[Touken Ranbu] Touken to Nemui Saniwa - บันทึกซานิวะขี้เซากับเหล่าหนุ่มศาตราวุธ

ตอนที่ 4 : Day 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 923
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    28 พ.ย. 58

 

                “ท่านซานิวะ ท่านหลับอยู่เหรอขอรับ”

                “ท่านหญิงขอรับ ตื่นอยู่ไหมขอรับ”

                เสียงของคนโนะสึเกะกับเสียงมาเอดะ ดังสลับกันไปมาเรียกหญิงสาวที่นอนคลุมโปงในห้อง หลังจากที่เธอไม่ได้ศาสตราวุธใหม่เลย แถมยังได้ซ้ำด้วย

                “ดูเหมือนจะยังหลับอยู่นะขอรับ”

                “งั้นเหรอ ท่านหญิง ผมเอามีดสั้น(ทันโท) วางไว้หน้าห้องนะขอรับ”

พอเสียงคนนอกห้องเงียบไปพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ไปไกลแล้ว เธอก็มั่นใจว่าทั้งสองจะไม่อยู่แล้ว ซานิวะสาวค่อยๆคลานออกจากที่นอนตัวเองเหมือนกับวิญญาณอาฆาตเลยไม่มีผิด ผมยาวปรกหน้า ลากไปตามพื้น เธอยังไม่ลืมที่จะลากผ้าห่มตามตัวมาด้วย (อากาศฤดูใบไม้ผลิ)

ซานิวะสาวค่อยเขยิบเข้าไปใกล้มีดสั้นเล่นนั้น ฝักดาบสีขาวสะอาด เธอเริ่มถอนหายใจ แต่อย่างน้อยก็มีอะไรใหม่ๆมาให้เธอบ้าง เธอหยิบมดเข้ามาในห้อง พร้อมกับปิดบานประตู เธอกลับมานั่งที่โต๊ะแล้วยังกุมผ้าห่มคุมตัวไว้ แล้วค่อยๆเปิดดูบัญชีของดาบเธอมองดูรูปร่างของมีดก่อนจะเปิดดูว่าตราของมีดเป็นยังไง รูปดอกไม้เล็กล้อมกันเป็นวงกลมห้าดอก ศาสตราวุธ ลำดับที่ 47

“เอาล่ะ มาเริ่มงานกันเลยล่ะกัน”

พอย้ายตำแหน่งวางมีดสั้นไว้ข้างๆเตียง เธอก็โค้งอัญเชิญกิ่งซากุระ อุปกรณ์ที่เธอไว้ใช้อัญเชิญจิตวิญญาณแห่งศาสตราวุธ บริเวณกิ่งผูกด้วยผ้าสีขาวปลายผ้ามีกระพรวนห้อยอยู่ทำให้ขยับก็มีเสียงสั่นเป็นจังหวะ

“เอาล่ะ เหล่าศาสตราวุธเอ๋ย จงปรากฏกายต่อหน้าข้า”

วิ้งงงงงง

พอเริ่มทำพิธีดอกซากุระก็ร่วงมาจากกิ่งหนึ่งดอกโรยลงมาแตะที่มีดสั้นก่อให้เกิดพุ่มดอกซากุระขนาดใหญ่ที่เบ่งบานและแปรเปลี่ยนเป็นกลีบซากุระที่บินรอบตัวกายเนื้อของดาบตรงหน้าและค่อยๆจางหายไปอย่างช้าๆ เด็กชายร่างบางผมสีขาวชุดเครื่องแบบที่คล้ายกับมาเอดะพร้อมกับเหล่าเสือน้อยทั้ง 5 ตัว

“กระผม...โกโคไท ครับ...เอ่อ..ขออภัยครับที่ผมไล่พวกน้องเสือไปไม่ได้ ...ก็...มันน่าสงสารออก...นี่ครับ...”

“........(น่าแกล้งชิบหาย)”

ซานิวะสาวไม่พูดอะไร เธอคลานถอยไปที่นอนก่อนจะปัดผ้าห่มออกไปให้พ้นทาง แล้วทำท่าใช้มือตบที่นอนรัวๆ เด็กชายก็ทำท่าทางงงๆ และกล้าๆกลัวๆ ก่อนจะเอนตัวนอนข้างๆซานิวะสาว พร้อมกับน้องเสือทั้ง 5

“นุ่มนิ่มจัง แค่นี้ ฉันก็ไม่เหงาล่ะ ขอบใจนะ”

โกโคไทหน้าแดงออกมาด้วยความเขินอาย ทั้งสองไม่รู้ว่าคนที่เหลืออยู่ในฮงมารุกำลังมองพวกเขาอยู่ไกลๆ

“ท่านหญิงงงงงง T[]T ข้าก็อยากนอนด้วยนะ”คะชู ผู้ได้แต่โวยวาย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

132 ความคิดเห็น

  1. #67 ฮินาโมริ รินะ (@shinshin-9) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2558 / 18:54
    สงสารคะชูเขานะคะ555
    #67
    0
  2. #7 Sorasora24 (@Sorasora24) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 21:51
    โกโคไทน่ารักกกกกกกกกกกก
    #7
    0