[ Fic : KHR ] Destinesia . All27

ตอนที่ 8 : destinesia ๐๗ - ceilo

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2691
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    10 พ.ย. 59







            อิริเอะเป็นคนฉลาด ถึงแขนจะใช้การไม่ได้ไปข้างแต่สมองยังอยู่ ไม่ว่าการรอดมานั้นได้ด้วยปาฏิหาริย์หรือจุดประสงค์ของใคร เขาก็ตัดสินจะไม่เดินตามเกมใครอีกต่อไป เซวาดิชและเนลโล่เดินสะกดรอยตามสปาน่าและอิริเอะไปยังถิ่นที่พักของทั้งสองในปัจจุบัน มันไม่ลึกลับไม่ห่างไกลจากความสะดวกสะบาย

            คอนโดซึ่งสูงไม่กี่สิบชั้นมันอาจไม่คุ้นตาเขา แต่นั่นคือบ้านของอิริเอะที่อยู่มาตั้งแต่จำความได้

            เท้าสองคู่ย่ำบนทางเดินอย่างไร้เสียง คนนึงเป็นนักฆ่าช่วงลาหยุดส่วนอีกคนคือสายหมอกผู้ที่ถ้าหากเอ่ยปากถามคงตอบแค่ว่าผ่านทางมา

            อิริเอะและสปาน่าไม่ถนัดการต่อสู้แม้จะระแวดระวังเป็นพิเศษแล้วแต่ยังถือว่าใช้ไม่ได้ สำหรับพวกลูกน้องระดับล่างแล้วถ้าหากพบเจอคงทำได้แค่รู้ตัวและพยายามหนี เมื่อไม่มีวองโกเล่คอยคุ้มครองเป็นบ้านให้ก็มีแต่ต้องใช้ชีวิตในความเสี่ยง โลกของมาเฟียเข้าได้แต่ทางออกนั้นถ้าไม่ทำตัวให้หายสาบสูญตลอดชีวิตก็คือต้องตาย

            ผ่านมาหลายปีจนป่านนี้อิริเอะ โชอิจิจะยังมีเสี้ยวความคิดที่อยากกลับไปใช้ชีวิตตามปกติที่ควรจะเป็นไหมนะ เคยคิดไหมว่าถ้าวันนั้นแรมโบ้ไม่ลอยตกไปที่ห้องเขาชีวิตจะมีความสุขมากกว่ารึเปล่าอย่างที่สึนะเคยถามกับตัวเอง ในตอนนั้นเขาให้คำตอบอย่างหนักแน่นและยึดมั่น และการคงอยู่ของเขาให้ปัจจุบันคือข้อพิสูจน์ว่าเขาคิดผิด

            เซวาดิชชี้ไปที่กล้องวงจรปิดตัวหนึ่งตรงทางเดินใกล้ๆ เนลโล่เข้าใจและจัดการใช้มายาสร้างภาพปลอมๆ ว่าไม่มีใครผ่านมา จากนั้นทั้งสองจึงเดินเข้าใกล้ประตูห้องมากขึ้น พวกเขารู้ดีว่าไม่สามารถเข้าทางประตูหน้า ข้างในนั้นมีช่างเทคนิคหัวกระทิอยู่ถึงสองคน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถ้าหากพยายามสะเดาะลูกบิดแล้วอะไรจะเกิดขึ้น

แต่ทุกสิ่งกลับง่ายไปหมดเมื่อมีสายหมอกอยู่ข้างกาย เนลโล่สร้างประตูอีกบานขึ้นมาใกล้ๆ ลูกบิดปลอมๆ ที่บิดไปก็ไม่เกิดเสียงทว่าสามารถเปิดประตูให้เข้าไปภายในห้อง ไฟทั้งหมดมืดทึบเว้นแต่ห้องด้านในสุดซึ่งคิดว่าเป็นห้องนอน “ใช่จริงๆ ด้วย” เสียงนั้นดังขึ้นด้วยความดีใจ เป็นเสียงของอิริเอะ

เซวาดิชยืนเอาหลังพิงกับพนังห้องด้านข้างประตู เขาไม่อยากให้เงาของเขาลอดผ่านช่องไป

“ผลออกมาว่าไงโชอิจิ”

“นายพูดถูกพลอยนี่ถ้าใช้สมบัติการแตกสลายของพลังไฟธาตุวายุก็จะถูกทำลายได้แต่เพราะมันอัดแน่นไปด้วยพลังมายาที่ทับถมกันจนเป็นผลึกจึงต้องใช้ไฟพลังงานที่สูงมากๆ”

“งั้นการยับยั้งของไฟธาตุพิรุณก็มีผลด้วยเหมือนกันสิ” สปาน่าออกความเห็น

“ก็คงเป็นตามนั้น”

ไฟธาตุนภาของเขา ได้ถูกนิยามว่าเป็นทุกอย่างของไฟธาตุ สามารถปรับพลังไฟธาตุอื่นให้เข้ากันแต่ข้อเสียคือไม่สามารถดึงพลังนั้นมาใช้ได้เติมประสิทธิภาพ เขาไม่รู้ว่าไฟแข็งพลังสูงของเขาจะใช้แทนได้รึเปล่า เพราะไม่ว่าจะวายุหรือพิรุณก็ไม่ได้อยู่ข้างเขาทั้งนั้น พอนึกถึงเพื่อนเก่าสองคนนั้นเซวาดิชทำแค่แสยะยิ้ม

ถ้าจำไม่ผิด.. ไฟของอิริเอะคืออรุณ ส่วนสปาน่านั้นไม่มี

เอาเถอะ ปัญหาไม่ใช่เรื่องนั้นสักหน่อย

ที่ผ่านมาเขาจำกัดอำนาจของพลอยด้วยการทำให้มันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเพื่อให้พลอยไม่มีอำนาจพอจะใช้งานได้ แต่ชิ้นเศษเล็กนั้นๆ ก็ยังไม่น่าไว้วางใจอยู่ดี

“น่าลองพิสูจน์แฮะ..” เลือดนักวิทยาศาสตร์ในตัวเริ่มทำงาน ถึงจะได้ผลจากคอมพิวเตอร์มาแล้ว หากไม่เห็นกับตาพวกเขาไม่คิดว่ามันคือ 100%

“เสียดายที่ทำอย่างนั้นตอนนี้ไม่ได้” ในเวลาที่ไม่มีใครสามารถช่วยพวกเขาสองคน ในเวลาที่หากก้าวออกจากตัวห้องก็เหมือนทุกคนเป็นศัตรูไปหมดนั้นมันโหดร้ายเกินกว่าจะคิดว่ามันเกิดขึ้นกับเขา

ใจนึงอยากปล่อยให้เป็นอย่างนี้เหมือนคราวของฮิบาริ ปล่อยให้คิดว่าเขาตายไปแล้ว ไม่ใช่เพราะว่ามันจะเป็นการกระตุ้น เขาแค่ไม่อยากให้สองคนนี้เอาชีวิตมาเสี่ยงอีก แน่นอน.. ถ้าเขาเผยตัวสุดขอบฟ้ายังไงสองคนนั้นต้องตามเขามา แต่ถ้าทิ้งไว้อย่างนี้เขาก็เป็นห่วงความปลอดภัยอยู่ดี

ทำยังไงดี จะกลับไปปรึกษารีบอร์นก่อนดีไหมนะ

เสียงถอนหายใจดังถึงพร้อมกันด้วยความบังเอิญจากทั้งสองคนในห้อง เซวาดิชหยิบสมุดโน้ตของตัวเองขึ้นมาเขียนอะไรบางอย่างก่อนวางมันไว้หน้าประตูห้องนอนพร้อมที่ทับกระดาษเฉพาะกินอย่างแก้วเปล่าในห้องครัว

วันนี้เขาขอกลับไปนอนพักก่อนเถอะ


“โทษทีสปาน่า วานอุ่นข้าวกล่องเผื่อหน่อยสิ” อิริเอะผู้แขนใช้การไม่สะดวกไปข้างหนึ่งจำต้องขอความช่วยเหลือเพื่อนยากของเขา

“อ่าฮะ” สปาน่าไม่ถึงกับมีอะไรหัก แค่บาดแผลตามร่างกายที่หายได้ในเวลาที่สั้นกว่า

ช่างเทคนิคหัวทองเดินออกจากห้อง ประตูที่เปิดดันแก้วเปล่าที่วางไว้ให้ล้มจนเกิดเสียง เมื่อนั้นทั้งสองต้องตกใจเมื่อรู้ว่ามีใครบุกรุกเข้ามา ความรู้สึกตื่นตัวในความไม่ปลอดภัย ทั้งความกลัวว่าอาจเกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยจากที่เจอมาไม่นาน แต่เหมือนว่าแขกคราวนี้เป็นพวกใจเย็น

สปาน่าเหลือบเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งบนพื้น เขาหยิบมันขึ้นมาดูทันใดนั้นก็มีไฟธาตุมนภาปรากฏขึ้นที่หัวกระดาษ สารจากนภาที่ไม่ควรมีใครสามารถส่งได้ในเวลานี้

“นี่มัน..” ชายผมทองขมวดคิ้ว

“โชอิจิ ดูนี่สิ” พอเห็นแผ่นกระดาษเจ้าของชื่อก็เบิกตารีบลุกมาคว้าไป อ่านเนื้อความทวนซ้ำๆ ก่อนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

Ciao!

ใกล้จะหน้าหนาวแล้วอย่าเผลอลืมใส่ถุงมือก่อนออกไปไหนล่ะครับ แต่เอาเถอะ ผมเชื่อว่าพวกคุณคงจะตกใจ สับสน แต่ว่าไฟธาตุที่หัวกระดาษนี้จะทำให้เชื่อได้ และผมก็อยากให้พวกคุณพิสูจน์ว่าผมสามารถเชื่อใจได้

คำตอบมีแค่ Yes หรือ No

พรุ่งนี้จะมีนกฮูกมารับคำตอบ

ป.ล. ถ้าไฟถูกจุดแล้วมันจะนับถอยหลังห้านาทีนะครับ

“สปาน่า มีเครื่องตรวจลายนิ้วมือไหม”

“มี”

“ดีมาก ขอด่วนๆ เลย” เขาไม่มีเวลามากก่อนจดหมายก็ทำลายตัวเอง คำใบ้ที่ให้มาอย่างโจ่งแจ้ง สิ่งที่สามารถระบุตัวตนได้ดี

“มันประมวลผลเร็วขนาดไหน”

“ฐานข้อมูลมีน้อย ไม่น่าจะนาน นาทีก็คงเสร็จ โชอิจิ.. สรุปว่ากระดาษใบนี้มันมีอะไรกันแน่” สปาน่าคุ้ยกองเศษอุปกรณ์ที่เขาเก็บกู้มาจากฐานทัพที่พังไป รับกระดาษจดหมายมาจากอิริเอะอีกที

“หน่า ทำไปก่อน เรายังดีใจไม่ได้ถ้าไม่ระบุตัวตนเขาให้ชัดเจนก่อน” ใจอิริเอะเชื่อไปกว่าครึ่งแล้ว เขาภาวนาให้เป็นข่าวดี ความหวังเพียงหนึ่งเดียวของเขา

“อย่าบอกนะว่า เขา?”

ข้อมูลถูกประมวลได้ทันเวลาก่อนมันจะถูกไฟเผาหายไปตามเวลา เขาสองคนยิ้มยินดีอย่างที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินดีขนาดนี้อีกในชีวิต

นภายังโอบอุ้มพวกเขาอยู่



เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ‘นกฮูก’ ถูกส่งไปยังคอนโดแห่งนั้นตามที่ระบุไว้บนกระดาษ มันแตกต่างจากที่อิริเอะและสปาน่าคิดไว้เพราะนกฮูกไม่ได้มาเป็นตัวแต่มาเป็นคน ชายอิตาลีแปลกหน้าเข้ามาทักทายที่หน้าต่างเล่นเจ้าใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม คิดว่าเป็นคนของวองโกเล่มาฆ่าเขา
‘โอ๊ะโอ.. ’ เนลโล่ยิ้มเป็นมิตรซึ่งไม่เคยเห็นว่าเป็นมิตรในสายตาคนอื่น ‘คุฟุฟุ นกฮูกมาแล้วครับ’
เขาสองคนถูก ‘วาร์ป’ มายังห้องในโรงแรมที่สึนะพักอยู่ ห้องมืดซึ่งปิดผ้าม่านทุกหน้าต่าง เบื้องหน้าทั้งสองคือนักฆ่าตัวสูงน่าเกรงขามนามรีบอร์นผู้ส่งบรรยากาศไม่เป็นมิตรออกมาผ่านนัยน์ตาคม เขายืนพิงพนักพิงด้านหลังของโซฟารับแขกซึ่งหันเข้าหน้าต่าง บังอีกร่างที่นั่งอยู่
“ว่ากันตามตรง พวกนายอยู่กันผิดที่ผิดเวลาจนน่าสงสัยเลยแหละ” เมื่อถามไถ่ก็โผล่มาราวกับจับวาง

พวกเขาอาจคิดมากไปเอง แต่ความปลอดภัยของสึนะต้องมาก่อนเป็นอันดับแรก แผนการเป็นอันดับสอง

“รีบอร์น สึนะ สึนะคุงเขายังไม่ตายจริงๆ ใช่ไหม” อิริเอะว่า ถามหาข่าวดีที่ตัวเองอยากได้ยินมากที่สุดก่อน

“คำตอบน่ะ นายรู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง ถึงได้ตอบ Yes มา”

สำหรับผลในส่วนถ้าทั้งสองเลือกตอบ No สึนะให้มุคุโร่เป็นคนจัดการ ซึ่งจะเป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้

“ไหนลองพูดมาสิว่านายสองคนเป็นประโยชน์ต่อพวกฉันยังไงบ้าง” รีบอร์นให้โอกาสใครสักคนพูด

“พวกเรามีเทคโนโลยี พวกเรามีนวัตกรรม พวกเราคือช่างเทคนิค และพวกเราสามารถใช้สิ่งต่างๆ เหล่านี้เป็นทั้งกำลังเสริมในการต่อสู้และการป้องกัน” สปาน่าพูดบ้าง เขายังใช้น้ำเสียงที่เรียบเฉยแต่เต็มไปด้วยความแน่วแน่ “เชื่อสิ พวกคุณต้องการเรา”

ทั้งสองมั่นใจแน่นอนว่าตนเองมีประโยชน์

“ด้วยเกียรติอะไรก็ตามแต่ในตัวพวกนาย อย่าให้ฉันเห็นแม้แต่นิดเดียวว่ามีอะไรผิดปกติในความมั่นใจนั้น” รีบอร์นไม่ลังเลที่จะเหนี่ยวไกปืน ไม่ว่าจะคนเคยรู้จักคนไหน ถ้าเกะกะก็ไม่จำเป็นต้องเก็บเอาไว้

รีบอร์นยังคงจ้องมอง เขากังขาทุกอย่างที่จะเป็นอันตรายต่อสึนะ ความฝังใจจากเหตุการณ์นั้น ความหวาดกลัวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนได้เกิดขึ้น ซึ่งเขาไม่ชอบมันนัก

แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้อิริเอะและสปาน่าไม่มีข้อพิสูจน์ว่าตนปลอดภัยต่อสึนะ ตื้นลึกหนาบาง ข้อมูลเหตุการณ์ปัจจุบันนอกจากข่าวว่าสึนะตาย ซาซางาวะ เคียวโกะจะขึ้นเป็นบอสคนที่สิบเอ็ดแล้วพวกเขาก็ไม่ได้มีอะไรเพิ่มเติมนอกจากการวิเคาระห์พลอยที่ได้มาจากซากฐานทัพ

“ถ้างั้น ให้มันเป็นเรื่องของผลประโยชน์เถอะครับ” เขี่ยเขาถึงได้เสมอถ้าหากต้องการ แต่คำสั่งนั้นต้องออกจากปากซาวาดะ สึนะโยชิเท่านั้น

พอถึงตรงนี้แล้วก็มีอีกเสียงหนึ่งหลุดหัวเราะ รีบอร์นหันหัวมองคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านหลัง สึนะเงยหัวมองเขาพึมพำเบาๆ ว่าโทษที รีบอร์นจึงถามกลับว่าจะเอายังไง

“ไม่น่าถาม” สึนะตอบ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินตรงมาหาอิริเอะและสปาน่าที่พยายามต่อสู้กับความคิดในสมองตัวเองว่านี่ของจริงหรือภาพลวงตา

ทั้งๆ ที่พิสูจน์จากรอยนิ้วมือที่ทิ้งไว้ให้แล้วแท้ๆ

ทั้งๆ ที่ปลอบใจตัวเอง คิดบวกตลอดว่าคนๆ นั้นไม่มีทางทิ้งเขาไปง่ายๆ

ผมสีน้ำตาลนั้น นัยน์ตานั้น แม้จะสูงขึ้นนิดหน่อย แต่ก็ยังตัวเล็กกว่า

“ไม่เจอกันนานนะครับ..” รอยยิ้ม น้ำเสียงที่คิดถึง อิริเอะไม่สนใจว่าร่างตรงหน้าจะพูดอะไรต่อ น้ำตาแห่งความยินดีไหลออกมา แขนข้างเดียวที่ใช้งานได้เขาดึงสึนะเข้ามากอดแน่น พูดซ้ำๆ เพื่อยืนยันความจริง “สึนะคุง คุณยังไม่ตาย” .. “สึนะคุง”

“ครับ ผมอยู่ตรงนี้ อิริเอะคุง” แม้จะพูดไม่ค่อยสะดวก สึนะก็รู้ดีว่าเขาควรจะพูดอะไรสักอย่างเพื่อผ่อนคลายอารมณ์นั้น เขารู้ว่าความรู้สึกเสียใจเมื่อเห็นใครสักคนจากลาไปอย่างไม่หวนกลับ แล้วก็เข้าใจความดีใจของการได้เจออีกครั้งเช่นกัน

“สึนะ” สปาน่าเรียกเขา เดินเข้ามากอดอีกคน “ดีจริงๆ ที่ยังมีชีวิตอยู่”

ดีจริงๆ ที่ยังไม่ตาย ดีเหลือเกินที่เขารอดจากการพังฐานทัพของฮิบาริ รอดเพื่อที่จะได้รับรู้ว่าคนสำคัญของพวกเขายังไม่ตาย

“หายใจไม่ออกแล้วครับ” อ้อมกอดแน่นนั้นได้คลายออกอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ

“ดีใจที่ได้เจอกันอีกนะครับ” สึนะว่า มองทั้งสองคนอีกครั้ง “สภาพยับเยินกันน่าดู”


ในห้องชั้นบนของโรงแรมหรู สมาชิกทีมซึ่งเพิ่มเข้ามาอีกสองกำลังนั่งมองการกระทำบางอย่างของชายหนุ่มเจ้าของผมสีน้ำตาล

ไฟธาตุนภาถูกจุดขึ้นบนมือขวาที่กำแน่นก่อนจะมอดดับไปแล้วถูกจุดขึ้นอีกครั้งด้วยพลังงานที่สูงกว่าเดิม ร่างที่ยืนอยู่นั้นสงบนิ่งเกินจะรบกวน เสียงคล้ายถ่านแตกประทุดังออกจากมือข้างนั้น

“เป็นไงสึนะ” ชายคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขาถามขึ้นอย่างเป็นห่วง สิ่งที่ร่างบางกำลังทำอยู่นี้พวกเขาไม่มั่นใจในความปลอดภัยสักเท่าไหร่ แต่ทางเดียวที่ทำได้คือพิสูจน์ความจริงด้วยตัวเอง

สึนะตอบคำถามด้วยการแบมือออก ก้อนผลึกสีใสบนฝ่ามือคือผลลัพธ์อันน่าพึงพอใจ

“พวกคุณพูดถูก พลอยนี่ ถูกชำระแล้ว” สึนะวางพลอยใสบนมือรีบอร์น รับอีกก้อนมีทำซ้ำเดิม การทำลายจำเป็นต้องใช้ไฟธาตุวายุแต่เพราะเขามีของพิเศษกว่าอย่างไฟธาตุนภาจึงใช้วิธีดูดกลืนพลังไฟสายหมอกที่อยู่ในไฟนี้ออกมาแทน

“รู้สึกผิดปกติอะไรไหมครับ?” นกฮูกประจำตัวสึนะโยชิซึ่งนั่งดูอยู่บนเตียงเป็นอีกคนที่ถามไถ่

“ไม่นะ” สำรวจตัวเองแล้วไม่มีอะไรผิดปกติก็วางใจทั้งสองฝ่าย สึนะรู้สึกไม่คุ้นชินนิดหน่อยแม้ใช้พลังไฟโดยไม่มีแหวนและถุงมือ ไม่คิดด้วยซ้ำว่าตัวเองจะทำได้ เผลอนึกถึงผู้ชายคนนึงที่สามารถรวบรวมไฟธาตุไว้บนมือเปล่าได้ตั้งแต่เด็กแล้วคนนั้นเขาก็ไม่แปลกใจอีก

ตอนนี้คงกินสเต๊กสบายใจเฉิบอยู่บนเกาะส่วนตัวนั่นแหละนะ

“สึนะโยชิคุง ผมขอดูพลอยนั่นหน่อย” มุคุโร่ลุกออกจากเตียงมาหาสึนะ

“อ่าฮะ” เขาส่งพลอยให้อย่างว่าง่าย “จะทำอะไรหรอ?”

“ตอบข้อสงสัยตัวเองนิดหน่อยน่ะครับ” สายหมอกว่า จุดไฟธาตุของตัวเองขึ้นมาบ้าง

พลอยใสๆ บนมือเริ่มปรากฏละอองแสงสีขาวขุ่นขึ้นมันใช้เวลาไม่นานในการบรรจุให้เต็มก้อนผลึกนั้น..

“อิลลูซอรี ใช่ไหมล่ะครับ” มุคุโร่ยิ้มเมื่อผลเป็นไปตามคาด ผลึกสีขาวไม่ต่างจากอิลลูซอรีที่สึนะมีอยู่ “มันคือตัวกลางชนิดเดียวกัน หินที่สามารถซึมซับพลังไฟธาตุได้” แต่เพราะการ ’สร้างภาพลวง’ ของสายหมอกมีหลายประเภท สีชมพูซึ่งเกิดจากปัจจัยหนึ่งมีความวาวเปล่งประกายจึงถูกเรียกว่าเป็นพลอย ส่วนสีขาวจากอีกปัจจัยนั้นธรรมดาจนเหมือนเป็นแค่หินอ่อน

“แบบนี้ เราก็รีไซเคิลผลึกนี่ใช้ได้เรื่อยๆ สินะ” สึนะพูด เอียงคอมองอิริเอะและสปาน่าที่นั่งเงียบเป็นเฟอร์นิเจอร์ตกแต่งห้อง “พวกคุณจะไปอิตาลีกับผมใช่ไหมครับ?”

“แน่นอน/ครับ!” เป็นคำตอบที่ไม่จำเป็นต้องถาม สึนะพยักหน้า “ขอบคุณในความร่วมมือ”

“ที่สำคัญคือมีหลายเรื่องที่พวกคุณต้องรู้และต้องปฏิบัติอย่างเคร่งครัด..” สีหน้าเขาดูจริงจังขึ้น หยิบสร้อยหินของตัวเองขึ้นมาสวมคอ ซาวาดะ สึนะโยชิ กลายเป็น เซวาดิช เฌอ ทันตาเห็น

“สวัสดีครับ ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ผมชื่อเซวาดิช เฌอ ลูกศิษย์นักฆ่าของอาจารย์รีบอร์นครับ” ชายหนุ่มชาวอิตาลีผมสีทองนั้นยิ้มให้ทั้งสอง ไม่ทราบแน่ชัดว่าเป็นมิตรหรือศัตรูแม้ท่าทางจะดูสบายๆ ก็ตาม หน้ากากคาร์นิวัลสีขาวดีไซน์เรียบๆ อีกอันเพื่อแนะนำบุคคลต่อไป

แต่รีบอร์นหยุดมือที่ถือหน้ากากนั้น เขาไม่อยากให้บีเทรย์ออกมาแสดงอารมณ์มากนัก ซึ่งไม่ว่าจะเซวาดิชหรือสึนะก็ไม่ขัดใจรีบอร์นอยู่แล้ว “ภายใต้โค้ดเนม บีเทรย์ น่ะครับ แล้วก็ช่วยจำให้ขึ้นใจว่าเมื่อออกพ้นประตูห้องนี้ไป ซาวาดะ สึนะโยชิได้ตายไปจากโลกนี้แล้วจริงๆ”

“จะจำไว้ครับ!” อิริเอะตอบอย่างแข็งขัน แค่สึนะให้พวกเขาร่วมแผนการนี้ก็ดีใจแทบแย่แล้ว

“ดีครับ ถ้างั้นเรามาพักทานอาหารเช้ากันดีกว่า”



“คิดต่อฮิบาริไม่ได้แล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะระยะห่างหรือว่าพลอยนั่นถูกทำลาย” หัวของผมสีควันเป็นคนพูด ในห้องทำงานของบอสวองโกเล่ โกคุเดระ ยามาโมโตะและซาซางาวะคนน้อง แกนนำหลักยังคงประชุมแผนการของตัวเอง

เรื่องของพลอยพิศวงพวกเขาก็รู้ไม่หมดเช่นกัน

“ไม่เห็นเป็นอะไรเลยฮายาโตะคุง เขาจะอยู่กับเราหรือไม่อยู่แผนการของเราก็ยังไปได้สวย” หญิงสาวบนเก้าอี้ไม่มีท่าทีทุกข์ร้อน ฮิบาริเป็นแค่หัวหมากบนกระดาษซึ่งถูกสั่งให้ไปทำลายฐานทัพวองโกเล่ที่ญี่ปุ่นในเมื่อทำสำเร็จแล้วก็ไม่จำเป็นต้องให้ความสำคัญ

“อีกสิบวัน งานเลี้ยงจะมาถึง ทีนี้แผนการของเราก็จะสำเร็จไปอีกขั้นอย่างง่ายดาย”

“เราไม่ควรประมาท วองโกเล่ยังมีอะไรที่เก็บซ้อนเอาไว้อีก” จากการเป็นมือขวาที่กระตือรือร้นและน่าไว้วางใจมาตลอด โกคุเดระรู้เรื่องต่างๆ น้อยกว่าบอสของตนเพียงไม่กี่อย่างเท่านั้น

“โบวีโน่กับคาบัคโรเน่ อยู่ข้างเราแน่นอนอยู่แล้ว ศัตรูของเขาตอนนี้ก็มีแค่วาเรียกับพวกที่ยังไม่เผยตัวเท่านั้น เชื่อเถอะค่ะว่าไม่มีอะไรเกินความคาดหมายเกิดขึ้นหรอก” ทุกอย่างยังวิ่งเต้นอยู่ในกำมือของเธอ ไม่ว่าใครจะปรากฏตัวในวันเลี้ยง เธอมีวิธีรับมืออยู่แล้ว ที่สำคัญยังมีงานสำคัญอย่างการเอารีบอร์นและลูกศิษย์คนนั้นมาเป็นพวก

“หวังว่าพอเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ ฉันจะยังเห็นใบหน้าอันแสนมั่นใจนี้ของเธอ” โกคุเดระพูดอย่างเย็นชา แน่นอนว่าเคียวโกะไม่ได้สะทกสะท้านอะไร

“ทั้งหมดก็เพื่อการแก้แค้นให้คนรุ่นหลัง ทั้งหมดเพื่อความสบายใจของทั้งพวกเราและบรรพบุรุษ”

“เพื่อผู้วายชนม์”

“เพื่อผู้วายชนม์”

บาปของวองโกเล่ไม่ได้มีเพียงสิ่งเดียว

ครุยเซอร์สีดำแดงแต่งลายเปลวเพลิงโลดแล่นอยู่บนถนนช่วงบ่ายคล้อยแต่เพราะเข้าใกล้หน้าหนาวฟ้าจึงมืดเร็วกว่าปกติบรรยากาศไม่ต่างจากตอนเวลาเย็น เครื่องยนต์ส่งเสียงไม่ขาดช่วง มุ่งตรงไปยังข้างหน้าสู่ปลายทางอันไร้จุดหมาย นอกจากการค้นคว้า ฝึกซ้อมและเล่นเปียโน โกคุเดระ ฮายาโตะยังมีงานอดิเรกอีกอย่างคือการขี่รถมอเตอร์ไซค์คู่ใจของเขาไปไหนต่อไหน ยิ่งร่างกายปะทะลมแรงเนื่องด้วยความเร็วมากเท่าไหร่มือก็ยิ่งบิดเร่งเท่านั้น

ความรู้สึกหงุดหงิดไม่พอใจคุกรุ่นอยู่ในใจ เหมือนเวลารีบเร่งแล้วดันลืมของไว้ ต้องเลือกระหว่างกลับรถไปเอาหรือทิ้งไว้อย่างนั้น แล้วเขาก็เลือกจะทิ้งมัน

จุดชมวิวบนเขาสูงถือสถานที่ที่เขาตัดสินหยุดพักรถ มันไม่ใช่วิวที่สวยงามสำหรับเขา เมืองก็คือเมืองที่เห็นมาตลอดหลายปี โกคุเดระหลับตารับลมที่ตีผ่านหน้าไป

‘ฉันก็ว่ามันสวยดีออกนะ โกคุเดระคุง’ ร่างเล็กผมสีน้ำตาลเคยบอกกับเขาไว้ครั้งหนึ่งที่มาที่นี่ หน้าที่ของมือขวาที่พอบอสบอกว่า ‘อยากชมวิวบนภูเขา’ ก็พามาแทบในทันที

“นายตัดสินใจแล้ว ช่วยมั่นคงหน่อย” เขาพูดกับตัวเอง ในเมื่อไม่สามารถโยนทิ้ง เขาก็จะปิดผนึกเก็บกล่องแพนโดร่าแห่งความทรงจำไว้กับตัวเขาเองให้แน่ใจว่ามันไม่เปิดออกมากระทันหัน

“วองโกเล่จะต้องล่มสลาย ฉันขอสาบาน” ลมหนาวพัดวนอยู่รอบๆ ตัวของวายุอยู่แสนเย็นชา ชายผู้ฆ่าบอสของตน ทำลายนภาอันสดใสปล่อยให้ตัวเองจมลงสู่ความมืด

“สำหรับผมแล้ว คุณเป็นคนที่ผิด สำหรับผมแล้วคุณเป็นคนที่ทรยศ” นัยน์ตาสีเขียวสว่างนั่นหม่นหมองยามมองนภายามใกล้ค่ำ ควันบุหรี่ลอยฟุ้ง ปล่อยให้อารมณ์ค่อยๆ กลับเข้าที่เข้าทาง

‘ไม่ว่าโกคุเดระจะทำอะไร เมื่อก็เพื่อฉันใช่ไหมล่ะ’

‘ครับ ทั้งหมดก็เพื่อคุณ’

ใสซื่อเสียจนถูกเขาหลอกให้ไว้ใจ

ทุกอย่างมันพังไปตั้งแต่ตอนไหนเมื่อไหร่กันนะ






_________________________________________________________________________________

โอะโอ.. ไว้เจอกันเดือนหน้านะคะ ได้เวลาลุยอ่านหนังสือสอบแล้ว : )




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

394 ความคิดเห็น

  1. #146 เด็กสาวคนหนึ่ง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:51
    สวัสดีปีใหม้คร๊าาา แต่งต่อไปสู้ๆๆ เย่ๆ//โบกธง
    #146
    0
  2. #145 เมย์ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 15:12
    รอ ต่อไป อิย๊าาา
    #145
    0
  3. #143 ติ่งลวงโลก (@oungoingloveyou) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 15:26
    เคียวโกะเริ่มเดินหมากแล้วว สึนะก็ไม่หวั่นเริ่มมีพรรคพวกเพิ่มขึ้น อยากรู้ว่ามีภูมิหลังไรกัน
    #143
    0
  4. #142 ความรักของ 1827 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 18:22
    รออยู่น่ะค่ะมาต่อไวๆน่ะค่ะ

    แต่โกคุคุงนายเป็นมือขวาของสึนะไม่ใช่หรอ

    .

    .

    .

    .

    .

    .

    .

    .แล้วทำไมถึงเชื่อยัยกะหล่ำปีหน้าด้านเหมือนโบกปูนไปพันชั้นนั้นได้หล่ะ แล้ววาเรียหายไปไหนอ่ะ แต่ยัยนั้นน่าจะตายอย่างทรมานน่ะ เช่น ถูกฆ่าหั่นศพยัดใส่ตู้เย็น หรือ เอาไปโยนลงในบ่อปลาฉลามแบบนี้อ่ะ
    #142
    0
  5. #140 เด็กสาวคนหนึ่ง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 21:21
    รอๆๆๆ ต่อปัยส์ สู้ๆๆ//โบกธง
    #140
    0
  6. #139 PreawMaKa (@makkaroonpreaw) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 23:17
    คือแบบ พึ่งมาอ่าน บีบรัดหัวใจตับไตไส้พุงมากเลยค่ะ โอ๊ยยย ทำร้ายสึนะอ่ะะ แงงง สงสารรร น้ำตาจะไหลเลยค่ะ T...T
    #139
    0
  7. #138 _JING_ (@_JING_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 22:27
    รอค้าาา
    #138
    0
  8. #137 l3oss_it (@suchanee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 10:58
    ก็จริงที่ว่าสึนะน่ะนะมักจะใสซื่อจนหลอกได้ง่ายๆ แต่มันผิดตรงไหนกันล่ะโกคุเดระ
    ไม่ใช่ เพราะว่าเป็นแบบนี้เหรอนายถึงยอมติดตาม
    ไม่ใช่ เพราะว่าเป็นแบบนี้เหรอนายกับคนอื่นๆถึงได้อยากจะปกป้อง
    แล้วเพราะอะไร ทำไมนายถึงเลือกที่จะเชื่ออย่างอื่นมากกว่า สิ่งที่สำคัญมากยิ่งกว่าอะไร อย่างนภากันล่ะ

    เกี่ยวกับผู้วายชนม์ ของแบบนี้มันน่าจะสื่อถึงบาปของวองโกเล่สินะ 
    แต่นั้นมันเป็นเรื่องในอดีต ก่อนสึนะจะมาเป็นมาเฟีย หรือจะบอกว่าเรียวเฮตายเคียวโกะเลยแค้นสึนะกับวองโกเล่?
    แต่ไม่ว่าอย่างไหน เรื่องนี้มันก็เป็นเรื่องที่ผิดอยู่ดี แล้วถ้าพูดถึงคนตายนี่มันงานของวาเรียไม่ใช่เรอะ
    อย่างซือคุง ต่อให้เป็นบอส เป็นมาเฟีย เจ้าตัวก็ยังเกลียดการฆ่าใครอยู่ดีนะ
    #137
    0
  9. วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 02:02
    อ๊ากกกกก รออ่านนะค่ะ
    #136
    0
  10. #135 bam2113 (@bam2113) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 01:12
    รออยู่นะ
    #135
    0
  11. #134 Masatoo (@tanyanun1412) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 22:23
    รอต่ออีกคะ :3
    #134
    0
  12. #133 กราบรถ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 21:36
    รอค่ะะะะ
    #133
    0
  13. #132 kiralacus&tsunakyoko (@pearlv) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 19:11
    ดีใจมากครับที่กลับมาอัพต่อ
    ผู้วายชนม์คือไรอ่ะ มีปมมาอีกแล้ว
    #132
    1
    • #132-1 ザーケン (@mrsunflow) (จากตอนที่ 8)
      10 พฤศจิกายน 2559 / 19:32
      ผู้วายชนม์ = คนที่ตายไปแล้ว ค่ะ ; )
      #132-1
  14. #131 จอมมารสีเงิน (@Royal-Gardian) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 18:33
    ฮายะจัง...ฉลาดไม่ใช่เหรอ?...
    เก่งไม่ใช่เหรอ?...เป็นมือขวาของซือจังไม่ใช่เหรอ?.....
    ..........
    ........
    ......
    ....
    ..
    แล้วทำไม...
    ัึ..
    .
    .
    .
    .
    .
    ถึงไม่เชื่อซือจังล่ะ?
    ทำไมถึงเชื่อยัยแอ๊บแบ๊วนั่นล่ะ?
    .
    .
    .
    .
    ไม่เข้าใจเลย.....แม้แต่นิดเดียว....




    ปล.เมื่อวาเรียจะโผล่คะ?
    #131
    1
    • #131-1 ザーケン (@mrsunflow) (จากตอนที่ 8)
      10 พฤศจิกายน 2559 / 18:45
      อีกสักประมาณสองสามตอนค่ะ
      #131-1
  15. #130 หงษ์ปีกราตรี (@lovelytsuna) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 17:43
    อัพแล้ว
    ซือคุงกับรีบอร์นนี่ตามใจ ห้ามใจกันตลอด เราเชียร์คู่ยี้ ปักธง
    มุคุเป็นนกฮูกประจำตัว
    อิริเอะกับสปาน่าอยู่สึนะ ดีใจจัง
    จากขาวกลายเป็นดำ จากดำกลายเป็นขาว อะไรกันแน่คือสิ่งที่ถูกต้อง อะไรกันแน่คือความจริง
    #130
    1
    • #130-1 ザーケン (@mrsunflow) (จากตอนที่ 8)
      10 พฤศจิกายน 2559 / 17:49
      /แว๊บมาโบกธงR27หนักมาก
      #130-1
  16. #129 ` (vanillashake) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 17:20
    อยากให้ยัยเคียวโกะได้เจอกับซือจังจริงๆเลย
    โชอิจิกับสปาน่าก็มาแล้วด้วยแหละ กรีดร้องงงงง
    ส่วนก๊ก ... เราจะไม่ขอพูดถึงค่ะ อยากทำอะไรก็ทำ เอาที่สบายใจเลย
    แล้วอย่ามาเสียใจทีหลังแล้วกัน เชอะ!
    #129
    1
    • #129-1 ザーケン (@mrsunflow) (จากตอนที่ 8)
      10 พฤศจิกายน 2559 / 19:44
      เรามาตั้งตารอวันงานเลี้ยงไปด้วยกันนะคะ 5555555
      #129-1
  17. #128 123ppp2 (@123ppp) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 17:15
    รอตอนตอไปอยู่ค้าาา มาต่อไวๆน้าาา
    #128
    0