คัดลอกลิงก์เเล้ว
publisher-03 นิยายตีพิมพ์
  • สำนักพิมพ์ : สมาร์ทบุ๊ค
  • ประเภท : รักหวานแหวว
  • วันที่จัดจำหน่าย : กุมภาพันธ์ 2557
  • จุมพิตอสุรี [นิยายชุดจุมพิตสิเน่หา]

    เพราะต้องตามทวงคืนรัดเกล้าของมารดา ดังนั้นชะตาชีวิตของเลอมานเลยต้องเจ็บช้ำทรมาน เพราะคนที่ถือสิ่งนั้นในมือร้ายกาจหาใดเปรียบ หาเรื่องให้เปลืองตัวเปลืองหัวใจอยู่เรื่อย!

    ยอดวิวรวม

    125,096

    ยอดวิวเดือนนี้

    4

    ยอดวิวรวม


    125,096

    ความคิดเห็น


    2,455

    คนติดตาม


    543
    เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 7
    จำนวนตอน : 9 ตอน
    อัปเดตล่าสุด :  25 ก.พ. 57 / 13:42 น.
    นิยาย Ե [ªشԵ] จุมพิตอสุรี [นิยายชุดจุมพิตสิเน่หา] | Dek-D

    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    />
     
    http://www.ltm.jp/img/artists/thumb2011030101372130.jpg

    Song :: soundless - beco

     

    จุมพิตอสูรี เขียนโดย มิรา

    ISBN 978-616-293-156-7

    จำนวนหน้า 320 หน้า

    ราคา 250 บาท ราคา พร้อมโอน 232 บาท (พร้อมส่งวันที่ 26/02/57 เมื่อสังซื้อกับทาง สนพ https://www.facebook.com/smartbook.publishing

    หนังสือทยอยเข้าร้านหนังสือทั่วไปปลายเดือนกุมภาพันธ์ค่ะ
     


    ฝากเซตจุมพิตสิเน่หาด้วยนะคะ

    กดที่รูปปกเพื่อดูรายละเอียดเรื่องอื่นๆ ได้เลยค่ะ
    http://25.media.tumblr.com/d89c00eda12555198dee5bb43f635609/tumblr_mt9nj8XLWd1qbetfwo2_250.jpghttp://24.media.tumblr.com/8b6440111dfa4fa7f4a2d5037c51ac04/tumblr_mt9nj8XLWd1qbetfwo1_250.jpghttp://24.media.tumblr.com/1e7aee1f93025222d3fac98fab74885b/tumblr_n11oo8O9UQ1qbetfwo3_250.jpg
     


     

     

     

    จุมพิตอสุรี

    (มาร์ติโน & เลอมาน)

             

                เพราะลูกน้องทำเรื่องผิดพลาดด้วยการนำเองรัดเกล้าของมารดาที่รักยิ่งกว่าอะไรขายทอดตลาดทั้งที่ควรจะเอาเครื่องเพชรอย่างอื่นขาย ดังนั้น เลอมาน ราฟาเอลา คาสซาโน จึงต้องตามทวงคืนมันสุดฤทธิ์ก่อนที่กำหนด 30 วันของมารดาจะมาถึง

                ดีนะที่ปาป๊าสุดที่รักพาหม่ามี้ที่เคารพรักไปเที่ยวฮันนีมูนกันที่รอบที่สามสิบ ดังนั้นเลอมานเลยพอจะมีโอกาสได้ไปไฟต์กับไอ้แก่หัวงูอย่าง มาร์ติโน เลโอปาร์ตี ที่ยึกยักไม่ยอมคืนรัดเกล้าให้เธอเสียที คิดแล้วอยากจะร้องไห้ ทำไมเด็กสาวยี่สิบกว่าๆ ต้องมาถูกพูดจาแทะโลมจากตาแก่ที่อายุห่างกันเกือบสิบปีอย่างนี้ด้วยก็ไม่รู้!

              “ถ้าอยากได้คืนก็มาทวงเอาสิคุณหนูคาสซาโน” มาร์ติโนว่าอย่างเจ้าเล่ห์ พาให้คนตัวเล็กเดือดดาลแทบอกแตกตาย

                “คุณก็คืนมาซะสิมาร์ติน ฉันจะเอาเครื่องเพชรอื่นๆ ให้คุณไปก็ได้ แต่ขอล่ะ รัดเกล้านั่นฉันอยากได้คืนจริงๆ มันเป็นของแม่ฉัน คุณไม่เข้าใจหรือยังไงนะ!!

                พูดก็พูดด้วยภาษาอิตาลีแล้วนะ ทำไมตาแก่หัวงูหื่นๆ นี่ถึงไม่เข้าใจซะที

                “ก็มาเอาคืนสิ มันอยู่บนเตียงของฉันนี่ไงเลอมาน อยากได้ก็เดินขึ้นเตียงแล้วก็หยิบมันไปสิ จะยากอะไร

              หนอยตาแก่นี่ ถือว่าเป็นคนรู้จักของบิดาแล้วจะมาทำเนียนหื่นใส่เธอได้ง่ายว่าใครๆ หรือยังไงกัน ไม่รู้รึไงเลอมานน่ะเป็นอสุรีนะ ตาแก่มาร์ติน!!

     

              เรื่องนี้ประมาณเลี้ยงต้อยค่ะ อร๊าย ได้แรงบัลดาลใจมาจากความชอบโลลิของตัวเอง แง้ เลยมาเป็นเรื่องนี้ค่ะ ใครชอบพระเอกชอบแทะโลมนางเอกด้วยคำพูดกับสายตา เรื่องนี้จัดให้หนัก เอานางเอกสติแตกไปเลย ฮิๆ ><♥

     

     

     

     

     

     

    กดแอดแฟนนิยายได้ที่รูปของมาร์ติโนเลยค่ะ
    จะได้มี แจ้งเตือนง่ายๆ ว่าอัพนิยายตอนไหนค่ะ
    แล้วเจอกันนะคะ

    http://24.media.tumblr.com/46a6ec2d026bf6ffd26f69958a301806/tumblr_mv2xvw3NOg1qbetfwo3_400.gif http://31.media.tumblr.com/4e6ee393ed46b2dd9932f846682c9cce/tumblr_mv2xvw3NOg1qbetfwo4_400.gif
     


    เม้นท์เป็นกำลังให้คนเขียน ด้วยนะ คะ
    มีคนอ่านมีคนเม้นท์ คนเขียนมีแรงปั่นอย่างเร็วเลยค่ะ



    Flag Counter

    สารบัญ อัปเดต 25 ก.พ. 57 / 13:42

    ตอน
    ชื่อตอน

    ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ มิรา / Miracle จากทั้งหมด 139 บทความ

    บทวิจารณ์

    ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

    คำนิยม Top

    "สายโลลิขออวยเรื่องนี้ >"

    (แจ้งลบ)

    ก่อนอื่นต้องบอกว่าหนูเป็นสายโลลิล่ะ >< อวยเรื่องนี้อย่างสุดซึ้ง ชอบเพราะเอกแก่กว่าอยู่แล้วด้วย ไม่รู้ทำไมนะ แต่โ... อ่านต่อ

    ก่อนอื่นต้องบอกว่าหนูเป็นสายโลลิล่ะ >< อวยเรื่องนี้อย่างสุดซึ้ง ชอบเพราะเอกแก่กว่าอยู่แล้วด้วย ไม่รู้ทำไมนะ แต่โคตรชอบเลยอ่ะ ยิ่งสายโลลิไม่ค่อยมีใครเขียนด้วย ตีพิมพ์เมื่อไหร่บอกด้วยนะคะ แหะๆ -///- เข้าเรื่องเลยล่ะกันนะคะ คือไม่รู้จะบอกพี่มู่ยังไงดี พี่เป็นนักเขียนคนแรกที่ทำให้หนูติดตามนิยายของคนคนหนึ่งได้มากมายขนาดนี้ ถึงแม้หนูจะรู้จักพี่ไม่นานเมื่อราวๆ ปีที่แล้ว แต่อยากบอกพี่มู่ว่า ผลงานทุกชิ้นของพี่มู่ทำให้นักอ่านคนหนึ่งได้ยิ้ม หัวเราะ และร้องไห้ไปกับมัน จากเดิมเป็นคนที่อินนิยายมากๆ อยู่แล้วกลายเป็นคนเจ้าน้ำตาเวลาอ่านนิยายดราม่าเลย พี่เป็นนักเขียนคนแรกที่ทำให้หนูรู้สึกว่า ผลงานของพี่ควรเก็บรักษาไว้ในดวงใจ ถึงแม้ว่าบางคนอาจมองคุณค่าของหนังสือนิยายเพียงแค่สิ่งๆ หนึ่งที่ทำให้ผ่อนคลายเมื่อได้อ่าน แต่สำหรับหนูมันคือสิ่งที่ทำให้เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เครียดตลอดเวลา ได้ยิ้มแย้ม และหัวเราะกับเขาบ้าง เดิมแล้วเป็นคนติดอนิเมมากๆ และแทบไม่สนใจซื้อนิยายเลย พอได้อ่านนิยายของพี่ เลยคิดว่ามันสนุกมากๆ และเริ่มติดตามผลงานของพี่ จนตอนนี้อนิเมที่ติดตามจากอาทิตย์ล่ะห้าหกเรื่องเหลือเพียงเดือนละเรื่องเอง T^T เพราะเอาเวลาไปอ่านนิยายของพี่ 5555+ จากหนูที่เป็นคนเงียบๆ ไม่สุงสิงกับใคร ได้มีสังคมมากขึ้น สังคมของคนที่ชอบนิยายของพี่ ทำให้หนูได้มีความสุขกับนิยายของพี่ หนูเองก็ไม่เคยคิดเลยว่า เพียงแค่นิยายหนึ่งเล่มจะทำให้หนูเปลี่ยนไปจากเด็กที่ไม่ค่อยยิ้ม กลายเป็นเด็กที่ยิ้มได้เพราะนิยายของพี่ มันอาจจะดูโอเวอร์ไปหากจะบอกว่าหนูชอบพี่มากๆ พี่เป็นนักเขียนที่หนูชอบที่สุด ผลงานของพี่หนูติดตามเกือบทุกเรื่อง หนูรู้สึกเสียดายเล็กๆ ที่รู้จักนักเขียนดีๆ อย่างพี่ช้าไป พี่เป็นนักเขียนคนแรกที่หนูเห็นว่าอัปนิยายลงเว็บ ถี่ที่สุด พี่เป็นนักเขียนคนแรกที่หนูเชื่อมั่นในผลงานของพี่ว่า นิยายที่พี่เขียนสนุกทุกเรื่อง พี่เป็นนักเขียนคนแรกที่ทำให้หนูมีความสุขเมื่อได้อ่านนิยาย บ่อยครั้งที่หนูซื้อนิยายของพี่มาแต่อ่านช้ามากๆ เพื่อนมันก็ถามว่า “ทำไมแกอ่านช้าจังว่ะ” หนูก็อ้ำอึ้งไปสักพักก่อนจะยิ้มออกมาและบอกกับมันว่า “ก็เพราะทุกตัวอักษรที่พี่มู่เขียนลงไปในนิยายมันมีความรู้สึก เลยอยากเก็บเกี่ยวความรู้สึกเหล่านั้นให้ได้มากที่สุดไง” หนูบอกมันไปแบบนั้น โอเวอร์ไปหรือเปล่านะ คงเป็นเพราะในชีวิตจริงๆ ของเราคงไม่มีใครพูดประโยคซึ้งๆ แบบนั้นให้เราได้ฟังบ่อยๆ เลยอยากเก็บเกี่ยวทุกความรู้สึกที่ได้พบเจอยังไงล่ะ หนูก็ไม่รู้นะ ว่าหนูทึกทักไปเองหรือเปล่าว่าทุกคำพูดที่พี่เขียนล้วนมีแต่ความรู้สึกที่กลั่นออกมาจากหัวใจ แม้จะไม่ใช่อย่างที่หนูคิดแต่หนูก็รู้สึกว่าพี่มู่ต้องการให้คนอ่านมีความสุขในตอนที่ตัวละครมีความสุข เศร้าในตอนที่ตัวละครเศร้า และอยากให้นักอ่านมีอารมณ์ร่วมไปกับนิยายในตอนนั้นๆ บางครั้งหนูอ่านๆ ไปน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกแบบนี้มันยากที่จะเข้าถึง พี่เขียนได้สะท้อนสังคมมาก บางเรื่องมันก็ตรงกับชีวิตของคนใกล้ตัว จนไม่รู้ว่าพวกเขาถอดแบบออกมาจากในนิยายหรือเปล่า แต่พี่ทำให้หนูเป็นคนมองโลกได้กว้างขึ้น ได้รู้จักทุกความรู้สึกที่ตัวละครรู้สึก หนูไม่รู้จะพูดอย่างไรดี รู้แค่ว่าอยากสนับสนุนนิยายของพี่ อยากซื้อมันเก็บเอาไว้เยอะๆ อยากรักษาทุกความรู้สึกที่อัดแน่นในประโยค คำพูด คำบรรยายของตัวละคร หนูรู้แค่ว่าผลงานของพี่ดีที่สุดเท่าที่หนูเคยอ่านมา หนูไม่รู้จะพูดยังไงแล้วจริงๆ รู้แค่ว่าอยากให้พี่สร้างสรรค์ผลงานดีๆ ให้นักอ่านอย่างเราๆ ได้อ่าน หนูเอาแต่ใจหรือเปล่าที่เรียกร้องให้พี่แต่งนิยายเยอะๆ เนี่ย T^T หนูรู้แค่ว่านิยายของพี่สนุกที่สุดที่เคยอ่านแล้วล่ะคะ สู้ๆ นะคะ พี่มู่ หนูจะติดตามซื้อนิยายของพี่ทุกเรื่องเลยยยย ย่อ

    Kacarron / มายา | 28 ต.ค. 56

    • 4

    • 0

    คำนิยมล่าสุด

    "สายโลลิขออวยเรื่องนี้ >"

    (แจ้งลบ)

    ก่อนอื่นต้องบอกว่าหนูเป็นสายโลลิล่ะ >< อวยเรื่องนี้อย่างสุดซึ้ง ชอบเพราะเอกแก่กว่าอยู่แล้วด้วย ไม่รู้ทำไมนะ แต่โ... อ่านต่อ

    ก่อนอื่นต้องบอกว่าหนูเป็นสายโลลิล่ะ >< อวยเรื่องนี้อย่างสุดซึ้ง ชอบเพราะเอกแก่กว่าอยู่แล้วด้วย ไม่รู้ทำไมนะ แต่โคตรชอบเลยอ่ะ ยิ่งสายโลลิไม่ค่อยมีใครเขียนด้วย ตีพิมพ์เมื่อไหร่บอกด้วยนะคะ แหะๆ -///- เข้าเรื่องเลยล่ะกันนะคะ คือไม่รู้จะบอกพี่มู่ยังไงดี พี่เป็นนักเขียนคนแรกที่ทำให้หนูติดตามนิยายของคนคนหนึ่งได้มากมายขนาดนี้ ถึงแม้หนูจะรู้จักพี่ไม่นานเมื่อราวๆ ปีที่แล้ว แต่อยากบอกพี่มู่ว่า ผลงานทุกชิ้นของพี่มู่ทำให้นักอ่านคนหนึ่งได้ยิ้ม หัวเราะ และร้องไห้ไปกับมัน จากเดิมเป็นคนที่อินนิยายมากๆ อยู่แล้วกลายเป็นคนเจ้าน้ำตาเวลาอ่านนิยายดราม่าเลย พี่เป็นนักเขียนคนแรกที่ทำให้หนูรู้สึกว่า ผลงานของพี่ควรเก็บรักษาไว้ในดวงใจ ถึงแม้ว่าบางคนอาจมองคุณค่าของหนังสือนิยายเพียงแค่สิ่งๆ หนึ่งที่ทำให้ผ่อนคลายเมื่อได้อ่าน แต่สำหรับหนูมันคือสิ่งที่ทำให้เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เครียดตลอดเวลา ได้ยิ้มแย้ม และหัวเราะกับเขาบ้าง เดิมแล้วเป็นคนติดอนิเมมากๆ และแทบไม่สนใจซื้อนิยายเลย พอได้อ่านนิยายของพี่ เลยคิดว่ามันสนุกมากๆ และเริ่มติดตามผลงานของพี่ จนตอนนี้อนิเมที่ติดตามจากอาทิตย์ล่ะห้าหกเรื่องเหลือเพียงเดือนละเรื่องเอง T^T เพราะเอาเวลาไปอ่านนิยายของพี่ 5555+ จากหนูที่เป็นคนเงียบๆ ไม่สุงสิงกับใคร ได้มีสังคมมากขึ้น สังคมของคนที่ชอบนิยายของพี่ ทำให้หนูได้มีความสุขกับนิยายของพี่ หนูเองก็ไม่เคยคิดเลยว่า เพียงแค่นิยายหนึ่งเล่มจะทำให้หนูเปลี่ยนไปจากเด็กที่ไม่ค่อยยิ้ม กลายเป็นเด็กที่ยิ้มได้เพราะนิยายของพี่ มันอาจจะดูโอเวอร์ไปหากจะบอกว่าหนูชอบพี่มากๆ พี่เป็นนักเขียนที่หนูชอบที่สุด ผลงานของพี่หนูติดตามเกือบทุกเรื่อง หนูรู้สึกเสียดายเล็กๆ ที่รู้จักนักเขียนดีๆ อย่างพี่ช้าไป พี่เป็นนักเขียนคนแรกที่หนูเห็นว่าอัปนิยายลงเว็บ ถี่ที่สุด พี่เป็นนักเขียนคนแรกที่หนูเชื่อมั่นในผลงานของพี่ว่า นิยายที่พี่เขียนสนุกทุกเรื่อง พี่เป็นนักเขียนคนแรกที่ทำให้หนูมีความสุขเมื่อได้อ่านนิยาย บ่อยครั้งที่หนูซื้อนิยายของพี่มาแต่อ่านช้ามากๆ เพื่อนมันก็ถามว่า “ทำไมแกอ่านช้าจังว่ะ” หนูก็อ้ำอึ้งไปสักพักก่อนจะยิ้มออกมาและบอกกับมันว่า “ก็เพราะทุกตัวอักษรที่พี่มู่เขียนลงไปในนิยายมันมีความรู้สึก เลยอยากเก็บเกี่ยวความรู้สึกเหล่านั้นให้ได้มากที่สุดไง” หนูบอกมันไปแบบนั้น โอเวอร์ไปหรือเปล่านะ คงเป็นเพราะในชีวิตจริงๆ ของเราคงไม่มีใครพูดประโยคซึ้งๆ แบบนั้นให้เราได้ฟังบ่อยๆ เลยอยากเก็บเกี่ยวทุกความรู้สึกที่ได้พบเจอยังไงล่ะ หนูก็ไม่รู้นะ ว่าหนูทึกทักไปเองหรือเปล่าว่าทุกคำพูดที่พี่เขียนล้วนมีแต่ความรู้สึกที่กลั่นออกมาจากหัวใจ แม้จะไม่ใช่อย่างที่หนูคิดแต่หนูก็รู้สึกว่าพี่มู่ต้องการให้คนอ่านมีความสุขในตอนที่ตัวละครมีความสุข เศร้าในตอนที่ตัวละครเศร้า และอยากให้นักอ่านมีอารมณ์ร่วมไปกับนิยายในตอนนั้นๆ บางครั้งหนูอ่านๆ ไปน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกแบบนี้มันยากที่จะเข้าถึง พี่เขียนได้สะท้อนสังคมมาก บางเรื่องมันก็ตรงกับชีวิตของคนใกล้ตัว จนไม่รู้ว่าพวกเขาถอดแบบออกมาจากในนิยายหรือเปล่า แต่พี่ทำให้หนูเป็นคนมองโลกได้กว้างขึ้น ได้รู้จักทุกความรู้สึกที่ตัวละครรู้สึก หนูไม่รู้จะพูดอย่างไรดี รู้แค่ว่าอยากสนับสนุนนิยายของพี่ อยากซื้อมันเก็บเอาไว้เยอะๆ อยากรักษาทุกความรู้สึกที่อัดแน่นในประโยค คำพูด คำบรรยายของตัวละคร หนูรู้แค่ว่าผลงานของพี่ดีที่สุดเท่าที่หนูเคยอ่านมา หนูไม่รู้จะพูดยังไงแล้วจริงๆ รู้แค่ว่าอยากให้พี่สร้างสรรค์ผลงานดีๆ ให้นักอ่านอย่างเราๆ ได้อ่าน หนูเอาแต่ใจหรือเปล่าที่เรียกร้องให้พี่แต่งนิยายเยอะๆ เนี่ย T^T หนูรู้แค่ว่านิยายของพี่สนุกที่สุดที่เคยอ่านแล้วล่ะคะ สู้ๆ นะคะ พี่มู่ หนูจะติดตามซื้อนิยายของพี่ทุกเรื่องเลยยยย ย่อ

    Kacarron / มายา | 28 ต.ค. 56

    • 4

    • 0

    2,455 ความคิดเห็น