คัดลอกลิงก์เเล้ว

little red riding hood and wolf คุณหมาป่าของหนูน้อยหมวกแดง

โดย Nani?

เมื่อหนูแดงไม่ได้ไปหาคุณยายในป่าเพราะเธอต้องไปเรียน เมื่อเธอกลับมาอีกครั้งก็......

ยอดวิวรวม

381

ยอดวิวเดือนนี้

7

ยอดวิวรวม


381

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


5
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  4 ธ.ค. 59 / 22:34 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เรื่องสั้นจะ ลองเข้ามาอ่านดูนะ^w^ คนเขียนไม่กัด

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 4 ธ.ค. 59 / 22:34

บันทึกเป็น Favorite


ณ วันหนึ่งเป็นไปตามนิทานหนูน้อย ไม่สิ สาวน้อยหมวกแดง ใช่สาวน้อยเธอเป็นหญิงสาวน่ารัก เป็นที่รักของทุกคน และก็เป็นวันเช่นเดิมที่เธอจะไปหาคุณยาย หลังจากที่ไม่ได้ไปนาน
     "ไปก่อนนะคะ"หญิงสาวกล่าวกับคุณแม่ก่อนจะเดินออกไป สู่ในป่าลึก 
ในระหว่างทางก็เป็นเช่นเดิมกับทุกครั้ง ทักทายกับคุณนายพราน และก็ตรงไปอีกนิดก็จะถึงบ้านของคุณยายแต่ทว่า...
     "มันจะต้องเป็นทางนี่สิ ทำไมถึง..."
หญิงสาวสับสนกับทางที่ผิดไป ดูเหมือนว่าเธอจะหลงเสียแล้ว
     "แล้วฉันควรทำเช่นไรดีละ"เธอถามตัวเอง แต่ในระหว่างนั้นก็มีเสียงดังมาจากอีกฝั่ง "ใครนะ!!"

     "รีบไปซะถ้ายังไม่อยากโดนดี เห็นว่าเธอเป็นเด็กดี"น้ำเสียงเย็นชากล่าวออกมาจากบุคคลที่เดินออกมา ชายหนุ่มวัยไล่เลี่ยกันกับเธอแต่เขามีหูและหางของหมาป่า

     "......"มีเพียงความเงียบเป็นคำตอบของหญิงสาว เธอค่อยๆถอยหลังถอยไปทีละก้าว
     "ถ้าจะไปละก็ต้องทางนั้น ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ"หมาป่าหนุ่มชี้ไปทางข้างหลังตน แม้จะไม่น่าเชื่อตามทางที่เขาบอกหรือที่ว่าเขาจะเป็นคนที่มีหูกับหางเหมือนหมาป่าก็เถอะ แต่ป่าแห่งนี้ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ แม้แต่นางฟ้าหรือ
ภูติจิ๋วก็สามารถเห็นได้ แต่ถ้าจิตใจไม่บริสุทธิ์จะเห็นในสิ่งน่ากลัว รึว่า..
     "ไม่ว่าอย่างไรหมาป่าก็ไว้ใจไม่ได้ แม้แต่ภูติก-"เธอฉุดคิดถึงคำพูดของภูติตอนที่เคยเจอกัน
     
     "คำพูดของทุกคนที่ชอบพูดว่า หมาป่านั้นอันตรายอย่าไปเข้าใกล้ ห้ามไว้ใจสินะ ใช่แล้วละคำพูดของทุกคนที่พูดเสมอไม่ว่าจะเป็นแม่ คุณยาย รึว่าทุกคนในป่านี้ ใช่แล้วละหมาป่าผู้ใจร้าย ตัวร้ายของนิทานไงละ"เขาพูดเช่นนั้นพลางโค้งคำนับดึงมือของเธอไปจุมพิต เช่นสุภาพบุรุษคนหนึ่ง

     "แต่ฉันจะไม่ทำร้ายคนจิตใจบริสุทธิ์หรอกนะ หึๆ ถึงจะเหมือนเรื่องหนูน้อยหมวกแดงก็เถอะ
 เธอไม่ใช่เด็กแล้วนิ คงจะหลอกไม่ได้แล้ว รึป่าวนะ?"เขาพูดก่อนยิ้มแสยะ ซึ่งเธอก็ไม่ทันได้สังเกตเลย ราวกับหมาป่าเจ้าเล่ห์ที่กำลังวางแผนจะตะครุบเหยื่อ

    "แล้วทำไม ทางถึงเปลี่ยนละคะ?"
สาวน้อยตกหลุมพลางอย่างง่ายดาย เธอเอ่ยถามอย่างไม่ระแวง
    
    "ป่ากำลังถูกรบกวนนะ สังหรณ์ใจว่าจะมีใครทำอะไรภูติราชินีเข้า รึไม่ก็อาจจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ไม่ต้องห่วงหรอกป่าจะไม่ทำอะไรแย่ๆหรอกนะ ที่เจอมาก็มีแค่ทางเปลี่ยนนิดหน่อย พอจะทำให้สาวน้อยหลงทางได้ มาเถอะถ้าไม่รีบคุณยายจะรอนานนะ ส่งมือมาสิ"เขาพูดก่อนส่งมือให้ แต่ดูเหมือนเธอจะระแวงอยู่

     "มะ ไม่ดีกว่าค่ะ เอาเป็นว่าคุณช่วยบอกทางให้จะดีกว่า"เธอบอก นั่นเป็นสัญญาณที่ดีว่าเธอเริ่มวางใจเขาแล้ว

     "ทางนั้นสาวน้อย หวังว่าเธอจะไม่หลงเอง"เขาพูดก่อนชี้นิ้วให้ และแน่นอนมันเป็นทางที่ผิด ความจริงแค่ตรงไปตามทางที่เธอเดินไปคราวแรกก็ถึงแล้ว แค่เปลี่ยนไปนิดก็ถึง
 
     "ขอบคุณค่ะ"เธอยิ้มให้ก้มหัวเล็กน้อยก่อนเดินไปตามทางที่เขาชี้ไว้ให้
     
หลายชั่วโมงต่อมา
     "ไม่นะ โดนหลอกจนได้ ไม่น่าเชื่อใจเลย"เมื่อหญิงสาวเดินมาตามทางจนถึงทางตัน เธอก็นั่งพักพิงกับต้นไม้ ตอนนี้เย็นมากแล้วด้วย

     "ดีจริงๆเลย ที่หนูน้อยหมวกแดงแบบเธอหลอกง่ายจริงๆ ไม่เห็นเหมือนเธอตอนเมื่อก่อนเลยนะ สาวน้อย"เขากระโดดตะครุบเธอลงกับพื้นได้อย่างง่ายดาย พลางเลียริมฝีปาก
     "มะ ไม่นะ!! ชะ อุบ!!"เธอกำลังจะร้องเรียงให้ช่วยแต่อีกฝ่ายก็ปิดปากเธอไว้

     "ต้องมาสนุกกับของที่มาถึงที่แล้วสินะ ฉันนะยังไม่กินเธอง่ายๆหรอก มันต้องสนุกก่อนสิ จะร้องไปก็ไม่มีคนได้ยินหรอก เป็นคนเดินมาเองนิ น่าเสียดายที่ตอนนี้เขากำลังรอเธออยู่ คุณแม่ คุณยายและก็เพื่อนๆ และแน่นอนเธอยังไม่มีแฟนนิ กลิ่นของเธอมีแค่กลิ่นเน่าๆของเจ้านายพรานที่ผ่านมาและก็ทักทายกัน แน่นนอนว่าเจ้านั่นก็ไม่มีทางเจอเธอ ยิ่งโตยิ่งหลอกง่ายจริงๆเลยนะ ตอนเด็กๆไม่เห็นจะหลอกได้เลย"เขาพูดยาวเยียด ก่อนปล่อยมือออก แต่มันทำให้เธอนึกได้ ใช่แล้ว เธอเคยเจอเขาตอนเด็กเพราะเป็นตัวร้ายของเรื่องจึงไม่โตขึ้นเลยอายุก็คงเท่าเดิม 
จำได้แล้ว เขาคือคนที่ฉันเล่นด้วยตอนเด็กๆ เพื่อนของฉันนี่

     "คุณหมาป่า อืก"เธอเรียกเขาด้วยคำที่เธอเคยเรียกตอนเด็ก แม้จะลืมไปแล้วคนที่สำคัญที่รอฉัน เพราะช่วยตอนเด็กๆต้องเข้าเมืองไปเรียนจนโตกว่าจะได้กลับมาอีกก็ลืมไปเสียแล้ว น้ำตาเริ่มไหลรินออกมาจากตาคู่สวยทั้งสองข้าง เธอลืมไปได้อย่างไรกัน คนที่สำคัญที่สุดที่รอเธอมาตลอด

     "ร้องไห้ไปก็ไม่ทำอะไรให้ดีขึ้นหรอกนะ"เขาพูดพลางสูดดมกลิ่นหอมจากคอขาวของเธอ
     "คุณหมาป่าขอร้อง แบบนี้ ไม่-อือ!" เธอร้องเมื่อเขาปิดปากเธออีก 
     "บอกแล้วว่าเงียบไปซะ! อย่ามาพูดทำเป็นรู้อะไรหน่อยเลยนะ"อีกฝ่ายพูดพลางปล่อยมือและเลื่อนมือมาล็อกข้อมือทั้งสองของเธอแทน 

    "คุณหมาป่าได้โปรด อืก"ร่างบางสะอึกสะอื้น ร้องไห้ขอร้อง แต่ก็ไม่ทำให้อีกคนเห็นใจ

    "ไม่เห็นใจกับแค่น้ำตาหรอกนะ"อีกฝ่ายเลื่อนหน้าเข้าใกล้หวังจะครอบครองริมฝีปากของเธอ แต่เธอก็ส่ายหน้าทั้งน้ำตา

    "ขอร้องละค่ะคุณหมาป่า ไว้เราจะไปเล่นทุ่งดอกไม้ด้วยกันอีกไม่ใช่เหรอค่ะ?"เธอพูดออกไป ทำให้อีกฝ่ายหยุดชะงัก "คุณหมาป่า......"
     "เธอไม่เข้าใจหรอก ว่าการรอคอยมันทรมานแค่ไหน พอเธอกลับมาก็ลืมฉันอีก การรอของฉันไม่มีความหมายเลยงั้นสิ ฉันจะต้องเอาคืนเธอให้สาสม ความบริสุทธิ์นี่มันน่านำให้แปดเปื้อนนัก บริสุทธิ์เกินไป"เขาพูดพลางเชยคางเธอขึ้น
     "คุณหมาป่าได้โปรด อือ"หญิงสาวยังคงร้องขอ แม้มันจะไม่ได้ผลก็ตาม
     
     "ก็บอกแล้วว่าไม่ได้ผลหรอก"เขาตอบอย่างเยือกเย็น
     
     "มะ ไม่ฉันรู้ว่าฉันทำได้ ฉันได้ยินมันเสียงหัวใจของคุณ คุณหมาป่าใจดีที่สุดในป่านี้แล้วนิคะ"เธอพูดพลางยิ้มให้ทั้งน้ำตา

     "บ้าจริง ทำไมฉันถึงแพ้ตลอดเลย แค่แกล้งนิดหน่อยยังแพ้ เห้อ~"อีกฝ่ายลุกขึ้น เดินสาวเท้าออกไป ปล่อยเธอให้นั่งงง 
     "ตามมาสิ อยากหลงรึไง จะมันมืดแล้ว"เขาหันกลับมาเรียกให้เธอรีบตามไป

     "ค่ะ!"หญิงสาวรีบปาดน้ำตาวิ่งตามไป 
     "ไอริ ชื่อของเธอคือไอริสินะ?"อีกฝ่ายพูดขึ้น มันคงนานจนเขาแทบจะลืมแล้วเช่นกัน
 
    "ค่ะ ฉันชื่อไอริ"เธอตอบอย่างชัดเจน
ก่อนมืออุ่นๆของอีกฝ่ายจะจับเธอไว้
    "ถ้าไม่รีบจะมืดนะ เธอเองก็เริ่มมองไม่เห็นทางแล้วนิ"เขาจับมือเธอให้กระชับก่อนเดินนำไป ในตอนนี้ทางเริ่มมืดขึ้นเรื่อยๆ จนเธอแทบมองไม่เห็นสะดุดรากไม้เข้า อีกฝ่ายรับเธอได้ทัน ดูเหมือนที่เขาเป็นหมาป่าจึงทำให้เห็นในที่มืดได้ชัดเจน

     "มนุษย์นี่ซุ่มซ่ามกันขนาดนี้เลยรึไงกัน"อีกฝ่ายพูดก่อนชี้นิ้วไปทางบ้านที่เปิดไฟอยู่"รีบไปซะสิ คุณยายรออยู่นะ"
     "แล้ว..."
     "ไม่เป็นไร ฉันจะรออยู่นี่ เเต่คุณยายคงไม่ให้เธอกลับหรอก คุณแม่จะเป็นห่วงถ้าไม่กลับด้วย ฉันจะไปส่งให้
เจ้าพวกจิ้งจอกจะได้ไม่ตามมา"
     "ขอบคุณค่ะ"เธอรีบเดินเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็ว และก็เป็นอย่างที่คุณหมาป่าบอก พอเธอทานพายของคุณยาย คุณยายก็บอกให้เธออยู่นี่รอเช้าเลย เธอต้องปฏิเสธกับตอบคำถามเรื่องที่ผ่านมา
    หลายชม.ต่อมา
    "คุณหมาป่ารอนานรึป่าวค่ะ คุณหมาป่า"เธอเอ่ยเรียก ไม่นานอีกฝ่ายก็ปรากฏตัวโดยการโดดลงมาจากต้นไม้ ทำเอาร่างบางสะดุ้งโหยง
    "ช้าจริงๆมืดป่านนี้แล้ว คุณยายเธอยังปล่อยให้ออกมาอีก ฉันแทบหลับแล้วเนี่ย ห้าว~~"
    "หมาป่าออกหากินตอนกลางคืนไม่ใช่เหรอคะ?"
    "ยุ่งนะ ใครบ้างที่ไม่หลับไม่นอนกัน รึจะให้กินเธอแทนละ"
    "มะ ไม่ค่ะ"เธอถอยหลังแต่ก็ถูกดึงไว้จนเซไปพิงอีกฝ่าย
   "จะสะดุดรากไม้อีกรอบแล้วนะ"
   "ขอโทษค่ะ"ใจของเธอเต้นตึกตักหน้าเริ่มร้อน
   "หน้าแดงแล้วนะ ไปเถอะ"อีกฝ่ายจับมือเธอไว้ก่อนเดินนำไป
   'อาการทั้งหมดทำไมเพิ่งเกิดกันทั้งๆที่เมื่อก่อนไม่เคยแท้ๆ เพราะว่าฉันโตแล้วงั้นเหรอ? เพราะอะไรกัน'ร่างบางครุ่นคิด
ในระหว่างทางไม่มีอะไรพิเศษมากจะมีก็แค่ ที่เธอสะดุดล้มโน่นนี่เป็นระยะ และเสียงหัวใจของเธอเองที่ดังอย่างเงียบๆโดยเฝ้าภาวนาอย่าให้เขาได้ยินเลย
     "ไว้เจอกัน แล้วก็...."
     "คะ"
     "ความรักของมนุษย์และหมาป่าเป็นไปไม่ได้หรอกนะ ตัดใจเสียถ้ายังไม่อยากเสียใจไปมากกว่านี้"
     "ค่ะ ขอโท-"
     "เธอไม่ผิดหรอกความรักมันห้ามไม่ได้หรอกนะ"เขายกมือลูบหัวหญิงสาว ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความเขิน
     'จะไม่ให้ชอบได้ยังไงละคะ ทำแบบนี้กับผู้หญิงเนี่ย โตแล้วนะคะ'
     "งั้นก็โชคดีละกัน ไว้เจอกัน"เขาพูดก่อนเดินกลับเข้าไปในป่า เช่นเดิม
     "เจอกับพรุ่งนี้นะคะ!!"เธอตะโกนไล่หลังไป
      ในวันถัดไปเช่นเดิมแต่วันนี้แม่ของเธอฝากให้ซื้อของจากร้านไปให้คุณยายด้วย มันคือไหมพรมที่คุณยายฝากซื้อเมื่อวานนั้นเอง ในวันอาทิตย์ที่ไม่มีเรียนเช่นนี้เธอต้องทำหน้าที่เป็นประจำตั้งแต่กลับมา น่าเสียดายที่วันนี้วันอาทิตย์แล้ว พรุ่งนี้เธอจึงต้องไปเรียนแล้ว เธอจึงรีบไปเป็นพิเศษ พอซื้อของเสร็จก็เดินไปตามทางแต่ดันเจอคนรู้จักเข้าก่อน

     "อ้าว!ดีไอริ วันนี้จะไปหาคุณยายเหรอ? ไปด้วยสิ"เสียงของคนที่ชอบเธอมาแต่เด็ก 'พี่โยชิ' เอ่ยเสนอจะพาเธอไป
     "ไม่ดีกว่าค่ะ พอดีมีคนไปด้วยแล้ว"
     "แล้วใครละ ไม่เห็นจะมีเลย หลอกกันน่ะ"
     "ไม่ได้หลอกนะคะ ไปแล้วละค่ะ"เธอเดินไปตามนัดหมาย โดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่ามีคนตามมาด้วย เมื่อเดินเข้าไปในป่าก็พบคนที่รอเธออยู่

    "ช้าจร- ใครตามมา!"อีกฝ่ายที่ยืนพิงต้นไม้ หูกระดิกเมื่อได้ยินเสียง
    "ไม่มีนะคะ"เธอรีบหันมอง
    "มันต้องมีสิ กลิ่นแบบนี้เธอไปเจอใครมาก่อนมาที่นี้ ผู้ชายนิ"เขาสูดดมกลิ่น
    "เจอพี่โยชิมาค่ะ ทำไมเหรอคะ"
    "จะไม่เป็นความลับแล้วสิ ที่เธอมาเจอกับฉันเนี่ย มีหวังเรื่องถึงนายพรานแน่ ออกมาได้แล้ว!!"เขาพูดเสียงน่ากลัว พลันพี่โยชิเดินออกมาจากพุ่มไม้
     "สมแล้วที่เป็นหมาป่า แต่ยังไรยัยนี่ก็ของฉัน"พี่โยชิแสดงความเป็นเจ้าของ
     "ตามใจนายสิ ยังไงก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ฉันขอแค่ไปส่งเธอแบบนี้ก็พอ"
     "หมาป่าอยู่ใกล้หมู่บ้านแบบนี้ก็กระไรอยู่ แต่ไม่ต้องห่วงคิดว่าฉันจะมามือเปล่ารึไง"พี่โยชิหยิบหน้าไม้ขึ้น อีกฝ่ายระวังตัวทันที ดวงตาดุของหมาป่าจ้องมามาที่เขาอย่างระแวง
     "หยุดนะคะ!!! พี่โยชิทำบ้าอะไร คุณหมาป่าไม่ใช่คนเลวนะ!!"เธอเข้ามาบังเขาไว้
     "ไม่ใช่คนเลว หึๆ หมาป่าแบบฉันนะ จะใช่ว่าเป็นคนดีหรอกนะ"อีกฝ่ายพูดพลางมายืนที่ข้างหน้าหญิงสาว เขาคงจะปล่อยให้เธอยืนข้างหน้าไป แต่คงไม่ใช่กับคนที่โมโหสุดขีดและมีหน้าไม้กับลูกดอกอาบยาพิษในมือ! ตั้งท่าจะยิงแบบหนูตามั่วได้ทุกเวลา
     "อ่ะ! คุณหมาป่า"เธอร้องเมื่ออีกฝ่ายอุ้มเธอขึ้น 
     "เงียบไปเถอะ ถ้ายังไม่อยากโดน
ยาพิษกลิ่นมาถึงนี่เลย"อีกฝ่ายตั้งท่าเตรียมจะวิ่ง
     "ถ้าออกไปจ-"
     "ไม่ได้ฉันออกไปไม่ได้"เขาเริ่มออกตัววิ่งกลับเข้าไปในป่าหวังจะเข้าบ้านคุณยายไป เป็นดั่งที่คิดพี่โยชิยิงหน้าไม้อย่างไม่คิด โชคดีที่เขาหลบได้ทุกนัด จนเห็นบ้านคุณยายอยู่ข้างหน้า 
เมื่อลูกดอกนัดสุดท้ายถูกยิงออกไปโดนไหล่อีกฝ่ายเข้า เธอจึงหล่นลงมาจากการอุ้มของอีกฝ่าย ก่อนที่จะถึงหน้าบ้านคุณยายอีกแค่นิดเดียว
     "คุณหมาป่า!!!"เธอเรียกอีกฝ่ายที่ตอนนี้ล้มไปแล้ว
     "เรียบไปซะ!! ตอนนี้เจ้านายพรานก็อยู่!!!"อีกฝ่ายตะโกนก่อนทรงตัวลุก พิษรุนแรงเริ่มไหลเวียนสู่เลือด ทำให้ตาเริ่มพร่ามัว ในไม่ช้าเขาก็ต้องตายแล้วแต่ทว่าใครจะเป็นคนที่จะเป็นหมาป่าต่อจากเขากันละ ป่ามหัศจรรย์แบบนี้จะทำอย่างไร แม้แต่ดินแดนอลิซ บ้านหมูสามตัวและก็เจ้าหูกระต่ายที่ชอบวิ่งถือนาฬิกาไปมา ดินแดนนิทานที่มีแค่ผู้ที่มีจิตใจบริสุทธิ์เท่านั้นที่จะสัมผัสถึง และหนูน้อยหมวกแดงละ ใช่แล้วมันต้องมีตัวตายตัวเเทนเสมอ แต่ไม่อยากให้ใครมารับหน้าที่นี่ต่อไปแล้ว หมาป่าผู้โดดเดี่ยวจะมีใครชอบกัน แม้แต่คนแบบเขายังเกียจมัน คงมีเพียงทางเดียว...

     "นายอยากเป็นหมาป่าแบบฉันรึไงกัน!!! สงบใจซะ!! ฉันไม่ทำอะไรไอริหรอก เธอคิดอะไรกับฉันซะที่ไหนกัน!! เด็กดื้อแบบนายต้องโดนลงโทษ!!"อีกฝ่ายพูดออกไป ทำเอาทุกคนชะงัก ไม่ใช่ชะงักเพราะเขายืนหยัดต่อสู้แต่....
    "นายคือลูกชายนายกฯที่หายตัวไป"พี่โยชิพูดด้วยสายตาตกใจ
    "บ้านะนายจะรู้ได้อย่างไร หายไป มันหายไปไหน"อีกฝ่ายพูดจับแผลและหูหมาป่าของตน มันหายไป สิ่งที่เป็นไปไม่ได้จะเกิดขึ้นได้อย่างไร ทั้งสีผมจากสีดำก็กลับมาเป็นผมสีบรอนซ์เช่นเดิม ดวงตาก็กลับมาเป็นสีฟ้าน้ำเงิน เป็นไปได้อย่างไรกัน ทำไมกันละ เขาหันไปทางหนูน้อยหมวกแดงที่น่าจะวิ่งเข้าบ้านคุณยายไปแต่เธอยังอยู่และในมือมีของที่ไม่น่าจะมีอยู่ด้วย
     
     "ทำไมเธอถึงมีมันกัน ดาวนั่น-"
     "ดาวตกที่ใครพบสามารถขอพรได้1ข้อ ถึงจะใช้ไปแล้วแต่ดูเหมือนมันจะทำให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมด้วยค่ะ"
     "เป็นไปไม่ได้ ทำไมกัน มันควรจะไม่ใช่แบบนี้สิ"เขายังคงไม่สงบใจ ทั้งที่คนที่ยิงเขาแต่แรกตกใจมากกว่าจนวิ่งหนีไปแล้ว

    หลายนาทีต่อมา ไอริเลือกที่จะพาเขาไปสงบใจที่บ้านคุณยายก่อน เรื่องที่ไม่น่าเกิดดันเกิดขึ้นแบบนี้ เรื่องที่แม้แต่คุณยายที่สงบเสงี่ยมยังตกใจคงหาได้ยาก
กว่าเขาจะสงบใจได้ก็เย็นเสียแล้ว
     "มนุษย์มองเห็นแบบนี้เหรอ? รู้สึกเหมือนไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อนมืดจริงๆ"อีกฝ่ายบ่นขณะมองนอกหน้าต่างรอพายอบเสร็จ 
     "ว่าแต่คุณชื่อ......"ไอริลากเสียง
     "อลัน จะเรียกไงก็เรียกเถอะ แต่คงเรียกแบบเดิมไม่ได้แล้ว จะอธิบายพ่อยังไงดีเนี่ย เห้อ~"อลันพูดก่อนถอนหายใจ
     "แต่ว่าคงต้องเรียนใหม่เลยนะคะ ทั้งๆที่น่าจะอยู่ม.เดียวกัน"
     "ไม่ต้องคิดมากหรอกแบบฉันนะเรียนไปหมดแล้วละ แค่ทบทวนสักหน่อย ก็จำได้แล้วละ"อลันพูดง่ายๆ
     "เรียนเก่ง ลูกนายก น่าอิจฉาที่สุด"
     "อย่าอิจฉาเลย ฉันต้องทำเรื่องอีกเยอะ เห้อ~ ไหนจะสอบย้อนอีก แล้วจะบอกพ่ออย่างไรก็ไม่รู้เลย"อลันพูดมองออกไปนอกหน้าต่าง
     "พอคิดอีกทีฉันก็เป็นหมาป่าไปตั้งแต่เมื่อไหรก็ไม่รู้ และหน้าที่ของฉันที่จู่ๆก็เข้ามาในหัว ตอนแรกคิดว่าจะไม่ได้กลับมาในร่างนี่อีกแล้ว แต่ก็ยังไม่น่าเชื่อ เน้อ! หนูน้อยหมวกแดง"อลันหันมาถามคนที่เพิ่งเดินไปหยิบพายมา
    "เอ๋!? ค่ะไม่น่าเชื่อเลยค่ะ"เธอเออออตามไป

    หลายนาทีต่อมา
    "ไม่ต้องกังวลไปครับ ผมชินกับป่านี้แล้วต่อให้แค่เย็นคงเดินกลับได้สบาย"
อลันพูดกับคุณยายก็จับมือร่างบางเดินนำไป
   "เดี๋ยวก่อนสิ เธอเป็นคนช่วยฉันนี่นะ ฉันจะตอบแทนเธอ ต้องการอะไรรึป่าว?"เขาหยุดถามเมื่อเดินมาได้ครึ่งทาง
   "ไม่มีนะคะ"เธอตอบอย่างไม่ลังเล
   "เอาเถอะไม่ว่าจะเป็นอะไรฉันจะพยายามหามาให้"อีกฝ่ายกุมมือทั้งสองของเธอไว้
   "จากนี้ไป ช่วยดูแลฉันด้วยนะคะ คุณหมาป่า"เธอขออะไรง่ายๆก่อนยิ้มหวาน
   "อืม ฉันสัญญา"เขาส่งยิ้มให้ก่อนเลื่อนหน้ามาประทับจูบลงที่ปากสีพีชของเธอ จูบแรกที่แสนหอมหวาน ที่นานจะร่างบางต้องทุบอีกฝ่ายให้ปล่อยเธอเสียที
   "หายใจไม่ทันนะคะ"เธอพูดพลางสูบอากาศหายใจ หน้าแดงไปด้วย
   "รีบไปเถอะ เดี๋ยวจะมืดเอานะ"เขาจับมือเธอก่อนเดินนำไป
   "อย่าเปลี่ยนเรื่องง่ายๆแบบนี้สิคะ!!"
   "ยังไงก็ต้องมีอีกน่า"
   "อะไรนะคะ"
   "ไม่มีอะไรซะหน่อย! ฉันจะไปเอาเรื่องเจ้านั่นด้วยชื่อโยชิสินะ"อลันแก้ตัว
    หลายวันต่อมา
เช่นเดิมเรียนๆ แต่ดูเหมือนคุณยายอีกไม่นานจะย้ายมาอยู่กับพวกเราแล้ว ท่านบอกไม่อยากให้ฉันเดินไกลๆ แล้วก็
อลันนอกจากจะคว้าการเป็นประธานในช่วงเลือกตั้งได้อย่างเฉียดฉิวตอนเขามาพอดี เลยได้ปราศรัยแค่ครั้งเดียวก่อนเลือกตั้ง แต่ด้วยความหล่อกับการเรียนเก่งขั้นเทพทำให้คะแนนถล่มทลายส่วนมากจะเป็นนักเรียนหญิง สมแล้วที่เป็นลูกนายกฯ
แล้วฉันนะเหรออยู่ในฐานะคู่หมั้นประธาน เพราะอลันดันไปพูดแบบนั้นเลยโดนหมั้นหมายเลย= = 
    "คิดอะไรนะ ทำตัวให้สมกับเป็นแฟน ไม่สิ คู่หมั้นประธานหน่อยสิ"
    "ก็มัน-"
    "ไปกินชากันเถอะ ฉันเลี้ยง"
    "ค่ะ!"ร่างบางตอบ ในทันทีที่โดนจับมือลากไปร้านขายเครื่องดื่มแบบรวดเร็ว
END.....
อยากเขียนตอนแต่งงานนะแต่ไรต์ขี้เกียจจะมาเติมให้ที่หลังละกันนะ รึอาจไม่5555 ขอบคุณที่มาอ่านนะ เจอกันเรื่องหน้าจ้าาา ^ ^

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Nani? จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 watosiri555 (@watosiri555) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 12:41
    สนุกมากค่ะเราชอบมากเลย#อยากให้ไรน์แต่งต่อนะ
    #1
    2
    • 16 พฤษภาคม 2560 / 22:03
      ไรน์เพิ่งเห็นขอโทษค่ะT^T กะว่าจะแต่งต่ออีกนิดนะ ให้ถึงตอนแต่งงานไปเลย แต่ไรน์สมองตึบไปแล้ว55555
      //ดีใจมีคนมาคอมเมนท์T^T
      #1-1
    • #1-2 เมย์จัง =w= (@mymay297) (จากตอนที่ 1)
      16 พฤษภาคม 2560 / 22:06
      แปปนะคะ....ติดชื่อไหมเนี่ย ขอไรต์ลองใช้ก่อนนะ5555
      #1-2