18 ก.ค. 59









ชายผู้ไม่เคยหวั่นเกรงต่อสิ่งใด ผู้ไม่เคยถูกผูกมัดหรือกักขังตัวเองไว้กับสิ่งใด เป็นดั่งเมฆที่ลอยสูงเคลื่อนที่ไปมาอย่างอิสระภายใต้การโอบอุ้มของท้องนภา ‘เมฆาไร้พ่าย’ เขาเคยถูกขนานนามนั้นและไม่เคยคิดชอบสักครั้ง

“จะกลับแล้วหรอครับ คุณเพิ่งมาได้ไม่ถึงชั่วโมงเอง” เสียงของคนตัวเล็กกว่าพูดรั้งเขาไว้ขณะที่เขากำลังเดินกลับห้องพัก ที่อิตาลีนี้ไม่เหมือนฐานทัพญี่ปุ่น ไม่มีฐานที่พักของเขาแยกตัวออกมาต่างหาก นภาเข้าใจความรู้สึกเขาอย่างที่มักเข้าใจความรู้สึกคนอื่นๆ ห้องพักของเขาจึงอยู่ห่างจากส่วนอื่นและติดป้ายห้ามรบกวนห้ามเข้าใกล้ในระยะหลายสิบเมตร

“ถ้าคราวหน้าจะสุมหัวกันก็ไม่จำเป็นต้องเรียกผมมาหรอก” ฮิบาริ เคียวยะตอบอย่างเย็นชา สึนะหลุบตาต่ำจัดการกับความเศร้าเล็กๆ ในใจภายในเวลาอันสั้น

“ถึงจะเป็นวันเกิดของผมก็ไม่ได้สินะครับ” ขายาวๆ นั้นหยุดเดินแต่ไม่หันหลังกลับมามอง

“ไม่มีกรณียกเว้นใดๆ ทั้งนั้น หรือคุณอยากโดยผมขย้ำให้ตายตรงนี้” เชื่อได้เลยว่าคนๆ นี้ไม่เคยทิ้งทอนฟาให้ห่างจากตัวแม้กระทั้งตอนนอน

สึนะยอมแพ้ ไม่ใช่ว่าเขากลัวหรือไม่มีทางสู้ การก้าวเข้ามาเป็นบอสรุ่นที่สิบได้ไม่ใช่แค่อย่างที่หลายๆ คนรู้ ไม่ใช่แค่สู้ชนะศัตรูหรือแก้ปัญหาหลายๆ เรื่องแล้วจะเป็นได้ เบื้องหลังจะตื้นลึกหนาบางยังไงผู้พิทักษ์และคนในวองโกเล่เองย่อมรู้ดีเพราะฉะนั้นเขาถึงเป็นเขาอย่างทุกวันนี้

“ถ้างั้นแล้วผมก็ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ชวนคุณมา” สึนะหันมองโกคุเดระซึ่งส่งเสียงเรียกเขาจากในห้องแล้วหันมาพูดกับฮบาริต่อ “ขอบคุณที่สละเวลามา อะ.. แล้วก็ขอบคุณสำหรับของขวัญนะครับ ผมชอบมันมาก ฝากขอบคุณไปถึงคุณคุซาคาเบะด้วย”

สึนะชิงปิดประตูห้องอาหารก่อนที่ผู้พิทักษ์เมฆาจะตอบโต้ด้วยคำพูดหรือการเดินหนีต่อ เขากลับมานั่งที่โต๊ะกว้างซึ่งเต็มไปด้วยอาหารและเหล่าผู้พิทักษ์ที่เหลือ รวมทั้งเคียวโกะ ฮารุ และอี้ผิง สึนะมองตุ๊กตาหมีสีฟ้าอ่อนตัวขนาดพอกอดผูกโบน้ำเงินไว้ดูไม่เข้าท่ากับคนที่ให้เขามาเลยสักนิดเดียว

แน่นอนว่าฮิบาริเข้ากับนกอย่างฮิเบิร์ดมากกว่าตุ๊กตาหมีเป็นไหนๆ อยู่แล้ว สึนะคิดภาพจนหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ อย่าให้เจ้าตัวรู้เชียวไม่งั้นคฤหาสน์หลังนี้ได้เละแน่ๆ

“รุ่นที่สิบ สุขสันต์วันเกิดครับ!” โกคุเดระพูดขึ้นพร้อมรินไวน์ลงแก้วให้

“นายพูดคำนี้มาสิบกว่ารอบแล้วนะโกคุเดระคุง” สึนะพูดขัดมือขวาของตนอย่างเป็นพิธีอย่างไม่เคยห้ามปรามได้ แต่หากคนๆ นี้นิสัยผิดเพี้ยนไปคนละทางก็ไม่น่าจะดี ความเป็นปัจเจกบุคคลนี่แหละทำให้ทุกอย่างรอบกายสึนะลงตัวและสนุกสนาน

เขามีความสุขดี เขามีทุกอย่างที่ไม่เคยคิดฝันถึง



“คุณรีบอร์น!” คุซาคาเบะร้องออกมาด้วยความประหลาดใจและตกใจ ปล่อยถุงพลาสติกจากร้านสะดวกซื้อที่ท่าทางน่าจะนั้นลงแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาไม่สนว่าของข้างในจะเป็นของแตกง่ายจำพวกไข่ไก่หรือเปล่า

รีบอร์นตอบรับด้วยการชักปืนขึ้น พร้อมส่งสายตาไม่เป็นมิตรอย่างเปิดเผยเช่นกันกับมุคุโร่ที่พร้อมสู้อยู่เสมอแม้ในสายตาแล้วคุซาคาเบะจะไม่มีพลังความสามารถพอจะต่อกรกับทั้งเขาและรีบอร์นก็ตามที

“เดี๋ยวก่อนครับคุณรีบอร์น ผมไม่ได้มีเจตนาร้าย” คุซาคาเบะรีบพูดแก้ “ผมรู้ว่าคุณไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับวองโกเล่ในตอนนี้ แต่ผมมีเรื่องใหญ่อย่างให้ช่วยจริงๆ”

รีบอร์นหันมองสึนะ ให้อีกฝ่ายตัดสินใจยุ่งเกี่ยวหรือจะปล่อยทิ้งไว้ก็ตามใจ เซวาดิชเกาแก้มเล็กน้อยแสร้งมองคุซาคาเบะอย่างให้ความสนใจ แย้มยิ้มทีเล่นทีจริง

“เรามีเวลากันตั้งหลายวัน ลองฟังเขาหน่อยก็ไม่เสียหายนี่ครับอาจารย์”

“อาจารย์?”

“ฉันเชื่อใจนายได้มากแค่ไหน” รีบอร์นยังไม่ลดปืนลงเอ่ยปากถามหาคำตอบที่ถึงแม้จะได้คำว่า ‘ได้มากเท่าที่สุด’ ก็จะไม่มีวันเชื่อใจได้สนิท ไม่มีใครที่ไว้ใจได้ ไม่มีที่ไหนปลอดภัย ไม่มีอะไรทั้งนั้น

“ในสถานะการณ์แบบนี้จะให้เชื่อใจกันมันก็ยากอยู่หรอกครับ..”

“ใช่ ฉันยังหมายถึงว่าทำไมนายถึงคิดว่าฉันไว้ใจได้” เขาคนเดียวน่ะไม่เท่าไหร่ ตอนนี้ข้างกายรีบอร์นยังมีคนที่คุซาคาเบะไม่รู้จักตั้งสองคนอีกด้วย

มีแต่เสียกับเสีย และคงไม่โง่ขนาดนั้น

“ผมไม่มีอะไรมาเป็นหลักฐานให้คุณเชื่อ..” ชายคนนั้นคุกเข่าลงกลางพื้นถนนโค้งตัวเพื่อขอร้อง รีบอร์นเห็นแล้วก็ได้แค่ถอนหายใจเก็บปืนเข้าที่เก่าไม่เคยได้ใช้จริงๆ จังๆ สักที มีแต่ยกขู่ชาวบ้านชาวช่อง

“ขอร้องล่ะครับ คุณเคียวต้องการความช่วยเหลือจริงๆ ไม่สิ โปรดช่วยเขาด้วยเถอะครับ!”

“ราคาจ้างวานของพวกฉันมันไม่ถูกหรอกนะ เตรียมใจไว้ได้เลย”


คุซาคาเบะ เท็ตสึยะ นำทางพวกเขาทั้งสามไปที่บ้านของตัวเขาเอง ไม่ใช่ฐานทัพวองโกเล่ประจำประเทศญี่ปุ่น บ้านสไตล์ญี่ปุ่นดั่งเดิมขนาดแท้ อาณาเขตกว้างขวาง ร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ สวนทรายข้างนอกระหว่างทางเดินก็ถูกจัดอย่างวิจิตรบรรจง เซวาดิชมองรอบๆ อย่างสนใจ มีโอกาสไม่บ่อยนักที่ได้เห็นอะไรแบบนี้แม้จะเป็นตัวเขาสมัยยังอยู่ญี่ปุ่นก็ตาม

“เป็นบ้านที่สวยดีนะครับ” เซวาดิชเอ่ยชมอย่างใจจริง กำลังคิดว่าสร้างบ้านแบบนี้ที่อิตาลีได้คงดีไม่น้อย

“ขอบคุณครับ.. เอ่อ..”

“เซวาดิชครับ เซวาดิช เฌอ” คุซาคาเบะมองเลยไปถึงชาวอิตาลีตัวสูงที่เดินประกบหลังขบวนอยู่ด้วย เซวาดิชจึงแนะนำชื่อให้เขาด้วย แน่นอนว่าไม่ได้ถามมุคุโร่มาก่อน “ส่วนคนนั้นเนลโล่ครับ”

“ครับ หลังจากเกิดเหตุการณ์ที่คุณซาวาดะถูกฆ่า ที่นี่ก็ถูกใช้เป็นที่กบดานของพวกเรา” พวกเขาสี่คนเดินต่อเข้าไปข้างในเรื่อยๆ โดนมีพวกอดีตคณะกรรมการคุมกฎหรือเหล่าลูกน้องของฮิบาริมองอยู่ห่างๆ ด้วยความสนใจ

“หลายเดือนที่แล้วช่วงเหตุการณ์นั้นคุณเคียวเดินทางกลับมาจากอิตาลี เขาได้ทำการพังฐานทัพญี่ปุ่นจนเละไม่เป็นชิ้นดีด้วยความโกรธจัด เร็วและยุ่งเหยิงเกินกว่าใครจะจัดการแก้ปัญหาได้ทัน เหมือนเครื่องจักรสังหารที่ถูกตั้งโปรแกรมให้ทำลายเพียงอย่างเดียว แล้วพอเสร็จสิ้นภารกิจเขาก็ไม่มช่คุณเคียวที่พวกเรารู้จักอีกต่อไป”

ห้องรับรองอย่างง่ายที่ไม่ได้ใช้ต้อนรับใครมานานแล้วคือที่ๆ คุซาคาเบะพาทั้งสามมา ชายผมทรงเรเจนท์ทำสัญญาณเชิญให้พวกเขานั่งก่อนจะนั่งลงตามบ้าง

“เกิดอะไรขึ้นกับเขา?” รีบอร์นถามเพื่อไม่ให้การสนทนาขาดห่วงเกินไป

“เขายืนนิ่งอยู่หน้าซากอิฐซากปูน ไร้การขยับเขยื้อน ดวงตาไร้แวว เหม่อมองออกไปที่ไหนซักที่ ไม่แม้จะพูดออกมาสักประโยคขณะพวกเรานำตัวเขากลับมาที่นี่..” คุซาคาเบะย้อนภาพถึงฮิบาริคนที่เขาเห็นในวันนั้นก็ได้แต่ทำหน้าเศร้า ถึงอารมณ์ของฮิบาริจะรับมือยากจนเขาหลุดเรียกไอ้หนูเคียวในใจอยู่บ่อยครั้งแต่ก็ไม่เคยมีสักครั้งที่เรื่องมันมาถึงขนาดนี้

“ตอนแรกผมคิดว่าเขาทะเลาะอะไรกับคุณซาวาดะหรือเปล่าถึงได้มีท่าทีโมโหขนาดนั้น แต่พอเขาเอาแต่ขังตัวอยู่แต่ในห้องพักที่ผมเตรียมไว้ให้ อาละวาดพร้อมกับร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลังจนต้องขอขังเขาไว้แต่ในห้องนั้น ‘สึนะโยชิตายแล้ว’ ผมไปยินจากปากเขาเพียงครั้งเดียว”

“สึนะโยชิเนี่ย สำคัญสำหรับเขามากขนาดนั้นเลยหรอครับ?” เซวาดิชลองถามคุซาคาเบะดู เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับฮิบาริ เคียวยะจะว่าดีมันก็ดีจะว่าไม่ก็ยังไม่นั่นแหละ ใครใช้ให้ผู้ชายคนนั้นปากแข็ง เอะอะขย้ำ เอะอะขย้ำเขากันล่ะ ไม่เคยได้คุยกันดีๆ เลยสักครั้ง

“ครับ คุณซาวาดะสำคัญกับเขามาก ถึงจะไม่เคยแสดงออกมาตรงๆ ก็ตาม บางทีเขาอาจจะเพิ่งมารู้ด้วยซ้ำ น่าเสียดายที่ทุกอย่างสายเกินจะกลับไปแก้ไขได้” เซวาดิชพยักหน้าขอบคุณสำหรับคำตอบ

“แล้วจะให้ฉันช่วยอะไรล่ะ” รีบอร์นถาม ไม่อยากได้ยินคำตอบของหัวข้อนั้นสักเท่าไหร่

“ผมคิดว่าเรื่องพวกนี้ต้องมาเบื้องหลังแน่นอนครับ แต่ก่อนอื่นช่วยทำให้คุณเคียวกลับมาเป็นเหมือนเดิมทีนะครับ” เขาก้มหัวลงต่ำขอร้องอีกรอบกับที่พึ่งสุดท้ายของตัวเอง หากรีบอร์นไม่ช่วยเขาก็ไม่รู้ว่าใครจะช่วยได้อีกแล้ว

“นอกจากลูกปืนแล้วก็ไม่มีอะไรที่ฉันช่วยได้ทั้งนั้นแหละ”

“ใจเย็นก่อนสิครับคุณรีบอร์น” เนลโล่ซึ่งเงียบมาตลอดพูดบ้าง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่แม้จะอยู่ในร่างนี้ก็ยังให้ความรู้สึกไม่น่าไว้วางใจเหมือนเดิม “คนที่ช่วยได้น่ะ ทางเราก็มีไม่ใช่หรอครับ นอกเสียจากเจ้าตัวจะไม่อยากยุ่งเกี่ยวเรื่องนี้ แต่ผมว่ามันน่าคุ้มกับข้อมูลที่เขามีนะ”

รีบอร์นถอนหายใจเป็นอีกรอบของวัน “เซวาดิช ว่าไง”

“ได้พวกเพิ่มมันก็ดีออกนี่ครับอาจารย์” คนเป็นลูกศิษย์ตอบง่ายๆ ไม่จำเป็นต้องคิดให้นาน “เพราะงั้นรบกวนคุณคุซาคาเบะนำทางผมไปหาเขาด้วยนะครับ”

เซวาดิชลุกขึ้นยืนพร้อมกล่าวคำเสร็จสรรพ คุซาคาเบะที่ตามเหตุการณ์ทันทีหลังจึงรีบลุกขึ้นตาม แม้ไม่ค่อยแน่ใจว่าลูกศิษย์คนใหม่ของนักฆ่ารีบอร์นจะช่วยอะไรเขาได้แต่เขาต้องไม่ละทิ้งความหวังนี้

“อาจารย์กับเนลโล่ไม่ต้องตามมาหรอกครับ ผมไม่เป็นอะไรหรอก ที่สำคัญเจอกับเขาแค่สองต่อสองน่าจะดีกว่า”

“แน่ใจนะ?” รีบอร์นเป็นคนถาม เซวาดิสพยักหน้าตอบ “อีกอย่างยังไงเนลโล่ก็ไม่ฟังผมอยู่แล้ว อยากรู้อะไรถามเขาเอาละกันนะครับ” มีหรอที่มุคุโร่จะไม่ใช้พลังของตัวเองติดตามเฝ้ามองดูเขา

“ระวังตัวด้วย”


“ผมขออนุญาตถามได้ไหมครับ..”

“ครับ เชิญเลย”

“คุณเป็นใครหรอครับ ถึงได้มาเป็นลูกศิษย์คุณรีบอร์นได้” ทั้งดีโน่และสึนะต่างถูกฝึกให้เป็นบอสมาเฟียเพราะมีคุณสมบัติในการสืบทอดตำแหน่งบอสคนต่อไป เซวาดิชในความคิดของคุซาคาเบะไม่ต่างกันอย่างน้อยๆ ก็คงเป็นลูกหลานของบอสแฟมมิลี่ไหนสักหนึ่งที่ การมาข้องเกี่ยวกับวองโกเล่แบบนี้จะเป็นผลดีกับเจ้าตัวหรือเปล่า

“ผมไม่เหมือนกันลูกศิษย์คนก่อนๆ ของเขาหรอกครับคุณคาซาคาเบะ เขาไม่ได้ฝึกผมให้เป็นบอสมาเฟียแต่ผมถูกฝึกให้เป็นนักฆ่า” คุซาคาเบะเพิ่งรู้ตัวว่าเขาเดินหันหลังให้กับนักฆ่าที่น่ากลัวคนนึงของโลกซะแล้ว..

“ละ.. ลำบากแย่เลยนะครับ ผมก็ไม่ค่อยรู้เรื่องในวงการนักฆ่าสักเท่าไหร่”

“คนเราถ้ามีแรงผลักดัน ไม่ว่าอะไรก็ต้องผ่านไปให้ได้นั่นแหละครับ ไม่ว่าเหตุผลที่ทำจะสวยงามอย่างการช่วยโลกหรือดำมืดอย่างการแก้แค้นก็ตาม”

“แล้วเหตุผลของคุณเซวาดิชล่ะครับ? เอ่อ.. ขอโทษครับ ผมอาจจะถามมากเกินไปหน่อย”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เอาเป็นว่าผมขออนุญาตยังไม่ตอบนะครับ” ชายผมทรงเรเจนท์เผลอคิดว่าเซวาดิชเป็นคนใจดี แต่คนที่ลงมืดฆ่าคนจะเรียกว่าใจดีได้อย่างไร เปลี่ยนคำนิยามสั้นๆ ให้ว่าเป็นคนมารยาทดีก็พอ

“ถึงแล้วครับ คุณเคียวอยู่ในห้องนี้” ประตูไม้บานหนึ่งถูกล็อคอย่างแน่นหนาจากภายนอก มันแตกต่างจากห้องประตูบานเลื่อนบางๆ แบบห้องญี่ปุ่นทั้งยังไม่เข้ากับบ้านหลังนี้ด้วย

“ห้องของคุณเคียวเขาพังมันเละจนเราต้องย้ายเขามาไว้ที่นี่ ระวังตัวด้วยนะครับ” คุซาคาเบะไขแม่กุญแจไปทั้งหมดสี่อัน

“ถ้างั้นเชิญครับ ผมฝากคุณเคียวด้วย”

แสงจันทร์ลอดผ่านช่องหน้าต่างบานเดียวในห้องขนาดเล็กนั่น สภาพข้าวของในห้องระเกะระกะเละเทะ บนผนังเต็มไปด้วยร่องรอยขีดข่วนและถูกกระแทกอย่างแรงซ้ำไปซ้ำมา ที่พื้นเยื้องทางด้านงซ้ายมีทอนฟาเหล็กอันคุ้นเคยถูกทิ้งไว้

“นี่ไม่สมกับเป็นคุณเลยนะครับ..” เซวาดิชเอ่ยทักคนที่นั่งกอดเข่าอยู่สุดมุมห้อง เจ้าของเส้นผมสีดำและดวงตาที่เคยดุดันราวสัตว์ร้าย “เมฆาผู้แข็งแกร่งเหนือผู้พิทักษ์” แต่ตอนนี้ดันไม่ต่างจากกวางป่าตัวน้อยที่แข็งข้อและต่อต้านทุกอย่างรอบข้างตัวเอง

“ใคร?”

“ตัวตนที่เพิ่งเคยพบกัน แต่รู้จักคุณดียังไงล่ะครับ” เซวาดิชจงใจใช้น้ำเสียงหยอกล้อกวนประสาทกับอีกฝ่ายเผื่อจะสามารถกระตุกเส้นความโมโหให้กลับมาได้

และมันได้ผลดี

โครม! หากว่านี่เป็นฮิบาริยามปกติเซวาดิชไม่มีทางรับมือได้อย่างง่ายดายแต่เพราะนี่ไม่ใช่คนที่เคยรู้จัก ไม่ใช่คนที่เป็นตัวของตัวเอง ยามที่อีกฝ่ายพุ่งมาหาหวังทำร้ายกันเซวาดิชจึงถีบกลับได้ด้วยความรวดเร็วและด้วยเรี่ยวแรงซึ่งถูกฝึกมาอย่างดี ฮิบาริกระเด็นกระแทกผนังห้องเข้าอย่างจัง เนื้อตัวยังมีรอยแผลเก่าอยู่

เซวาดิชไม่ใช่มาเฟียหากแต่เป็นนักฆ่าสองคำนี้แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

“ถ้าจะอาละวาดก็ช่วยอาละวาดให้สมกับเป็นตัวคุณหน่อยเถอะครับ” เขาหยิบทอนฟาโยนให้ส่งสัญญาณให้เข้ามาได้ทุกเมื่อที่อยาก ส่วนตนเองมีแค่สองมือเปล่า

“ผมจะขย้ำคุณให้แหลกเป็นชิ้นๆ” ฮิบาริยืนขึ้นเต็มความสูงตั้งท่าพร้อมสู้ เซวาดิชแย้มยิ้ม

“ค่อยฟังแล้วน่าชื่นใจหน่อย”

เสียงโครมครามดังอยู่ภายในห้อง คุซาคาเบะหน้าถอดสีขณะกำลังประมวลค่าเสียหายที่ตนเองก็ควักเงินจ่ายซ่อมแซม จากสนทนาในห้องนั้นเขาไม่ได้ยินอยู่แล้วจึงไม่รู้ว่าพูดคุยอะไรกันไปบ้างจนเลยไปถึงการต่อสู้กันแบบนี้

“สูญเสียเขาไปแล้วรู้สึกยังไงบ้างครับ เห็นว่าสำคัญมากนักนี่” ในวันนั้นและก่อนหน้านั้นฮิบาริไม่ได้อยู่ที่อิตาลี ไม่มีกำหนดการจะมาด้วยซ้ำ ถึงจะฉุกละหุกยังไงคุซาคาเบะก็รายงานเขาอยู่เสมอ ทำไมหลังจากนั้นเมฆาผู้เกลียดการสุมหัวยิ่งกว่าสิ่งใดถึงเดินทางไปที่อิตาลีและกลับมาเพื่อทำลายฐานทัพวองโกเล่

เซวาดิชคิด.. การตายของซาวาดะ สึนะโยชิไม่มีทางเป็นแรงขับเคลื่อนได้ขนาดนั้น หากเป็นแบบนั้นฮิบาริไม่มีทางกลับมาญี่ปุ่น คนอย่างฮิบาริจะต้องทำลายฐานที่อิตาลีสิถึงจะเป็นไปได้มากกว่า

ทุกอย่างยุ่งเหยิงไปหมด ดูท่าว่าศัตรูของเขาจะเก่งในการสร้างภาพปั่นหัวคนเล่นมากเกินไป สึนะเคยเป็นคนซื่อบื้อ หัวช้า ไม่ทันคน แต่หลายสิ่งหลายเหตุการณ์สอนให้คิดเป็นคิดตามและต้องมองไกลกว่าคู่ต่อสู้หลาขุม ถึงตอนนี้จะไม่ถึงขั้นนั้นแต่ก็นับว่าเขาเข้าใจอะไรได้เร็วขึ้น

“ใช้ของหายากซะจนผมนึกว่ามีขายอยู่เกลื่อนกลาดเชียวนะ เจ้าเพนัมบราเนี่ย” พลอยสีชมพูซึ่งถูกทำเป็นจี้ห้อยคออีกฝ่ายอยู่นั้นช่วยทำให้เข้าใจอะไรๆ ได้ง่ายขึ้น สิ่งแปลกปลอมซึ่งไม่ควรถูกประดับอยู่บนตัวฮิบาริ เคียวยะ พลอยเจ้าปัญหาที่ไม่ทราบที่มาที่ไปชัดเจน

เซวาดิชไม่เคยโต้ตอบการโจมตีของฮิบาริ เขาเอาแต่เบี่ยงตัวหลบ หาจังหวะดึงพลอยเส้นนั้นออกแต่ก็ยังคิดอยู่ว่าหากสัมพัสพลอยโดยตรงจะเกิดผลเสียอะไรกับเขาไหม คิดได้ดังนั้นเขาล้วงหยิบถุงมือขาวของตนออกมาจากกระเป๋ากางเกง ถุงมือขาวสำหรับการทำงานของบีเทรย์แต่ไม่ได้สวมหน้ากากเท่านั้นเอง

“ผมขอคนของผมคืนก็แล้วกันนะ” เซวาดิชกดชายตัวสูงกว่าตนลงพื้นโดยอาศัยช่วงที่อีกฝ่ายพุ่งตัวเข้ามาหา กระชากสร้อยเส้นบางจนมันขาดออกจากกันเป็นเวลาเดียวกันกับที่ฮิบาริส่งเสียงร้องออกมาจากทรมานแล้วเงียบไป เขาไม่ชอบการต่อสู้มาตั้งแต่ไหนก็ไรแล้ว สภาพร่างกายช่วงหลังๆ มานี้ก็ไม่ค่อยจะแข็งแรง หากยิ่งทำให้ตัวเองเหนื่อยมันจะยิ่งส่งผลเสียต่อตัวเขาเอง เรื่องที่เขาไปถล่มกลุ่มมาเฟียคราวก่อนรีบอร์นยังบ่นจนต้องอุดหูหนี

เซวาดิชยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผากออก เดินไปเรียกคุซาคาเบะให้เข้ามาข้างใน

“คุณเคียว!” ฝ่ายนั้นร้องเสียงดังเข้าไปดูร่างหัวหน้าของตนที่นอนสลบอยู่

“ไม่ห่วงหรอกครับ เขาไม่มีรอยขีดข่วนเพิ่มหรอก ก่อนอื่นพาเขาไปทำแผลเก่าก่อนแล้วช่วยตามมาทีหลังด้วยนะครับ เรามีเรื่องต้องคุยกันยาว”

“เขาจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมใช่ไหมครับ?”

“เราจะรู้ได้ต่อเมื่อเขาตื่นขึ้นมาอีกทีเท่านั้นแหละครับ” เซวาดิชพูดทิ้งไว้ กำสร้อยคอในมือแน่น ขอตัวเดินกลับไปยังห้องรับรองก่อน

เมฆาคนนั้นร้องไห้.. ขอบตาที่ทั้งดำและบวมแดงของฮิบาริ เคียวยะติดอยู่ในความคิดของเขา


ประตูถูกเลื่อนเปิดออก เซวาดิชกลับเข้าห้องมาในสภาพครบสามสิบสองและไม่มีแม้แต่รอยด่างพร้อย

“กลับมาแล้ว” เขาพูดสั้นๆ เดินกลับไปนั่งที่เดิม

“เหนื่อยหน่อยนะครับ” เนลโล่พูดตอบ

“เป็นไงบ้าง?” รีบอร์นถามไถ่ เขาจึงวางสร้อยเส้นนั้นลงบนโต๊ะ

“ไม่น่าแปลกใจสักเท่าไหร่ที่ต้นเหตุมาจากเจ้านี่ล่ะนะ แต่ก็พิสูจน์ได้ว่ามันมีอำนาจในการบงการความคิดคนอื่น เผลอๆ ก็อาจจริงด้วยที่สามารถเปลี่ยนความทรงจำคนอื่น”

คุณหักหลังผม .. คุณทำลายความจงรักภักดีที่มีให้คุณเสมอมา’ สึนะจับได้ดี จำได้ทุกรายละเอียดจำได้ตั้งแต่ใบหน้าที่ดูเคียดแค้นเขาไปจนถึงรุ่นปืนที่ใช้ยิงแต่ไม่ยักจะจำได้ว่าตอนนั้นโกคุเดระมีพลอยอยู่ที่ตัวหรือไม่มี

กลับไปคงต้องเริ่มสืบข้อมูลของซุนยาเร่และซาซางาวะ เคียวโกะอย่างจริงจังเสียที เขาไม่คิดว่าเคียวโกะถูกควบคุม จะเรียกว่าลางสังหรณ์ก็ได้ เขารู้ว่าพลอยมีอำนาจสูงขนาดปั่นหัวฮิบาริ เคียวยะผู้แสนแข็งแกร่งได้ เขาเริ่มไม่แน่ใจว่าถ้าโดนกับตัวเองแล้วจะเอาอยู่เหมือนรีบอร์นไหม.. หวังว่าเหตุการณ์นั้นจะไม่เกิดขึ้นเป็นพอ

“รอคุณคุซาคาเบะมาแล้วค่อยคุยต่อก็แล้วกัน ฉันขอยัดอะไรลงท้องก่อน” ยาเป็นสิ่งที่ต้องกินอย่าให้ขาดไปสักช่วงวัน หมอกำชับแล้วกำชับเล่าเพราะผลตรวจเดือนที่แล้วไม่ค่อยเป็นที่น่าพอใจ เขาไม่ได้เป็นห่วงหน้าที่การงานของหมอคนนั้นหรอก.. เขากลัวสายตาของผู้คุมความประพฤติชุดดำประจำตัวเองมากกว่า ไม่มีอะไรน่ากลัวกว่ารีบอร์นอีกแล้วในโลกนี้

สึนะในร่างเซวาดิชเริ่มคิดแล้วว่าบางทีเขาไม่น่าตัดสินใจมาญี่ปุ่นเลย แทนที่จะได้ออกนอกบ้านคลายเครียดวันสองวันกลายเป็นว่าต้องเจอเข้ากับปัญหาที่ตามติดมายิ่งกว่าทากาวไว้ ถ้าไม่รีบเคลียร์เรื่องพวกนี้ก็คงมีชีวิตที่สงบสุขไม่ได้ สึนะไม่กลับไปโลกมาเฟียอย่างแน่นอนเพราะส่วนหนึ่งที่เขารับตำแหน่งก็คือเหล่าพวกพ้องของเขานั่นเองแล้วในเมื่อไม่มีสิ่งเหล่านั้นอยู่แล้วก็ไม่มีเหตุผลต้องกลับไป วองโกเล่ยังมีผู้สืบทอดที่ดีได้

อาจฟังดูเห็นแก่ตัวแต่เขาก็โดนรวบหัวรวบหางให้เป็นผู้สืบทอดมาตั้งแต่ต้นแล้วนี่

ถึงแซนด์วิชห่อน้อยไม่พอทำให้หายหิวสึนะก็ไม่อยากกินอะไรต่อ กลืนยาสองเม็ดลงคอ นั่งรอต่อไปเงียบๆ

ไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไปนานคุซาคาเบะกลับมาพร้อมฮิบาริซึ่งเต็มไปด้วยผ้าผันแผลและสติที่ยังไม่กลับคืนมา เขาจัดการวางร่างนั้นลงข้างๆ ที่นั่งของตนเอง

“เข้าเรื่องกันต่อเถอะครับคุณเซวาดิช”

“ไม่ทราบว่าคุณรู้ไหมครับว่าเขาได้สร้อยเส้นนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่” เซวาดิชชี้สร้อยให้ดู กำชับว่าอย่าพยายามมองมากหรือไปแตะต้อง

คุซาคาเบะจับคางคิดไปสักครู่หนึ่ง

“ก่อนหน้าที่เขาจะไปอิตาลีผมยังไม่เห็นว่ามี แต่ตอนผมไปรับเขาก็เห็นเขาสวมมันอยู่แล้วครับ อย่าบอกนะว่า..”

“ครับ สิ่งนี้แหละทำให้เขาเปลี่ยนไป” อีกฝ่ายได้ยินดังนั้นก็มองเม็ดพลอยอย่างกลัวๆ

“ผมมีเรื่องอยากจะเล่าให้คุณกับชายคนนั้นฟังสักหน่อยแต่ในเมื่อเขายังไม่ตื่น แค่คุณก่อนก็ได้”

..

“งั้นก็มีความเป็นไปได้ที่พวกคุณโกคุเดระจะโดนพลังจากพลอยครอบงำสินะครับ..” คุซาคาเบะออกความเห็นหลังจากที่ฟังเซวาดิชเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นคร่าวๆ ในมุมมองของเรื่องที่ไปสืบมา แค่เรื่องสถานะการณ์ของวองโกเล่ในตอนนี้ ซาซางาวะ เคียวโกะ งานเลี้ยง ผู้พิทักษ์ และวาเรีย เขายังคิดว่าปลอมตัวไปอย่างนี้น่าจะดีซะกว่าเพราะความลับที่เขายังมีชีวิตนั้นเป็นความลับสูงสุดที่ควรเปิดเผยเป็นอย่างสุดท้าย ให้คิดว่าเซวาดิชเป็นลูกศิษย์ของรีบอร์นที่ช่วยสืบเรื่องให้จะดีกว่า

“ไม่หรอก” ฮิบาริพูดขัด คนในห้องต่างหันไปมองคนเพิ่งได้สติกลับคืนมา เว้นช่วงให้ทบทวนความทรงจำของตัวเองที่เคยถูกปั่นจนยุ่งเหยิง “คนอื่นน่ะไม่รู้หรอก แต่ถ้าเจ้าสัตว์กินพืชหัวเทาล่ะก็..”


“เจ้านั่นสมัครใจที่จะฆ่าสึนะโยชิเอง”





_____________________________________________________________

I took away their perfect, happy ending : )

ปกติไม่ค่อยได้มาเปิดหน้าบทความดูเพราะอัพแล้วก็เปิดคอมนอนเลย เพิ่งเห็นว่ามีคนมาเขียนคำนิยามให้ ต้องขอบคุณมากๆ เลยค่ะ ส่วนของR27เราต้องการสื่อความรักออกมาในทางนั้นจริงๆ

ส่วนตอนหน้าคงไม่ใช่เร็วๆ นี้ รอกันหน่อยนะคะ

ขอบคุณสำหรับทุกๆ comment ♥ ออกความเห็นกันตามสบายนะคะ ชอบอ่าน แถมยังเป็น feedback ให้ตัวเองได้ดีด้วย ไว้เจอกันค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 111 ครั้ง

394 ความคิดเห็น

  1. #301 Creammy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 17:59

    โกคุทำไมนายถึงสมัครใจฆ่าสึนะล่ะ

    #301
    0
  2. #125 สาวกสาววาย_1 (@noblesse_1) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 18:53
    เกลียดโกคุจัง
    #125
    0
  3. #116 hpyfriday (@hpyfriday) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 13:22
    โกคุนายทำไม...
    #116
    0
  4. #106 l3oss_it (@suchanee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 02:13
    ....ค้าง รู้สึกว่าเหวอมากอ่ะ
    ไม่จริงน่ะก๊ก นาย..... เอาจริงดิ!?
    ช็อกเบาขั้นหนักเลยอ่ะ
    #106
    0
  5. #100 Skyroom001128 (@Skyroom001128) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 23:05
    ทำไมโกคุทำแบบนี้อ่ะ//รอค่ะ
    #100
    0
  6. #99 misgun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 15:55
    ย้า!!!ทำไมต้องเป็นโกคุ!!! เรื่องแรกเลยที่เกลียดโกคุ แต่เกลียดที่สุดเนี้ยยัยเคียวโกะนั้นแหละ หึย!

    ค้างแรงงงง มาต่อเร็วๆน่ะ
    #99
    0
  7. #98 Ppap (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 03:31
    ต่อนะคะ รอออ

    เริ่มมัน
    #98
    0
  8. #97 likopin (@likopin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 23:19
    โอโห ช็อกโกคุสุด
    #97
    0
  9. #96 jirapa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 19:43
    รอออค่าาา
    #96
    0
  10. #95 bam2113 (@bam2113) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 23:37
    โกคุเดรุฆ่าด้วยสมัครใจ? ไม่น่าเชื่อ ท่านฮิกลับมาเหมือนเดิมแล้ว รออยู่ สู้ๆนะ
    #95
    0
  11. #93 _JING_ (@_JING_) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 16:30
    รอน้าค้ะะๆ
    #93
    0
  12. #92 Masatoo (@tanyanun1412) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 01:08
    รีบกับมาเขียนต่อเลยค่าา อยากอ่านต่อสนุกมากกกๆ
    #92
    0
  13. #91 ติ่งลวงโลก (@oungoingloveyou) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 19:47
    สติ ทุกคนคะ สติจงสถิตกับท่าน โกคุเดระคุง ทำไมมม
    #91
    0
  14. #90 RedDataGirl (@RedDataGirl) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 15:59
    โกคุเดระ....นาย.....กล้าทำถึงขนาดนี้เชียวหรอ?!!!...ฉันจะตามไปฆ่านาย!!!!!! // กำมีดในมือแล้ววิ่งไปหาโกคุเดระ
    #90
    0
  15. #89 wrtja (@wrtja) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 22:09
    -เลวเอ๋ย แกบังอาจทรยศสึนะหรอยัยเคีนวโกะมันมีดีไรนักนะฮะ
    ไรอัพด้วยเถอะ
    #89
    0
  16. #88 ความรักของ 1827 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 19:55
    บักก๊ก!!!แก่บังอาจทรยศหนูสึหราา! ฮึฮึฮึฮึ ฮ่าฮ่าฮ่า

    สำหรับแกบักก๊ก เห็นแก่ที่เคยเคารพหนูสึนะน่ะ อย่างแกนี่มันต้องโดน ปืนไรเฟินสักสองสามกระบอก+ระเบิดนิวเคลียร์สัก2-9ดอก สวนเคียวโกะต้องโดนควักลูกตา+กลืนระเบิดสักสองสามลูกตามด้วยการเอาM79ยิงซำ้จนหมดแม็กไปสัก4-5แม็กแต่แค่นี้ยังไม่พอต้องตามด้วยอาวุธสงคราม ฮึฮึฮึฮึ ฮ่าฮ่าฮ่า (บ้าไปแล้ว)

    ไรอย่าช้าน่าามาต่อดวนกำลังมันได้ที่

    #88
    0
  17. #87 yukihana2345 (@yukihana2345) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 17:38
    รู้สึกเกลียดเคียวโกะขึ้นมามากกว่าเดิม แต่ตอนนี้ เกลียดโกคุเดระที่สุดแล้ว!!!!!โกคุนี่นายจงใจฆ่าสึนะ ฆ่าลูกศิษย์อันเป็นที่รักยิ่งของรีบอร์น คิดว่าโดนควบคุมซะอีก โกคุสำหรับชั้นแกน่ะเป็นได้แค่หัวปลาหมึกเเค่นั้นแหละ สัตว์กินพืชหัวเทา ตอนนี้เรื่องนี้จิ้นได้R27 6927&1827 จิ้นได้ 3 คู่แล้วเริ่มเข้าสู่ความเป็น all 27 แล้วสินะ *^*
    #87
    0
  18. #86 ✿ Red_Tsubaki ✿ (@Red_Tsubaki) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 14:10
    หนูซือเก็บไว้เเค่ท่านฮิ มุคุ รีบอร์น์ ก็พอเเล้วคะ นอกนั้นฆ่าให้หมดเลยลูก โดนเฉพาะยัยนางฟ้าในคราบซาตาน ยัยหน้าปลวก ฮึ่ยยย!! มันน่านัก 11 รด จิงๆ หมั่นไส้คะ // อินจัด....ไรต์อย่าทำร้ายกันเยี่ยงนี้!! มันค้างงง 555
    #86
    0
  19. วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 13:39
    ยะยัยเคียวโกะ!!ฉันจะฆ่าเเก!!แกเเน่ๆ!!ต้องเป็นเเกที่ไปเป่าหูฮายาโตะน่ะ!!หึ.....หึเเกในฟิคชั้นไม่รอดเเน่อุวะฮ่าๆๆๆๆๆๆๆชั้นจะยำเเกให้เละเลยคอยดูเเม่นางฟ้าปีกหัก
    #85
    2
    • #85-1 ザーケン (@mrsunflow) (จากตอนที่ 6)
      18 กรกฎาคม 2559 / 13:39
      ใจเย็นๆ นะคะ ;-;
      #85-1
  20. #84 Yukihana (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 10:06
    อุตส่าห์คิดว่าทุกคนโดนควบคุมยกเว้นเคียวโกะ

    ไม่น่าเชื่อว่า โกคุจะสมัครใจฆ่าหนูสึเอง เห็นดูแลสึคุงยิ่งกว่างู

    จงอางหวงไข่ ทำไมทำกับสึคุงงี้ล่ะ ฮือๆ T^T

    ป.ล. ขอโทษไรต์ที่ไม่เม้นท์ตอนก่อนหน้านี้นะคะ
    #84
    0
  21. #83 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 09:51
    ไอหัวปลาหมึกกกกกกก ไอคนทรยศ!!! เดี๋ยวปั้ดฆ่าทิ้งซะหรอก ฮึ่ย! - -+++
    ว่าแต่ไหงมาทรยศงี้อ่ะ มีแรงจูงใจอะไร เพราะอีเคียวโกะเหรอ?
    #83
    0
  22. #82 หงษ์ปีกราตรี (@lovelytsuna) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 09:36
    สึนะสำคัญกับฮิบาริจริงๆ
    แต่โกคุทรยศ นายเคยเป็นคนที่เชื่อฟังสึนะที่สุด แรงจูงใจล่ะ
    #82
    0
  23. #81 0847691240 (@0847691240) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 08:49
    -โกคุ-ทรยด
    #81
    0
  24. #80 ploy241045 (@ploy241045) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 06:58
    สมัครใจมาฆ่าสึนะงั้นหรอเจ้าโกคุ
    คนทรยด อ้ากกกกกกกก
    แันจะฆ่าแก แกทำกับหนูสึนะได้ยังไงกัน
    กรี๊ดดดดดดดดด 

    ขอโทษในความไม่สุภาพนะ ค้างมากๆๆๆต่อๆๆๆๆ
    #80
    0
  25. #79 kiralacus&tsunakyoko (@pearlv) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 06:39
    ง่ะทำไมโกคุถึงทำแบบนี้ล่ะ
    #79
    0