[Touken Ranbu] Touken to Nemui Saniwa - บันทึกซานิวะขี้เซากับเหล่าหนุ่มศาตราวุธ

ตอนที่ 17 : Day 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 536
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    11 ธ.ค. 58

 

                “หวัดดีหนุ่มๆ วันนี้ขอฝากตัวด้วยนะจ๊ะ”

                “.............”

                เหล่าศาสตราวุธมองดูหญิงสาวที่น่าจะเป็นซานิวะข้างบ้าน ตอนนี้เธอถือวิสาสะเปิดประตูห้องนอนของหนุ่มๆ ตั้งแต่เช้าพร้อมกับดาบเริ่มต้นของเธอ ฮาจิสึกะโคเท็ตสึ ด้วยความมึนงง หญิงสาวเลยคลีกระดาษออกมาอ่านให้ฟัง

                “อะแฮ่ม...ถึงสหายซานิวะโซระ ฉันซานิวะโฮลีเนะ จะขอกลับไปหาหมอที่บ้านตัวเอง คาดว่ากว่าจะกลับก็คงเย็น ฝากดูแลภารกิจและดาบแต่ละเล่มแทนด้วย ปล.อย่าลืมเอ็นดูทุกคนด้วยตามความเหมาะสมส่วนทรัพยากรก็จัดการได้เลยเต็ม!ที่!!!อี้อิอิ๋

                เสียงซานิวะสาวเน้นคำสุดท้ายสุดๆ พอฟังข้อความจบทุกคนก็อุทานออกมาพร้อมกันว่า

                ว่าไงนะ!!!!!!

                ทุกคนวิ่งเก็บที่นอนและปิดประตูใส่หน้าซานิวะโซระกับดาบเริ่มต้นของเธอ เสียงในห้องดังพอสมควร คาดว่าพวกในห้องคงกำลังรีบแต่งตัวกันอยู่ ซานิวะสาวยืนผิวปากอย่างสบายใจเฉิบ

                ฟึ่บบบ!!!

                “โอ้ว เสร็จแล้วเหรอ ไวดีนะ”

                “แล้วท่านหญิงจะกลับมาเมื่อไหร่ เย็นนี้แน่นอนสินะครับ”คะชูถาม

                “อาจจะนะ นัดหมอบัตรทองใช้เวลานานด้วย”

                “เพราะนายแท้ๆเลย ยามาโตะ นายเอายาให้ ท่านหญิง เลยรู้สึกไม่ดี”

                “ก็ข้าเป็นห่วงนี่นา ถ้าเกิดอาการแย่แบบโอคิตะซังก็แย่สิ”

                สองดาบของโอคิตะ ทะเลาะกันเองอีกแล้ว พวกมีดสั้นยืนล้อมซานิวะซระเหมือนจะมีคำถามอะไรที่อยากถามเธอ

                “แล้ววันนี้ พวกเราต้องทำอะไรหรือขอรับ”มาเอดะเริ่มถาม ซานิวะสาวก็หยิบจดหมายอีกฉบับมาอ่าน

                “ทัพหนึ่งนำโดยคะชูเดินทางไปยังยุคความทรงจำแห่งเอโดะ ที่เมืองเอโดะ ทัพสองนำโดยอุกุยสึมารุ ให้ดูแลงานบ้านเหมือนเดิมจ๊ะ แค่นี้แหละ”

                “อ่า....โอเคงั้นไปกันเถอะ”

                คะชูรีบนำทีมออกไป ทิ้งให้ทีมอุกุยสึมารุที่ประกอบไปด้วย ยามาโตะ อิมะโนะ อาคิตะ และโฮเนะบามิ ยืนนิ่ง อุกุยมองซานิวะสาวเพื่อนบ้านแล้วยิ้มให้ พอมันว่าง โซระเลยให้ฮาจิสึกะ มาช่วยฝึกซ้อมให้เหล่าดาบแทน

                นี่ไง!

                เคร้งงงง

                อึก! ยังหรอก!

                ตอนนี้อุกุยสึมารุซ้อมกับฮาจิสึกะ เท็ตสึ ระหว่างนั้นพวกมีดสั้นกับโฮเนะก็เล่นกับซานิวะสาว

                “ผมสงสัยจังทำไมท้องฟ้าถึงเป็นสีฟ้า”

                “ผมสงสัยจังทำไมท้องฟ้าถึงเป็นสีฟ้า”

                เสียงแรกเป็นเสียงของอาคิตะ แต่เสียงที่สองเป็นเสียงของซานิวะโซระ เธอชอบที่จะดัดเสียงให้ใกล้เคียงและพูดในบทพูดประจำของเหล่าศาสตราวุธ

                “อ่ะ แหะแห่ะแหะ วันนี้ก็มาเล่นกับผมด้วยนะ”

                “อ่ะ แหะแห่ะแหะ วันนี้ก็มาเล่นกับผมด้วยนะ”

                ทุกคนปรบมือด้วยที่เธอดัดได้แม้แต่เสียงของอิมะโนะสึรุงิ ซานิวะสาวยิ้มก่อนจะมองที่โฮเนะบามิซึ่งเขาดูไม่ตื่นเต้นเท่าไหร่เลย

                “โห่ย เค้าก็อยากได้น้องดูก(โฮเนะบามิ)สักเล่มนะ จะได้มาคู่กับดุก(นามะสึโอะ)ง่ะ”

                “ท่านหญิง มีดาบหลายเล่มเลยมิใช่เหรอขอรับ”

                “เรียกลูกพี่จะดีกว่านะ อาคิตะคุง~ อิอิ เด็กบ้านนี้น่ารักเงียบๆดีจัง ไม่เหมือนบ้านฉันเลย”

                “ยังไงเหรอขอรับ”

                อาคิตะกับอิมะโนะถาม ซานิวะสาวก็ลุกขึ้นเพื่ออธิบาย เธอเล่าว่าฮงมารุเธอมีมีดเกือบครบแล้วยกเว้นฮิราโนะ โทชิโร่(หน้าตาเหมือนมาเอดะ โทชิโร่) และทุกวันฮงมารุเธอจะวุ่นวายมากเลย เพราะพวกเด็กๆก็เยอะ แถมทุกคนปฏิบัติต่อเธอไม่นุ่มนวลเลยด้วย

                “ก็แบบว่า ลูกพี่ดูไม่เหมือนผู้หญิงนี่นา แถมอีกอย่างลูกพี่ก็โอเคแบบนี้ด้วย”

                คราวนี้ซานิวะสาวดัดเสียงเป็นมุตสึโนะคามิโยชิยูกิ ทำเอาเด็กๆหลุดหัวเราะออกด้วยความขี้เล่นของเธอ ก่อนที่เธอจะคืนกลับมาเป็นเสียงตัวเองอีกครั้ง

                “แค่บอกว่าให้เรียกว่า ลูกพี่ ย่ะ แต่ไม่ได้หมายความว่า จะต้องเป็นกันเองขนาดนั้น หม่อมแม่คนนี้จะบ้าตาย ลูกๆ(เหล่าศาสตราวุธ)ทั้งหลายก็แสนซน เหลือเกิน ยิ่งมีกันเยอะยิ่งวุ่นวายด้วย”

                เธอแกล้งทำเสียงแหล่มๆเหมือนจะประชด แต่พวกเด็กๆเข้าใจเพราะฮงมารุทางนี้ก็เริ่มวุ่นวายเหมือนกัน

                “แล้วฮงมารุนั้น มีกอดต้อนรับกลับไหมขอรับ”อาคิตะถาม

                “ไม่มีหรอกจ๊ะ ....แสดงว่า โฮลีเนะ เริ่มขอไล่กอดพวกเธอแล้วสินะ เธอคนนั้นช๊อบชอบน่ะ กับการกอด”

                “ทำไมเหรอขอรับ”คราวนี้อิมะโนะสึรุงิถาม

                “รู้สึกความต้องการความอบอุ่นล่ะมั้ง เธอคนนั้นมีปัญหาพอตัวเลยล่ะ อย่างปัญหาครอบครัวไรเงี้ย ฉันก็เลยแนะนำให้มาเป็นซานิวะ ตอนนี้ไงล่ะ เธอก็ดูดีขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะเลย”

                พวกเด็กๆตั้งใจฟังก่อนจะหันไปดู สองหนุ่มที่พึ่งจะฝึกซ้อมกันเสร็จ ฮาจิสึกะ นั่งคุกเข่าลงข้างๆซซานิวะโซระ ส่วนอุกุยก็นั่งห่างออกไปเล็กน้อย

                “ช่วยเล่าเรื่องของ ท่านโฮลีเนะให้ฟังหน่อยสิครับ”อุกุยเอ่ยปากถามขึ้นมา

                “หุหุหุ อยากรู้เหรอ...นิสัยไม่ดีกันเลยนะ”

                “วันก่อน...ท่านหญิง....บอกว่าไม่อยากอยู่ แต่ไม่อยากตาย”อิมะโนะพูดขึ้นมาทำเอาซานิวะโซระนิ่งเงียบไป

                “ก็ยังหนีไม่พ้น ความทุกข์ของตัวเองล่ะมั้งนะ เธอคนนั้นมักจะเก็บทุกอย่างมาเป็นความทุกข์ไปหมด เธอเอาแต่นอน นอนและก็นอน เพื่อผ่านวันเวลาไปเรื่อยๆได้แบบนี้น่ะ....รู้สึกว่าไม่อยากอยู่ต่อไปแล้ว แต่ก็ไม่อยากตาย ด้วยหลายครั้งที่ฉันเห็นข้อมือโฮลีเนะเต็มไปด้วยบาดแผลจากของมีคม คนรอบข้างที่ไม่เข้าใจความทุกข์ของเธอ”

                เหล่าศาสตราวุธนิ่งเงียบไป พวกเขาผ่านมือนายคนก่อนมาเรื่องความทุกข์อะไรนั้นก็พอจะเข้าใจดีพอสมควรอยู่แล้ว แต่เจ้านายคนนี้กลับไม่พูดไม่บอกอะไรเลย โซระเห็นว่าบรรยากาศมันมืดมนเกินไปเธอเลยเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไป

                “นี่ ตอนแรกเธอคนนั้นไม่ได้อยากมาทำงานนี้หรอกนะ แต่พอเธอไปเจอภาพดาบเล่มหนึ่งเข้า เธอก็งตกหลุมรักเลย รับงานนี้ทันทีด้วยนะ”

                “ดาบ....ที่ท่านหญิง ตกหลุมรัก....เล่มไหนขอรับ!!!!

                เหล่าดาบอุทานพร้อมกันยกเว้นฮาจิสึกะ ซานิวะสาวเลยมีเรื่องจะแกล้งดาบพวกนี้ซะแล้ว เธอผิวปากเหมือนเป็นการพูดว่า ไม่บอกหรอกนะ ทุกคนต่างมองกันไปมาอย่างระแวง ว่าต้องมีหนึ่งในพวกเขาที่ซานิวะโฮลีเนะตกหลุมรัก จนมาเป็นซานิวะในตอนนี้

                “หิวแล้วๆ อยากทานอะไรกันไหม”

                “ฮาจิสึกะ!”อยู่ๆเหล่าดาบของโฮลีเนะก็หันมาพูดกับฮาจิสึกะ

                “เอ๋....มะ....มีอะไรเหรอ”

                ช่วยเป็นกรรมการให้ที!!!

                กลายเป็นว่าเหล่าดาบพวกนี้ต้องการจะซ้อมดาบหรือสู้กันเองเพื่อดูว่าใครแกร่งกว่ากัน โซระ นั่งดูข้างๆกรรมการเพราะกับโบกไม้ที่ห่อผ้ากลมๆบรรจุแป้งซ่อมดาบไว้ไปมา อย่างสบายใจเฉิบ

                “แกล้งพวกเขาอีกแล้วสินะครับ”

                “เปล่านะ ท่านมู่ แค่บอกความจริงไปแล้วพวกเข้าก็ระแวงกันไปเอง หุหุหุ”

                “ทำอะไรกันน่ะพวกนาย”เสียงคะชูดังขึ้นมา ทำเอาทุกคนหยุดมือไป โซระนั่งทำหน้าเซ็ง

                “โหย ไม่มันส์เลยง่ะ”

                ซานิวะสาวบ่นออกมา คะชูยืนอยู่กลางห้อง มองดาบที่แบ่งกันออกเป็นสองฝ่ายจะสู้กันเอง ยามาโตะก็ยืนงงพร้อมกับคนอื่นๆที่พึ่งจะกลับมาจากภารกิจ

                “ทำไมอยู่อยู่พวกนายจะฟาดฟันกันเองแบบนี้”

                “พวกเราแค่อยากจะรู้ใครเป็นดาบที่ท่านซานิวะโฮลีเนะหลงรัก จนมาเป็นซานิวะพวกเราตอนนะ”อิมะโนะตอบ

                “ดาบที่ท่านหญิง หลงรักงั้นเหรอ”

                คะชูหันไปมองซานิวะสาวข้างบ้าน เธอยิ้มเหมือนกับว่าไม่ใช่ความผิดเธอ แต่คะชูมั่นใจว่าต้องเกิดจากคำพูดของซานิวะคนนี้เป็นแน่นอน เขาเดินเข้าไปหาเธอแต่ฮาจิสึกะก็ยืนขวางไว้

                “คิดจะทำอะไร คะชู คิโยมิตสึ”

                “ลูกพี่นายพูดอะไรกับพวกของข้าพวกเขาถึงได้มาฟาดฟันกันเองแบบนี้”

                “ความจริงไง คิโยมิตจัง~ ฉันแค่บอกว่าในกลุ่มดาบพวกนายมีคนหนึ่งที่ โฮลีเนะหลงรักอยู่ก่อนจะมาเป็นซานิวะเนี่ยแหละ แค่นั้นเองแล้วพวกนั้นก็เริ่มจะตีกันเองเฉยนะฉันไม่เกี่ยว”

                ซานิวะสาวตอบไปตรงๆ คะชูเองก็ระแวงเหมือนกัน ว่าหนึ่งในพวกเขาต้องมีใครครองใจซานิวะของพวกเขาไปแล้วแน่นอน

                “งั้นพวกเราน่าจะรอถามท่านหญิงน่าจะดีกว่ามาตีกันเองนะ”

                ยามาโตะออกความคิดเห็น จังหวะนั้นเองทุกคนก็รู้สึกได้ว่ามีเงาคนยืนอยู่หลังประตูเลื่อน ซานิวะโซระ คลานไปเปิดประตูบานนั้น พบว่าเป็นร่างหญิงสาวที่กำลังยืนทำหน้าหงุดหงิดสุดๆ แถมเธอยังอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีน ที่เป็นของโลกปัจจุบัน

                “โอ้กลับมาเร็วเหมือนกันนะตัว”

                “....อืม....”เธอวางข้าวของไว้กับพื้น และถุงยาขนาดใหญ่พอควร

                “นั้นยาของเธอเหรอหมอว่าไงบ้างล่ะ”

                “เพิ่มยาน่ะ ว่าแต่ ที่บอกว่า ตีกันเอง นี่มันอะไรกัน ห๊ะ!

                เหล่าศาสตราวุธของเธอสะดุ้งก่อนจะนั่งคุกเข่า ก้มหัวของขมาอย่างรวดเร็ว หญิงสาวผมสีซากุระ ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เพื่อนของเธอก็เดินมากระซิบและนวดไหล่เธอเบาๆ เธอเลยเรียกเหล่าดาบมาใกล้ๆเธอ แถวหน้าสุดจะเป็น อิมะโนะ อุกุยสึมารุ คะชู ยามาโตะและนาคิกิสึเนะ เธอจูบหน้าผากทุกคนแถวหน้าเรียงกัน

                “เฮ้อ จริงอยู่ที่ฉันมีดาบที่ชอบนั้นแค่ตอนแรกนั้นแหละ ตอนนี้ ฉันรักพวกเธอทุกคน ไม่ได้มากกว่ากันหรือน้อยกว่ากัน แค่นั้นก็เพียงพอแล้วไม่ใช่เหรอไง”

                เหล่าดาบแถวแรกที่ได้รับจูบที่หน้าผากก็หน้าแดงด้วยความละอายใจ ซานิวะโซระรู้สึกปลื้มเล็กน้อยที่เพื่อนตนสามารถทำให้ดาบสงบลงได้ เธอเข้ามากอดซานิวะโฮลีเนะแน่น

                “โฮลีเนะ วันนี้อาบน้ำด้วยกันเต๊อะ”

                “...ก็ได้นะ...”

                “เอ๋!!!!

                ซานิวะสาวทั้งสองสะดุ้งเสียงอุทานของเหล่าศาสตราวุธนิดๆ แต่อีก 5 ชั่วโมงกว่าจะเย็น ซานิวะทั้งสองนะทานขนมชิวๆดูเหล่าศาสตราวุธทำงานบ้านไป

                “ฉันนึกว่าเธอจะยังชอบนาคิกิสึเนะคนเดียวซะอีก”

                “....ก็ยังชอบเหมือนเดิมแหละ แต่ว่าพอดาบเล่มอื่นเข้ามา ฉันรู้สึกว่าพวกเขาดีต่อฉันเหลือเกิน เลยอยากจะเอ็นดูทุกคนต่อไปแบบนี้ ถึงส่วนตัวฉันจะชอบนาคิกิสึเนะมากก็เถอะ”

                “งืม จะว่าหลายใจก็ไม่ใช่สินะ เธอไม่ได้คบกับพวกนั้นนี่นา ก็แค่เหมือนแม่ค่อยดูแลพวกเขาไป”

                หญิงสาวเริ่มแบ่งกันทานขนมฆ่าเวลาไป ระหว่างนั้นทั้งสองก็ฮัมเพลงซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่พวกเธอเปิดฟังในฮงมารุเป็นประจำ พอมั่นใจว่าพวกศาสตราวุธอยู่ไกลพอจะไม่ได้ยินเสียงพวกเธอทั้งสองก็ประสานเสียงเป็นเนื้อเพลง

                “เหล่าอีกกาบินลับไป~ถึงเวลากลับแล้วหรือยัง? เหงาตะวันค่อยๆเลือนหายไปจากฟากฟ้า~

                แต่ทั้งสองไม่รู้ว่ายังมีดาบหนึ่งหรือสองเล่มนั่งฟังพวกเขาร้องเพลงไปด้วยกัน อย่างเงียบ พอเวลาเย็น แน่นอนว่าห้องอาบน้ำจะถูกจองให้ซานิวะสาวทั้งสองไปก่อน และยังมีดาบบางรายอยากจะลองของอีกครั้ง ซานิวะโซระกะจะไม่ใช่มุกเดียวกับที่ฮงมารุตัวเอง ก่อนจะลงอ่างเธอเตรียมของบางอย่างนานสองนาน จนซานิวะโฮลีเนะขอลงไปแช่ออนเซ็นโดยไม่มีส่วนร่วมในกิจกรรมครั้งนี้

                “คะชู นายทำบ้าอะไร นั้นซานิวะพวกเรานะ”

                “ยามาโตะครั้งก่อนมีผีมากวน ครั้งนี้ไม่น่าจะมีหรอกมั้ง”

                “แต่ผีตนนั้น ฉันก็เห็นเดินอยู่ที่ฮงมารุนี้เหมือนกันนะ”มิดาเระตอบ

                “แล้วทำไมฉันต้องมากับพวกนายด้วยเนี่ย...”โฮเนะบามิ ดูเหมือนจะไม่อยากร่วมแต่เขาเองก็สนใจเหมือนกัน

                “หวังว่าจะไม่ทำให้พวกม้า(ขี้)แตกตื่นนะ”นามะสึโอะพูดออกมาลอยๆ

                “หว่า น่าตื่นเต้นจัง”อิมะโนะสึรุงิ ร้องดีใจออกมา

                ทั้งหกคนก็เอนตัวมองดูที่ห้องอาบน้ำ พวกเขาเห็นหลังของซานิวะตัวเองที่อิงขอบอ่างไว้อยู่ แต่ไม่ได้สังเกตเห็นว่าซานิวะโซระหลบอีกอีกฝากของกำแพงเดียวกับพวกเขา

                “รู้สึกได้กลิ่นแปลกๆ”

                “อะไรของนายอีก ยามาโตะ กลิ่นอะไรของนาย”คะชูบ่นออกมาเบาๆ

                “ (ฟุดฟิด) ฉันเห็นด้วยกับยามาโตะนะคะชู มันมีกลิ่นแปลกๆอ่ะ”มิดาเระก็เห็นด้วย

                “ไม่ใช่ขี้ม้า ด้วยแหะ”นามะสึโอะบ่น

                “เหมือนกลิ่นไหม้นะ”

โฮเนะบามิบ่นขึ้นมา ทุกคนเริ่มพยายามดมกลิ่นและมันเป็นกลิ่นไหม้จริงๆ แต่กว่าพวกเขาจะรู้ตัวก็ช้าไปเสียงแล้ว

ปัง!ปัง!!ปัง!!!ปัง!!!!ปัง!!!!!

จ้ากกกก!!!!

ทุกคนกระโดดโล้ดเต้นบนพื้นที่มีทั้งไฟและเสียงที่ดังไม่หยุดจนพวกเขากรีดร้องและวิ่งหนีออกจากจุดนั้นกันไปหมด

“ฮะฮาฮ่า สมน้ำหน้า โฮลีเนะ ไฮไฟว์หน่อย”ซานิวะสาวทั้งสองยกมือตบเข้าหากันหลังจากที่ขับไล่เหล่าหนุ่มดาบได้สำเร็จ รอบที่สอง แถมยังไม่ต้องใช้แรงด้วยแค่ประทัดแถวเดียวเท่านั้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

132 ความคิดเห็น

  1. #27 Sorasora24 (@Sorasora24) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 02:22
    เราก็ชอบนาคิ =//////=
    #27
    1
    • #27-1 HoLyNe (@nana85) (จากตอนที่ 17)
      11 ธันวาคม 2558 / 15:35
      แอร๊ยยย ดีใจจัง
      หลังไม่รู้จะจิ้นหนุ่มๆกะซานิวะ หรือจะให้จิ้นกันเองดีเหมือนกัน
      #27-1
  2. วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 10:51
    เเหม น่ารักกันจริงๆค่ะ 
    ปล. ชอบซานิวะโซระจังงง
    #26
    0
  3. #25 Sorasora24 (@Sorasora24) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2558 / 23:45
    ชอบลูกพี่ เอ๋ย ซานิวะโซระมากค่ะ ^^ รออีก 80% ><
    #25
    0