[Fic Got7] SDD : Sleep , Deep , Death [MarkBam]

ตอนที่ 36 : Special : JB X Jinyong Part 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 700
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    23 ส.ค. 58


Special : JB X Jinyong Part 1



เสียงเครื่องแก้วกระทบกันเบาๆจากมุมหนึ่งของห้องแล็บเล็กๆในมหาวิทยาลัย พร้อมกับร่างเล็กๆของนักศึกษาปีสุดท้ายที่ต้องใช้เวลาส่วนใหญ่ในการหมกตัวทำโปรเจ็กท์ก่อนจบ จินยองเก็บขวดฟลาสก์กับจานเพาะเชื้อที่ล้างแล้วใส่รถเข็นอย่างระมัดระวัง เสียงดังกุกกักเบาๆทำให้รุ่นพี่ที่เรียนปริญญาโทในแล็บเดียวกันต้องทัก


“จินยอง ล้างของแล้วเหรอ” รุ่นพี่ถามพลางมองนาฬิกาติดผนัง


“อ่า ครับ จะห้าโมงแล้วนี่ครับ พี่โยซอบยังใช้อยู่เหรอครับ ผมขอโทษครับ” จินยองลนลานพลางก้มหัวให้อีกคน


“เฮ้ย เปล่าๆ พี่เห็นเราเตรียมอาหารเลี้ยงเชื้อเมื่อกี้ เลยนึกว่าจะทำต่อ” โยซอบเดินมาช่วยรุ่นน้องล้างของ


“อ่อ เดี๋ยวทำต่อน่ะครับ แต่ระหว่างรออุ่นสารว่าจะเอาของไปอบก่อน”


“ขยันจังเลยนะ นี่เปิดเทอมไม่กี่เดือนเอง” โยซอบยิ้มๆให้รุ่นน้อง


“ผมไม่อยากมาเร่งทำตอนหลังน่ะครับ เอ่อ...พี่โยซอบรันผลแล็บอยู่หรือเปล่าครับ พี่ทำงานเหอะครับ งานกิ๊กก๊อกพวกนี้เดี๋ยวผมทำเอง” จินยองบอกอย่างเกรงใจ


“ไม่ได้หรอก ของใช้ด้วยกันก็ต้องช่วยกันเก็บสิ เราเองก็เหอะทีหลังถ้าจะเก็บของหัดบอกให้คนอื่นๆมาช่วยบ้าง ตัวก็เล็กคิดจะขนไปคนเดียวหมดรึไง” จินยองพยักหน้ารับพลางมองรุ่นพี่ที่ตัวเล็กไม่ต่างกันเท่าไร


“เออ จินยอง.....วันนี้พี่กลับเร็วนะ เราอยู่ห้องแล็บคนเดียวได้รึเปล่า” โยซอบบอกทำเอาจินยองหยุดกึกไปพักหนึ่งก่อนทำท่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น


“เอ่อ....พี่โยซอบไปไหนเหรอครับ” จินยองถามเพราะปกติรุ่นพี่ตัวเล็กแทบจะอยู่ค้างที่ห้องแล็บเลยก็ว่าได้


“พี่...นัดกับแฟนไว้น่ะ...กว่าจะว่างตรงกัน” โยซอบยิ้มเขินๆ


จินยองเองก็แอบเขินตาม น่ารักกันจังแฮะคู่นี้


“แอบหวานนะครับ” จินยองอดแซวไม่ได้


“หวานอะไรล่ะ ดูจุนน่ะพวกบ้างานจะตาย ไม่เหมือนแฟนจินยองหรอก” รุ่นพี่ตัวเล็กบ่นแฟนตัวเองพลางแซวรุ่นน้องกลับ


“แฟนผมเนี่ยนะ?” จินยองชี้ไปที่ตัวเอง


“ก็ใช่ไง พี่เห็นเขามารอรับจินยองที่ใต้ตึกทุกวันเลย”


อ๋อ....นะ...นั่นก็....” จินยองพยายามหาคำมาปฏิเสธ


“พี่ว่าวันไหนที่พี่อยู่กับจินยองแค่สองคนตอนเย็น ให้แฟนมานั่งรอที่แล็บก็ได้นะ พี่ไม่ว่าหรอก” โยซอบหวังดีก่อนจะยิ้มให้รุ่นน้อง

 

 






ก๊อกๆๆ

 





แอ๊ดดดดดดดดดดดด

 



เสียงเคาะก่อนเปิดประตูดังขึ้นขัดจังหวะ รุ่นพี่รุ่นน้องทั้งสอง ก่อนจะปรากฏร่างสูงผิวเข้มของใครบางคนเข้ามา



“โยซอบ เสร็จยัง” เสียงของผู้มาใหม่ถาม


“ดูจุนอา มาเร็วจัง” รุ่นพี่ตัวเล็กลุกขึ้นยืน


“เร็วอะไร นี่เลยเวลาทำงานแล้วนะครับคุณแฟน เก็บของยังเนี่ย” ดูจุนถามพลางชะเง้อมองไปทางโต๊ะทำงานแฟนตัวเอง


“ดูจุนอา นั่งรอไปก่อน เดี๋ยวต้องช่วยน้องเอาของไปอบก่อน” โยซอบชี้นิ้ว


“พี่โยซอบไม่ต้องหรอกครับ เดี๋ยวผมทำเอง” จินยองบอกเพราะเกรงใจรุ่นพี่ทั้งสอง


“ไม่ได้หรอกจินยอง” โยซอบเองก็ปฏิเสธ


“เนี่ยเหรอน้องจินยอง น้องเป็นเพื่อนไอ้มาร์คกับไอ้แจ็คสันใช่มั้ย” ดูจุนเอ่ยถามเหมือนนึกได้


“พี่รู้จักพวกมันด้วยเหรอครับ” จินยองถาม


“ก็มันอยู่แล็บเดียวกับพี่เอง ทำไมแล็บพี่ไม่มีเด็กน่ารักแบบนี้บ้างนะ เนี่ยแฟนพี่ชมน้องให้พี่ฟังทุกวันว่าน้องขยันอย่างงู้นอย่างงี้ ซื้อใจโยซอบได้เนี่ยแสดงว่า ไม่ใช่เล่นเลยนะ” ดูจุนนินทาแฟนต่อหน้าเล่นเอาโยซอบต้องเอาศอกทุ้งใส่อีกคน


“ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ” จินยองยิ้มเขินๆ


“ดูจุนอา นั่งรออยู่นี่นะ” โยซอบทำท่าจะเข็นรถเครื่องแก้ว


“พี่โยซอบกลับก่อนเถอะครับ นานๆจะว่างตรงกันไม่ใช่เหรอครับ ผมน่ะแค่อบของแค่นี้สบายมาก” จินยองชิงเข็นรถซะก่อน


“แต่ว่า...”


“ไม่เป็นไรจริงๆครับพี่ นะครับ” จินยองบอกพลางมองดูจุนที่นั่งยิ้มๆ


“อ่า..ก็ได้ๆ แต่พรุ่งนี้พี่เก็บของเองนะ จินยองไม่ต้องมาช่วย” โยซอบย้ำ


“ครับ คร้าบ” จินยองรับปากก่อนจะเข็นเครื่องแก้วออกจากห้องไป

 



....................................................................................................




จินยองเข็นของออกมาจากห้องแล็บตัวเองก่อนเข็นไปที่ห้องอบของส่วนกลางของภาควิชาที่ใช้ร่วมกัน ถึงแม้จะเป็นระยะทางสั้นๆ แต่บรรยากาศตึกเรียนเวลาเย็นๆแบบนี้สร้างความวังเวงได้ไม่น้อย โดยเฉพาะตึกของภาควิชาชีวะที่ชอบมีตำนานแปลกๆลืออยู่เสมอ ก่อนหน้านี้จินยองเองก็ไม่ได้ใส่ใจมากนักเพราะคิดว่ายังไงก็แค่เรื่องเล่าต่อๆกันมา แต่มันดันมีเหตุเนี่ยสิ


มันน่าตลกที่หมอผีดันมากลัวผีซะเอง แต่คนที่จิตบริสุทธิ์อย่างจินยองเดิมทีก็เป็นที่เชื้อเชิญของพวกวิญญาณอยู่แล้ว ไม่แปลกถ้าจะโดนรังควานบ่อยๆ แต่พูดกันตามตรง จินยองเองก็ไม่ได้เก่งเรื่องไล่ผีเหมือนมาร์ค ถ้าให้เปรียบเทียบ ถ้ามาร์คเป็นตัวไล่ผี จินยองก็คงเป็นตัวดูดผีน่ะแหละ


 ยิ่งช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาจินยองเองก็เริ่มรู้สึกได้ว่า....มีใครบางคนกำลังตามเขาอยู่ และเขาเริ่มรู้สึกได้ก็ในวันที่อยู่ทำรายงานคนเดียวในห้องแล็บเนี่ยแหละ ที่น่าแปลกคือ จินยองเองมักจะรู้สึกได้เมื่อเฉพาะเวลาอยู่คนเดียว


ร่างเล็กหยิบของใส่เครื่องอบอย่างคล่องแคล่วก่อนจะกดตั้งเวลา แล้วหมุนตัวกลับไปที่ห้องแล็บเพื่อทำแล็บต่อ

 









อีกแล้ว......

 








ความรู้สึกเหมือนโดนตามอีกแล้ว ร่างเล็กมองไปรอบๆทางเดินแล้วก็เหมือนเช่นเคย

 










ไม่มีใคร.....

 











จินยองรีบเดินกลับไปที่ห้องแล็บตัวเองอย่างรวดดเร็ว ถ้าไม่ได้หูฝาด จินยองสาบานได้ว่ามีเสียงฝีเท้าใครบางคนเดินมาตามหลัง แต่เขาเองก็กลัวเกินที่จะหันไปมอง จินยองกลั้นหายใจเร่งฝีเท้าจนกระทั่งถึงห้องแล็บ ร่างเล็กปิดประตูพร้อมถอนหายใจอย่างโล่งอก

 

จินยองเดินกลับไปที่เครื่องอุ่นอาหารเลี้ยงเชื้อ การทำแล็บอาจจะช่วยให้เขาเลิกฟุ้งซ่านกับเรื่องบ้าๆนี้ แต่ก่อนที่จะได้ลงมือทำก็มีเสียงบางอย่างทำให้จินยองต้องฟุ้งซ่านอีกครั้ง...

 







 

ก๊อกๆๆ.......

 








เสียงเคาะประตูเบาๆทำให้จินยองต้องหันกลับไปมองอีกครั้ง ร่างเล็กเริ่มสั่น ความหวาดระแวงเริ่มเกาะกุมในจิตใจ และเมื่อไร้ซึ่งเสียงตอบรับ เสียงเคาะประตูก็ดังอีกครั้ง

 









ก๊อกๆๆๆ.....

 

 




แอ๊ด.....................

 




เสียงเปิดประตูตามมาทำให้จินยองแทบหยุดหายใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหงุดหงิดสุดๆเมื่อเห็นคนที่เปิดเข้ามา

 









“ยังไม่เสร็จอีกเหรอ....โอ๊ย!!!” คนที่เข้ามาใหม่ถึงกับร้องเสียงหลงเมื่อเจอเบาะรองนั่งปาใส่หน้าเข้าให้


“อิม แจบอม!! คุณทำให้ผมกลัวแทบบ้า!!” จินยองโวยวายใส่อีกคน


“กลัวอะไรล่ะคุณ ผมอุตส่าห์เคาะเนี่ย”


“เมื่อกี้คุณเดินตามผมมาเหรอ?” จินยองถามให้แน่ใจ


“ตาม? ผมเนี่ยนะเดินตามคุณ หลงตัวเองไปรึเปล่าครับ คุณพ่อมด” เจบีแหย่อีกคนเข้าให้


“ก็ผมได้ยินเสียงคนเดินตามจริงๆนิ่ ไม่ใช่คุณเหรอ?”


“ไม่เห็นมีใครเลยคุณ ผมเองก็เพิ่งมาเมื่อกี้ ข้างนอกไม่เห็นมีใครเลย”



ยิ่งเจบีย้ำว่าไม่มีใครยิ่งทำให้จินยองจิตตกหนักเข้าไปใหญ่ แสดงว่าสิ่งที่ตามเขามา

 






ไม่ใช่คน...


 

“นี่จินยอง คิดอะไรอยู่” เจบีโบกมือเมื่ออีกคนยืนกัดเล็บตัวเองเคร่งเครียด


“เอ่อ..ปะ..เปล่าน่ะ” จินยองกลบเกลื่อน


“จริงอ่ะ?”


“จริงสิ..ว่าแต่คุณเหอะ ขึ้นมาได้ไง” จินยองเปลี่ยนเรื่อง


“ก็รุ่นพี่คุณ ที่ตัวเล็กๆ บอกผมให้ขึ้นมาอยู่เป็นเพื่อนคุณได้” เจบีเอ่ยถึงโยซอบ


“คุณกลับไปก่อนเหอะ ผมจะทำแล็บต่อ อีกนาน” จินยองบอก


“ไม่อ่ะ ผมไม่ปล่อยให้คุณอยู่คนเดียวหรอก เดี๋ยวผมนั่งทำงานของผมเป็นเพื่อนคุณละกัน” เจบีว่าพลางหยิบคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คขึ้นมาวาง ซึ่งจินยองก็ได้แต่ถอนหายใจ เพราะเขารู้ดีว่า....

 




คนอย่าง อิม แจบอม ไล่ให้ตาย ก็ไม่ไปไหนหรอก

 

 

.......................................................................................................

 


“นี่คุณ ปกติเลิกดึกอย่างนี้ทุกวันเลยเหรอ” เจบีบอกพลางทุบไปที่ไหล่ตัวเอง ขณะที่คนทั้งคู่เดินลงมาจากตึก



ตอนนี้เป็นเวลาทุ่มนึงแล้ว แทบจะไม่มีใครอยู่ด้านล่างตึกกันแล้ว อย่างว่าแหละ ยังไม่ท้ายเทอมไม่มีใครมานั่งเร่งทำงานหรืออ่านหนังสือกันหรอก


“ไม่หรอก วันนี้ผมแค่อยากทำน่ะ คุณก็รู้ ปกติสี่ห้าโมงผมก็กลับแล้ว” ก็จริงอย่างที่จินยองพูด ในเมื่อเจบีมานั่งรอเขาทุกวัน


“หิวหรือเปล่า แวะกินอะไรก่อนกลับมั้ย” เจบีถามอีกคน


“คุณจะเลี้ยงรึไง”


“ให้เลี้ยงมั้ยล่ะ”


“ไม่เอาอ่ะ ผมไม่ชอบติดหนี้ใคร”


เจบียิ้มนิดๆก่อนจะพาจินยองไปที่รถของเขา ซึ่งตอนนี้เปลี่ยนเอารถคันเก่าที่บ้านมาใช้แล้ว


“เออนี่คุณ ตอนคุณเดินมาหาผมที่ห้องแล็บน่ะ ไม่มีใครจริงๆเหรอ” จินยองถามเรื่องที่เขาคาใจอีกครั้ง


“ไม่นิ่”


.
.
.

 

“เออนี่...คุณ....คุณ...ยังเห็นวิญญาณอยู่มั้ย?” จินยองถามถึงแม้จะรู้คำตอบอยู่แล้วก็ตาม


“ไม่นะ.....ถามทำไมเนี่ย” เจบีหันไปมองอีกคนแต่จินยองไม่ตอบ


.
.
.
.

“นี่หรือว่า....คุณกำลังคิดว่าที่คุณได้ยินคนเดินตามคือ...วิญญาณงั้นเหรอ”


จินยองพยักหน้าหงึกๆ เจบีถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเอามือวางบนศีรษะอีกคนเบาๆ


“คุณเห็นเป็นตัวหรือแค่ได้ยินเสียง” เจบีก้มถามจินยอง


“ก็ไม่เชิงน่ะ ผมแค่รู้สึกได้ ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไร” จินยองตอบอ้อมแอ้มเมื่อเห็นสายตาอ่อนโยนที่มองมา


“ช่วงนี้เครียดไปนะ คิดมากป่ะเนี่ย” เจบียีหัวอีกฝ่ายจนฟูฟ่อง


“นี่คุณ!!...” จินยองเงยหน้ามามองอีกคนอย่างเอาเรื่องก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นเหมือนเงาบางอย่างอยู่บนระเบียงตึก

 








“แจบอม ระวัง!!!!

 







เพล้ง!!!!!!!!!!!!!!!!!

 




จินยองตะโกนพร้อมผลักอีกคนออกไป กระถางต้นไม้ตรงระเบียงที่จินยองมองขึ้นไปเมื่อกี้อยู่ดีๆก็ร่วงลงมาห่างจากพวกเขาไปนิดเดียว เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วมากเพียงพริบตา เศษกระถางดินเผาแหลกละเอียด อยู่ตรงกลางระหว่างเจบีและจินยอง นึกสภาพถ้าจินยองไม่ผละออกจากเจบี มีหวังไม่ใครก็ใครต้องหัวแบะแทนกระถางนี่แน่

 



“จินยอง...เป็นอะไรมั้ย” เจบีวิ่งมาดูอีกคนที่ยืนตัวสั่นพลางสำรวจบาดแผลอีกคน


“ผะ..ผมโอเค” จินยองบอกพลางมองไปที่ระเบียงที่ตอนนี้ไม่มีใครแล้ว


“เฮ้อ....บ้าจริง เมื่อไรเขาจะเลิกเอากระถางต้นไม้ไว้ตรงระเบียงนะ ผมว่ามันอันตรายจะตาย” เจบีบอกเพราะยังไงกระถางนี่มันคงจะถูกนักการวางหมิ่นเหม่ไว้หลายวันแล้ว แต่วันนี้ดันซวยตกลงมา


“ผมว่า..ผมเห็น...” จินยองอึกอัก เพราะก่อนหน้าที่กระถางจะร่วงลงมา เขาเห็นมีคนยืนอยู่ตรงตำแหน่งกระถางพอดี และเขาก็อดคิดไม่ได้ว่าอาจเป็นฝีมือของสิ่งนั้น แต่ที่ไม่แน่ใจคือนั่นเป็นผีหรือคนกันแน่


“อะไรเหรอ?”  เจบีถาม


“ปะ ป่าวหรอก ผมว่ารีบไปก่อนที่มันจะร่วงลงมาอีกเหอะ” จินยองรีบบอกก่อนดันอีกคนเดินต่อ

 

 



นี่มันเกิดอะไรขึ้นอีกวะเนี่ย

 

...................................................................................................................

 



“จินยองงี่.......ไม่ไปแล็บหราวันเน้” น้ำเสียงสุดยียวนกวนโอ้ยดังมาจากเพื่อนตัวสั้นนามว่าแจ็คสัน


“โอ้ยยยย อิแจ็ค เบาๆหน่อยได้มั้น กูไม่ใช่จินยองกูยังรำคาญเลย” เสียงเพื่อนสาวโต๊ะข้างๆดังแทนจินยอง


“โบมี ก่อนด่ากู มึงช่วยดูเสียงมึงด้วยนะ แล้วนี่พวกมึง มึง และมึง ไม่ไปแล็บกันรึไง” แจ็คสันชี้ไปที่จินยอง โบมีและนัมจูสองสาวเพื่อนซี้ที่ยืนอยู่ตรงนั้น


“วันนี้พี่แล็บพวกกูมีประชุม conference ใหญ่ งดแล็บป.ตรีจ้ะ” เป็นนัมจูที่ตอบแทน


“อ๋อ...แล้วนี่มึงเป็นอะไรทำไมเงียบแปลกๆ” แจ็คสันหันมาถามเพื่อนตัวเอง


“ฮะ? เอ่อ..เปล่านิ่” จินยองปฏิเสธ


“เออ แล้วมึงเห็นไอ้เชี่ยมาร์คมั่งป่ะ” แจ็คสันถาม


“ไปคืนหนังสือที่หอสมุด เออใช่...มาร์คฝากบอกกูมาบอกมึงว่า แล็บมึงก็งดเหมือนกัน” จินยองที่เพิ่งนึกเรื่องสำคัญออกบอก


“เอ้า...มึงก็นะ...ใจลอยไปถึงไหนถึงเพิ่งมาบอกกูเนี่ย” แจ็คสันนั่งลงอย่างหัวเสีย


“เออๆ กูขอโทษ” จินยองเอ่ยพลางมองเหม่อไปทางอื่น

 


.

.

.
 


“เฮ้ย มึงๆ จินยองมันเป็นอะไรวะ” แจ็คสันหันไปถามสองสาวที่นั่งโต๊ะข้างๆเบาๆ เมื่อเห็นท่าทางแปลกๆของเพื่อน


“ไม่รู้อ่ะ เห็นมันเหม่อๆมาสองสามวันแล้วนะ กูสังเกต เวลาอยู่ที่แล็บก็เหม่อ แล้วเดี๋ยวนี้มันก็ไม่ค่อยอยู่ทำแล็บต่อตอนเย็นๆ งงเหมือนกัน” โบมีตอบเบาๆ

เพราะปกติเวลาพวกเธอชวนกลับ จินยองมักจะอยู่ต่อแต่ช่วงนี้เหมือนจะรอกลับพร้อมพวกเธอ แต่นั่นยังไม่แปลกเท่าไร ที่แปลกคือ เวลาพวกเธออยู่ทำแล็บต่อ จินยองมักจะขอตัวกลับก่อนทุกที ยิ่งช่วงหลังแทบไม่เห็นจินยองอยู่แล็บเกิน หกโมงเย็นเลย เล่นเอารุ่นพี่ ป.โทที่อยู่แล็บมากกว่าบ้านอย่างโยซอบยังต้องแปลกใจ


“ทะเลาะกับแฟนป่ะวะ” นัมจูกระซิบถามบ้าง


“แฟนไหน?” แจ็คสันถามงงๆ


“เอ้า..ก็แจบอมบริหารไง ไม่ได้เป็นแฟนกันเหรอ” นัมจูถามต่อ


“เฮ้ยยยย...ไม่น่าจะทะเลาะกันนะ ก็เห็นไปไหนมาไหนด้วยกันอยู่” แจ็คสันวิเคราะห์



.

.

.
 

“เฮ้ย!!! พวกมึงสุมหัวเหี้ยอะไรกันสามคน แล้วทำไมปล่อยไอ้จินยองนั่งเหม่อเป็นรูปปั้นอย่างนี้วะ” มาร์คที่มาถึงตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ทักเข้าให้ ก่อนจะเดินไปนั่งตรงข้ามจินยอง


“อิมาร์ค!! พวกกูตกใจนะคะ เดี๋ยวกูจะไปฟ้องน้องแบมของมึง” เป็นโบมีที่ชี้หน้าด่าคนหล่อประจำรุ่น


“เชิญเลย แม่แฝดสยอง” มาร์คว่า ก่อนเอ่ยถึงฉายาประจำรุ่นของโบมีและนัมจู


“ชิ พวกกูไปดีกว่า ขี้เกียจฟังอิมาร์คปากหมาใส่ เจอกันพรุ่งนี้นะจินยอง” โบมีว่าก่อนที่สองสาวจะโบกมือให้เพื่อนร่วมแล็บอย่างจินยอง

 

 




เมื่ออยู่กันสามคนมาร์คจึงเริ่มบทสนทนากับเพื่อนตัวเล็กทันที





“มึงเป็นอะไรวะจินยอง”


“เปล่านิ่ ปกติดี” จินยองกลบเกลื่อน


“กูเป็นเพื่อนมึงมาตั้งแต่จำความได้นะ อย่าตอแหลดิ่” มาร์คว่าพลางมองไปที่แจ็คสันเหมือนหาผู้สนับสนุน


“เออ จริงๆ วันนี้มึงเหม่อมากกกกกกกกกก” แจ็คสันสมทบ

 



จินยองถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะตัดสินใจเล่า

 

 


“ก็ได้..”




 

“.คืองี้นะ...มึงเห็นใครตามหลังกูมาบ้างรึเปล่า” จินยองถามทั้งคู่


“เอ่อ...มึงหมายถึงยังไงนะ” มาร์คเริ่มไม่แน่ใจ


“คือหลายวันมาเนี่ยกูรู้สึกเหมือนมีคนตามกูมาตลอด เหมือนถูกแอบมองอ่ะ แต่พอหันไปก็ไม่มีใคร คืออย่างน้อยถ้าเป็นวิญญาณกูก็ต้องเห็นใช่มั้ยล่ะ แต่นี่กูไม่เห็นใครเลยไม่ว่าจะคนหรือผี...” จินยองพยายามเล่าออกมาอย่างรัวและเร็ว



ทั้งมาร์คและแจ็คสันต่างพยักหน้าเป็นสัญญาณให้อีกคนเล่าต่อ



“คือ...กูว่าสัมผัสกูมันไม่ได้ผิดปกติ มันมีใครหรืออะไรบางอย่างตามกูอยู่ แต่ตอนนี้กูไม่รู้ว่ากูเจอกับอะไรอยู่” จินยองเล่าพลางถอนใจ


“แล้วมึงรู้สึกตอนไหน ที่บ้านรู้สึกมั้ย” มาร์คถาม


“เวลาอยู่ในบ้านก็ไม่หรอก แต่..เวลาเดินกลับบ้านคนเดียวก็มีบ้าง หรือบางครั้งเวลากูมองออกไปแถวรั้วบ้าน กูก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างรอกูอยู่หน้าประตูรั้วบ้าน” จินยองเล่าด้วยเสียงที่ตระหนก


“งั้นกูว่ามึงอย่ากลับบ้านคนเดียวเลย ช่วงนี้ไอ้เจบีมันไปส่งนิ่ใช่มั้ย?” แจ็คสันออกความเห็นบ้าง


“นั่นยิ่งแล้วใหญ่เลย” จินยองถอนหายใจเฮือกใหญ่


“หมายความว่าไง?” มาร์คถาม


“ก็ยิ่งเวลากูอยู่กับเจบีทีไรมันมักจะเกิดเรื่องน่ะสิ ครั้งแรกสุดก็กระถางต้นไม้ตกใส่ วันนั้นเจบีก็เกือบจะโดนรถมอร์เตอร์ไซค์เฉี่ยว ล็อคเกอร์ในมหาลัยก็โดนทุบ แถมล่าสุดก็โดนรื้อโต๊ะในห้องสโมด้วย” จินยองบอก


“นั่นมันเรื่องใหญ่อยู่นะ แล้วมันว่าไงบ้าง” แจ็คสันถาม


“เจบีก็บอกแค่ว่า จะต้องหาคนร้ายให้ได้ แต่.....ถ้านั่นไม่ใช่คนล่ะ” จินยองบอก


“มึงได้บอกเจบีรึเปล่า เรื่องที่มึงรู้สึกว่าถูกตาม”  มาร์คถาม


“กู..บอกแค่ช่วงแรกๆ แต่ตอนนี้กูไม่ได้บอกแล้ว กูไม่อยากให้เขาต้องเจออะไรแบบนี้อีกแล้วว่ะ กูจะทำยังไงดีวะมาร์ค” จินยองร้อนรน


“มึงใจเย็นก่อน เรายังไม่รู้เลยว่ามันคืออะไร มันอาจจะเป็นคนก็ได้” มาร์คว่า


“แต่กูว่าไม่ใช่” จินยองบอก


“งั้นกูว่ามึงต้องบอกเจบีมันนะ” มาร์คเสนอ


“แต่ว่า...”

 





“บอกอะไรวะมาร์ค” เสียงดังขึ้นขัดบทสนทนาคนทั้งสามพร้อมกับร่างของเจบีที่เดินมานั่งข้างจินยอง

 




ทุกคนในโต๊ะเงียบพร้อมกับหันมามองหน้าจินยองพร้อมกัน

 





“ว่าไง มีอะไรจะบอกผมรึเปล่า”  เจบีถามอีกคนยิ้มๆ






“เอ่อ...คือ วันนี้ผมเลิกเร็วน่ะ อาจารย์บอกไม่ต้องเข้าแล็บ” จินยองบอกเล่นเอาทั้งแจ็คสันและมาร์คถอนหายใจดังพรืด


“อ่าฮะ ดีเลย ผมก็เลิกแล้ววันนี้ คุณจะกลับบ้านเลยมั้ย” เจบีถาม


“เฮ้ยๆ เดี๋ยว นี่แบมแบมยังไม่เลิกเลย มึงไม่คิดจะกลับบ้านพร้อมน้องมึงหน่อยเหรอ” มาร์คแขวะเข้าให้


“ยังไงก็มีมึงไปส่งอยู่แล้วนี่” เจบีไหวไหล่


“แล้วมึงอ่ะ จินยอง ไม่คิดจะบอกเจบีจริงๆเหรอ” แจ็คสันถามเชิงบังคับจินยอง


“สรุปแล้วคุณมีเรื่องปกปิดผมจริงๆสินะ” เจบีหรี่ตามองอีกคน


“เปล่าๆ เอาไว้ไปคุยบนรถละกัน แล้วเจอกันนะพวกมึง” จินยองรีบบ่ายเบี่ยงก่อนจะดันหลังเจบีให้เดินออกไป

 

 







ทั้งสองเดินห่างออกมาเพื่อไปที่รถเจบีได้สักพัก จินยองเดินไปกัดเล็บไปตลอดเพราะเอาแต่ครุ่นคิดเรื่องที่เกิดขึ้นมาตลอด ร่างเล็กพยายามรักษาระยะห่างจากเจบี เพราะจินยองรู้สึกได้ว่าทุกครั้งที่อยู่ใกล้เจบี มักเกิดเรื่องร้ายๆกับเจบีตลอด

 



บ้าจริง...

 



ทั้งๆที่ช่วงหลังมานี้ จินยองเองก็เปิดใจเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเจบีมากแล้วแท้ๆ ถึงจะยังไม่ได้ใช้คำว่าแฟน แต่จินยองก็ปฏิเสธตัวเองไม่ได้ว่า หลงชอบผู้ชายคนนี้เข้าอย่างจัง ทั้งๆที่คิดว่าน่าจะเป็นไปได้ แต่กลายเป็นว่า พวกดึงดูดสิ่งลี้ลับอย่างเขากำลังทำให้อีกคนต้องอยู่ในอันตราย

 







หรือมันจะเป็นไปไม่ได้จริงๆ.....

 



“นี่จินยอง...จะเดินห่างผมไปไหนเนี่ย” เจบีหยุดเดินก่อนหันมามองคนที่กัดเล็บจนบิ่น


“อะ..อะไรล่ะ..คุณก็เดินไปสิ” จินยองบ่ายเบี่ยงพร้อมทั้งหยุดเดิน


“สรุปพร้อมจะบอกผมรึยัง คุณปกปิดอะไรอยู่”


“เปล่านะ...ไม่มีอะไรจริงๆ” จินยองส่ายหน้า


“เฮ้อ...คุณเนี่ยนะ...ไม่รู้ตัวรึไง ว่าเวลาคุณเครียดน่ะ คุณจะชอบกัดเล็บ” เจบีเดินกลับมาหาจินยอง


“ระ..เหรอ?” จินยองบอกพลางซ่อนมือไว้ข้างหลัง


“เอาล่ะ ทีนี้บอกผมมา..ว่าเป็นอะไร” เจบียิ้มตาหยีให้อีกฝ่าย....นี่มันท่าไม้ตายชัดๆ!!!


“คือ...คือ...ผม....” จินยองตะกุกตะกัก ให้ตายเหอะทั้งที่ไม่อยากให้เจบีมายุ่งกับเรื่องนี้แท้ๆ


“ว่าไง”


“ผม...ผมว่าจะชวนคุณไปดูหนัง” จินยองกลั้นใจโกหกคำโต


“หา?” เจบียิ่งงงหนัก


“ปะ..ไปป่าว” จินยองหน้าแดงเสมองไปทางอื่น...ก็แม่มคิดมุกไม่ออกนี่หว่า


“คุณเครียดเพราะไม่กล้าชวนผมเดทเนี่ยนะ” เจบียิ้มๆ


“เดทบ้าอะไร!!! ผมแค่หาเพื่อนดู” จินยองปฏิเสธหน้าแดง


“ทีหลังไม่ต้องเครียดขนาดนั้นก็ได้” เจบีพยายามกลั้นหัวเราะ


“หัวเราะอะไร..ไม่ไปใช่ป่ะ..เออ ก็ได้” จินยองที่อายแทบแทรกแผ่นดินบอกปัดพลางออกเดินนำหน้าอีกคนแต่ข้อมือบางกลับโดนรั่งไว้ก่อน


“ใครว่าผมไม่ไป ให้เวลาผมดีใจหน่อยสิ” เจบียิ้มก่อนจะเป็นฝ่ายลากอีกคนไปที่รถ


“ไม่ต้องจับก็ได้นี่” จินยองพยายามดึงมือให้หลุด


“ไม่ได้หรอกเดี๋ยวคุณชิ่ง” เจบียังคงจับมืออีกคนไว้อย่างนั้น


“ก็บอกว่าไม่ต้องจับไง” จินยองบอกเพราะทั้งเขิน เพราะทั้งกลัวว่าถ้าเจบีอยู่ใกล้เขา อาจเกิดเรื่องอีกก็ได้


“เอาน่าคุณ เดี๋ยวพอถึงที่รถผมก็ปล่...เฮ้ย!!!!” เจบีชะงักเมื่อเดินมาถึงรถ


“อะไรเหรอ” จินยองที่เดินตามมาทีหลังถามบ้าง


“อา...สงสัยคงต้องนั่งแท็กซี่ไปซะแล้วล่ะ” เจบีว่าพลางชี้ไปที่รถ ที่ตอนนี้อยู่ดีๆก็มีนักศึกษามามุงกันเต็มและก็ทำให้จินยองเองก็ตกใจไม่แพ้กัน

 




ท่ามกลางนักศึกษาที่ยืนดูรถของเจบี ล้อรถทั้งสี่ด้านของเจบีถูกปล่อยลมออกซะแบนติดพื้น แถมตัวถังยังมีรอยฝ่ามือสีแดงกระจายไปทั่วรถ กระจกด้านหน้าเองก็ถูกละเลงด้วยสีแดง แทบจำสภาพเก่าไม่ได้ถ้าไม่เห็นป้ายทะเบียน

 





“ถอยหน่อยครับ นี่รถผม” เจบีเอ่ยเสียงดังนิ่งๆ เล่นเอากลุ่มคนทีมุงต้องแหวกทางให้


“แจบอม นะ..นี่มัน...” จินยองที่ถูกเจบีกุมมือเอ่ยเสียงสั่น


“แค่สีน่ะ ไม่ใช่เลือดหรอก” เจบีบอกเมื่อมาดูใกล้ๆรถ ใครแม่มเล่นพิเรนท์วะ


“ตะ...แต่ว่า...” จินยองเสียงสั่น นี่เกิดเรื่องร้ายๆอีกแล้ว





เจบีมองไปรอบๆตอนนี้ทุกคนกำลังมองเขากับจินยองอยู่พลางส่งเสียงซุบซิบน่ารำคาญ

 




“มองอะไรล่ะครับ ถ้าใครเห็นคนร้ายก็บอกมา แต่ถ้าไม่ก็สลายตัวสิวะครับ มองอย่างกะรถตัวเอง!!” เจบีเอ่ยไล่เสียงดังเล่นเอานักศึกษาแถวนั้นสลายตัวแทบไม่ทัน

 


“แจบอม..มีจดหมายด้วย” จินยองชี้ไปที่แผ่นกระดาษตรงที่ปัดน้ำฝน


เจบีเดินเข้ามาหยิบก่อนจะคลี่กระดาษออก และข้อความที่ถูกเขียนด้วยหมึกสีดำหนาก็ทำให้เจบีโมโหแทบบ้าและทำให้จินยองกลับมากลัวตัวสั่นอีกครั้ง

 

 





 

เลิกยุ่งกับจินยองซะ!!!!!!!’


................................................................................

กรี๊ดดดดดดดดด คอมเสียแหละ หน้าจอเน่า ช่องไฟมันเลยแปลกๆนะ ฮือออออออ นี่แบบฝืนเพ่งจออัพมาก คอมมันเจ๊งอ่ะ เลยมาช้า (ปกติแกก็ช้าอยู่แล้วนี่) สเปคู่ละสองตอนจบนะ ตอนแรกกะจะแต่งตอนเดียวแต่บังเอิญเป็นคนเวิ่น 55555 ขอบคุณที่ยังรอกันนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

768 ความคิดเห็น

  1. #768 MTBB_COLD_Tim (@Jaruwan59372) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 19:53
    ไรท์กลับมาต่อเถอะค่ะะะะ อยากอ่านอีกรักเรื่องนี้
    #768
    0
  2. #743 wanwan p (@pa_vi) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 20:00
    อยากให้ไรท์กลับมาต่ออีกจังเลย กลับมาอ่านอีกรอบ คิดถึง
    #743
    0
  3. #732 Mummy (@mummy33--) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 17:12
    ฮือออออ ทำไมเป็นแบบนี้อ่าาาา เขาสองคนกำลังไปได้ด้วยดีนะ
    #732
    0
  4. #707 saruta boonkerd (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 14:46
    ต่อเดียวนี้มาต่อเดียวนี้เลยนะไรต์ รู้ไหมว่าอ่านเรื่องนี้วน 2 รอบแล้วนะรู้ไหมว่ามันข้างมากแค่ไหน ไรต์มาต่อเดียวนี้เลยยยย
    #707
    0
  5. #705 ATENNILE (@ATENNILE) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 20:20
    รออย่างมีความหวังชอบเรื่องนี้มากๆเลยรู้มั้ย
    #705
    0
  6. #702 Benz1107 (@Benz1107) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 20:12
    ไรท์ค่าาา มาต่อเถอะะะ ชอบมากกๆเลยค่ะ
    #702
    0
  7. #700 Candy (@luna-care) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 23:28
    ใครทำห้ะะะะะะะ
    #700
    0
  8. #699 Ms.tuan (@pop-tuan) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 02:55
    ไรท์ไปไหนกลับมาต่อเร็วววว ชอบมากๆเลยอ่ะ มาต่อเร็วววววว
    #699
    0
  9. #698 ATENNILE (@ATENNILE) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:14
    ไรต์หายไปไหนเนี่ยมาทำให้อยากแล้วก็จากไป
    #698
    0
  10. #663 Toon (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:27
    ไรท์............. มันเลยปีใหม่มาแล้วน้ะะะะะะะะะ จะตรุษจีนแล้วด้วย ไรท์ได้โปรดกลับมาอัพของทุกคนให้ครบเถอะขอร้องงงงงง ไรท์มาอัพเฉพาะเวลาว่างๆก็ได้เดือนนึงอัพทีก็ยังดี ได้โปรดเถอะ พรีสสสสสสส ขอร้องงงงง
    #663
    0
  11. #661 Namthip Phumchalit (@namthip2406) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 23:17
    ไรท์กลับมาเถอะน้าาาาาา
    #661
    0
  12. #653 Toon (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 18:54
    ไรท์ได้โปรดกลับมาอัพต่อทีเถอะรีดขอร้องได้โปรด พรีสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส รีดทุกคนกำลังรออยู่น้าาาาาาาาาาาาาาาาา ไรท์รีบกลับมานะะะะะะะ
    #653
    0
  13. #651 ลูกหลานป๋าเจ๊ (@lookmai-2008) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 23:50
    เห้ยยยยยยยยยนยองบอกปมไปสิ
    #651
    0
  14. #649 Angel34 (@0840076077) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 19:48
    นี่ถ้าไม่หาฟิคให้เพื่อนก็ไม่เห็นนะเนี่ยยย เรายังรอ jackjaeอยู่นะ แต่รอYugJoey มากกว่า -_-
    #649
    0
  15. #648 aoaoy (@aoaoaoy) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 กันยายน 2558 / 20:08
    โอ้ยยย ดีใจ ไม่นึกว่าจะมีต่อ ดีที่บุ้คมาร์กไว้ 

    ใครมาทำไรจินยองของฉัน?
    #648
    0
  16. #647 thattxx (@thattxx) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 01:27
    นี่ขนาดแค่สเปฮืออออ ยังตื่นเต้นขนาดนี้ ใครอ่ะใครเป็นคนร้ายผีหรือคน แล้วทำไมอยากให้เลิกยุ่งกับจินยอง ทำไมทำไมทำไมฮือออออ ค้างมาก มารอนะคะ
    #647
    0
  17. #646 nongpigmoo (@nongpigmoo) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2558 / 23:29
    ลุ้นมากค่ะ คนรึป่าว อาจจะเป็นพ่อมดแบบนยองก็ได้ มาต่อเร็วๆนะคะ
    #646
    0
  18. #645 capoc.n (@kapoknoon) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2558 / 20:33
    รออยุไรต์ สู้ๆนะ .เราเปนกำลังใจจร้า
    #645
    0
  19. #643 khaofreedom (@khaofreedom) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 22:52
    อ่าว ผิดคาด เค้าก้อคิดว่าผีจะชอบเเจบอม-"-
    #643
    0
  20. #642 nongpigmoo (@nongpigmoo) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 13:57
    เม้นก่อนเดี๋ยวมาอ่านน้าาาา รู้ม่ยเรารอไรท์ที่ท่าน้ำทุกวันเลยยยยย
    #642
    0
  21. #641 บินแบม (@bymira) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 09:15
    ใครทำแบบนี้ โอ้ย ลุ้นน
    #641
    0
  22. #640 บินแบม (@bymira) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 09:15
    ใครทำแบบนี้ โอ้ย ลุ้นน
    #640
    0
  23. #639 Natnicha Namtan Phuhoi (@natnicha-namtan) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 07:55
    รออยู่นะค้าาาา ไม่เคยไปไหนน5555
    #639
    0