คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

276

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


276

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


6
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  18 เม.ย. 61 / 22:02 น.
นิยาย Never Ending Nightmare ѹ | Nielong Never Ending Nightmare ฝันร้าย | Nielong | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




꿈꾸듯 행복했던 우리 얼굴도

지운듯 눈엔 슬픔이 고이고

그대 손끝에 떨림도

영원하자던 약속도 꿈인 


ถ้ามันเป็นเพียงแค่ความฝัน
ทุกอย่างค่อยๆ จางหายไป
ผมพยายามที่จะไคว้คว้ามันไว้อีกครั้ง
แต่ผมก็ไม่สามารถจำได้แม้กระทั่งแผ่นหลังของคุณเลย

***
cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 18 เม.ย. 61 / 22:02


ฝันร้ายคือปีศาจ

ปีศาจแห่งเงามืดที่ครอบงำจิตใจของมนุษย์เมื่อยามอ่อนแอ

 

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังไปทั่วบริเวณ ร่างสูงของชายหนุ่มในชุดนักรบสีขาวยืนหอบหายใจถี่หลังจากที่เพิ่งกำจัดฝันร้ายตามภารกิจที่ได้รับมอบหมาย ดาบเล่มยาวในมือสะท้อนแสงสีทองอร่ามยามเมื่อแสงจากดวงจันทร์ตกกระทบ

DN96 mission complete”

เสียงทุ้มเอ่ยกับวัตถุทรงกลมเปล่งแสงที่กะพริบราวกับตอบรับคำพูดของเขาเมื่อครู่ก่อนจะเลือนหายไป ในความมืดที่มีเพียงแสงจากดวงจันทร์นำทางทำให้จิตใจของเขาสงบลง แต่แล้วภาพความทรงจำบางอย่างก็ปรากฏขึ้นมา

ช่วยฉันด้วย ฉันยังไม่อยากทิ้งนายไป

ร่างสูงสะบัดศีรษะไล่เสียงสะท้อนที่ดังอยู่ในหัว เขาพยายามนึกถึงเจ้าของเสียงที่เคยได้ยินครั้งแล้วครั้งเล่าก็นึกไม่ออก ราวกับว่าเขาไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเสียงนั่นอยู่เลย ทั้งๆที่พอกำจัดฝันร้ายได้แล้วก็จะได้ยินเสียงนี้ทุกครั้ง

ดาบสีทองในมือถูกปักลงที่พื้นดินก่อนที่ร่างสูงจะหายตัวไปหลังจากที่แสงสีทองที่ปรากฏกลายเป็นฝุ่นละอองร่วงลงสูงพื้นดิน

 

“ได้ความว่ายังไงบ้าง?”

ทันทีที่เท้าแตะพื้นเสียงที่เขาคุยเคยเป็นอย่างดีก็เอ่ยถามโดยที่คนถามไม่แม้แต่จะมอหน้าเขาสักนิด

“ไม่มีอะไรเหมือนเดิม แต่เงาสีดำคราวนี้มันกำจัดยากกว่าแต่ก่อน”

หลังจากประโยคที่มีคำว่าแต่ ชายหนุ่มในชุดเสื้อคลุมสีขาวที่ยาวลากพื้นก็เงยหน้ามองเขา ไม่จะไม่เห็นว่าใบหน้าภายใต้ผ้าคลุมนั่นกำลังแสดงออกยังไงแต่อีกฝ่ายคงจะแปลกใจไม่น้อย

“แปลว่าคราวนี้มันก็ไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้อีกแล้วงั้นสิ”

ร่างสูงพยักหน้า

“ครั้งก่อนที่ฉันกำจัดมันก็เป็นแบบนี้”

“น่าแปลก”

บทสนทนาหยุดลงแค่นั้น ชายหนุ่มผมสีเงินถอนหายใจพลางถอดเสื้อคลุมและเสื้อนอกของตัวเอง รอยแผลฉกรรจ์บริเวณท่อนแขนด้านนอกลากยาวจนถึงหัวไหล่ซ้ายทำให้เขาต้องนิ่วหน้าเพราะความเจ็บปวด

รอยสักรูปตาข่ายวงกลมห้อยขนนกถูกตัดขาดเป็นสองซีกเพราะบาดแผล

“แผลนั่นมาจากไหน”

เจ้าของเสียงทุ้มไม่ตอบอะไรแต่กลับใส่เสื้อเหมือนเดิมจากนั้นก็ตรงไปยังห้องรักษาพยาบาล

 

“นายได้ไอ้นี่มาอีกแล้วหรอ? คราวที่แล้วที่ฉันสมานแผลให้มันยังไม่หายดีเลยดูสิ เป็นรอยยาวอยู่นี่”

น้ำเสียงเชิงตำหนิปนเสียงถอนหายใจจากพยาบาลหนุ่มเพื่อนสนิทดังขึ้นก่อนที่ร่างสูงจะรู้สึกได้ถึงความแสบบริเวณแขนเหมือนโดนมีดกรีด

“แล้วคราวนี้ได้ยินอะไรอีกล่ะ?”

“เสียงคนคนเดิม แต่คราวนี้บอกว่าช่วยด้วย ไม่อยากจะทิ้งฉันไป..” พูดพร้อมกับกัดริมฝีปากระบายความเจ็บปวด “แต่ฉันก็นึกไม่ออกอยู่ดีว่ามันเป็นเสียงของใคร”

“เอาเถอะ ฉันหวังว่านายจะจำได้เร็วๆนี้”

ผงสีทองถูกคนที่มีหน้าที่รักษาอาการบาดเจ็บโรยใส่ปากแผลเพื่อให้มันปิดสนิทจนเหลือทิ้งไว้แค่รอยแผลเป็นทางยาว

“รอยสักนี่คงปกป้องนายได้อีกแค่ครั้งเดียวแล้วล่ะ ตาข่ายตรงนี้มันเริ่มจะขาดออกจากกันแล้ว”

“...........”

“เมื่อไหร่ที่ตาข่ายถูกตัดขาดโดยสมบูรณ์ เลือดของฝันร้ายที่นายฆ่าไปก็จะถูกปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง”

“ถึงตอนนั้นเขาก็คงจะหาวิธีจัดการได้เองนั่นแหละ”

คำพูดที่ดูเหมือนไม่ใส่ใจอะไรทำให้คนที่กำลังพิจารณารอยสักชะงัก แพทย์หนุ่มยืดตัวเต็มความสูงก่อนที่ดวงตาเรียวจะตวัดมองเขาอย่างไม่ค่อยพอใจในคำพูดเมื่อครู่ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

“นายพูดเหมือนไม่สนอะไรเลยถึงแม้ความนายจะต้องตายน่ะหรอ?”

“ฉันจะตายหรือจะอยู่มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาอยู่แล้ว เขาไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าฉันจะเป็นยังไง”

“แดเนียล...” น้ำเสียงที่อ่อนลงจากเมื่อครู่เรียกชื่อเขา เจ้าของชื่อมองไปยังความมืดภายนอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก เสียงที่ได้ยินมาตลอดกลับมารบกวนจิตใจอีกครั้ง

ฉันไม่อยากทิ้งนายไป

แวบนึงที่ในห้วงความคิดของเขาปรากฏภาพของบุคคลที่ห้องสี่เหลี่ยมก่อนที่ภาพนั้นจะถูกแทนทีด้วยความมืด

“ถ้าฉันหายไปจากโลกนี้ได้ก็คงดี”

“ไม่ดีหรอก..” เสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบไม่ได้เข้าสู่โสตประสาทของคนที่จมดิ่งอยู่ในความคิดตัวเอง

มือเรียวสางผมสีเงินของตัวเองก่อนจะลงจากเตียงคนไข้แล้วเดินออกไปสวมเสื้อคลุมอีกครั้ง

 

สายลมเย็นปะทะกับร่างสูงที่ในมือกำลังถือตะเกียงแสงสีทองเดินไปตามทางในป่าใหญ่ ผ้าคลุมสีขาวปลิวไปตามแรงลมเช่นเดียวกับเส้นผมสีเงินที่สะท้อนกับแสงไฟในตะเกียงท่ามกลางความมืด ในบรรยากาศที่เย็นยะเยือกมีเพียงความอบอุ่นจากตะเกียงเท่านั้นที่ปกคลุม

เสียงฝีเท้ายามที่เดินบนพื้นหิมะเป็นสิ่งเดียวที่เขาได้ยินนอกจากเสียงลมหายใจตัวเอง

ดาบสีทองถูกชักออกจากฝักเมื่อเจ้าของร่างสูงเดินเข้ามาถึงใจกลางป่า ต้นไม้ใหญ่ที่มีริ้วสีม่วงเรืองแสงสลับไปมาราวกับกำลังดูดกลืนจิตใจของมนุษย์มาเป็นสิ่งหล่อเลี้ยงทำให้เขาต้องสูดหายใจลึก

“ฝันร้ายน่ะไม่มีจริงหรอก”

ยังไม่ทันที่จะยกดาบคู่ใจขึ้นสูงเพื่อตั้งท่าฝันต้นไม่ให้สิ้นซากเสียงที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีก็ขัดขึ้นเสียก่อน

“นายจะต่อสู้กับสิ่งที่เป็นเพียงความฝันแบบนั้นหรอ?”

“หมายความว่ายังไง?”

น้ำเสียงทุ้มที่มักจะหนักแน่นอยู่เสมอตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความสงสัยและไม่เข้าใจ

“ต่อให้นายจะสู้กับความมืดเพื่อปกป้องฝันดีจากฝันร้าย แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าฝันร้ายนั้นจะจบลง”

“..........”

“แม้ว่านายจะสละชีวิตตัวเอง แต่ฝันร้ายก็ยังไม่หายไป”

“..........”

“เพราะมันไม่เคยมีอยู่จริงตั้งแต่แรกต่างหาก”

ริ้วสีม่วงค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทจนกลืนไปกับความมืดรอบตัว เจ้าของเสียงที่เขาคิดว่าควรจะยืนอยู่ใกล้ๆแต่กลับไปพบ ตะเกียงสีทองดับไปตอนไหนเขาก็ไม่รู้สึกตัว ทำให้ตอนนี้บริเวณโดยรอบปกคลุมด้วยความมืดโดยสมบูรณ์ ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของแสงสว่าง

“ฝันร้ายของนายยังไม่หายไปหรอกนะ คังแดเนียล”

และนั่นเป็นเสียงสุดท้ายที่เขาได้ยินก่อนที่ร่างกายจะถูกความมืดกลืนกิน

 

ความรู้สึกอบอุ่นราวกับอยู่ในที่ที่คุ้นเคยทำให้เขาลืมตาขึ้น บานประตูของสถานที่ที่เรียกว่าบ้านปรากฏอยู่ตรงหน้า แสงสว่างที่สาดส่องไปทั่วบริเวณเรียกรอยยิ้มบางจากร่างสูง พอยกแขนซ้ายขึ้นมาดูก็ไม่พบร่องรอยของบาดแผลหรือรอยแผลเป็นเหมือนก่อนหน้านี้ มือหนาจับลูกบิดประตูแล้วออกแรงหมุนพร้อมกับผลักให้ประตูเปิดออก

“กลับมาแล้วครับ”

ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก แสงสว่างจ้าที่มาจากหลังประตูก็ทำให้เขาต้องหรี่ตาลงเพราะไม่อาจทนได้ ก่อนที่จะลืมตาขึ้นมาอีกครั้งความหนาวเย็นจากเครื่องปรับอากาศก็ปะทะกับผิวกายจนคนที่นั่งหลับอยู่ต้องลืมตาอย่างเกียจคร้านพร้อมกับกระชับผ้าคลุมที่คลุมตัวเองอยู่เข้าหาตัวให้มากขึ้น

สายตาทอดมองไปยังบุคคลที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะช้าๆบ่งบอกว่าอีกคนกำลังอยู่ในห้วงนิทรา

ตี๊ด

อุปกรณ์เคลื่อนย้ายที่มีหน้าที่วัดชีพจรแผดเสียงแหลมเตือน เส้นกราฟที่เคยหยักไปมาตอนนี้กลับเป็นเพียงเส้นตรงพร้อมกับไฟสีแดงที่กระพริบเป็นสัญญาณ

“ซองอู!”

ทันทีที่ร้องเรียกชื่อของบุคคลอันเป็นที่รักทุกอย่างก็เหมือนจะดับวูบไป

วินาทีนั้นเองที่คังแดเนียลเข้าใจสิ่งที่เข้าได้ยินคนในฝันบอก

ฝันร้ายของเขายังไม่หายไป....

 

END






ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Mind K. จากทั้งหมด 19 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 LazyBK (@oil8e88) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 01:13
    อ่า....เราไม่เข้าไปเองใช่มั๊ย
    สงสัยอ่านดึกไปหน่อย เดี๋ยวนอนหลับสักตื่น แล้วกลับมาอ่านอีกที น่าจะเข้าใจ มั้ง?
    #1
    0