คัดลอกลิงก์เเล้ว

[FIC]EXO&SNSD;Just friend? แค่เพื่อน? SehunTaeyeon

โดย Mind K.

#เพื่อน มันเลื่อนเป็นอย่างอื่นได้มั้ย? ถ้าฉันชอบนายน่ะ... Sehun x ?? Now: อัพ 7/4/14 ! #ฟิคแค่เพื่อน สเปเชี่ยลมาแล้วค่าา

ยอดวิวรวม

1,197

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


1,197

ความคิดเห็น


52

คนติดตาม


29
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  7 เม.ย. 57 / 19:53 น.
นิยาย [FIC]EXO&SNSD;Just friend? ͹? SehunTaeyeon [FIC]EXO&SNSD;Just friend? แค่เพื่อน? SehunTaeyeon | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้





เพื่อนน่ะ...มันเลื่อนเป็นอย่างอื่นได้มั้ยนะ?





ถ้าได้...เราจะยังเป็นเพื่อนกันอยู่รึเปล่า?




 

Kim Taeyeon : เพื่อมันเลื่อนเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลยหรอ?

 

Oh Sehun : เป็นได้..แต่ยังไงก็คิดแค่เพื่อน

 

 

Hwang Miyeong : ถ้าฉันชอบนาย มันจะเป็นได้แค่เพื่อนงั้นหรอ?









โพล151740




















ประกาศ!!

ตอนนี้เรื่องต่อไปไรต์ลงแล้วน้าาา

อย่าลืมไปติดตามอ่านกันด้วยน้าา รักที่สุด><



จิ้มรูปเหอะ

 





Talk :
เศร้ามั้ยเรื่องนี้? ก็เศร้านะคะ
เกี่ยวกับว่าเราชอบเพื่อน แต่พอบอกไปแล้วก็...


หวังว่าคงจะชอบกันนะคะ

ไรต์คนเดิมกลับมาแล้ว ขออนุญษตแก้เรื่องเก่าก่อนเดี๋ยวจะรีไรต์ใหม่หมดค่ะ^^





 
พูดถึงฟิคในทวิตรบกวนติดแท็ก #ฟิคแค่เพื่อน ด้วยน้าา
จุ๊บๆ


(จิ้มสิ)>>@Only_Kris1106



 

veevyvisza

เนื้อเรื่อง อัปเดต 7 เม.ย. 57 / 19:53


 

 

 



 

 

 

"เราชอบนาย"

ทำไมเมื่อพูดไปแล้ว...มันเจ็บ?

 

 

 

 

 

 

 

Intro

 

กริ๊งง..

เสียงบอกเวลาเลิกเรียนดังขึ้น ร่างบางที่กำลังจะเข้าสู่ห้วงนิทรายามบ่ายสะดุ้งตื่นขึ้นมามองกระดานดำและคุณครูสาวสวยอย่างงงๆก่อนที่จะลุกขึ้นยืนตามแรงดึงแขนเพื่อทำความเคารพครู นักเรียนในห้องต่างทยอยกันออกจากห้องไปทำกิจกรรมชมรมของตัวเองอย่างไม่รีบร้อน แต่ก็มีบางชมรมที่ต้องทำการแข่งขันกับโรงเรียนอื่น แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ร่างบางสนใจ ขาเรียวเดินไปตามทางเดินระเบียงพร้อมกับร่างสูงอีกคนที่เดินข้างๆ เสียงถินหายใจจากร่างบางยังคงดังอยู่สม่ำเสมอจนอีกคนอดที่จะหันไปมองไม่ได้

 

"เป็นอะไรไปแท?"

"หา? เอ่อ..เปล่าหรอก^^;"ปฏิเสธหน้าตายว่าไม่เป็นไรแต่ในใจกลับรู้สึกผิด คิม แทยอนเดินนำเพื่อนตัวสูงไปยังล็อกเกอร์ชั้นล่างอย่างรวดเร็ว มือเรียวรีบปิดตู้ล็อกเกอร์จนไม่ทันระวังว่าจะโดนหนีบเลยแม้แต่น้อย..

ปึง!

"ย่าห์!!!"เจ็บ...

เสียงอุทานทำให้คนที่ยืนอยู่แถวนั้นหันมามองเป็นตาเดียว ร่างสูงที่ยืนมองอยู่เห็นว่าอีกคนกำลังคิ้วขมวดเป็นปมจึงรีบเข้ามากาทันที

"บอกแล้วใช่มั้ยว่าให้ระวัง?"

"อืม..."ก้มหน้ารู้สึกผิดมากกว่าเดิม แต่ก่อนจะแก้ตัวมือเรียวก็ถูกฉวยไปโดยอีกคน ริมฝีปากหนาห่อลงเพื่อเป่าลลมใส่ปลายนิ้วที่โดนล็อกเกอร์หนีบอย่างแผ่วเบา โอ เซฮุนผู้ที่ไม่เคยรู้เลยว่า ทำแบบนี้..

 

 

 

...มันทำให้ใครคิดไปไกลแล้วบ้าง!

 

 

 

 

 

 

"เซฮุน!! เรา.........."

 

"อะไรนะ?"ด้วยความที่มีเสียงรบกวนจากรอบข้างทำให้เซฮุนไม่ค่อยได้ยินเสียงที่แทยอนพูดนัก เขาพยายามที่จะฟังมันแต่ก็ไม่รู้เรื่อง ทำให้ร่างบางถอนหายใจก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆให้เขา

"ไปก่อนนะ"เซฮุนโบกมือให้เธอก่อนจะเดินลงไปในสนามฟุตบอล ถ้าเขาหันกลับมามองหน่อยก็จะเห็น...ว่าคนข้างหลังนั้นตอนนี้เป็นยังไง?

 

 

"เฮ้ย! มีอะไรจะบอกกูป่าววะ?"คิมจิงอิน หรือที่เพื่อนๆเรียกว่าไคเพื่อนสนิทของเซฮุนที่อยู่คนละห้องเดินมากอดคอเซฮุนอย่างอารมณ์ดี แน่สิ! ใครๆเขาก็รู้กันหมดแล้วว่าชน นาอึนห้อง5จะจีบเซฮุน ทำเอาพวกแฟนคลับรุ่นพี่อิจฉาตาร้อนกันใหญ่

อันที่จริงแล้วเซฮุนก็ไม่ได้ถือว่าฮอตอะไรในฐานะเด็กปีหนึ่งทั่วไปถ้าเขาไม่ไปวางมวยถ้าพนันกับโรงเรียนมัธยมใกล้ๆเมื่อตอนกีฬาเชื่อมสัมพันธ์แล้วชนะก็คงจะเป็นคนธรรมดาในโรงเรียน

แต่! เสียใจที่ไม่ใช่ ใครจะไปรู้ว่าจะมีไอ้เด็กปีหนึ่งหน้าตาอิกนอร์โลกที่ดูมึนๆไม่น่าเล่นบอลเป็นลงสนามแล้วยิงเข้าห้าลูกรวด! ทำเอาพวกกองเชียร์ข้างสนามกรี๊ดกันเป็นแถวๆ แต่คนที่น่าอิจฉาที่สุดคงจะเป็นเพื่อนเก่าสสมัยม.ต้นอย่างเขาล่ะ^^

           

 

 

"ไม่มี! วันนี้กูไม่มีอารมณ์จะซ้อมด้วย"เซฮุนวางกระเป๋าลงบนเก้าอี้แล้วกระแทกตัวลงนั่งอย่างแรง ส่งผลให่รุ่นพี่ปี3ที่กำลังเดาะบอลอยู่ข้างสนามหันมามอง รวมถึงคนที่เป็นรองประธานชมรมด้วย รุ่นพี่หน้าหวานเดินเข้ามาพร้อมกับน้ำเย็นในมือหนึ่งขวดก่อนจะโยนมันส่งให้เซฮุนรับ

"เอ้า! เป็นไรไอ้ติ๋ม? แฟนไม่สบาย?"ลู่หานเดินมานั่งข้างๆพร้อมกับตอบคำถามที่ตัวเองถามด้วยคำตอบของตัวเองเสร็จสรรพจนคิมไคที่นั่งอยู่กุมขมับ! นี่คุณพี่จะมาไม้ไหนอีกวะครับ? ถามเองตอบเอง? นี่เรียกว่าบ้าเหอะ!

"เปล่าพี่! แค่เป็นห่วงหมามันนิดหน่อย แล้วก็..ที่เห็นน่ะ เพื่อน "ลู่หานเลิกคิ้วอย่างไม่เชื่อก่อนจะถามอีกด้วยน้ำเสียงกวนๆตามสไตล์

"เพื่อนรัก รักเพื่อนน่ะหรอ?"คนฟังทั้งสองคนถึงกับเงิบ โดยเฉพาะคิมไคที่ทำท่าอ้วกไปรอบนึงแล้ว เซฮุนจ้องหน้ารุ่นพี่หน้าหวานนิ่งก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเย็นๆว่า

 

 

 

 

"เพื่อนน่ะ มันเลื่อนเป็นอย่างอื่นไม่ได้หรอก!"

 

คำตอบของเซฮุนทำเอาลู่หานถึงกับพูดไม่ออก แม้แต่เพื่อนอย่างคิมไคเองก็เพิ่งจะเคยเห็นเซฮุนในโหมดจริงจังครั้งแรก ร่างสูงลุกขึ้นไปที่สนามก่อนจะหันกลับมาบอกคนที่นั่งอยู่อีกประโยคว่า..

 

 

"แต่ถึงเลื่อนได้ ฉันก็คิดแค่เพื่อน!"

 

 

 

 

 

 

"อะไรนะ? นี่หมอนั่นโง่หรือซื่อบ้อกันแน่เนี่ย!"เสียงบ่นของมิยองเพื่อนสนิทของแทยอนดังเกือบแปดหลอดเมื่อเพื่อนสนิทเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง ฮวัง มิยองอยากจะทึ้งหัวตัวเองแรงๆ เพื่อนเธอไปชอบคนแบบนี้ได้ยังไง? ร่างบางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ร้านก่อนจะหยิบน้ำเปล่ามาดูดพลางมองไปนอกร้านอย่างเหม่อลอย แทยอนเองก็ไม่คิดว่าตัวเองชอบคนแบบนี้ได้ยังไง?

 

แค่รอยยิ้ม...

 

...หรืออย่างอื่น?

 

"นี่แกคงยังไม่รู้ใช่มะว่าเซฮุนมันกำลังจะจีบนาอึนห้อง5"พูดลอยๆกับตัวเองเบาๆ แต่คนหูดีที่อยู่ตรงข้ามกับหันขวับ! "แกว่าไงนะ?"

"เซฮุนจะจีบนาอึนห้อง5"คำพูดของมิยองเหมือนมีดปักลงมากลางใจ แทยอนหลุบสายตาลงต่ำก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

 

"ตกลงว่าฉันไม่มีสิทธิ์เลยสินะ..."

 

 

 

 

 

"เฮ้ย! วันนี้มึ.งเป็นอะไรไปวะไอ้ฮุน?"ลู่หานเดินมาหารุ่นน้องหลังซ้อมเสร็จ วันนี้เซฮุนดูไม่ค่อยมีสมาธฺิเล่นสักเท่าไหร่ สงสัยว่างานนี้เขาต้องทำอะไรสักอย่างแล้วมั้ง?

"เปล่า...แค่เหนื่อย"ร่างสูงของรุ่นน้องตอบแบบขอไปทีก่อนจะถอดเสื้อโดยไม่แคร์ว่าจะมีใครอยู่แถวสนามนี้หรือไม่ คนฟังส่ายหน้ากับความไม่เอาไหนของคนตรงหน้าก่อนจะเอ่ยอะไรบางอย่างที่ทำให้เซฮุนหยุดการกระทำทุกอย่าง

 

....

 

"ว่าไง?"ลู่หานผุดยิ้มร้ายก่อนจะแสร้งทำหน้าซื่อไม่รู้เรื่องรู้ราว เซฮุนหันหน้ามาเล็กน้อยก่อนจะตบตู้ล็อกเกอร์ดังปัง!

 

"นายต้องการอะไรจากฉันกันแน่ลู่หาน?"

 

 

 

8.05 น.

ขายาวเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านหลังหนึ่งในเขตใกล้ๆโรงเรียน นิ้วเรียวเคาะกำแพงเป็นจังหวะเมื่อเห็นอีกคนกำลังเดินออกจากบ้านมา ร่างบางชะงักเมื่อจู่ๆก็เห็นเซฮุนยืนอยู่หน้าบ้าน ร้อยวันพันปีไม่เคยมารับเธอที่บ้านตอนเช้าแบบนี้

 

หรือเซฮุนจะกินยาผิด?

 

"มาทำไม?"

"ลืมทำการบ้าน..."เซฮุนตอบเพื่อนสนิทหน้าตายก่อนจะคว้าข้อมืออีกคนให้รีบเดินไปโรงเรียนด้วยกัน รู้สึกเหมือนจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่างมันเต้นเป็นจังหวะนะ? เซฮุนคิดในใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป แทยอนรู้สึกตัวชาและกำลังจะหายใจไม่ออก  หัวใจดวงเล็กกำลังเต้นอย่างบ้าคลั่งยามที่เดินไปด้วยกัน ไม่อยากจะเชื่อว่าแค่ไม่กี่ปีเซฮุนจะมีอิทธิพลต่อเธอขนาดนี้

 

"ฉันชอบนาย....เซฮุน"

 

 

กึก!

 

 

เหมือนกับว่าเวลาหยุดอยู่ที่ประโยคนั้น ร่างสูงหยุดเดินกระทันหันจนทำให้ร่างบางเผลอชนหลังเขาไปเล็กน้อย เซฮุนไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เมื่อกี้มีใครพูดอะไรข้างหูเขานะ? หรือว่าเขาหูฝาด...

 

แทยอนบอกว่าชอบเขา?

 

"ล้อเล่นรึเปล่าแท?"ร่างสูงฝืนยิ้มส่งไปให้อีกคน แทยอนบีบมือเซฮุนแน่นจนรู้สึกเกร็งไปทั้งตัว นี่นายยังไม่เข้าใจอีกหรอ ว่าฉันชอบนาย..ขนาดไหน!

 

"ฉันพูดจริง หน้าฉันดูเหมือนคนล้อเล่นรึไงเล่า ฮึก..."แทยอนไม่สามารถกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ เสียงสะอื้นของเพื่อนสนิททำเอาเซฮุนทำตัวไม่ถูก ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงจะดึงยัยคนอวดเก่งตรงหน้าเข้ามากอดปลอบแล้วด้วยความรู้สึกที่บริสุทธิ์ใจ แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว มือหนาค่อยๆปล่อยจากการจับจุมของมือบางช้าๆ แทยอนช้อนตามองเซฮุนอย่างสงสัย ก่อนที่จะจับมือเซฮุนอีกครั้ง

 

"อย่าทำแบบนี้น่าแทยอน..."

 

"ทำไม! เพื่อนกันเลื่อนเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลยหรอ? การที่ฉันชอบนายน่ะมันไม่มีโอกาสเลยหรอ?"แทยอนถามออกไปทั้งน้ำตา ลมหายใจอุ่นๆของเธอทำให้รู้สึกว่าถ้าไม่จับเซฮุนเอาไว้ เธอก็คงจะล้มลงกองข้างล่างเรียบร้อยแล้ว ร่างสูงเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไร้แววตาที่ขี้เล่นเหมือนแต่ก่อน "เป็นได้สิ..."ร่างสูงเว้นวรรคทำให้แทยอนเริ่มมีความหวัง

 

 

 

"แต่ฉันก็คิดเเค่เพื่อน!"

 

จบคำพูดเซฮุนก็สะบัดมือแล้วเดินไปทันที ทิ้งให้อีกคนยืนร้องไห้เป็นคนบ้าอยู่แบบนั้น ไม่มีใครรู้ว่าร่างบางเจ็บปวดเพียงใด ทำไม? ทำไมนายไม่เคยถามกันบ้างว่าฉันอยากจะเป็นเพื่อนกับนายไหม? นายรู้บ้างมั้ยว่าการที่ต้องทนมองคนที่ตัวเองแอบรักในฐานะเพื่อน มันเป็นอะไรที่ต้องใช้ความพยายามมากเลย...

 

"นายมันงี่เง่า! ทำไมไม่เคยรู้บ้างว่าฉันไม่อยากเป็นเพื่อนกับนาย"

 

 

 

 

 

 

"เป็นห่าไรวะ...."จงอินและลู่หานยืนมองเซฮุนที่กำลังนั่งเหม่อมองสนามฟุตบอลอย่างเหม่อลอย เมื่อวานไอ้ติ๋มนี่ก็อู้ซ้อมไปนอนข้างสนามหน้าตาเฉย พอมาวันนี้ก็เหม่อตั้งแต่ยังไม่ทันซ้อมด้วยซ้ำ ดูเหมือนว่าคนที่ถูกมองจะด้ยินความคิดจงอิน เซฮุนลุกขึ้นแล้วเดินมาหาจงอินและลู่หานทันที "กูควรจะโกรธแทยอนมั้ยวะ?"

"เค้าทำอะไรมึงล่ะครับน้อง นั่นมันความรู้สึกเค้า"ลู่หานตอบแทนจงอินที่กำลังยืนกอดอกมองเพื่อนตัวเองอย่างหัวเสีย ดูท่าทางแล้วเซฮุนจะคิดมากเรื่องแทยอนพอตัว "มึ.งก็แค่เป็นคนที่เค้าชอบเอง"พูดต่อท้ายไปอีกหนึ่งประโยคทำให้คนฟังเงยหน้าขึ้นมามองอย่างหาเรื่อง "ฉันไม่ได้ชอบแท! แทเป็นเพื่อน..แค่เพื่อน!!!"เซฮุนเอ็ดลู่หานดังลั่นจนคนทั้งสนามหันมามองเป็นตาเดียว ตามมาด้วยนิ้วกลางที่ถูกส่งมาจากชเว มินโฮประธานชมรมสุดหล่อ

 

"มึ.งก็ไปบอกเขาเองสิวะ!!!"ร่างโปร่งหมดความอดทนกับรุ่นน้องตรงหน้า มือเรียวผลักเซฮุนจนเกือบล้ม "เขาชอบมึ.งแล้วไง? มึ.งไม่ชอบก็บอกเขาไปสิ"ทิ้งท้ายไว้ด้วยประโยคที่ทำให้เซฮุนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากบริเวณนั้นทันที ชอบ? เขาก็ไม่ได้ชอบแทยอน เกลียด? เขาก็ไม่ได้เกลียดแทยอน แต่เขาคิดกับแทยอนแค่เพื่อนคนนึงเท่านั้น มันไม่มีอะไรมากกว่านั้นเลยสาบานได้

 

ขายาวเดินมาหยุดที่หน้าบ้านของแทยอน เสียงถอนหายใจยังคงดังอยู่เรื่อยๆ ไม่รู้ว่าเซฮุนยืนอยู่หน้าบ้านนานเท่าไหร่ แต่มันก็นานพอกับที่เจ้าของบ้านเปิดประตูออกมาเจอเขาพอดี

 

"นาย..."แทยอนหลุดพูดออกมาเบาๆก่อนจะปิดประตูบ้านหนีเซฮุนทันที ทีแรกเซฮุนกะว่าจะเข้าไปเรียกแต่คิดไปคิดว่าเขามันผิดเอง...

 

ผิดเองที่พูดกับแทยอนแบบนั้น....

 

 

 

 

รุ่งขึ้น

 

"มารึยังน่ะ?"เสียงเด็กสาวชุดนักเรียนคนหนึ่งเอ่ยถามเพื่อนของพวกเธอที่ยืนดูต้นทางอยู่ คิ้วเรียวเริ่มจะขมวดเข้าหากันเพราะรอตั้งนานเซฮุนก็ไม่มาสักที ถ้าไม่ใช่เขาล่ะก็นาอึนไม่มีทางทำอะไรแบบนี้เด็ดขาด!

 

"มาแล้วๆๆๆ"ร่างบางยกยิ้มเมื่อได้ยินเสียงเพื่อนพูดแบบนั้น นาอึนค่อยๆเกะผมที่มัดไว้ออกจากนั้นก็เล่นละครเหมือนกับที่ซ้อมกันไว้พอดี เพื่อนอีกคนที่ยืนอยู่ก็เริ่มลงมือผลักร่างบางจนเกือล้มในวลาที่เซฮุนเดินมาพอดี

 

"โอ๊ย! อย่านะ.."

 

ร่างบางเซถลาเข้าไปในอ้อมกอดของเซฮุนพอดิบพอดี ใบหน้าเรียวสวยยกยิ้มก่อนจะปั้นหน้าเจ็บปวดเหมือนเดิม คิมจงอินที่เดินตาหลังมากำลังมองดูสถานการณ์อยู่ห่างๆ เขารู้จักยัยพวกนี้ดี หนึ่งในนั้นแหละเป็นเพื่อนสนิทกับเขาเลยล่ะ ไม่แปลกที่จงอินจะรอดูต่อไป..

"นี่เธอ! หยุดนะ!"ร่างสูงยกมือขวางไม่ให้คนที่กำลังจะง้างมือตบนั้นลงมือกับหญิงสาวในอ้อมอกเขาได้ คนตรงหน้าหยุดชะงัดเมื่อเซฮุนตวาดใส่ ไม่เคยมีใครเห็นเซฮุนเด็กปีหนึ่งที่หน้าตานิ่งๆตวาดใส่เลยสักครั้ง แม้แต่นาอึนที่อยู่ในอ้อมกอดของเซฮุนเองก็เผลอตกใจด้วยเช่นกัน

 

 

“เธอเป็นอะไรรึเปล่า?”เซฮุนถามหลังจากที่ไล่พวกเพื่อนของนาอึนไปแล้ว ร่างบกยิ้มเยาะเล็กน้อยก่อนจะปั้นหน้ากลัวเหมือนเดิม

“ฉันไม่เป็นอะไรแล้วล่ะจ้ะ^^ ขอบคุณมากนะเซฮูนนา”นาอึนส่งยิ้มให้อีกคนตามแผนที่วางไว้ เพราะไม่ว่าใครที่เห็นรอยยิ้มแบบใสซื่อของเธอแล้วก็เป็นต้องใจอ่อนทุกคน รวมทั้งเซฮุนด้วย ร่างสูงยิ้มตอบกลับแล้วขอตัวกลับห้องเรียนก่อน รู้สึกว่าพักนี้เซฮุนจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเท่าที่แทยอนสังเกตเห็น จากที่เคยนั่งคุยกันก็กลับออกไปนอกห้องหลังจากหมดคาบ

 

 

“ตกลงว่าไง? เชื่อฉันรึยัง?”รุ่นพี่หน้าหวานเปิดประเด็นทันทีที่เซฮุนมาถึงสนามฟุตบอล ลู่หานยืนพิงผนังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้านักกีฬาแล้วกระดิกเท้า อีกคนนิ่งไม่ตอบ สิ่งที่ลู่หานให้เขาทำไม่ต่างอะไรกับให้เขาทำร้ายตัวเองเลย ทำไมการที่ตีตัวออกห่างจากแทยอนมันทำให้เซฮุนรู้สึกว่าบางอย่างในชีวิตขาดหายไป การที่ไม่มียัยตัวแสบมาคอยจิกกัดเขาในทุกๆวันมันทำให้...

 

 

 

เซฮุนรู้สึกว่าชีวิตว่างเปล่า...

 

 

 

 

 

สามปีก่อน

 

ปัง!!

เสียงมือบางตบโต๊ะเรียนดังลั่นห้องขณะไม่มีอาจารย์ประจำวิชามาสอน คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแสดงให้เห็นว่าเธอกำลังโกรธมากขนาดไหน เด็กหนุ่มร่างสูงลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับเด็กสาว ก่อนจะพูดประโยคนิ่งๆ “ก็ไม่เห็นจะต้องมายุ่งเลยนี่! ฮวัง มิยอง

 

 

พลั่ก!

 

“นายมันสมควรโดนมากนะโอเซฮุน!!”หมัดหนักถูกเสยเข้าที่มุมปากเซฮุนอย่างจัง ร่างสูงใช้หลังมือปาดเลือกที่มุมปากออกก่อนจะใช้หน้าอีกคนด้วยความโมโห

 

“เธอมันงี่เง่า!”

 

 

 นอกเรื่อง : ถามคนอ่านหน่อยว่าจะให้เราลงแบบตอนย่อยๆหรือเอาแบบนี้ดี เลือกไม่ถูกจริงๆค่ะ เม้นบอกหน่อยนะคะ

 

 


            

            ทำไมไม่เคยรู้เลยว่าฉันรู้สึกยังไงกับเธอ
!

 

เซฮุนเดินออกมาจากห้องเรียนด้วยความโมโห ทำไมไม่มีใครเข้าใจเขาบ้าง บางครั้งเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องทนกับมิยองที่เป็นหัวหน้าห้องด้วย? แต่บางครั้ง...เซฮุนก็รู้สึกว่ามีบางอย่างในตัวมิยองที่เขายังไม่รู้!

 

 

ทำไมเวลานึกถึงรักครั้งแรกแล้วหลายคนจะต้องหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวนะ? คำถามนี้เซฮุนถามตัวเองเมื่อนานมาแล้วแต่เขาก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้สักที

 

“เฮ้ย!!”

 

 

...

 

 

 

 

“เฮ้ย!!!!”

 

 

 

โครม!

 

 

ส้นเท้าสวยๆ(?)ของลู่หานถูกอัญเชิญไปไว้บนก้นงามๆของเซฮุนโดยคนที่โดนถีบก็ยังหน้ามึนอยู่โดยไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด “ถีบทำไมเนี่ยฮยอง!”ลู่หานชะงักเท้าที่กำลังจะถีบอีกครั้ง เมื่อกี้เซฮุนเรียกเขาว่าอะไรนะ? ฮยองหรอ? หรือว่าลู่หานเล่นบอลจนสมองกลับไปแล้ว ท่าทางวันนี้พายุต้องเข้าแน่ๆเมื่อไอ้เด็กหน้ามึนโอเซฮุนเรียกเขาว่าฮยอง!

 

 

มหัศจรรย์แท้ๆ!

 

 

ในชีวิตนี้เซฮุนคือสิ่งประหลาดครั้งที่สองถ้าไม่นับผู้ชายตัวสูงๆที่ชื่อคริสหัวหน้าห้องเขา ร่างโปร่งส่ายๆหน้าเล็กน้อยกับความเป็นเด็กของคนตรงหน้าก่อนจะดึงเซฮุนให้ลุกขึ้นแล้วกระซิบบางอย่าง

 

“ฉันจะบอกวิธีพิสูจน์แทยอนให้เอามั้ย?”

 

 

 

 

 

“แท! มานี่เดี๋ยวนี้เลยนะ!”เสียงมิยองดังขึ้นทำเอาร่างเล็กที่กำลังสัปหงกตื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว ตกใจเสียงเพื่อนคนนี้ชะมัด! แทยอนคิดในใจพลางลุกไปเปิดประตูห้องนอนให้มิยองเข้ามา ร่างเพรียวเข้ามานั่งบนเตียงเพื่อนรักอย่างรวดเร็วแล้วกระซิบบอกอะไรบางอย่าง

 

“ฉันมีแผนจะบอกแกด้วย!”คนฟังขมวดคิ้ว มิยองยิ้มก่อนจะพูดต่อ “หาใครก็ได้มาปั่นหัวเซฮุนเล่นเป็นไง?”

 

“แกว่าไงนะมิยอง! ไม่เอาหรอก”แทยอนส่ายหน้าพรืด เธอไม่อยากแกล้งเซฮุนนักหรอก แต่บางทีมันก็น่าน้อยใจเหมือนกันที่เซฮุนไม่เคยสนใจเธอเลยตั้งแต่วันนั้น

 

 

ตกลงว่านายจะเอายังไงกับฉันแน่เซฮุนนา?







(ต่อค่าา)




 

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

 

แทยอนสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะเสียงรบกวนจากนอกหน้าต่างห้องนอน เปลือกตาบางลืมขึ้นและมองไปรอบๆห้อง ก่อนจะสะดุดกับร่างของใครคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงระเบียงห้อง

 

เซฮุน!!

 

 

เขามาได้ยังไง?

 

ไวเท่าความคิดขาเรียวรีบวิ่งไปที่ระเบียงห้องทันที แทยอนเปิดประตูตรงระเบียงเพื่อให้เซฮุนเข้ามาได้ ยังไม่ทันตั้งตัวร่างบางก็ถูกผู้เข้ามาใหม่ดึงเข้าไปกอดอย่างแรง  ร่างกายของเซฮุนสั่นเหมือนคนกำลังร้องไห้ แทยอนวางมือบนหลังของอีกคนเบาๆเป็นเชิงปลอบโยนแต่ตัวเธอกลับถูกรั้งให้เข้าไปในอ้อมกอดแน่นขึ้นอีก

 

 

 

อย่าทำให้หวั่นไหวจะได้มั้ย?

 

 

เซฮุนคลายอ้อมกอดในวินาทีถัดมา สองมือจับไหล่แทยอนไว้ก่อนจะพูดสิ่งที่ค้างคาใจมานานให้อีกฝ่ายฟัง

 

 

“ฉันขอโทษนะแท...ฉันยอมรับความรู้สึกของเธอไม่ได้จริงๆ”

 

 

“อืม....”แทยอนครางตอบเสียงเบา

 

 

 

 

“ฉันคิดกับเธอแค่เพื่อนจริงๆ แต่ว่า...”

 

“...”

 

 

“ถึงแม้เราจะไม่ได้เป็นแฟนกัน เราก็ยังเป็นเหมือนเดิมได้นะ^^”

 

 

เป็นเหมือนเดิม....

 

 

 

มันคืออะไรหรอ?

 

ทั้งๆที่ในใจดวงเล็กร้องประท้วงแทบตายว่าไม่อยากเป็นเหมือนเดิม ไม่อยากที่จะอยู่ในความสัมพันธ์แบบนี้ แต่แทยอนก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป เพียงแค่พยักหน้าแล้วฝืนยิ้มส่งไปเท่านั้น เซฮุนยิ้มกว้าง ทีแรกเขาคิดว่าจะบอกแทยอนตั้งนานแล้ว แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะตั้งใจหลบหน้าเขาเหลือเกินเซฮุนเลยต้องขอยืมวิธีลู่หานมาใช้แบบนี้แหละ!

 

“เราเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมนะแท?”นิ้วก้อยถูกส่งมาเขี่ยเบาๆที่แก้มใส แทยอนร็สึกว่าหัวใจเต้นรัวจะแทบระเบิดออกมาอีกครั้ง แทยอนเอานิ้วก้อย(สั้นๆ)ของตัวเองไปเกี่ยวกับนิ้วก้อยของเซฮุนก่อนจะยิ้มแล้วพยักหน้า

 

 

“อื้อ!”

 

 

โดยที่เอานิ้วชี้และนิ้วกลางอีกข้างไขว้กันไว้ข้างหลัง....

 

 

 

 

สามปีก่อน

 

“เซฮุน ไปกินข้าวกันเหอะ”เสียงใสๆติดเหวี่ยงๆของมิยองดังขึ้นทำให้เซฮุนที่กำลังเขียนอะไรบางอย่างเก็บมันเข้าใต้โต๊ะแทบไม่ทัน เซฮุนลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะพยักหน้าแล้วตามมิยองออกไป เมื่อถึงโรงอาหารจะเป็นปกติที่เซฮุนต้องไปซื้อข้าวมาแล้วแย่งกับมิยองกิน ถามว่าอิ่มมั้ยก็ไม่อิ่มหรอก...แค่มีความสุข!

 

“ป้อนหน่อย..”มิยองเอามือเท้าคางแล้วอ้าปากมองเซฮุนที่กำลังตักข้าวเข้าปาก คนถูกสั่งสะดุ้งก่อนจะป้อนข้างตามที่อีกคนขอ มิยองยิ้มตาหยีให้เซฮุนแล้วเอามือขยี้หัวเขาเบาๆ นั่นก็ทำให้เซฮุนอิ่มแล้วล่ะ!






(ต่อๆค่า)

 

 

“วันนี้กลับยังไงมิยอง?”

 

“แม่มารับน่ะ เราไม่ไปด้วยอย่าเหงานะฮุนนา...”มิยองยิ้มแล้วหยิกแก้มเซอุนเบาๆเพื่อแกล้งให้อีกคนเอามือมาขยี้หัวเธอ แล้วก็อย่างที่คิด ทั้งโต๊ะอาหารมื้อกลางวันเต็มไปด้วยรอยยิ้มของเซฮุนและมิยอง ถึงแม้ว่าจะไม่อิ่มท้อง แต่ก็อิ่มใจแหละ^^

 

 

 

“มิยอง...”เซฮุนเรียกมิยองที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่กับโต๊ะเรียนให้ตื่นมารับโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะเขา มิยองเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะเซฮุนมารับสาย

 

“สวัสดีค่ะ..แม่...”

 

 

...

 

 

 

“ตอนนี้เลยหรอคะ?”

 

 

 

 

“หนูจะรีบลงไปค่ะ”จบคำมิยองวางสายแล้วรีบหยิบกระเป๋า แต่ไม่ลืมลากเซฮุนให้ลงไปข้างล่างด้วย ร่างสูงมองท่าทีแปลกๆของมิยองตั้งแต่เมื่อเช้าจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีทีท่าว่ามิยองจะบอกอะไรเขาเลย

 

 

“ทิฟฟานี่...อ้าวนี่ใครจ๊ะเนี่ย?”แม่ของมิยองเอ่ยถามทันทีที่เซฮุนเดินไปส่งมิยองที่รถ เด็กหนุ่มโค้งทักทายอย่างสุภาพให้หญิงวัยกลางคน มิยองยิ้มบางๆก่อนจะกระซิบบางอย่างกับเซฮุน

 

“แล้วเจอกันนะ^^”พูดจบก็ยิ้มบางๆให้เซฮุนแล้วขึ้นรถไป ร่างสูงได้แต่มองตามรถของมิยองก่อนจะถอนหายใจ

 

 

 

 

 

 

เหมือนว่าจะไม่ได้เจอกันอีก...

 

 

 

 

 

 

 

O.O

 

เซฮุนสะดุ้งตื่นขึ้นมาในขณะที่กำลังฝันอยู่ เมื่อกี้เขาฝันถึงมิยอง...เพื่อนรักของเขาน่ะหรอ? ตลกสิ้นดี เซฮุนแค่นยิ้มสมเพชให้ตัวเอง เพราะมิยองไม่ใช่หรือไงที่ทำให้เขาไม่คิดจะมีใครอีก แม้แต่แทยอน!

 

 

“มันเป็นอดีตไปแล้ว...จริงๆหรอ? ฮวัง มิยอง”

 

 

 

“เซฮุนนา...”เสียงเรียกชื่อยาวเป็นกิโลเมตรของคิมจงอินทำให้เขาขนลุก เซฮุนให้ไปชูนิ้วกลางให้เพื่อนรักเขาแบบกวนๆแล้วหันกลับมาลอกการบ้านของแทยอนต่อ จงอินมองเพื่อนตัวเองหายบ้าเหม่อลอยได้ก็ดีใจ เขาได้แต่ภาวนาให้ไม่เกิดเรื่องของยัยนาอึนเพิ่มมาอีกเลย ไม่ใช่อะไร...เขากลัวแทยอนจะช็อกตายแค่นั้นแหละ! ร่างสูงของจงอินเดินไปที่ห้อง 1-5ของนาอึนอย่างไม่รีบร้อนนัก ขายาวก้าวผ่านหน้าห้อง3แล้วก็ต้องหยุดชะงักเมื่อข้างล็อกเกอร์นั้นมีใครบางคนยืนอยู่





(ต่อ)

 

นั่นมันนาอึน?

 

 

เดินไปดูห่างก็เห็นใครบางคนที่คุ้นตากำลังถูกดันให้ติดผนัง ส่วนผู้ชายอีกคนที่ยืนบังอยู่เขามองไม่ถนัดนักว่าเป็นใคร

 

 

แต่ที่แน่ๆ..

 

 

 

 

นาอึนคนนี้ไม่ใช่สาวใสอย่างที่ใครคิดแน่ๆ

 

 

 

 

 

 

“อาจารย์มาแล้ว!”เสียงของนักเรียนหัวโจกในห้องดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วยร่างสูงของเจ้าของเสียง ไม่กี่วินาทีต่อมาผู้ที่เป็นอาจารย์ก็เดินเข้าห้อง ทำเอาเซฮุนรีบขีดเส้นใต้แทบไม่ทัน-__-

 

 

เกือบไป...

 

 

“นั่งที่ให้เรียบร้อยสิ..”เสียงอาจารย์สาวสวยมองลอดแว่นก่อนจะกระแอมไออย่างไม่ค่อยพอใจพลางเปิดแฟ้มเอกสารในมือ

“วันนี้เราจะมาเรียนเรื่อง...”เสียงอาจารย์สาวยังคงดังต่อไปแต่ไม่ได้เข้หูคนที่กำลังฟุบหน้าลงกับโต๊ะทันที แต่ถึงยังไงฝีมือการแอบหลับของเซฮุนที่ว่าเทพแล้วยังคงอยู่ในสายตาของอาจารย์ตลอด

 

 

 

 

 

“โอเซฮุน!!!”

 

 

 

 

“ครับ?”

 

 

 

“ออกไปยืนหน้าห้องเดี๋ยวนี้!”เซฮุนอ้าปากหาวทันทีที่ได้ยินสำสั่งขั้นเด็ดขาด ร่างสูงตอบกลับไปอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก “ครับอาจารย์”

 

 

 

...

 

 

“สมน้ำหน้า เมื่อคืนไม่ได้นอนรึไง?”แทยอนพูดยิ้มๆขณะที่กำลังมองเซฮุนตักข้าวเข้าปากอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ ทำไมอาจารย์ซอฮยอนจะต้องให้เขาออกไปยืนนอกห้องทั้งสองชั่วโมงด้วย แล้วก็เช็คขาดชื่อเขาอีก! ใครให้ให้มาสอนคณิตศาสตร์แบบนี้เล่า!!

 

“ก็ไปหาใครมาล่ะ..”ตอบพลางเหล่มองคนตรงหน้าที่หน้าเริ่มขึ้นสีระเรื่อทีละนิดๆแล้วเซฮุนก็รู้สึกอยากจะแกล้งต่ออีกหน่อย  “รู้มั้ยว่าเมื่อคืนฉันนอนไม่หลับเลย..”

 

 

 

อย่าพูดสิ...

 

 

 

“เพราะฉันมัวแต่กังวลว่าแทจะคิดมาก..”

 

 

รู้ก็ดี...

 

 

 

 

“แล้วก็อยากให้แทมานอนเป็นเพื่อนกันบ้าง..”แทยอนหน้าแดงทันทีกับประโยคสองแง่สองง่ามที่อีกคนพูดมันออกมา นี่เซฮุนไม่อายเลยรึไงนะ? พูดอะไรออกมาเนี่ย >/ / /<

 

“พอเหอะ! นายชักจะบ้าไปใหญ่แล้วนะ..”เซฮุนยิ้มตาหยีเมื่อเห็นอีกคนพยายามกลบเกลื่อนสีหน้าตัวเองไม่ให้เขินกับคำพูดเขาขนาดไหน

 

 

แต่เดี๋ยว...

 

 

 

เขาจะทำแบบนี้เพื่ออะไรกัน? นี่เขาลืมคำสัญญาแล้วหรอ? หรือว่า...เขากำลังทรยศใครบางคนอยู่?

 

 

 

“บ้าเพราะเธอนั่นแหละน่า..”พอสลัดความคิดเรื่องเดิมๆออกได้เซฮุนก็เปลี่ยนมายิ้มแทน ถึงแม้ว่ามันจะเป็นรอยยิ้มที่ไม่ค่อยสดใสก็เถอะ

 

อย่าเพิ่งกลับมาตอนนี้เลยนะ ฮวังมิยอง...


(ต่อแล้วๆ)



 

สามปีก่อน

 

“ฮุนนา..”เสียงใสเรียกเซฮุนให้หันไป แต่พอหันไปก็เจอกับเค้กปอนเล็กที่ปักเทียนถูกยื่นมาตรงหน้า พร้อมกับมิยองที่ยืนยิ้มให้กับเซฮุน ร่างสูงยิ้มพลางจับมือมิยองเข้ามาใกล้ เซฮุนหลับตาอธิษฐานท่ามกลางรอยยิ้มของมิยอง มือบางสั่นเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าเซฮุนบีบมือเธอ

 

 

 

 

 

..ขอให้อยู่ด้วยกันแบบนี้ ตลอดไป

 

 

 

 

 

แสงไฟยามค่ำคืนเป็นสิ่งที่บ่งบอกว่าทั้งคู่นั้นฉลองวันเกิดในเวลาใด ลมพัดอ่อนๆทำให้เส้นผมที่ยาวสวยของคนตรงหน้าเซฮุนพลิ้วไสว ใบหน้าของมิยองที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มทำให้เซฮุนรู้สึกชอบเธอมากขึ้นไปอีก

“เรามีเรื่องจะบอกด้วยนะฮุนนา..”มิยองว่าพลางเท้าแขนมองวิวด้านล่างของกรุงโซล เซฮุนขมวดคิ้ว “เรื่องอะไรมิยอง?”

 

 

 

 

 

 

“เรากำลังจะไปเรียนต่อที่อเมริกา..”

 

 

 

เรียนต่อ...

 

 

“งั้นหรอ?....ยินดีด้วยนะ..”ร่างสูงฝืนยิ้มให้มิยอง แววตาที่ดูสดใสเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นผิดหังในพริบตา มิยองมองในตาคู่นั้นแล้วพบบางอย่างที่เซฮุนซ่อนไว้

 

 

“นายมีอะไรจะบอกเรามั้ย?”มิยองถามเสียงเบา เธอพอจะรู้แล้วว่าเรื่องที่เซฮุนไม่บอกเธอมันคืออะไร แต่ไม่ว่าใครก็อยากจะรู้ความจริงทั้งนั้น

 

 

 

ถึงแม้ว่ามันจะช้าไปก็ตาม...

 

 

 

 

“อืม..”เซฮุนเม้มปาก “เราชอยบมิยองน่ะ”

 

 

 

 

 

ร่างบางนิ่งไปกับคำสารภาพแบบตรงๆ อันที่จริงก็ไม่ได้นิ่งซะทีเดียว ภายในหัวเธอมันเต็มไปด้วยเสียงของเซฮุนดังก้องอยู่

 

 

ชอบงั้นหรอ?

 

 

ทำไมเธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะ...ว่าเพื่อนอย่างเซฮุนน่ะ..

 

 

 

 

ชอบเธอ!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เซฮุน..”มือบางโบกไปมาตรงหน้าเซฮุนเป็นรอบที่สองแล้วแต่อกคนก็ไม่มีที่ท่าว่าจะหายเหม่อ ทั้งให้นั่งอรอยู่คนเดียวก็แล้วแต่เซฮุนก็ยังคงนั่งเหม่อจนแทยอนอยากจะไปตามลู่หานให้มาถีบเซฮุนจริงๆ

 

 

 

“ไอ้ฮุน!!”ในที่สุดคนฟังก็สะดุ้งจนได้ ไม่เสียแรงที่คิมไคเป็นเพื่อนสนิทของเซฮุน แทยอนยกนิ้วโป้งให้ก่อนจะตีเข้าที่ต้นแขนเซฮุนเบาๆ “นั่งเหม่ออยู่ได้”

 

“เดือดร้อนกูเลยนะครับเพื่อน”คิมไคได้ที่เสริมจนเซฮุนนึกอยากจะเตะไอ้เพื่อนตัวดำนี่ไปไกลๆเสียจริง “ไปไกลๆเลยมึ.งอ่ะ”มือหนาผลักอกเพื่อนรักไปหนึ่งทีก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วจับมือแทยอนให้ออกไปจากโรงอาหารด้วยกัน ความรู้สึกที่แทยอนคิดว่าหายไปแล้วมันหวนกลับมาใหม่ ในหัวของร่างบางคิดถึงเรื่องวันนั้นที่บอกชอบเซฮุนไป ก็สถานการณ์แบบนี้ไม่ใช่หรอ?

 

 

 

 

เพียงแค่อีกฝ่ายจับมือ แทยอนก็เหมือนขี้ผึ้งโดนไฟลน อ่อนปวกเปียกเหมือนกับไม่มีแรงจะทำอะไรแล้วบนโลกนี้ มือบางขืนเซฮุนเล็กน้อยจนคนจับหันมาขมวดคิ้ว

 

“เป็นอะไรไปแท?”

 

 

 

 

“อย่าจับมือฉันแบบนี้เลยนะ...ขอร้อง”ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยน้ำตา ภาพในวันนี้แทยอนบอกชอบเขาย้อนกลับมาให้หัวอีกครั้ง ร่างสูงจำใจต้องปล่อยมือจากแทยอนแล้วเดินนำไป

 

“ขอโทษนะ..ขอโทษจริงๆ”โดยไม่ลืมที่จะบอกขอโทษอีกครั้ง

 

 

 

ฉันจะทำเหมือนมิยองดีมั้ยเซฮุน?

 

 

 

 

 

 

 

 สามปีก่อน

 

 

“เดินทางดีๆนะมิยอง”เซฮุนยิ้มบางให้มิยองก่อนจะส่งกระเป๋าลากให้อีกคนรับมันไป มิยองกอดเพื่อนสนิทเบาๆก่อนจะผละออก

 

 

“นายก็อยู่นี่แล้วอย่าลืมฉันล่ะ”ยิ้มทะเล้นจนเซฮุนอดไม่ได้ที่จะเอามือยีหัวอีกคนเบาๆ พอบอกไปแล้วมิยองก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นซะอย่างนั้น เป็นแบบนี้มาจนถึงตอนนี้มิยองกำลังจะไปอเมริกา มันก็ยังเหมือนเดิม

 

 

 

เรายังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม...

 

 

 

...แค่เพื่อน!


(3/3/14ต่อ)



 

“แท...ไอ้แท!!!”เสียงแปดหลอดของมิยองตะโกนใส่หูแทยอนที่กำลังนอนอยู่บนเตียงอย่างหงุดหงิด คนที่ถูกตะโกนใส่มองหน้ามิยองอย่างมึนๆ

 

 

“แกยังชอบเซฮุนอยู่มั้ยวะ?”

 

 

คนถูกถามเงียบไป จะว่าชอบ? ก็คงไม่เพราะเธอลืมไปนานแล้วว่าเมื่อก่อนเซฮุนเคยรู้วึกยังไงกับเธอ มือบางบางลงบนหัวเพื่อนสนิทเบาๆก่อนจะตอบตามความจริง

 

 

 

“ไม่อ่ะ แกก็รู้ว่าฉันมีแฟนแล้ว..”

 

 

“นั่นไม่ใช่ประเด็น!”แทยอนขัดพลางเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง “แกชอบเซฮุนรึเปล่า?”ร่างเล็กถามด้วยน้ำเสียงจริงจังจนมิยองอดขำไม่ได้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะตอบแล้วว่าชอบ แต่ตอนนี้มันผิดกัน! เวลามันผ่านไปแล้ว..แล้วมิยองก็ไม่ได้คิดจะชอบเซฮุน!

 

 

 

“ไม่!”แทยอนพยักหน้ารับรู้แล้วสวมกอดมิยองก่อนจะปล่อยโฮออกมาเต็มที่  คนถูกกอดทำอะไรไม่ถูกก็ต้องกอดปลอบจนแม่ของแทยอนเข้ามา

 

 

“แทเป็นอะไรไปลูกมิยอง?”แม่ของแทยอนถามมิยองเสียงเบาเพราะกลัวลูกสาวของเธอจะตกใจ “ไม่มีอะไรค่ะแม่ เดี๋ยวแทคงหยุดร้องเอง..”

 

 

ทำไมเซฮุนไม่เคยรู้บ้างนะ...

 

ว่า..แทยอนชอบเขามากขนาดไหน!

 

 

 

 

 

“ไอ้เชี่ยเอ้ย!”เสียงสบถของลู่หานดังขึ้นเมื่อเห็นรูปในโทรศัพท์จงอิน หน้าตาก็สวย นี่เขากะจะจีบซักหน่อยถ้าเซฮุนไม่เอาเป็นแฟน(?) แต่น่าเสียดายที่ไอ้รุ่นน้องเขามันไปเจอทีเด็ดมาก่อน

 

 

“น่าเสียดายว่ะแม่.ง”มินโฮที่ยืนดูด้วยถึงกับเบ้ปาก น้องคนนี้ออกจะสวยตรงสเป็ก แต่แบบว่า..

 

 

 

 

เยอะไปหน่อย..

 

 

 

“ไปเอามาจากไหนวะไค?”ลู่หานถามรุ่นน้องผิวเข้มที่กำลังนั่งผิวปากอยู่ข้างๆเขา คิมจงอินเลิกคิ้วสูงก่อนจะตอบรุ่นพี่หน้าสวย “ถ่ายมาสิครับพี่ ช็อตเด็ดเลยเนี่ย..”

 

ไม่เด็ดได้ไงล่ะ! ก็เล่นถ่ายซะตอนเขากำลังจูบกันขนาดนี้..ลู่หานคิดในใจ ถ้าบอกเซฮุนไอ้หมอนั่นมันจะทำหน้ายังไงนะ? หรือเขาจะรอดูไปก่อนว่านาอึนจะทำอะไรต่อไป?

 

“เอาไงคุณมึ.ง?”มินโฮว่าพลางมองหน้าลู่หานที่กำลังยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่

 

 

 

 

“รอดูต่อไปดิวะ”

 

 

 

 

“จะไปด้วยจริงๆหรอมิยอง?”แทยอนถามอย่างหวั่นๆเมื่อมิยองยืนยันว่าจะไปส่งเธอที่โรงเรียน เพราะเธอต้องการพิสูจน์อะไรบางอย่างก่อนที่จะกลับอเมริกา มือบางจับพวงมาลัยรถยนต์คนเล็กอย่างเชี่ยวชาญก่อนจะยักคิ้วหนึ่งข้างเป็นเชิงตอบคำถาม แทยอนแทบจะวิ่งหนีซะเดี๋ยวนั้นที่มิยองบีบแตรรถเร่งให้เธอขึ้น

 

 

“แกขับเป็นจริงๆอ่ะ?”

 

“เออดิ! เร็วๆ”มิยองแทบจะทึ้งหัวตัวเองตายเพราะเพื่อนรักไม่ยอมขึ้นรถสักที บอกว่าขับเป็นก็เป็นสิ! นี่เธออุตส่าห์ไปเรียนมาจากโรงเรียนชื่อดังเลยนะ ไม่เชื่อฝีมือมิยองคนนี้ซะแล้ว!

 

 

 

 

 

เอี๊ยด!!

 

มิยองเบรกรถอย่างแรงจนคนนั่งถึงกับหน้าคว่ำ แทยอนหันไปค้อนเพื่อนรักวงใหญ่แล้วเปิดประตูลงจากรถพร้อมมิยอง

 

 

 

“ไปเถอะ เดี๋ยวตามไป..”มิยองยิ้มแล้วเดินไปอีกทางกับแทยอน ร่างบางขมวดคิ้วอย่างสงสัยก่อนจะเดินขึ้นห้องเรียนไป

 

 

 

มิยองกลับมาแล้ว...

 

 

 

นายจะทำยังไงนะเซฮุน?

 

 

 

 

 

 

“แทยอนนนน”เสียงแหลมๆของจงอินที่ถูกดัดให้อยู่ในโทนผู้หญิงดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำเอาคนถูกเรียก(และไม่ถูกเรียก)เงยหน้ามองพร้อมกันทันที แต่จงอินก็ไม่มีที่ท่าว่าจะอายเลยแม้แต่น้อย ตรงข้ามกลับเดินเข้ามาหาแทยอนในห้องเรียนด้วยหน้าตาที่ยิ้มแย้ม...

 

 

 

 

“ลุ้นมั้ย?”แทยอนขมวดคิ้ว “เรื่องอะไร?”คนตัวดำเลิกคิ้วสูงเหมือนไม่เชื่อ จงอินเม้มปากกลั้นยิ้มก่อนจะกระซิบกับแทยอนเบาๆว่า

 

 

 

 

 

“ว่าไอ้ฮุนจะเลือกใคร?”



"(ต่อ)"


 

“เฮ้ย!”เสียงจากด้านหลังทำให้ลู่หานต้องรีบหันกลับไปมอง เขาเห็นผู้หญิงรูปร่างคุ้นตาคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาหา ท่าทางกร่างๆพอจะทำให้เขารู้ว่านี่เป็นใคร ริมฝีปากหยักยกยิ้มเมื่อใครอีกคนเดินเข้ามาหาพร้อมเตรียมทำไฮไฟว์

 

 

 

“ว่าไงมิยอง”ลู่หานแพ็คมือตอบแล้วยักคิ้วให้อีกคน มิยองกอดอกไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะนั่งลงข้างสนามโดยไม่ขออนุญาต

 

 

“ฉันมาหาฮุน อยู่มั้ยโอป้า?”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ฉันอยู่นี่ มีอะไร?”เสียงทุ้มดังขึ้นทำให้คนอวดเก่งหยุดชะงัก ไม่เคยคิดเลยว่า..จะได้มาเจอกันอีก! มิยองหันกลับไปหาเซฮุนที่ยืนอยู่ด้านหลัง ร่างบางรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เรื่องที่เซฮุนบอกเธอเมื่อสามปีที่แล้วน่ะ มิยองไม่เคยลืมมันแม้แต่ครั้งเดียว ที่วันนี้เธอมา...ก็แค่จะบอกให้เซฮุนเข้าใจว่าแทยอนรู้สึกยังไงกับเขา!

 

 

 

“หวัดดี..”ยิ้มแหยถูกส่งกลับไปหาเจ้าของเสียง หัวใจของเซฮุนเต้นไม่เป็นจังหวะตอนที่เห็นมิยองยิ้ม ถึงแม้มันจะนานแล้ว แต่เขาก็ยังรักผู้หญิงคนนี้อยู่น่ะสิ!

 

 

 

 

แต่..ทำไมเวลามองหน้ามิยองแบบนี้แล้ว เขารู้สึกผิดกับตัวเองอย่างบอกไม่ถูก ภาพแทยอนกำลังร้องไห้มันซ้อนทับขึ้นมาในความคิดเขา นี่...เกิดอะไรขึ้นกับตัวเขาเองกันแน่?

 

 

 

“เธอมาทำไม?”

 

 

 

 

“เราจะบอกฮุนว่า  คนที่ฮุนชอบน่ะ จริงๆแล้วไม่ใช่เราหรอกนะ^^”แต่เป็นแทยอนต่างหาก...

 

 

 

ใครล่ะที่คอยอยู่ข้างๆเซฮุนมาตลอด แทยอนไง! ตลอดเวลาที่มิยองไม่ยู่ ใครเป็นคนช่วยแบ่งเบาความคิดถึงของเซฮุนถึงมิยอง ก็แทยอน...มันก็ไม่น่าแปลกที่แทยอนจะรักเซฮุนมาก...

 

 

 

 

 

แต่บางครั้ง...คนที่ดีกับคนที่รักน่ะ

 

 

...มันก็เลือกอยาก!

 

 

 

 

 

 

“เซฮุน!”แทยอนเขย่าตัวเซฮุนเบาๆเพื่อปลุกให้ไปส่งงาน ทำไมเช้านี้มีแต่เรื่องแปลก ตั้งแต่มิยองขับรถมาส่งที่โรงเรียน ไคเข้ามาทักแต่เช้า ไหนจะเซฮุนที่หลับในวิชาโปรดของตัวเองอีก! แต่แรงเขย่าของแทยอนส่งไปไม่ถึงคนที่กำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่เลย

 

ทำไมเซฮุนต้องมาคิดเรื่องพวกนี้ด้วย? เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เขายอมรับว่าคิดถึงมิยองมาก แต่ทำไมพอเจอกันแล้วเขากลับรู้สึกเฉยๆ แต่เรื่องของแทยอนมันเข้ามาให้หัวจนต้องเล่าให้มิยองฟัง ในเขาสัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าจะรอมิยองกลับมากไง? ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนว่าแทยอนไม่ใช่เพื่อน เขากำลังรู้สึกกับแทยอนแบบเดียวกับที่เคยรู้สึกกับมิยอง นี่เขาชอบแทยอนงั้นหรอ? ตลก!


(10/3/14 กลับมาแล้วว)




 

“ทำไม?”

 

“ไปส่งงานเหอะ”แทยอนว่าก่อนจะลุกขึ้นเดินนำเซฮุนไปที่ห้องพักอาจารย์ แปลกที่พอลองมองดูแล้วคนที่ดินนำเขาอยู่ก็คือคนที่อยู่ข้างๆเขามาตลอด ตั้งแต่ตอนแรกๆที่ขึ้นม.ปลาย แทยอนก็พยายามจะมาคุยกับเขาตลอด ทำไม? ทำไมเขาถึงไม่เคยเปิดใจให้แทยอนบ้างเลย?

 

 

 

 

ก่อนเข้าม.ปลาย

 

 

เซฮุนกำลังยืนอยู่ในร้านขายเครื่องดนตรีของพี่ชายลูกพี่ลูกน้องเขา มือหนาค่อยๆกดลงบนเปียโนอย่างเบามือ ด้วยความที่เล่นไม่เป็นเขาก็ไม่รู้จะซื้อไปทำไม ทั้งๆที่ปาร์คชานยอลพี่ชายเขาก็คะยั้นคะยอให้เล่นซะเหลือเกิน

 

 

“อ๊ะ! ขอโทษนะๆ”ไม่ทันระวังร่างบางของใครบางคนก็ชนแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างจัง ถึงจะไม่แรงมากแต่เขารู้สึกว่าคนที่มาชนเขาคงจะเจ็บแน่นอน เซฮุนประคองให้ร่างบางลุกขึ้นก่อนจะยิ้มบางๆให้ “ไม่เป็นไรครับ คุณเป็นอะไรรึเปล่า?”

 

ร่างบางเงยหน้าขึ้น เมื่อเซฮุนสบตาก็เหมือนเวลาหยุดหมุน หัวใจของเขากระตุกวูบลืมทุกอย่างหมดสิ้น สดใส..คนตรงหน้าช่างสดใสเหลือเกิน

 

 

 

 

 

 

ก็แค่ตกหลุมรักมาตั้งแต่นั้นแต่ไม่รู้ตัว...

 

 

 

 

 

 

 

 

ปัจจุบัน

 

ตกเย็น

 

“ไปกินไอติมเป็นเพื่อนหน่อยสิแท..”คนถูกเรียกชะงัก เมื่อกี้เซฮุนบอกว่าไง? นี่เขากำลังอ้อนเธออยู่หรอเนี่ย? ไม่น่าเชื่อ! ทำไมพักนี้เซฮุนชอบทำตัวน่ารักๆนะ? มันทำให้ฉันชอบนายมากขึ้นนะเซฮุนนา “ไปดิ”แทยอนพยักหน้าพลางเก็บเครื่องเขียนเข้ากระเป๋า เตรียมตัวจะลุกขึ้น แต่ว่า..

 

 

“เซฮุนนา...ไปกลับบ้านด้วยกันมั้ยจ๊ะ?”เสียงหวานของนาอึนดังขึ้นขัดจังหวะคนที่กำลังจะลุกขึ้นทำให้แทยอนต้องนั่งลงตามเดิม แหงสิ! ใครๆก็รู้จักชน นาอึนห้อง5ว่าดีกรีความแรงของนางน่ะขนาดไหน! ไม่อยากจะยุ่งด้วย!

 

 

 

 

 

“เอ่อ...”ร่างสูงมองสลับระหว่างแทยอนและนาอึน เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ยTT อีกคนก็แอบชอบเขา อีกคนก็จีบเขา! จะเลือกใครดี??

 

 

“ว่าไงจ๊ะ?”เจ้าของเสียงหวานถามย้ำอีกครั้ง โอเซฮุนต้องสู้!! ร่างสูงไอเบาๆเพื่อหยั่งเชิงก่อนจะตอบคำถามของนาอึนที่ทำให้คนฟังเงิบ..

 

 

“ไปด้วยกันหมดนี่แหละ สนุกดี^^”

 

 

สนุกกับผีสิ แทยอนคิดในใจ

 

อะไรก็แทยอน ชิส์ นาอึนคิดในใจ

 

ขอให้รอดเถอะ เซฮุนคิดในใจ

...

 

 

 

 

 

 

“นาอึน..เรากลับก่อนนะ”เซฮุนบอกอย่างสุภาพ ที่ผ่านมาครึ่งชั่วโมเขาแทบจะไม่ได้เตะไอติมที่จะมากินเลยสักนิด คนสวยก็ชวนเขาคุยท่าเดียวแถมยังนั่งคั่นระหว่างเขากับแทยอนอีก เกิดมาหล่อนี่มันน่าสงสารจริงๆวุ้ย!!

 

“เดี๋ยวสิเซฮุนนา!”เสียงหวานเปลี่ยนเป็นเสียงออกคำสั่งได้ในพริบตา ร่างสูงชะงักก่อนจะหันกลับไป “เราชอบนายนะ ชอบ...มาก”

 

 

เซฮุนเลิกคิ้ว “หืม? อะไรนะ?” ไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้ยินนะ แค่อยากจะลองถามดูอีกครั้งแค่นั้นเอง เซฮุนยกยิ้มเจ้าเล่ห์ตามแบบก่อนจะจ้องมองใบหน้าของนาอึนที่ยังปกติอยู่ไม่วางตา

 

 

“ชอบ...เราชอบเซฮุน”บอกเข้าไป! ตัวอิจฉาอย่างแทยอนคงเป็นก้างขาวงคอล่ะสิ! ร่างเล็กหน้าคว่ำ ยืนเท้าเอวมองการสารภาพรักแบบแปลกๆของนาอึน นี่จะว่าไปแล้วตอนที่เธอบอกเซฮุนยังดูดีกว่านี้เลย!(มั้ง)

 

“เอ่อ..”ร่างสูงอึ้ง แทยอนที่ทนมองต่อไม่ไหวจึงเข้ามากระชากแขนเซฮุนอย่างแรงให้มายินข้างๆเธอ “หยุดพูดนะ! เซฮุนมีแฟนแล้ว!”พูดจบก็ลากร่างสูงเดินหนีไปโดยไม่สนใจนาอึนที่ยืนเหวอเลยสักนิด เซฮุนแอบอมยิ้มเล็กเพราะแทยอนเป็นคนลากเขาออกมาจากสถานการณ์น่าอึดอัด

 

 

ที่สำคัญ...

 

 

 

 

 

..แทยอนจับมือเขาด้วย!

 

 

 

 

 

“ไปไหนเนี่ย?”เซฮุนเปิดประเด็นหลังจากที่ยอมโดนลากอยู่นาน ร่างเล็กยู่ปากรีบสะบัดมืออย่างโมโห มีอย่างที่ไหนยอมให้คคนอื่นมาบอกชอบต่อหน้าคนที่บอกชอบไปแล้ว! รักษาน้ำใจกันบ้างสิ!!

 

“ไป...มิยอง!”แทยอนตกใจหลุดพูดชื่อมิยองออกมา ผิดกับอีกคนที่ยินนื่งเป็นรูปปั้นหลังจาได้เจอหน้ากันอีกครั้ง มิยอง? ทำไมต้องมาเจออกันตอนนี้ด้วย?




(11/3/14ต่อ)


 

 

“เอ่อ..”มิยองนิ่งเมื่อเห็นเซฮุน เมื่อเช้าพวกเขาก็แค่ได้เจอกันธรรมดา โดยที่ไม่มีแทยอน แต่ตอนนี้...ต้องมีใครเล่นตลกให้แทยอนมาด้วยแน่ๆ

 

 

นั่นมันขึ้นอยู่กับนายแล้วล่ะ...เซฮุน!

 

 

 

 

“หวัดดีฮุน..หวัดดีแท”ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัดแบบนี้แน่นอนว่าไม่มีใครทำตัวถูก แม่แต่มิยองเอง ทอะไรไม่ได้ก็เลยทักทายแบบฝืดๆไป เซฮุนมองร่างบางด้วยหางตาก่อนจะเป็นฝ่ายจับมือแทยอนอีกครั้ง ร่างเล็กดูตกใจที่จู่ๆเซฮุนก็จับมือเธอ สายตาเรียบเฉยที่ร่างสูงใช้มองมิยองยากที่จะอ่านความรู้สึกได้ในเวลานี้มิยองคงรู้แล้วว่าตัวเองผิด...

 

 

 

 

ผิดที่ไปให้ความหวังเซฮุนแต่กลับจากมา...