คัดลอกลิงก์เเล้ว

พี่ต้องฟังผม

โดย ANUBiS_SG

ทั้งๆที่รู้มีคนชอบพี่มากมาย เป็นเรื่องเซอร์ไพร์สถ้าพี่มองมาสักครั้ง..

ยอดวิวรวม

628

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


628

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


20
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 พ.ค. 62 / 19:43 น.
นิยาย ͧѧ พี่ต้องฟังผม | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


ไม่เคยจะทำอะไรแบบนี้มาก่อน 
เพราะไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน
แต่เพราะเธอ 
แต่เพราะเธอ ฉันจึงยอม..


เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 พ.ค. 62 / 19:43



เธอคือคนที่ฉันรอ
พอมีทางอยู่บ้างไหม
มองทีไรมันไหวหวั่น
หรือฉันควรต้องห้ามใจ..

................................................

ผมชื่อบอส และบัสเป็นรุ่นพี่ผมหนึ่งปี ผมก็ไม่ได้สนิทอะไรกับบัสมากมายแม้ว่าครอบครัวเราจะรู้จักกัน และบัสเองก็ดูไม่ค่อยจะชอบผมเท่าไหร่ แต่ผมก็ไม่คิดอะไรมากและพยายามอย่ห่างๆเข้าไว้ จนผมไปได้ยินเขาพูดถึงผมกับเพื่อนคนหนึ่ง
"ไอ้บอสหรอ? กูไม่สนิทว่ะ ดูหน้าดิ่โครตเด็กเถื่อน ตัวก็ดำๆ"
และตั้งแต่วันนั้น ผมถ้าไม่ใช่เพราะต้องตามพ่อแม่ไปหาครอบครัวพี่บัส ผมก็จะพยายามไม่ไปให้พี่บัสเห็นหน้าอีก

แต่สุดท้ายเมื่อจะถึงเวลาที่ต้องจัดการเรื่องมหาลัย ก็เป็นพี่บัสนั่นล่ะที่มาเข้าหาผมก่อน เห็นบอกว่ารู้จักกับพี่ที่เป็นเพื่อนกับผม อีกอย่างก็เพราะเราจะเข้ามหาลัยและลงเรียนคณะเดียวกัน ก็เลยสนิทเป็นเพื่อนกันไว้ดีกว่า
พี่บัสเริ่มทำความรู้จักผมโดยการชวนผมไปทานข้าวด้วยกัน พอกลับบ้านที่ต่างจังหวัดก็ชวนผมไปไหนมาไหนด้วยกัน มีแกล้งผมบ้างอะไรบ้าง จนนับวันเราก็ยิ่งใกล้ชิดกันเรื่อยๆ จากคนที่ไม่ค่อยชอบหน้า ตอนนี้กลับกลายมาเป็นทั้งพี่น้องและเพื่อนรักที่ตัวติดกันแทบจะตลอดเวลา
จนครั้งหนึ่งพี่บัสแอบถ่ายรูปไปลงไอจีพร้อมแคปชั่นว่า 'วันๆอยู่แต่กับมึง'

ผมเป็นคนขี้รำคาญไม่ชอบให้ใครมาจับตัว แต่ก็มีพี่บัสคนเดียวที่กล้ามาแหย่มาแกล้งมาเล่นหัวให้ผมรำคาญเล่น แล้วก็มีหลายครั้งที่เลยเถิดไปนิดอย่างตอนที่ไปกินชาบูแล้วพี่เขาแกล้งมาโดนมือตอนก้มกำลังจะกิน ทำให้เนื้อที่คีบอยู่หล่นใส่ชามน้ำซุปกระเด็นเปื้อนหน้าผม
"เห้ยๆ!! กูขอโทษ เปื้อนเสื้อมึงเปล่า!?" ปากถามถึงเสื้อผ้า แต่พี่บัสรีบดึงทิชชู่มาเช็ดแก้มผม
"ไม่เป็นไรครับ" ผมรีบตอบพร้อมดึงทิชชู่จากมือพี่บัสมาเช็ดเองก่อนที่คนจะมองกันทั้งร้าน
"บอส! มึงโกรธกูหรอ" พี่บัสมองหน้าผม "ไม่โกรธน้าา กูขอโทษ" ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าและสายตาเป็นโครตอ้อนจนผมแปลกใจ
"เปล่าพี่ ผมไม่ได้โกรธ" พี่บัสมองผมแบบไม่เชื่อ "จริง! พี่อย่าคิดมากดิ่!" ปกติ พี่บัสไม่เคยเป็นแบบนี้..
หลังจากวันนั้นผมก็เลยต้องปล่อยเลยตามเลยเวลาเขาแกล้ง จะมีก็แต่ตอนรำคาญจริงๆที่จะปัดเอามือเอาแขนปัดมือคนรุ่นพี่ออก แต่การแกล้งของพี่บัสก็ดูพิศดารขึ้นทุกที เพราะบางครั้งพี่เขาก็มาจิ้มๆ แก้มผม พอเห็นผมนิ่งก็มาจับมาดึงแก้มผมแทนซะงั้น ผมก็เลยต้องรีบปัดมือเขาออก

ยังมีอีกหลายครั้งที่เขาเริ่มแสดงออกแปลกๆ บางทีเขาก็แอบส่องโทรศัพท์ผมเพราะเขารู้รหัสล็อคหน้าจอ จนไปเจอที่ผมคุยแชทกับผู้หญิง พี่บัสก็มักจะแซวผมตลอด ตอนแรกผมก็ไม่แปลกใจ แต่พี่บัสเริ่มแซวบ่อย แซวออกไลฟ์สดงี้ บ่อยจนผมรู้สึกว่ามันคือการหึง...
"พี่ คืนนี้ผมไปเที่ยวนะ"  พี่บัสหันขวับมามองผมทันทีที่ผมพูดจบ
"ไปกับใคร?" เสียงพี่บัสที่พูดตอบมา
"เพื่อน กลุ่มเดิม" ผมเอ่ยตอบขณะสวมเสื้อ
"นัดเจอใครรึเปล่า" แม้จะมีขำตบท้ายเบาๆ แต่น้ำเสียงดูจริงจังเกินกว่าจะเป็นการพูดแซวติดตลก
"บ้าหรอพี่ ไม่มี" ก็มันไม่มีจริงๆ 
"แล้วมึงจะกลับกี่โมง" 
"ไม่รู้ เดี๋ยวผมกลับก็เห็นเองล่ะ" ผมหยิบโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแล้วเปิดประตูออกจากห้องไป

แต่คืนนั้นผมเมาเกินกว่าจะกลับหอคนเดียวไหวแต่ยังรู้เรื่องมีสติ ผมจึงต้องอาศัยนอนบ้านเพื่อน โทรศัพท์ผมเองก็แบตหมดตายสนิท พอมาถึงห้องเพื่อนผมก็ถอดเสื้อกอดกางเกงยีนทิ้งตัวโครมบนเตียงนอนหลับไม่รับรู้อะไรอีก ผมตื่นมาอีกทีตอนสายๆของวันรุ่งขึ้นเพราะเพื่อนรีบปลุก บอกว่าโทรศัพท์ผมที่มันเอาไปชาร์จให้พี่บัสโทรมาหลายสิบสายแล้ว บอกให้ผมรีบกลับหอด่วนๆ
แต่เมื่อกลับถึงหอ พี่บัสกลับไม่ยอมพูดอะไรกับผมสักคำ แทบไม่ยอมมองผมเลยด้วยซ้ำ เราทั้งคู่ลงมาทานข้าวพี่บัสก็ไม่ยอมคุยกับผมเอาแต่นั่งเล่นโทรศัพท์ จนกลับขึ้นห้องแล้วก็ยังเมินผมต่ออีก
"พี่! พี่เป็นไรเนี่ย" ผมเข้าไปจับแขนพี่บัส
"ทำไมเมื่อคืนไม่กลับห้อง! มึงไปนอนกับใครมา!!" พี่บัสหันมาพูดเสียงดุพร้อมมองผมด้วยสีหน้าโครตจริงจัง ก่อนจะเอามือคว้าบีบแขนผมไว้
"ผมนอนห้องเพื่อนไง พี่เดือดไรเนี่ย" 
"แล้วทำไมไม่โทรบอก!!" พี่บัสบีบแขนผมแรงขึ้น
"ก็แบตหมด พี่ปล่อยได้แล้ว ผมเจ็บ " เพียงผมบอก พี่บัสก็เหมือนได้สติรีบปล่อยมือจากแขนผมทันที
"มึงเคยรู้บ้างมั้ยว่ากูห่วงมึง! กูรอมึงแทบทั้งคืน!!" 
"นี่พี่งอนผมหรอ" พี่บัสชะงักไปกับคำถามเอ๋อๆของผมก่อนจะมีท่าทีอารมณ์เสียกว่าเก่า "เฮ้ยๆ ผมเลิกคุยกับผู้หญิงคนนั้นไปแล้ว ผมไม่ได้ไปนอนกับใครหรอก" ....

วันแล้ววันเล่า ผมคอยดูปฏิกิริยาของพี่บัสว่าพี่เขารู้สึกยังไงกับผม และแม้จะเลิกคุยกับคนนั้นไปแต่ว่าผมก็ยังคงมีคนคุยอยู่เช่นปกติ ทว่าพอนานวันเข้า ความใกล้ชิดที่ผมคอยเฝ้ามองคนรุ่นพี่กลับทำให้ใจผมเริ่มไหวหวั่นซะเอง แทนที่ผมจะได้รู้ว่าพี่บัสคิดอะไรกับผม กลับกลายเป็นว่าผมเป็นฝ่ายชอบพี่บัสเข้าเต็มอก..

แต่เรื่องคงไปได้สวย ถ้าผมไม่มารู้ว่าพี่บัสกำลังมีคนคุยด้วย ซึ่งพี่เขาก็เริ่มยอมรับว่าความสัมพันธ์กำลังเดินหน้าด้วยดี

แล้วผมล่ะ..
ใจผมกำลังรู้สึก แต่พี่เขากลับจะทิ้งผม...

ผมยังสนิทใจ แต่ไม่สนิทในความรู้สึก ผมรู้สึกตัวเองต้องฝืนยิ้มเมื่ออยู่ต่อหน้ารุ่นพี่กันสองต่อสอง เวลาอัพสตอรี่ไอจีหรือไลฟ์สดผมเริ่มร้องเพลงที่มีความหมายเพื่อจะสื่อสารความในใจถึงคนรุ่นพี่เท่าที่ทำได้ แต่ผมเป็นคนหน้านิ่งมั้งพี่บัสเลยไม่รู้ตัวสักที จนผมก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้มากกว่านี้

ผิดไปแล้ว ให้อภัยได้ไหม รู้ดีแล้ว เธอมีค่าแค่ไหน..

"พี่บัสโสดมั้ยคะ" คอมเม้นหนึ่งในไลฟ์สดที่ผมจงใจอ่านไม่เลื่อนผ่านเพราะตัวผมเองก็อยากจะรู้ว่าพี่บัสจะตอบยังไง คนรุ่นพี่ที่เห็นคอมเมนต์พร้อมกับผมรีบยิ้มกว้าง
"ไม่โสดครับ" พี่บัสตอบพร้อมยิ้มเขินกวนๆ ผมเองก็ได้แต่ยิ้มทั้งที่รู้สึกแทบวูบ
"แล้วหาว่าผมเป็นคนงี้" ผมทำบ่นไปเรื่อยก่อนหยิบขวดน้ำมาเปิดดื่มเรียกสติแล้วนั่งมองไลฟ์
สติ! บอสสติ!! เรายังมีโอกาสบอก เรายังมีโอกาสคุยปรับความเข้าใจกัน เรายังไม่ได้เสียพี่เขาไป
ไม่ทันถึงนาที ผมก็ลืมแทบทุกอย่างเมื่อได้อ่านคอมเม้นที่มีคนมากมายที่จิ้นผมกับพี่บัส แล้วพี่บัสเองก็ไม่รังเกียจที่จะเล่นกับผม เพียงแค่ได้ใกล้ชิด ผมก็ลืมความทุกข์ในใจแทบทุกอย่าง
"ผมจะจ้องตาแม่ย่า" ผมพูดขึ้นหลังจากเห็นคอมเม้นของแม่ย่าที่มากรี๊ดกร๊าดในไลฟ์
"ผมจะจ้องตาไอ้บอส ผ่านโทรศัพท์" เพียงได้ยินผมก็เกือบหลุดยิ้มออกไป ผมรีบตั้งสติก่อนจะจ้องตาพี่บอสกลับ แล้วก็ทำเป็นอ่านเม้นกลบเกลื่อน แต่ว่าผมคุยตอบเม้นไลฟ์สดเรื่อยเปื่อยไม่ทันถึง3นาที
"จ้องตาสิบวิให้ดูหน่อยค่ะ" พี่บัสเป็นคนอ่านเม้นนี้ขึ้นมาทั้งๆ ที่ผมตั้งใจจะปล่อยผ่าน "มา ไหนๆก็ไหนๆละ" พี่บัสหันมามองผม...

ยอมหมดแล้วไม่ต้องการอะไร ฉันพอแล้ว
แค่เธอคืนกลับมา.. หาฉัน
อีกสักครั้ง จะได้ไหม...
..................................................................

"พักนี้มึงแปลกไปนะบอส" เย็นวันหนึ่งอยู่ๆ พี่บัสก็ถามขึ้น ผมเข้ามาสิงห้องพี่บัสอีกตามเคย
"แปลกยังไง" ผมเอ่ยถามกลับโดยไม่ได้หันมอง
"มึงชอบร้องแต่เพลงอกหัก ดูซึมเงียบๆ ผิดปกติ ชวนคุยก็ดูเมินใส่ มึงเป็นไรวะสาวทิ้งหรอ?"
"ก็ไม่เชิง" ผมเอ่ยตอบโดยไม่ได้หันมองเช่นเดิม พี่บัสลงมานั่งลงข้างๆ พร้อมโอบหล่ผม
"เออ อกหักก็ดีอยู่เป็นเพื่อนกูก่อน" ผมหันมองอย่างแปลกใจ พี่บัสยิ้มอะเลิร์ทใส่เช่นทุกครั้ง "กูยังไม่รู้เลยว่าเขาคิดไงกับกู ยังคุยๆกันอยู่เลยว่ะ"
"ครับ" ผมก้มหน้าลงมองจอโทรศัพท์เช่นเดิม
"เออ แล้วคืนนี้กูจะไปเที่ยวนะ"
"จะให้กูเฝ้าห้องหรอ" คือบางครั้งเวลาบัสไปเที่ยวผมก็ไม่ได้ตามไปด้วยหรอกนะครับ แต่ผมก็จะนอนที่ห้องบัสเนี่ยล่ะ
"เฮ้ย! คืนนี้ไม่ต้องๆ" ถึงไม่พูดออกมา เพียงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นผมก็พอเดาได้แล้ว... "เดี๋ยวกูมานะ" พี่บัสตบไหล่ผมมก่อนจะลุกขึ้นยืน
"พี่บัส!!" ผมรีบลุกขึ้นตามแล้วกอดคนรุ่นพี่เอาไว้จากข้างหลัง
"เฮ้ย! มึงเป็นไรเนี่ย บัส" คนรุ่นพี่อุทานขึ้นด้วยความตกใจ ผมซุกหน้ากับบ่าพี่บัสไว้แน่น
"คืนนี้พี่ไม่ไปได้ไหม อยู่กับผมได้ไหม"
"บอส มึงเป็นไร! มึงคุยกับกูดีๆ ดิ๊!!" พี่บัสแกะมือผมออกแล้วหันมามอง "ทำไมวะ มึงเป็นอะไร!"
ผมได้แต่ก้มหน้านิ่งไม่กล้าสบตา ผมอยากบอกว่าผมรัก ผมหวง ผมไม่อยากให้พี่ไป ทำไมพอถึงเวลาที่จะได้บอก ปากมันกลับหนัก รู้สึกพูดยากขึ้นมา
"บอส!! มึงอย่าเงียบ!! มึงบอกกูมา!!! มึงคิดอะไรกับกูใช่ไหม!!!" พี่บัสจับไหล่ผมเขย่าอย่างแรงพร้อมตะคอกใส่ "มึงตอบกู!!!"
"ผมเจ็บ" ผมพูดขึ้นมาเบาๆ พร้อมตัวสั่นด้วยความกลัว "พี่บัส.. ผมรักพี่"

ผมยอมรับว่าตอนนี้ผมตัวสั่นเพราะกลัวสุดๆ ผมกลัวพี่บัสอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งกลัวพี่บัสตอนนี้ที่กำลังโมโห ทั้งกลัวว่าความสัมพันธ์เราจะเปลี่ยน ทั้งกลัวว่าพี่บัสจะทิ้งผมไป
เสียงถอนหายใจของคนตรงหน้าที่ถูกพ่นออกมาหนักๆ ผมไม่กล้าเงยมองด้วยซ้ำว่าตอนนี้พี่บัสจะทำหน้ายังไง แต่แล้วอยู่ๆ คนตรงหน้าก็ดึงตัวผมเข้าไปกอดไว้แน่น
"คืนนี้กูไม่ไปละ กูจะอยู่กับมึงนี่ล่ะ"
"ขอบคุณนะครับ"
"เฮ้ย!! ร้องไห้เลยหรอวะ" พี่บัสยิ้มก่อนจะเอามือปาดเช็ดน้ำตาให้ผม

คืนนี้เป็นอีกคืนที่ผมกับพี่บัสได้อยู่ด้วยกัน มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมมานอนห้องพี่บัส แต่ในคืนนี้มันรู้สึกพิเศษกว่าทุกๆ คืนที่ผ่านมา ไม่ใช่เรื่องเรทนะครับ แต่เป็นแค่ความรู้สึกพิเศษเท่านั้น..
"บัส! กูเอง ก็คบกับผู้หญิงมาเยอะนะ" พี่บัสที่นอนมองเพดานพูดขึ้นพร้อมหันมามองผม "แต่กูว่าอยู่กับคนที่เข้าใจกัน อยู่กับคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจไปด้วยกันได้ กูว่าดีที่สุดละ"
"แสดงว่าพี่ก็ชอบผมหรอ?" ผมหันมามองพี่บัสบ้าง
"ไม่เชิงว่ะ แต่ตลอดเวลาที่อยู่กับมึงกูรู้สึกว่ามันใช่ กูหวงเวลามึงมีหญิง แบบที่มึงหวงกู" พูดจบก็หันไปนอนมองเพดานต่อ
"แล้วนี่เราสองคนเป็นเกย์ไหมพี่"
"ไม่รู้ว่ะ กูก็ยังชอบมองผู้หญิงปกติ" พูดจบก็หันมามองผมก่อนจะหันกลับไปมองเพดาน "กับผู้ชาย นอกจากมึงกูก็ไม่รู้สึกกับใคร"
"ผมก็เหมือนกัน"
.......................................................

เช่นทุกวันที่ผมมักมาสิงห้องคนรุ่นพี่ ผมหยิบกีต้าร์มานั่งที่พื้นร้องเพลงเล่นไปกับพี่บัส แต่ก่อน ผมก็ไม่รู้หรอกว่าเราจะใช้ชีวิตกันยังไง เพราะทั้งผมทั้งพี่บอสก็ไม่ใช่เกย์ เราต้องเป็นแบบนั้นไหม เราจะต้องเป็นแบบนี้ไหม ต้องคบกันแบบซีรี่ย์วายไหม แต่พอเอาเข้าจริงที่เรารักกันได้มันเป็นเรื่องของใจล้วนๆ ดังนั้นผมกับพี่บัสเลยใช้ชีวิตกันตามปกติเช่นทุกวันไม่ได้มีเปลี่ยนแปลงอะไร แต่ที่เพิ่มเติมมาคงเป็นความรู้สึกในหัวใจที่มันชัดเจนขึ้น

ตามนิสัยพี่บัสเป็นคนดีดและพูดเยอะก็จริง แต่เรื่องความรักพี่บัสเป็นคนที่ปากแข็งมาก ผมแทบนับครั้งได้เลยที่พี่บัสจะพูดบอกรักผมตรงๆ และพี่บัสก็มักจะไม่ค่อยพูดเพราะกับผมแต่มักจะชอบแกล้งด่าแกล้งว่าผมงั้นงี้ ไม่ก็มักจะชอบไปเม้นแกล้งด่าผม แต่ว่าการแสดงออกของพี่บัสน่ะมันตรงกันข้ามสุดๆ เพราะถ้าไม่จำเป็นพี่บัสแทบจะไม่เคยห่างผม และจะคอยดูแลเอาใจใส่คอยเป็นห่วงผมอยู่เสมอ จนบางครั้งเป็นผมเองด้วยซ้ำที่เผลอเมินพี่บัสจนพี่เขามักจะแอบเรียกร้องความสนใจ ไม่ก็งอนผมไปเฉยๆ ซะงั้นล่ะ

และหลังจากพี่บัสกับผมเป็นคิ้วส์บอยมหาลัยแบบเต็มตัว ก็แน่นอนว่าจะต้องมีสาวแซ่บมากมายที่จะมาเข้าหาผมสองคนมากขึ้นตามชื่อเสียง แถมมีหลายคนที่ตรงสเป็คทั้งผมและพี่บัสจนบางครั้งก็ทำเอาใจสั่น แต่สุดท้ายเราก็เลือกที่จะปฏิเสธพวกเธอไป
เพราะเราสองคนรักและแคร์ใจกัน จนมั่นใจแล้วว่าไม่มีใครที่จะมาแทนที่กันและกันได้

เป็นทั้งพี่น้อง เป็นทั้งเพื่อนสนิท เป็นทั้งแฟน...
และ

"เธอก็ยังเป็นคนๆนั้น และฉันก็ยังเป็นคนๆนี้ และถึงถ้าใจเธอไม่รักก็ยินดี"
ผมเงยหน้าขึ้นจากเนื้อเพลงมองหน้าพี่บัสที่กำลังมองผม

"เธอก็ยังเป็นคนในฝัน และแม้คืนวันจะเปลี่ยนไปขนาดไหน จะยังไง ใจฉันก็คือเธอ"
ผมมองรอยยิ้มที่แม้จะเหมือนกับที่ให้ผู้คนมากมาย แต่รอยยิ้มที่บอกความรู้สึกนี้ มีเพียงผมคนเดียวเท่านั้นที่ได้รับ

"พี่ต้องฟังผมว่าผมรักพี่เท่าไหร่ ถ้าไม่ใจร้ายได้โปรดเถอะพี่รับไว้
ทั้งๆ ที่รู้มีคนชอบพี่มากมาย เป็นเรื่องเซอร์ไพรส์ถ้าเธอมองมาสักครั้ง...
หวังอะไรเกินหัวใจ ทุกครั้งพูดไป I never lies
ดีใจที่ได้พบเ...."

พี่บัสกำคอกีต้าร์ไว้ก่อนจะค่อยๆ ดึงมันออกจากมือของผมไปวางไว้ข้างตัว พี่บัสมองจ้องตาผมพร้อมกับใบหน้าที่เข้าใกล้ชิดผมมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วมือข้างหนึ่งก็เข้ามาโอบกอดผมไว้
ผมมองสบสายตาของคนรุ่นพี่ที่อยู่ห่างไปเพียงไม่กี่เซน ลมหายใจเบาๆเป่ารดตรงที่แก้มของผม ผมหลับตาลงพร้อมกับริมฝีปากที่แนบนามลงกับปากผม แล้วผมก็ปล่อยให้มันเป็นไปตามใจตัวเองสักครั้ง ก่อนจะล้มตัวลงนอนไปกับพื้นห้องตามแรงดันผลักของพี่บัส

เราโอบกอดกันท่ามกลางแสงดอกไม้ไฟ จูบปากกันบนปากปล่องภูเขาไฟ นอนลูบไล้ท่ามกลางพายุทะเลทราย ก็มันเป็นฝันของเธอ
จะทำอะไรก็ตามใจ...

***********************************************************************************

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ANUBiS_SG จากทั้งหมด 21 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น