[Touken Ranbu] Touken to Nemui Saniwa - บันทึกซานิวะขี้เซากับเหล่าหนุ่มศาตราวุธ

ตอนที่ 2 : Day 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,802
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    2 ธ.ค. 58

 (ความจริงเลยวาดออกมาแล้วตอนนี้ ไปอ่านได้ใน Pixiv นะ http://www.pixiv.net/member_illust.php?mode=medium&illust_id=52264606)

          

 

                วิ้งงงงงง

                “อ่า...เด็กน้อยจากริมน้ำ คะชู คิโยมิตซึ แม้ข้าจะเป็นดาบที่ใช้ยากแต่ก็เป็นดาบที่ดีเล่มหนึ่งนะ”

                “.......”

                พอเห็นหน้าดาบเล่มแรกที่ตัวเองต้องดูแล ซานิวะสาวก็นิ่งไป เธอจ้องหน้าอีกฝ่ายอาจจะเพราะนั่งทับขานานเกินไปการทรงตัวเลยไม่ดี เริ่มเอนตัวไปมาแล้วก็....

                “คร่อกกกกกกกกกก”

                ท่านหญิง!!!!

                เธอกลับหลับไปทั้งที่นั่งอยู่อย่างนั้น ก่อนที่คะชูจะตะโกนออกมาสุดเสียง เธอสะดุ้งตื่นเล็กน้อยก็จะยืดเส้นยืดสายและหาวออกมา

                “โทษทีๆ พอดีนั่งฟังคนโนะสึเกะนานไปหน่อยเลยง่วงอ่ะ แถมยังให้ทำสมาธิดูความทรงจำของดาบตั้ง 5 เล่มด้วย ง่วงจะตายอยู่แล้ว หาวววว”

                ซานิวะสาวพูดแก้ตัวไปตามน้ำ ก่อนจะหันไปเห็นคะชูกำลังตั้งท่าจะชักดาบใส่จิ้งจอกคนโนะสึเกะด้วยความไม่พอใจ

                แก...”

                “ใจเย็นๆนะขอรับ ถ้าชักดาบออกมา ผมวิ่งจริงๆนะ”

                “เพราะแกเลยทำให้ข้าดูไม่น่ารักเอาซะเลย ไอ้จิ้งจอกบ้า”

                ซานิวะสาวถอนหายใจก่อนจะใช้ฝ่ามือของเธอตบบ่าคะชูเพื่อให้เขาหันมา พอคะชูเริ่มหันมานั้นเธอก็ใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่แก้มของชายหนุ่ม ซ้ำๆเบาๆ

                “เอาน่าๆ ถ้าทำตัวเป็นเด็กเกเรก็จะยิ่งไม่น่ารักนะ คะชูคุง”

                “...(รอดแล้วเรา)”<<<คนโนะสึเกะ

                ชายหนุ่มหน้าแดงออกมาอย่างเห็นได้ชัดหลังจากถูกซานิวะสาวสัมผัสเข้าที่แก้มของตน ก่อนจะนึกถึงสิ่งที่หญิงสาวพูดกับเขาไปเมื่อกี้ได้

                “ถ้างั้น...หมายความว่าถ้าข้าเป็นเด็กดี ท่านหญิงก็จะรักข้าสินะ”

                “แน่นอนสิจ๊ะ (ก็น่ารักดีนี่) เริ่มจากวันนี้เราจะมาเริ่มภารกิจแรกด้วยกันนะ”พอพูดจบไม่กี่วินาที คะชูก็แสดงท่าทางมั่นใจขึ้นมา

                “ดีล่ะ! ถ้างั้น คะชู คนนี้จะออกไปทำภารกิจให้สำเร็จลุล่วงเพื่อท่านหญิงเอง”

                ฟ้าววววว!!!!!

                ซานิวะสาวยังไม่ได้เตรียมของอะไรให้ คะชู แต่เธอก็ไม่กล้าเอ่ยวาจาตัดความมุ่งมั่นของเขาไปได้ เธอเลยทำการพูดประโยคนี้ขึ้นมา

                “...ไปดีมาดีนะ...”

                “ไปล่ะนะขอรับ ท่านหญิง!!!

                หญิงสาวโบกมือส่งชายหนุ่มที่ออกเดินทางไปโดนไม่ได้ตระเตรียมอะไรไว้เลย จิ้งจอกน้อยคนโนะสึเกะเข้ามากระตุกชายเสื้อหญิงสาวเบาๆ

                “ท่านซานิวะ ให้เขาไปรบตัวเปล่าแบบนั้นจะดีแน่เหรอขอรับ”

                “...ฉันไม่อยากไปขัดความตั้งใจของเขาน่ะ คงไม่เป็นไรหรอก”

                พอชายหนุ่มเดินจากไปจนลับตาแล้ว ซานิวะสาวก็หาวออกมาอีกรอบพร้อมกับบิดตัวไปมาด้วยความขี้เกียจ เธอพึ่งเรียนรู้วิธีการอัญเชิญจิตวิญญาณแห่งศาสตราวุธมาได้หนึ่งเล่ม แต่ภารกิจของเธอยังมีมากกว่านั้น

                “เอาล่ะ วันนี้คงมีอะไรที่จะต้องทำอีกเยอะเลย คนโนะสึเกะ ช่วยสอนเรื่องที่จะต้องทำให้หมดภายในวันนี้ด้วยล่ะ....หาวววว ง่วงจังเลย”

                “นั้นสินะขอรับ งั้นเราไปที่โรงตีดาบ เพื่อพบกับนายช่างก่อนไหมขอรับ”

                “......งืม.....หาววววว”

 

5 นาที ต่อมา...

                ตึง!!!!

                เสียงฝักดาบกระทบกับพื้นทางเดินของฮงมารุ คะชู คิโยมิตสึ ได้กลับมาถึงฮงมารุในสภาพที่เรียกได้ว่า ร่อเร่ เต็มที่ผลจากการที่เขาออกไปสู้โดยไม่ได้เอาทหารไปด้วย แถมยังไปด้วยตัวคนเดียวอีก เลยทำให้เขาเดินทางได้ไม่ไกลเลยต้องหอบสังขารตัวเองกลับปราการมาซะได้

                “โอย...เจ็บชะมัด (เหนื่อยด้วย)”

                คะชูนั่งลงกับพื้นหินก่อนจะนอนฟุบลงทางเดิน ด้วยความเหนื่อยล้า เขาก็ได้ยินเสียงคนกำเดินมาทางเขา ตอนแรกเขาก็คิดว่าจะต้องเป็นซานิวะท่านหญิงของตนแน่ๆ แต่พอเห็นเท้าเล็กๆนั้น ก็ทำให้เขาเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่ไม่รู้จักทันที

                “หืม....เจ้า เป็นใครเนี่ย”

                “สายันต์สวัสดิ์ขอรับ ผม มาเอดะ โทชิโร่ ขอรับ”

                เด็กชายผมสีน้ำตาลอ่อนทรงกะลาครอบในชุดเครื่องแบบและผ้าคลุมหลังสีขาว ดูจากรูปร่างแล้วก็คงเป็นพวก มีดสั้น (ทันโท Tantou) แน่นอน ระหว่างที่กำลังพิจารณาเด็กที่มาใหม่นั้นเอง ซานิวะสาวก็เดินมาพอดี

                “มาเอดะ คุงจะมาช่วยนายทำภารกิจน่ะ พึ่งได้เด็กคนนี้มาเมื่อตะกี้นี้เลย”

                “ท่านหญิง ขอรับ....ข้า...”

                คะชูเริ่มน้ำตาคลอเพราะเขาไม่สามารถตะลุยผ่านพื้นที่แรกด้วยตัวคนเดียวไปจนจบได้ ซานิวะสาว นั่งลงแล้วหยิบดาบ คะชู คิโยมิตสึ ขึ้นมาเห็นรอยบิ่นจำนวนมาก แต่เธอก็ดีใจที่เขายังสามารถรอดกลับมาได้ เธอใช้หลังมือซ้ายแตะหน้าผากชายหนุ่มเบาๆ

                “ไม่เป็นไรหรอก คะชูคุง แค่เธอกลับมาได้อย่างปลอดภัย ฉันก็ดีใจแล้ว”

                “ท่านหญิง...”

                “...เอาล่ะ ดาบเล่มนี้ฉันจะเอาไปซ่อมก่อนนะ ส่วนคะชูคุงก็ไปอาบน้ำแต่งตัวให้น่ารักซะใหม่ด้วย”

ซานิวะสาวยื่นมือเพื่อดึงคะชูให้ลุกขึ้นยืนก่อนจะหันไปพูดกับมาเอดะ

                “มาเอดะคุง ช่วยดูแล คะชูด้วยนะ เธอคงจำเส้นทางของฮงมารุที่นี้ได้แล้ว”

                “ขอรับ...”

หลังจากนั้นทั้งสองก็เดินไปด้วยกันและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

                “ที่นี้มีออนเซ็น(บ่อน้ำพุร้อน)ธรรมชาติกว้างมากๆเลยนะขอรับ”

                “ออนเซ็นธรรมชาติ                เหรอ ต้องทำให้ผิวข้าดีขึ้นแน่ๆ”

ซานิวะสาวก็มองทั้งสองเดินจากไปจนเสียงสนทนานั้นดังแต่ไกล ก่อนที่เธอจะหันมามองคนโนะสึเกะ

                “ดีจังเลยนะที่สองคนนั้นเข้ากันได้”

                “ท่านซานิวะ...ท่านมีธุระอยู่ไม่ใช่เหรอขอรับ”

                “อืม...ก็กะว่าจะไปหลังซ่อมดาบ ให้คะชูคงเสร็จก่อน ใช้เวลาไม่น่าจะนานหรอก ยังไงก็ฝากเอาตั๋วนี้ไปแลกออนเซ็นสมุนไพรให้คะชูคุงด้วยล่ะ”

                “รับทราบขอรับ”

                ตั๋วออนเซ็นสมุนไพร หรือเรียกว่าตั๋วเร่งความเร็วในการะฟื้นฟูดาบ ถ้ากายที่เป็นคนของดาบหายดีก็จะส่งผลให้ดาบนั้นซ่อมง่ายและเร็วขึ้นด้วย เธอฝากตั๋วให้กับคนโนะสึเกะไว้ ก่อนจะไปทำภารกิจของตนเองให้ลุล่วง

 

10 นาทีต่อมา....

                เสียงฮัมเพลงดังไปพร้อมกับเสียงก้าวเดินของคะชู คิโยมิตสึและมาเอดะโทชิโร่ ดูเหมือนคะชู จะอารมณ์ดีกันเป็นพิเศษหลังจากออกไปสู้แล้วแพ้กลับมา

                “หลังจากแผลหายดีแล้วก็ อารมณ์ดีมาตลอดเลยนะขอรับ”

                “แน่นอนสิ ข้าอยากให้ท่านหญิงชมข้าอีกจัง”

                ทั้งสองเดินไปที่จุดล่าสุดที่พวกเขาพบซานิวะสาวแต่กลับเจอ จิ้งจอกน้อยคนโนะสึเกะที่นั่งอย่างเดียวดาย

                “คนโนสึเกะ นี่นา”มาเอดะพูดทักขึ้นมา

                “โอ้ แผลหายดีแล้วสินะขอรับ”

                “แล้ว...ท่านหญิงล่ะ”คะชูถามขึ้นมา

                “ท่านซานิวะ ไปทำธุระ แถวๆนี้แหละขอรับ”

                “หืม...แถวๆนี้งั้นเหรอ?”

                คะชูเริ่ม สงสัยนิดหน่อยก่อนจะได้เสียงเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานของซานิวะสาวดังมาจากอีกฝั่งของรั้วพุ่มไม้ เขาเลยลองแหวกพุ่มไม้สองไปดูว่าอีกฝั่งของรั้วนี้ ทางมาเอดะกับคนโนะสึเกะก็ลองทำตามดู

“...ทะ....(ท่านหญิงมีบ้านเล็ก!!!)”

                ภาพที่เห็นตรงหน้าที่ให้คะชู อึ้งแบบพูดไม่ออกเมื่อ ซานิวะสาวกำลังพูดคุยอย่างสนุกสนานกับชายหนุ่มชุดสีทองผมสีม่วง ดูมีสง่าราศีมากกว่าเขาหลายเท่า

                “งดงามจริงๆ สมแล้วที่เลือกคุณมาเป็นดาบเริ่มตน”

                “ท่านหญิงก็พูดชมเกินไปนะขอรับ”

                “....(ท่านหญิงชม ว่างดงามด้วย) ;A;

                คะชูเริ่ม น้อยใจเล็กน้อย ก่อนจะคอยดูว่าทั้งสองจะทำอะไรกันต่อไป มาเอดะ กับคนโนะสึเกะมองหน้ากันแล้วถอนหายใจ อย่างเอือมระอา กลีบซากุระที่ร่วงโรยลงมาเรื่อยๆ จนตกลงมาติดศีรษะของซานิวะสาว ดูเหมือนเธอจะไม่รู้ตัวเลย ชายหนุ่มตรงหน้าเธอมองดอกไม้ที่แทบจะกลืนกับสีผมของเธออย่างสนใจ ก่อนจะเอือมมือเพื่อหยิบดอกไม้ออกจากศีรษะของเธอ แต่ทันใดนั้นเอง คะชู ก็ไม่ทนนิ่งเฉย เขาวิ่งฝ่าพุ่มไม้โดยไม่สนว่าเสื้อผ้าเขาจะโดนกิ่งไม้เกี่ยวจนถลอกไปมากแค่ไหน เพื่อเขามาหยุดพฤติกรรมของชายหนุ่มที่มาทีหลังเขา(?)

                หมับ!!!

            “อย่าริอาจแตะต้องท่านหญิงนะ!!!!

                ซานิวะหญิง ตกใจอย่างมากเมื่อคะชูกระชากแขนชายหนุ่มตรงหน้าเธออย่างไร้มารยาท  แถมยังมองชายหนุ่มอย่างหงุดหงิด

                “คะชู คุง...”

พอหญิงสาวเรียกชายหนุ่มชุดดำแดง เขาก็ปล่อยแขนชายอีกคน ก่อนจะทำหน้าหมาหงอย ส่งสายตาเศร้าๆให้กับหญิงสาว ทำเอาเธอรู้สึกผิดแบบลึกๆ

“ท่านหญิง...ข้าไม่ดีพอจะเป็นดาบที่ท่านภูมิใจได้เลยเหรอขอรับ!!!!

“.......ห๊ะ..........”

หญิงสาวพยายามตั้งสติหลังจากที่โดนคะชู ตะโกนใส่แบบงงๆ แล้วมาสรุปภาพสถานการณ์ในตอนนี้

“ใจเย็นๆสิ นี่มันเรื่องเข้าใจผิดแล้ว...”

“แต่ที่ท่านหญิงมีบ้านเล็ก แล้วมีดาบเริ่มต้นใหม่เป็นเจ้านี้ หมายความว่าไงขอรับ!!!

ซานิวะสาวเริ่มรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะยอมให้เธออธิบาย ดีๆ เธอก็เลยเริ่มหงุดหงิดกับสถานการณ์ที่มันจะเลยเถิดไปเฉยเลย

“ก็บอกว่า...”

ไฮ้!!! พ่อแม่พี่น้อง ไอศกรีมมาแล้ว...จ๊ะ

พอเหตุการณ์เริ่มตึงเครียดก็มีหญิงสาวอีกคนเข้ามา สาวผมสีฟ้าชุดฮากามะสีเขียวน้ำตาล ที่ดูจะร่าเริงผิดกับซานิวะสาวที่เข้าสู่ภาวะหงุดหงิดสุดขีดตอนนี้

“เกิดอะไรขึ้นเหยอ...”

“ใครอ่ะ...”คะชูถามหญิงสาวที่พึ่งเข้ามา

“เออ...คือ โฮลีเนะ ขอบใจนะที่ช่วยจองฮงมารุให้ใกล้ๆและดูแลท่านมู่(ฮาชิสึกะ โคเทตสึ)ด้วยนะ ไอศครีมรสสตอวเบอร์รี่สินะ(เหมือนสีผมเธอ)”

“อืม...ขอบใจนะ งั้นฉันกลับฮงมารุฉันล่ะ”

ระหว่างที่คะชู ยืนงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ซานิวะสาวก็ดึงปลายผ้าพันคอเพื่อลากเขาให้ตามมาเหมือนจูงหมาน้อยซะงั้น คะชูมองดูซานิวะอีกคนโบกมือให้เขาและพูดไร้เสียงมาว่า “ขอให้โชคดีนะ” และยิ้มแห้งเหมือนเป็นสัญญาณบอกว่า เขาจะโดนดีแน่

แกร็ก....

ทั้งสองก็กลับมาที่ฮงมารุของตนเอง จากทางประตูที่เชื่อมไปหาฮงมารุข้างๆ พอพ้นรั้วมาได้หญิงสาวก็ปล่อยมือจากปลายผ้าพันคอของคะชูก่อนจะเริ่มแกะซองไอศครีมอย่างเงียบๆ มาเอดะกับคนโนะสึเกะอ่านบรรยากาศออกเลยว่า “งานเข้าแล้ว”

“ท่านหญิง...เมื่อกี้มัน....”

“ฮงมารุข้างๆน่ะ โซระ เป็นเพื่อนฉันเองแล้วเมื่อกี้ก็ดาบของโซระด้วย”

“งั้นเหรอขอรับ”

คะชูเริ่มหน้าซีดเผือก เพราะน้ำเสียงของหญิงสาวฟังดูเย็นชาสุดๆ พอเธอแกะซองไอศกรีมเสร็จเธอก็หันมามองคะชู ด้วยสายตาที่จิกกัดสุดๆ

“เพราะฉะนั้นคะชูคุง....นี้เป็นคำสั่ง จงออกไปรบซะ จนกว่าจะได้เหล่าศาสตราวุธครบหนึ่งทัพ (6 คนรวมแม่ทัพ) ถ้าไม่ครบก็ไม่ต้องโผล่มาให้ฉันเห็นหน้านะ”

“ครับ....(ท่านหญิงเกลียดข้าแล้วแน่ๆ)”

พอออกคำสั่งแล้ว ซานิวะสาวก็เข้าไปอยู่ในห้องและไม่ออกมาให้คะชูเห็น จะถ่ายทอดคำสั่งผ่านคนโนะสึเกะกับมาเอดะคุงเท่านั้น เลยทำให้คะชู ต้องมาสำนึกผิดเต็มๆจนกว่าจะหาคนมาครบหนึ่งทัพ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

132 ความคิดเห็น

  1. #6 Sorasora24 (@Sorasora24) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 16:45
    อ่า.... =[ ]=
    #6
    0
  2. #4 ผู้อ่านพเนจรน่ะครับท่าน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 23:42
    ขี้เซาจริงๆเลยแม่หญิง//ชอบมากครัชมาต่อด้วยน่ะ Ding~
    #4
    0
  3. #3 ผู้อ่านพเนจรน่ะครับท่าน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 23:38
    ขี้เซาจริงๆเลยแม่หญิง//ชอบมากครัชมาต่อด้วยน่ะ Ding~
    #3
    0
  4. #2 Arreya Kalapan (@mylovepoppy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 22:27


    อ่า...เข้าไม่ได้ค่ะ=7=;

    #2
    0