เสน่ห์มาร

ตอนที่ 1 : บทที่ ๑ ยกเลิกงานแต่งซะ! (๑)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 189
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    6 ส.ค. 61


          “คุณพ่อรู้ไว้นะคะ!” หญิงสาวจ้องตาบิดาอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน “รู้ไว้ว่าหนูไม่มีวันแต่งงานกับผู้ชายคนนั้น!

          ไม่น่าเชื่อว่าตลอดทั้งชีวิตยี่สิบหกปีมานี้ ผักกาด หรือผกาพรรณ พิมนรัตน์ จะกล้าตะโกนใส่หน้าผู้เป็นบิดา ตั้งแต่เล็กจนโตนับตั้งแต่วันที่แม่จากไปในวันที่เธอเป็นเพียงทารกวัยขวบปี ก็ไม่เคยเลยสักครั้งที่เธอจะรู้สึกเจ็บช้ำกับคำสั่งการของพ่อแท้ๆ มาก่อน พ่อที่พร่ำพูดเสมอว่าเธอเป็นที่หนึ่งในใจของเขา พ่อที่เคยอยู่ข้างเดียวกับเธอ และพ่อที่ไม่เคยขัดใจเธอแม้แต่ครั้งเดียว

          “หนูไม่มีวันแต่งงานกับผู้ชายคนนั้น”

          กริช พิมนรัตน์ในวัยห้าสิบห้าปีถึงกับปิดตาลงด้วยความเหนื่อยล้า เขาอายุมากแล้ว แถมยังมีโรคเบาหวานกับความดันติดตัว ไม่ว่าจะพยายามรักษาเนื้อตัวดีแค่ไหน สักวันหนึ่งเขาก็ต้องทิ้งลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนไปอยู่ดี ดังนั้นการตัดสินใจครั้งนี้ถือว่าเป็นเรื่องที่ถูกต้องที่สุด เพราะว่าผู้ชายที่เขาเลือกดีพร้อมในทุกด้าน ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา การงาน นิสัยใจคอ ก็ล้วนเหมาะสมกับแก้วตาดวงใจของเขา

          “หนูไม่ยอม!

ผกาพรรณยืนกรานด้วยท่าทีเด็ดเดี่ยว “และหนูจะไม่มีวันยอมให้พ่อบังคับจิตใจหนูเด็ดขาด”

          เจ้าของร่างบอบบางกับผมสีดำนุ่มยาวเคลียบ่าตะโกนปาวๆ บอกเจตนารมณ์แค่นั้นก็วิ่งตึงตังขึ้นไปบนชั้นสองของบ้านทันที เข้าห้องพักมาได้ก็ทิ้งตัวลงบนเตียงด้วยความเจ็บปวดหัวใจ

          มันเกิดอะไรขึ้น?

          ผกาพรรณเฝ้าถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมา เธออยากรู้เหลือเกินว่า จู่ๆ ทำไมพ่อผู้ให้กำเนิดถึงได้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้ ตั้งแต่เมื่อไรกันที่พ่อไม่ฟังความต้องการของเธอ ทั้งๆ ที่เธอเคยบอกท่านแล้วว่าเธอมีแฟน มีคนรัก มีคนที่จะใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกันไปตลอดกาล แต่พ่อก็ยังบังคับขู่เข็ญให้เธอไปแต่งงานกับใครก็ไม่รู้...เธอไม่รู้จักแม้แต่ชื่อเขาด้วยซ้ำ

          ดวงตากลมโตชื้นไปด้วยหยาดน้ำตาปรายมองภาพถ่ายบนหัวเตียงเล็กน้อย หยิบมาได้ก็เอาแต่ปล่อยให้น้ำตาร่วงใส่จนเปียกชื้นไปหมด

          “พี่เสกข์คะ..พี่เสกข์ช่วยผักกาดด้วย...ผักกาดไม่อยากอยู่บ้านนี้แล้ว”

          ปลายนิ้วเรียวยาวเกลี่ยน้ำตาของตัวเองออกจากใบหน้าหล่อเหลาของ เสกข์ เสฎฐวุฒิ วิศวกรหนุ่มวัยยี่สิบเก้าปีด้วยตาแดงๆ แต่ยิ่งมองหน้าชายของคนรักมากเท่าไร เธอก็ยิ่งสะอึกสะอื้นจนตัวหอบโยน

          “เราแต่งงานกันดีไหมคะ? ผักกาดอยากแต่งงานกับพี่เสกข์ ผักกาดรักพี่เสกข์...รักพี่เสกข์คนเดียว”

          แต่น่าเสียดายถึงเธอจะร่ำร้องต้องการอย่างนี้ ทว่าคนที่เธออยากแต่งงานด้วย เขากลับยืนกรานขอเวลาสร้างเนื้อสร้างตัวอีกสามปี ผู้ชายที่เธอรักไม่ยอมพึ่งพาที่บ้านซึ่งเป็นเจ้าของกิจการร้านทองใหญ่โต เขาอยากทำทุกอย่างด้วยตัวเอง อยากจะปั้นตัวเองจากวุฒิการศึกษาและค่อยๆ ทำงานเก็บเงินไปเรื่อยๆ เมื่อทุกอย่างพร้อมเขากับเธอถึงจะได้ครองคู่กัน

          ผกาพรรณส่ายหน้าไปมา ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าความหวังในการจะได้ใช้ชีวิตคู่ร่วมกับคนที่เธอรักถึงได้ลางเรือนเต็มที


เรื่องนี้อัพเรื่อยๆ นะคะ

จะพยายามอัพบ่อยๆ

แบบว่าไม่มีต้นฉบับตุนค่ะ ต้องปั่นไปอัพไป

ฝากคุณต้อมกับผักกาดด้วยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

0 ความคิดเห็น