[Touken Ranbu] Touken to Nemui Saniwa - บันทึกซานิวะขี้เซากับเหล่าหนุ่มศาตราวุธ

ตอนที่ 11 : Day 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 607
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    6 ธ.ค. 58

 

                “พรุ่งนี้ไปว่ายน้ำกันเถอะๆ”

                “ที่ไหนเหรอ โซระ?”

                ซานิวะสาวผมสีเขียวแกมฟ้าชี้ไปที่ภูเขาข้างหลังฮงมารุของพวกเขา ซานิวะสาวขี้เซาก็มองตามแต่เธอก็นอนหนุนตักเพื่อนสาวต่อไป ไม่ใช่ว่าเธอไม่สนใจ แต่เธอง่วงเกินกว่าจะทำอะไรได้แล้ว โซระตบบ่าเพื่อนสาวเบาๆแล้วก็มองพวกหนุ่มดาบทำงานกันในสวน และเธอก็รู้สึกได้ว่ามีคนจ้องมองเธอจากพุ่มไม้ที่เป็นรั้วกันระหว่างสองฮงมารุ

                “ชิ..........(จ้อง)”

                “....=w=.... ขนลุกชะมัดเลย นี่ ถ้าอยากข้ามก็เข้ามาเถอะ”

                พอซานิวะสาวทักไป ก็ได้ยินเสียงพุ่มไม้สั่นไปมาก่อนเจอร่างของนาคิกิสึเนะ ที่เดินมาอย่างเงียบๆ รูปร่างที่บอบบางและบุคคลิคที่ดูเป็นคนเงียบมากๆ ทำเอาโซระทำตัวไม่ถูก เธอยกมือทักทายแต่ท่าตอบกลับมาคือท่ามือรูปหัวจิ้งจอก

                “เอาเถอะ เพื่อนนายที่เหลือจะไม่เข้ามาจริงๆเหรอ ยัยนี้หลับอยู่ไม่เป็นไรหรอก”

                พวกที่ซ่อนตัวที่เหลือ ก็ทยอยกันออกมา เรียกได้ว่ามาทั้งฮงมารุฝั่งโน้นเลย ซานิวะสาวนั่งพิจารณา มีดาบเล่มหนึ่งที่เธอไม่มีแน่นอนคือ อุกุยสึมารุ เธอยิ้มเหมือนจะดีใจที่เพื่อนของเธอก็มีความพยายามเหมือนกันนะ

                “พวกนายเนี่ยไม่มีงานบ้านทำเหรอไง มาห่วงซานิวะตัวเองยังกะแม่แน่ะ”

                เหล่าดาบสั้นเข้ามามองซานิวะของตัวเองที่กำลังหลับใกล้ๆ  แน่นอนว่าเธอลับลึกจนไม่รับรู้อะไรเลยยังกับคนตายด้วยซ้ำ

                “....ท่านหญิง...ยังไม่ตายใช่ไหม?” โซระผงกหัวตอบโกโคไท ก่อนที่ดาบของเธอจะกลับมาที่เรือน

                “โว้ว ลูกพี่ เพื่อนลูกพี่นอนกลางวันนานจังเนอะ”

มุตสึโนะคามิ ทักเข้ามาก่อนจะถูกคะชูคิโยมิตซึของโฮลีเนะจ้องด้วยความโกธรที่มาพูดถึงซานิวะของตน มุตสึยิ้มตอบกลับไปก่อนจะนั่งหย่องๆข้างซานิวะโซระแล้วหยิบขนมไปกินเฉยๆ

“ก็นะเป็นคนที่ต้องคอยดูแลตลอดเลยล่ะ ทั้งตอนที่อยู่ที่นี้ และก็ที่โลกปัจจุบันด้วย ขาดความอบอุ่นล่ะมั้ง”

“เปล่าสักหน่อย ก็แค่อยากอ้อนน่ะ”

ว่าแล้วพวกหนุ่มศาสตราวุธที่ได้ยินเสียงซานิวะของตนที่คิดว่าหลับไปแล้วก็พากันวงแตกเผ่นหนีทะลุพุ่มไม้กลับไปอีกฝั่งยกเว้นอุกุยสึมารุ (พี่แกวิ่งไม่ไหว) ที่ยืนยิ้มแล้วเธอจ้องมองหน้าอุกุยสึมารุที่ไม่ยอมหนีไปไหน ก่อนจะหาวหนึ่งรอบและนอนต่อทันที

“ฮะฮาฮ่า เมื่อกี้ฮามากเลยเนอะ มุตสึ”

“จริงด้วย ลูกพี่ เผ่นกันอย่างกันหนีผีงั้นแหละ ฮ่าฮา”

เสียงหัวเราะของซานิวะโซระและมุตสึโนะคามิ ก็ดังลั่นตลอดทั้งวันนั้น ทำเอาซานิวะโฮลีเนะ หงุดหงิดไม่น้อยเพราะมันหลับไม่ได้นั้นเอง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

132 ความคิดเห็น

  1. #14 Sorasora24 (@Sorasora24) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 21:38
    ฮ่าๆ แกล้งดาบตัวเองทางอ้อมเล็กน้อย

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 6 ธันวาคม 2558 / 22:25
    #14
    0