ตอนที่ 8 : •••CHAPTER VIII : Bunny Café•••

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 99
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 เม.ย. 60

•••Bunny Café•••

เช้าวันต่อมา
.
.
.
.
.
[Jungkook Part]

เรื่องราวของผมกับคนตัวเล็ก  เมื่อคืนผมจัดเค้าหนักไปหน่อย เห้อออ~ แต่ก็นะ คนตัวเล็กจะลุกไหวไหมก็ไม่รู้เหมือนกัน.....

ดูใบหน้าใสๆนั่นสิ คงกำลังหลับฝันดีอยู่สินะ ผมรู้สึกอยากจะถนอมคนรักของผมให้ดีที่สุด 

ตั้งแต่ที่ผมรู้จักแทฮยองมา  ตอนแรกผมก็คิดกับเค้าแบบพี่น้องทั่วไป แต่หลังๆมาสองสามปีนี้  เวลามีใครอยู่ใกล้และทำกิจวัตรร่วมกับแท ไม่ว่าจะเป็นกินข้าว ทำงาน จัดปาร์ตี้ด้วยกัน ผมจะรู้สึก'หึง'มาก และอยากจะได้มาเป็นของตนเองไม่อยากให้ใครแตะต้อง 

แต่ตอนนี้ก็เป็นของผมคนเดียวแล้วล่ะครับ หึหึ~

[End Jungkook Part]


"งืมมม.....อ๊ะ.~" แทฮยองครางออกมาน้อยๆก่อนจะบิดขี้เกียจและพยายามจะลุกขึ้นจากเตียง แต่ก็ต้องสะดุดเพราะแทฮยองรู้สึกปวดร้าวไปทั่วตัวจากกิจกรรมเมื่อคืน

"ลุกไหวมั้ยครับตัวเล็ก?" จองกุกถามแทฮยองด้วยความเป็นห่วง พร้อมประคองคนตัวเล็กไว้ และค่อยๆพยุงคนตัวเล็กให้อยู่ในท่านั่ง  ส่วนคำถามที่ถามไปแทฮยองไม่ได้ตอบ เพียงแต่ส่ายหัวทุยๆไปมา

"ขอโทษนะ....ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ตัวเล็กเจ็บ...ตัวเล็กอย่าโกรธผมเลยนะ" จองกุกพูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด

"ฮื่อ...~ ตัวใหญ่คิดมากน่า ตัวใหญ่ไม่ต้องกังวลนะ เดี๋ยวแทแทก็หาย" แทฮยองตอบจองกุกด้วยรอยยิ้มสดใส

"ครับผม" จองกุกก็ส่งรอยยิ้มกลับไปให้กับแทฮยองเช่นกัน

"ตัวใหญ่....แทแทหิวง่ะ" แทฮยองพูดอ้อนๆ 

"ตื่นมาก็หิวเลย?...คงเสียพลังงานเยอะสินะ^^ เดี๋ยวผมไปทำโจ๊กให้ แล้วก็กินยาแก้ปวดตามนะ รอผมแป๊บนึงนะครับตัวเล็ก" จองกุกบอกแทฮยองด้วยรอยยิ้มอ่อน พร้อมลูบหัวทุยๆของแทฮยองอย่างเอ็นดู
.
.
.
.
.
ตอนนี้จองกุกกำลังเริ่มทำโจ๊กให้กับแทฮยอง โดยใช้เวลาไปสักประมาณสิบห้านาทีได้   จากนั้นจองกุกก็กำลังจะเดินหาตู้ยาแบบเก้ๆกังๆ  เพราะไม่คุ้นเคยกับบ้านของแทฮยอง   แต่ทันใดนั้นเอง 

บุคคลที่ว่าคือเจโฮปก็เดินขามาจองกุกพร้อมกับซองเล็กๆที่ถือไว้ในมือ

"อ่ะ...นี่.. ยาแก้ปวด  ผมรู้ว่าคุณกำลังหามันอยู่ ^^  เอาไว้ให้แฟนคุณ และก็ดูแลไอ้แทมันดีๆล่ะ  ไม่ใช่ได้ไปแล้วทิ้งขว้าง เคนะครับ"
เจโฮปทักขึ้นด้วยท่าทางสดใสตามปกติ แต่ภาษาของเจโฮปต้องเปลี่ยนไปเพราะทั้งอายุและความสนิทที่มีระดับต่างกันไปจากนั้นเจโฮปยื่นซองยาแก้ปวดมายัดไว้ในมือของจองกุก

"อืม ขอบใจ" จองกุกรับซองยามาด้วยความไม่เต็มใจสักเท่าไร  พอได้มาแล้วก็กำลังจะเดินกลับไปทางห้องครัวตามเดิม แต่ก็ต้องชะงักเพราะคำพูดของเจโฮปที่ตรงจุด

"ถ้าคุณไม่รังเกียจ....ผมขอเป็นเพื่อนคุณจะได้มั้ยครับ ผมรู้นะว่า ลึกๆแล้วคุณคงไม่ชอบผม เพราะผมคงจะอยู่ใกล้แทมากไป เนื่องจากส่วนตัวผมกับแทเองก็สนิทกันแบบเพื่อน อยู่ด้วยกันมานานจึงสนิทกันก็ไม่แปลก....แต่ก็นะ คุณคงหึง เลยส่งชูก้ามากั้นผมกับแทใช่มั้ยครับ^^?" เจโฮปพูดในเชิงขออนุญาตกับการเป็นเพื่อน พร้อมคำอธิบายที่ยาวเหยียด เพื่อเป็นการยืนยันว่าเขาเป็นแค่เพื่อนกับแทฮยอง ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้นจริงๆ

"นายรู้?...." จองกุกถามออกไป เพราะอึ้งกับคำอธิบายที่ร่ายยาวของคนที่ที่เรียกว่าอับดุลย์  

"แน่นอนว่าผมรู้ หึหึ" เจโฮปพูดแล้วยิ้มน้อยๆ
.
.
.
.
9 เดือนต่อมา~ (เร็วเนอะ?)
.
.
"เรามีลูกด้วยกันแล้วนะครับ" หืมม??
.
.
.
ป๊อก!(เสียงดีดนิ้วค่ะทุกคน)
.
.
ตื่นจากฝันกันเถอะค่ะ เหื้อออๆๆๆๆห้ะห้าาา


22:30น.

"เห้ยยย!!! ไอแท!!  ถามจริง แทจะแต่งฟิคเพ้อถึงจองกุกฮยองเพื่อ?? แล้วอีกอย่างนะ แทแต่งซะแบบเอาเพื่อนมาเป็นทาสของแทหมด แล้วคาแรคเตอร์แทกับจีมินแลดูใสเนอะ? งานการก็มี ร้านเบเกอรี่มึงเหนี่ย มีไว้ทำไม? เพื่อ!?" จีมินร่ายยาวแบบเอือมๆใส่เพื่อนแว่นหนาเตอะที่นั่งจิ้มดีด?กับแป้นพิมพ์ข้างๆ

"ขอพื้นที่ให้แทได้แต่งเถอะนะ หมูจี นี่กูก็แต่งได้หลายตอนแล้วอ่ะ แล้วไอร้านเบเกอรี่แทอ่ะ ตอนไหนก็ได้ ยังไงลูกค้าก็เต็ม" แทฮยองบอกเพื่อนหมูของเขาด้วยความมั่นใจ

"อ่าจ่ะ...เจ๊งขึ้นมาละชิมชิมจะขำให้... ละส่วนฟิคที่แทแต่งอ่ะ นี่มึงแต่งยันมีลูกกับฮยองเค้าเลยเนี่ยนะ?? แทชอบขนาดนั้น แทไม่ไปสารภาพกับมันสักทีวะแท มานั่งเพ้ออยู่ได้ ชิมชิมไม่เข้าใจอ่ะจริงๆ"จีมินทำสีหน้าเอือมและเอ็ดใส่แทฮยอง

"เอาจริงๆก็.....อยากบอกแหละ แต่แทมีไรเหมาะกับเค้าบ้างหล่ะ? หมูจีดูดิ ฮยองเค้าน ทั้งรูปหล่อ พ่อรวย ความสามารถก็เยอะแยะ เห้ออออ~ แล้วแทอ่ะ แว่นหนาเตอะ ไร้ความสามารถแบบนี้อ่ะ พอพูดแล้วก็บับ...นำ้ตามา~" แทฮยองบอกความรู้สึกกับจีมินด้วยความท้อแท้

"......" จีมินไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่พยักหน้าหงึกๆตามไปเท่านั้น

"อ้าวว...ทำไมหมูไม่ด่าแทอ่ะ? แล้วเงียบทำ..อุ๊บบ!" แทฮยองมองใบหน้าเพื่อนที่ทำสีหน้าเคร่งเครียดอยู่พักหนึ่ง และรัวคำถามใส่จนจีมินต้องเอามือมาปิดปากของแทฮยอง

"เงียบก่อน...ชิมกำลังใช้ความคิด"

"แอเอี้ยอ้ะ อีอามอิ้ด?(แกเนี่ยนะมีความคิด?)" มือของจีมินที่ยังคงปิดปากของแทฮยองอยู่ได้ยกออกมา และ เสนอความคิดที่ตนเองคิดออกไป

"ไอ้แท..... ร้านของจองกุกฮยองเค้ามีเปิดรับพนักงานเสิร์ฟอยู่นี่หว่า...แทลองไปเป็นเด็กเสิร์ฟร้านมันดูมั้ย?"จีมินเสนอคำถามหน้าตาย

"ห้ะ!!.... จะบ้าหรอวะหมูจี... แกเอาเล็บตีนส่วนไหนคิด??  ร้านแทจะอยู่ยังไงล่ะ ใครจะดูแล แกนะแก พูดไรไม่คิด" แทฮยองเอ็ดเพื่อนหมูไป

"เอาไรนักหนาแท ทุกวันนี้คนดูร้านจะเป็นชิมชิมที่ทำแทนแกทุกอย่างแล้วนะ แกแทบไม่ต้องทำไรเลยแท นี่กูอุตส่าห์เสนอแนวทางให้แกเลยนะ แถมมแกอาจจะได้ใกล้ชิดกับเค้าด้วยก็ได้นะ" จีมินว่าด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองเล็กน้อย

"เออว่ะ....ว่าไปแล้ว~. งั้นพรุ่งนี้แทไปสมัครเลยละกันนะ" แทฮยองผู้ที่มีอารมณ์สี่มิติตอบเพื่อนรักไปด้วยรอยยิ้ม

"แหมมม...ทีแรกนะ ยังด่าชิมว่า'พูดไม่คิด' ทีงี้หล่ะ โถ่ๆๆๆโถววว~ "

"ไรห้ะ? พอเลย แทจะนอนละ ง่วง~ ปิดไฟด้วยละกัน" แทฮยองพูดจบก็รีบดิ่งจมที่สอนตัวเอง และก็มีเพื่อนสนิทที่ลุกไปปิดไฟตามคำสั่งของแทฮยองก่อนจะมานอนข้างๆเพื่อนของตนเอง

"ฝันดีไอ้สี่มิติเพื่อนรัก"

"ฝันดีไอ้หมูเพื่อนรัก"

ทั้งสองพูดจบก็นอนกอดกันอย่างแนบชิดราวกับกลัวเพื่อนของตนเองหายไป

ทั้งสองเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเด็กๆ ความสัมพันธ์ที่เรียกว่า'เพื่อน'ของทั้งสองนั้นไม่เคยสั่นคลอนเลย เพราะทั้งสองเรียนที่เดียวกันตั้งแต่อยุบาลยันมหวิทยาลัยแถมยังคณะเดียวกันอีก และการตั้งถิ่นฐานก็ไม่เคยมีการเคลื่อนย้ายไปไหน 

เมื่อถึงเวลาที่ทั้งสองคิดว่าถึงเวลาแล้วล่ะที่เราต้องมีอะไรสักอย่างที่เป็นของตนเอง ทั้งสองจึงเปิดใจคุยกันว่าเราจะเปิดร้านเบเกอรี่กัน พร้อมกับพวกเมนูอาหารจานเดียวอะไรทำนองนั้น ทั้งเลยลองกลับไปคุยกับทางพ่อและแม่ตนเองดู สรุปว่า พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายอนุญาตจึงให้ทุนมาเปิดร้าน ทำไมถึงได้ทุนมาง่ายๆน่ะหรอ? ก็เพราะทั้งสองฝั่งเองก็สนิทกันแล้วก็มีฐานะที่ค่อนข้างจะรวยระดับหนึ่งเลยทีเดียวไม่แพ้กัน และอีกเหตุผลหนึ่งคือครอบครัวของทั้งสองฝ่ายจะออกไปเปิดธุรกิจกันที่ต่างประเทศเองซะมากกว่า ดังนั้นเมื่อเห็นว่าลูกตนเองมีที่อยู่เป็นหลักเป็นแหล่งอยู่แล้ว เลยค่อนข้างตามใจ

ส่วนตัวของทั้งสองเองก็อาจจะมีเถียงกันบ้างเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์อะไรๆมันลดลงเลย เพราะความซื่อสัตย์ที่มีต่อกันและกัน เห็นชอบเถียงกันแบบนั้นนะ รักกันปานจะแหกตูดดม

แต่ทั้งสองมีชีวิตที่ใกล้จะสมบูรณ์แล้ว จะเหลือก็แต่เรื่อง'ความรัก'น่ะสิ 
(คงจะเจอตอนอายุสามสิบเลยรึไงเนี่ยเห้อออ~ นกบวกนกเป็นพญาครุฑ? : จีมินกล่าวไว้)
(เจอแล้วล่ะคนที่ชอบ เค้าคงจะเป็นพ่อของลูก>< หรือเทพบุตรที่แสนใจดีแน่ๆเลย อะคึๆ : แทฮยองก็กล่าวไว้เช่นกัน)

เอาล่ะ...ในค่ำคืนอันแสนสงบก็กำลังผ่านไปด้วยมิตรภาพอันอบอุ่นของบุคคลสองคนที่สลบไสลอยู่ในห้องนอนกับบรรยากาศที่เงียบสงบไปด้วยดี

.
.
.
.
.
กะต๊ากๆๆๆ!! (อย่าตกใจ เสียงไก่ข้างบ้าน)
.
.
"โง้ยยยยย..ไอ้ระกาตัวนี้ปลุกอีกแล้วอ่อวะ?" จมินสบถออกมาด้วยน้ำเสียงที่งัวเงียพึ่งตื่น

".....ครอกกกก~~~ ฟี้ดดด~~~~" 

"เอ๊ะ!?....เดี๋ยวนะ.... ทำไมเสียงกรนมันอยู่ปลายเท้าอ่ะ?" จีมินขยี้ตาทั้งสองข้างเบาๆแล้วลุกขึ้นมาดูปลายเตียงตามเสียงที่ตนเองได้ยิน

"คร่อกก...ฟื้ดดๆ.... แค่กๆๆ~" 

"อื้อหือออ~....... ไอ้แทท!!! ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ!!! " จีมินตะโกนลั่นห้องก่อนที่เพื่อนตัวเล็กที่กำลังนอนกลับหัวแผ่หลาอยู่เต็มเตียงสะดุ้งขึ้น

"เฮือกกก!!!..... โง้ยย หมูจี~~ ตะโกนหาพบรรพบุรุษแกหรอห้ะ... ฮึ้ยยย!" แทฮยองสะดุ้งโหยงขึ้นมาจากปลายเตียงแล้วต่อว่าจีมินด้วยอารมณ์ที่ยังค้างอยู่กับการนอนหลับฝันดีอยู่

"จะไม่ให้ตะโกนใส่ได้ไง....ก็ในเมื่อแกนอนกลับหัวกลับหางกับชิมเนี่ย!! งั้นแสดงว่าชิมนอนหอมนอนกอดตีนแกมาทั้งคืนสินะ! หนอยย~~.....ว่าแล้วมันก็คันไม้คันมือ" จีมินพูดพร้อมยกหมอนสีขาวใบอวบๆมาฟาดใส่แทฮยอง

ทันใดนั้นเอง สงครามหมอนจึงเกิดขึ้น

พลั่ก! ตุบ! ๆๆๆ!  โครมม!! 

ขนเป็ด ขนห่านเต็มห้องแล้วล่ะตอนนี้
.
.
.
.
"แฮ่กกๆๆๆๆ~" ทั้งสองหอบหายใจจากสงครามของหมอนเมื่อสักครู่  จากนั้นทั้งสองจึงตัดสินใจคุยกันดีๆ

"นี่หมูจี... อาบน้ำกันๆ" แทฮยองเอ่ยปากถามจีมิน

"เอาสิ เหนื่อยละเหมือนกัน 55555!!" ทั้งสองหัวเราะให้กันพร้อมจูงมือกันไปอาบน้ำด้วยกัน (เห็นมั้ย ? บอกแล้วว่าสนิทกันมาก ก ล้านตัว)

.
.
.
.

"แท~   เช้านี้ทำไรกินกันดีๆ" จีมินถามเพื่อนของตนด้วยสีหน้าตื่นเต้น

"งืมม... แซนด์วิชมั้ย? ง่ายดี จะได้รีบจัดการร้านเราด้วย"

"โอเค งั้นเดี๋ยวเราออกไปซื้อของกัน แล้วก็หลังจากทำอะไรเสร็จเรียบร้อยแล้วเดี๋ยวไปร้านจองกุกฮยองกัน"

"เห้ยย!!!.... เออว่ะ ลืมไปเลย"

"เอาอีกละ เรื่องหลงๆลืมๆเนี่ยนะ เห้อออ~ ช่างเถอะๆ ไปซื้อของมาทำอาหารเช้ากันก่อนๆ"จีมินพูดพร้อมใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่หน้าผากของเพื่อนรักตนเองแล้วผลักออก ทำให้แทฮยองเกือบหน้าหงายลงไปกองกับพื้น

"อือๆ..." แทฮยองตอบด้วยสีหน้าเอือมระอาจากการโดนผลักหน้าผากมา

หลังจากนั้นทั้งสองก็ออกจากบ้านไปโดยใช้รถยนต์ไปที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง 
.
.
.
"เออหมูจีๆ ซื้ออันนี้เข้าร้านเพิ่มด้วยนะ เดี๋ยวแทไปดูอีกฝั่งหนึ่งก่อนนะ"

"เออๆ รีบไปรีบมาละกันล่ะไอ้แท"จีมินตอบไล่หลังเพื่อนรักไป

.
.
.
 
"เอ~..... ที่ร้านขาดเหลืออะไรอีกมั้ยนะ" ร่างบางทำหน้าครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่ง แต่ก็ต้องหยุดคิดแล้วหันไปสนใจทางอีกฝั่งไม่ไกลนัก เพราะไปเจอเหตุการณ์ตรงหน้าที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ในล็อคทางเดินเดียวกัน

.
.
.

"เห้ยยย!! เอาเงินกูคืนมา!!"

"เชี่ยย!!!  โจรอ่อวะ....ไม่ได้การณ์ละ" แทฮยองวิ่งไปทางด้านหลังโจรที่กำลังจะวิ่งหนีชายคนหนึ่งที่เป็นเจ้าของกระเป๋า(แท : เป็นไง แมนป้ะๆ?)

"เห้ยย!!! เอาไปง่ายๆแบบนี้เลยอ่อวะ ไอชั่วว!" แทฮยองที่วิ่งไปดักหน้าโจรแล้วก็พ่นคำด่าใส่หน้า 

จนตอนนี้บริเวณรอบด้านก็มีคนมามุงดูเหตุการณ์กันเป็นตาเดียว

"ไอ้แว่น มึงไม่เกี่ยว ถอยไป!" (แท: โอ้โห~ ดูมันพูดๆ)

"ทำไมจะไม่เกี่ยว ก็เนี่ยกูก็เป็นคนเหมือนกันไง?" แทฮยองเถียงโจรไป

"อ่อ? อยากตายใช่มั้ย!!! " โจรผู้นี้ชักปืนออกมาทำท่าจะยิ่ง แต่เสียดาย พี่คนที่เป็นเจ้าของไวกว่า

พลั่ก!! ตุบบ!! โครมม!!!  เพล้งง!!!

แทฮยองไม่รอช้าที่จะเป็นกำลังเสริมให้ ถึงจะตัวเล็ก ไสยๆ? แบบนี้ เรื่อง ฝีมือเตะอัดทุบตีก็ใช่ย่อยนะ

ตอนนี้บุคคลที่เป็นเจ้าของกระเป๋าตังกำลังจะโดนเตะอัดอีกอีกที แทฮยองจึงอาศัยจังหวะที่มันเผลอ

พลั่ก!! ตุบบ!!

พอได้จังหวะที่แทฮยองได้ยืนอยู่ด้านหลัง มัน แทฮยองก็จัดการใช้ข้อแขนตนเองฟาดไปที่ท้ายทอยของโจรแรงๆ จนมันสลบลงไปกับพื้น และแทฮยองรับวิ่งเข้าไปหาผู้ชายที่หน้าตาคุ้นเคย

"ซี๊ดดด.... โอยยยย ขอบคุณนะน้อง" บุคคลปริศนาที่พอเงยหน้าขึ้นมาทำไมคุ้นหน้าแปลกๆ แต่ก็ช่างเถอะ

บริเวณรอบด้านนี้ผู้คนก็ทยอยกันออกไปเรื่อยๆ แต่ก็แอบมีเสียงเอ่ยชมเบาๆผ่านไปมาเล็กน้อยนะ เพราะทั้งสองจัดการกับโจรผู้ร้ายนี่ได้

"ไม่เป็นไรฮยอง นี่ครับกระเป๋าตัง...ฮยองเป็นอะไรไหมครับ?"แทฮยองยื่นกระเป๋าตังคืนให้กับเจ้าตัว พร้อมถามออกไป ด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเล็กๆ

"โอยย.... เจ็บน่ะสิ... เราก็โทรแจ้งตำรวจให้หน่อยเร็ว"

"เคครับ" ผมพูดพร้อมหยิบโทรศัพท์ของตนขึ้นมา กดเบอร์ไป แล้วโทรออก

.
.

จากนั้นไม่นาน แทฮยองกับชายคนนั้นก็ได้จัดการอะไรเรียบร้อง แทฮยองก็ขอตัวออกมาที่เกิดเหตุก่อน เพราะ ยังไม่เสร็จภารกิจการช๊อปปิ้งของตนเอง

"อ๊ะ!....เจอแล้วว ... ไอ้แท!! ไปไหนมาห้ะ!! เป็นห่วงแทบแย่เนี่ยย!!" จีมินรีบวิ่งเข้ามาดูแทฮยอง แะเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"พอดี....เมื่อกี๊ เจอโจรอ่ะ เลยช้า" 

"ห้ะ!!!!.... แล้วนี่แกไปเป็นไรป้ะเนี่ย มันทำไรแกรึป่าว!?" จีมินขับเพื่อนรักตนเองหันซ้ายหันขวาก่อนแล้วค่อยหันมาพูดกันตรงๆ

"ก็เจ็บเอวนิดหน่อย แค่โดนมันถีบอ่ะ นิดหน่อยเอง แต่คือ โจรมันไม่ได้ปล้นแท"

"เอ้า!! แล้วไปมีเรื่องมีราวกับมันได้ยังไงเนี่ย?"

"แทเข้าไปช่วยคนๆนึงอ่ะ เลยโดน แหะๆ"

"สมควร! มันใช่เรื่องป้ะล่ะ ....แทนะแท... กลับบ้านกันเหอะ?"

"อืมๆ.."
.
.
.
.
.
"นี่หมูจี...ให้ช่วยมั้ย?"

"ไม่!... แกไปนั่งดีๆเลยนะ เดี๋ยวก็ได้เจ็บมากกว่าเดิมอีก"

"นี่แทแค่เจ็บเอวเองรึป่าววะหมู..หมูอย่าเครียดดิ" แทฮยองบอกกับจีมิน

"ก็จะเครียด? ทำมะ? มีปัญหาอ่อ? ไปนั่งเลยไป" ก็พูดพร้อมโบกมือไล่แทฮยองน้อยๆ

"ชิส์....ก็ได้" ถึงจะแทฮยองจะอยากช่วยยังไง ก็โดนปฏิเสธอยู่ดี เพราะเพื่อนของตนเองทั้งรักและเป็นห่วงกันเสมอ

เมื่อที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเจ็บ อีกฝ่ายก็จะดูและประคบประหงมอย่างดี ชนิดที่ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม

"อ่ะนี่...แท แซนด์วิชแฮม ของแกนะ" จีมินยื่นจานใบเล็กที่มีแซนด์วิชแฮมวางอยู่ให้กับแทฮยอง

"ขอบใจนะ ขุ่นเพื่อน~"

"อ่ะจ้าาา รีบๆกินล่ะ แล้วอย่าลืมกินยาด้วย จะได้ไปสมัครงานกัน"

"อื้มๆ"
.
.
.
.
.
@Bunny Café 

ณ หน้าร้านBunny Café 

"กะ...แก แทตื่นเต้นอ่ะ" แทฮยองพูดพร้อมหันไปหาเพื่อนที่เดินตามมาอยู่ด้านหลัง

"ใจเย็นๆนะแท หายใจเข้าพุทธ ออกโทนะ"จีมินพูดแล้วทำท่าสูดหายใจเข้า-ออก

"ขะ..เข้าพุทธ ออกโท~" แทฮยองทำท่าทางตามจีมิน

"เข้าพุทธ ออกโท~~"

"เข้าพุทธ ออกโท~"

"เข้าจอง ออกกุก"

"เข้าจอง ออกกุก"

".......พรืดด!!" จีมินหลุดขำออกมา ในขณะที่เพื่อนของตนเองยังทำหน้างงอยู่

"หมูจี..... แกขำอะไร--"แทฮยองที่ยังคงมึนงงต่อไป

"คิกๆ ป่าวๆ. ไม่มีไร๊~  ว่าแต่แกหายตื่นเต้นแล้วใช่ป้ะ?"

"งืมๆ ขอบใจนะๆ" แทฮยองพูดให้กับเพื่อนตนเองแล้วหันหลังกลับมาที่หน้าประตูร้าของบุคคลที่แทฮยองปลื้มมาตลอด ไม่สิ คลั่งไคล้มาตลอดสองสามปีที่ผ่านมา

กริ๊งๆ!~ (เสียงกระดิ่งของประตูร้านดังขึ้น)

ภายในร้านที่ยังไม่มีลูกค้าคนใดเข้ามาเพราะ ทั้งสองสิ่งมีชีวิตที่มาร้านนี้เช้ามากไป

"ยินดีต้อนรับเข้าสู่ร้านBunny Café นะคร้าบ" มีผู้ชายบุคคลหนึ่งซึ่งเป็นบรรณารักษ์ของร้านเดินเข้ามาเอ่ยต้อนรับ แต่ก็ต้องตกใจ เพราะ...

"อ้าวว!!... น้องคนนี้หนิ  เจอกันอีกแล้วนะเรา" บรรณารักษ์หนุ่มหล่อเอ่ยขึ้นมาทันทีที่เห็นคนที่เคยมีพระคุณต่อกันในตอนนั้น

"0...0" จีมินที่ยังคงนิ่งและมึนต่อไป

"อ๋อออ!!....จำได้แล้วๆ~...คุณคือนัมจุนฮยองบรรณารักษ์ร้านนี้นี่เอง ถึงว่าทำไมตอนอยู่ที่ห้างหน้าคุ้นๆ ฮี่ๆ~" แทฮยองกล่าวด้วยรอยยิ้มจนตาหยีให้กับคนที่มีอายุมากกว่า

"รู้จักชื่อพี่ด้วย?"นัมจุนที่ส่งสีหน้าแปลกประหลาดมาให้แทฮยอง(?)

"แน่นอน  เพราะพี่ออกจะดังในโลกโซเชี่ยล"

"โหวว~.....ขนาดนั้นเลย?"

"O.o"จีมินที่ยังเป็นบุคคลเอ๋อรับประทานอยู่

"แน่นอน เพราะพี่หล่อมั่กๆ" แทฮยองที่ยังคงกล่าวด้วยท่าทางน่ารัก

"ครับๆ พี่รู้ตัวเองดี แล้วเรามาที่นี่มีอะไรป่าว? รับอะไรดี?" นัมจุนเอ่ยด้วยความมั่นเบ้าหน้าของตนเองและถามคำถามออกไป

"เอ่อ....จริงๆแล้ว~....แทจะมาสมัครเป็นเด็กเสิร์ฟอ่ะฮยอง"

"อ้อ...งั้นแป๊บนึงนะๆ ไปนั่งรอตรงนู้นก่อนๆ" นัมจุนเอ่ยก่อนที่จะเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์เพื่อเอาเอกสารอะไรสักอย่าง

"เคค้าบ...งั้นเราไปหาที่นั่งกันหมูจี" 

"อือฮึ" หมูจีที่ยังรู้สึกว่าไม่เข้าใจอะไรเลยก็เออๆออๆตามเพื่อนรักตนเองไป

ในจังหวะที่แทฮยองกำลังหมุนตัวกลับไปเพื่อหาที่นั่ง แต่ดันสะดุดเข้ากับขาบุคคลคนหนึ่งจนแทฮยองเซไปโดนแจกันสีใสรูปทรงสวยงามที่ดูมีราคาไม่น้อย ตกลงที่พื้นพร้อมกับแทฮยองที่ล้มลงไปกองกับพื้น

เพล้ง!!!~

"โอยย...เชี่ย~...เจ็บๆๆ" แทฮยองสบถกับตนเองเบาๆ พร้อมเงยหน้าขึ้นมาเพื่อที่จะอ้าปากพ่นคำด่าออกไป 

แต่ก็ต้องชะงัก เพราะ บุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือจอน จองกุก ที่มีอิทธิพลให้ตนเองคลั่งไคล้มากถึงมากที่สุด

"นี่!...คุณ? ซุ่มซ่ามอะไรอย่างนี้เนี่ย ห้ะ! คุณรู้มั้ยแจกันใบนี้เนี่ยมันหายากมากเลยนะ กว่าผมจะฝ่าฟันไปซื้อได้นี่ต้องข้ามน้ำข้ามทะเลอีก แต่ต้องมาพังเป็นเศษแบบนี้เพราะคุณ!!" จองกุกพูดพร้อมชี้หน้าคนตัวเล็กกว่าและสาธยายออกไป

และจีมินก็รีบก้มลงไปพยุงคนตัวเล็กลุกจากพื้นขึ้นมาเต็มความสูงแล้วหันไปชี้หน้ากลับพ่อคำด่าใส่เช่นกัน

"เป็นไรมั้ยทะ..." จีมินที่ยังพูดไม่จบก็แอบอึ้งเพื่อนตนเอง เพราะเพิ่งจะเคยเห็นเพื่อนตนเองพ่นคำด่าเป็นห่างว่าวออกไป

"แล้วคุณจะบ่นเพื่อ?? มันแตกไปแล้วนะ แล้วอีกอย่างจะมาโทษผมคนเดียวไม่ได้ คุณก็เอาขามาสะกัดขาผมทำให้ผมล้มลงไปเหมือนกันนั่นแหละ เหอะ! หน้าตาก็ดี ฐานะก็ดีซะเปล่า แต่พูดจาพร่อยๆแบบนี่เนี่ยนะ ไร้มารยาทที่สุดเลย แทนที่จะเป็นห่วงคนมากกว่าสิ่งของนะไอ้หน้ากระต่ายย!!" แทฮยองตะโกนใส่หน้าจองกุกไป

"คุณว่าใครหน้ากระต่าย ห้ะ!!?"จองกุกถลึงตาใส่ และตะโกนกลับไป

"กะ...." แทฮยองที่ยังไม่ทันตอกกลับ ก็มีบุคคลหนึ่งมาขัดไว้เสียก่อน

"เดี๋ยวๆๆใจเย็นๆ เป็นอะไรกัน?" นัมจุนเดินมาพร้อมถือเอกสารจำนวนหนึ่งมาและถามทั้งสองออกไป

"ก็ไอตัวเล็กเนี่ย!! มันมาทำแจกันผมร่วงอ่ะฮยอง!!"

"นี่!!....ผมไม่ได้ทำร่วงนะฮยอง เค้ามาสะกัดขาผมก่อนอ้ะ!"

"หยุด!!! ใจเย็นๆ แล้วไปนั่งคุยกันดีๆ" นัมจุนที่ดูจะหมดความอดทนจึงเอ่นให้สงบศึกและออกคำสั่งให้ตามไป



-TBC-



-------------------------------------

ขอโทษที่หายไปนานนะรีดเดอร์ทุกคน ซอรรี่จริงๆ ไม่ค่อยว่าง. พยายามจะอัพลงเรื่อยๆน้าา. เม้นกันด้วย เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะค้าาบบ><. จุ๊บๆ~













   
  CR.SQW
 

20 ความคิดเห็น

  1. #9 nzziy (@koonnootung1288) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 22:53
    รอค่ะไรต์
    #9
    0