[Touken Ranbu] Touken to Nemui Saniwa - บันทึกซานิวะขี้เซากับเหล่าหนุ่มศาตราวุธ

ตอนที่ 14 : Day 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 518
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    9 ธ.ค. 58

 

                เสียงของพวกเด็กๆดังจากนอกห้อง เวลาเที่ยงวันแล้วซานิวะสาวยังไม่ยอมลุกจากที่นอนตัวเอง เหงื่อไหลอาบตัวไม่ใช่เพราะอากาศร้อน แต่เป็นเพราะสาเหตุอื่น

                “...ไม่....ไม่เอา...”

                เด็กชายผมสีขาวยาวนัยน์ตาสีแดง ซึ่งกำลังวิ่งผ่านห้องซานิวะ ก็ได้ยินเสียงหญิงสาวดังจากข้างใน เขาเลยถือวิสาสะเข้ามาในห้องของเธอ มือหญิงสาวกำผ้าห่มแน่น เสียงร้องครวญครางด้วยความทรมาน เด็กชายเอามือแตะที่หน้าผากของอีกฝ่ายรับรู้ได้ถึงความร้อนที่มากกว่าปกติ น้ำตาของหญิงสาวเริ่มไหลอาบแก้มเหมือนกำลังเจ็บปวด

                “ท่านหญิง....ท่านหญิง!

                คนที่ถูกเรียกสะดุ้งตื่นขึ้นมา เธอมองขวามองซ้ายเห็น เด็กชายกุมมือเธออยู่ จมูกของหญิงสาวแดงเหมือนกับว่าเธอกำลังร้องไห้ออกมา น้ำตาไหลตามแรงโน้มถ่วงหยดลงหมอน เด็กชายพยายามช่วยเช็ดน้ำตาให้

                “อิมะโนะ...สึรุงิ....”

                “ผมเองขอรับ ท่านหญิง ท่านเป็นอะไรเหรอขอรับ?”

                ซานิวะสาวลุกขึ้นนั่งแต่น้ำตาเธอไหลไม่หยุด มือทั้งสองกุมมือเด็กชายตรงหน้าไว้แน่น อิมะโนะก็พยายามเช็ดน้ำตาให้หญิงสาว ที่ดูเหมือนจะไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย

                “ท่านหญิงเป็นอะไรไปขอรับ”

                “...ฝันร้ายน่ะ...มันน่ากลัวมากเลย”

                “ฝันว่าอะไรขอรับ ให้อิมะโนะสึรุงิคนนี้ช่วยรับฟังได้ไหมขอรับ”

ซานิวะสาวยิ้ม เธอเริ่มตั้งสติและเช็ดน้ำตาตัวเอง ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องที่เธอฝัน

“ฉันฝันว่า ศัตรูล้อมเต็มไปหมด ฉันกลัวมากเลยล่ะ กำลังจะถูกฆ่า...”

“ท่านหญิง กลัวที่จะถูกศัตรูฆ่าเหรอขอรับ?”อิมะโนะเริ่มนึกถึงนายคนก่อนของเขาขึ้นมา แต่ซานิวะสาวส่ายหน้า

“ฉันกลัวว่าพวกเธอตาย ร่างแหลกสลายจากฉันไป ฉันกลัวเหลือเกิน ไม่อยากเสียใครไปเลย”

หญิงสาวเริ่มร้องไห้อีกครั้ง อิมะโนะสึรุงิ เข้าใจความโศกเศร้านี้ดี เขาลุกขึ้นโอบกอดหญิงสาวตรงหน้า แล้วลูบหัวอย่างอ่อนโยน เพราะเขาเองก็เคยอยู่ในช่วงเวลาแบบนั้นเหมือนกัน ซานิวะสาวกอดเด็กชายตอบแน่น

“ถ้าเวลานั้นมาถึง ผมจะอยู่เคียงข้างท่านเอง”

“ฉันน่ะ...ไม่อยากอยู่บนโลกใบนี้นะ แต่ฉัน...ไม่อยากตาย...”

อิมะโนะสึรุงิ นั่งคุกเข่าลง แล้วใช้มือทั้งสองประคองใบหน้าหญิงสาว ก่อนจะจูบที่หน้าผากอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน ถึงจะเป็นเด็กแต่อายุของอิมะโนะ จะมากกว่าดาบหลายเล่มเลยทีเดียว

“ขอเพียงแค่นั้นก็เพียงพอแล้วขอรับ”

ซานิวะสาวก็ร้องไห้โฮ กอดอิมะโนะ ตลอดทั้งบ่ายนั้น จนถึงเวลามื้อเย็นเธอถึงจะยอมออกมาจากห้อง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

132 ความคิดเห็น

  1. #21 Koriren (@0875350549) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2558 / 09:59
    อิมะจังอ่อโยนมากเลย //-// ก็เป็นคุณปู่นี่นา
    #21
    0
  2. #20 Sorasora24 (@Sorasora24) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2558 / 09:54
    รู้สึกรักอิมะจัง Q_Q
    #20
    0
  3. #18 LAZY (@suttita) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2558 / 06:18
    รอตอนต่อไป~
    #18
    0