[Touken Ranbu] Touken to Nemui Saniwa - บันทึกซานิวะขี้เซากับเหล่าหนุ่มศาตราวุธ

ตอนที่ 44 : Day 43 (Special)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 437
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    8 ก.พ. 59

 

                วันอันแสนสงบของสองฮงมารุ ซานิวะทั้งสองต่างก็พึ่งพาอาศัยกันมาตลอด เพราะเป็นเพื่อนกันมานาน และด้วยความต่างกันสุดขั้วของสองซานิวะเลยทำให้ดาบปฏิบัติกับซานิวะของตนต่างกันไปด้วย

                “หว่า 1.30 อีกแล้ว นายช่างขออีกทีเถอะ เอาดังโงะไหม?”

                “ไม่ได้ๆ ลูกพี่ โควต้าตีดาบวันนี้หมดแล้ว ให้ข้าพักเถอะ มือจะหักอยู่แล้ว”

                “ง่า .....” ซานิวะโซระยังคงร่าเริงเหมือนเดิม วันนี้ดาบที่อายุมากที่สุดในฮงมารุของโซระ เดินไปทั่วฮงมารุเพื่อชื่นชมธรรมชาติแต่ก็บังเอิญเห็นซานิวะของตนกำลังโวยวายกับนายช่างตัวเอง

                “โอ้...ลูกพี่ วันนี้ก็ร่าเริงเหมือนเดิม”

                “อย่าพึ่งชวนคุยปู่ ตอนนี้ฉันมีธุระกับนายช่าง ปู่ช่วยรอแถวนั้นหน่อยได้ไหม!

                “โฮโฮ้ เด็กหนอ เด็ก...”

                มิกะทซึกิทำตามที่ซานิวะตนว่า เขาเดินไปรอบๆแถวนั้นตามประสาคนแก่ หลังจากนั้นสัก 5 นาที ซานิวะโซระก็ออกมาจากโรงตีดาบด้วยสภาพอิดโรย เพราะเธอไม่สามารถต่อรองในการตีดาบเพิ่มในวันนี้ได้ เธอเริ่มเห็นสิ่งที่ผิดสังเกต

                ปะ....ปู่หายยยยยยย!!!!!

                “โอ้ว อะไรกันลูกพี่ ทำปูหายเหรอ?”จิโร่ทาจิหนุ่มรูปงามร่างโตบังเอิญอยู่แถวนั้นพอดี

                ไม่ใช่ปู!!!! ปู่ต่างหาก ปู่จันอ่ะ!!!!

                “ถ้าหมายถึงมิกะทซึกิมุเนะจิกะล่ะก็ ข้าก็เห็นเขาเดินไปทางโน้น แล้วไปทางนี้”

                จิโร่ชี้ไปมาราวกับคนเมา ซานิวะโซระเดินขึ้นทางเดินของเรือนแล้วลากจิโร่ให้มายืนที่พื้นสวนเพื่อที่ตัวของเธอจะได้ตัวเท่ากับชายตรงหน้าก่อนจะเริ่มเขย่าคออีกฝ่ายรัวๆ

                “ไม่ใช่เรื่องตลกเลยนะ ปู่หายไปทั้งคนนะ ปู่อ่ะ กว่าจะได้มานะเฮ้ย!!!

                “เอาน่าๆ เอางี้ให้ข้าไปตามให้เอาไหม?”

                “จริงดิ หาให้เจอนะ จิโร่คุง ขอร้องล่ะ!!!!!”ประโยคสุดท้ายโซระ พูดไปพร้อมเขย่าคอเสื้อจิโร่รัวๆ

                “กลับมาขอเงินค่าเหล้าเพิ่มนะ”

                “.....ขอคิดดูอีกทีล่ะกัน”ซานิวะ มีลังเลเล็กน้อย จิโร่ก็พอทำใจว่าฮงมารุนี้ไม่ค่อยมีเงินติดตัวเท่านี้แต่สถานะภาพด้านแร่ยังคงที่ดี ชายหนุ่มเดินออกประตูไปสู่ยุคที่ซานิวะเปิดทิ้งไว้เผื่อว่ามิกะสึกิอาจจะออกไปเที่ยวข้างนอกก็ได้ ที่ที่เขาอยู่ตรงนี้คือ ยุคเอโดะ จิโร่ในชุดอยู่บ้านก็พอจะกลมกลืนกับชาวบ้านไปได้

                “พี่ชาย ไม่ลองแวะชิมสาเกสูตรเด็ดของร้านหน่อยเหรอเจ้าค่ะ”

                “โอ้...ฟรีเหรอ?”

                “แน่นอน ถ้าท่านสามารถดื่มสาเกสูตรแรงสุดของร้านเราได้ 5 ไห ภายในเวลา หนึ่งชั่วยาม(2 ชั่วโมง) ก็ทานฟรีเจ้าค่ะ แต่ถ้าท่านเกิดแพ้ขึ้นมาก็ต้องจ่ายค่าสาเกเป็นเท่าตัวนะ”

                จิโร่แสยะยิ้ม เป็นคำท้าที่ดูถูกสายคอทองแดงอย่างเขามาก เขาเลยรับคำท้าและลืมเป้าหมายของตัวเองไปแล้วเรียบร้อย

2 ชั่วโมงต่อมา...

                ทำไงดี จิโร่หายไปด้วยอีกคนแล้ว!!!!”ซานิวะที่ตอนนี้สติ ก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเรียบร้อย ระหว่างนั้นเอง โซวสะกับโคเท็ตสึ สองพี่ใหญ่และพี่รองแห่งซามอนจิก็โผล่มาเพราะเสียงโวยวายของซานิวะตน

                “เกิดอะไรขึ้นขอรับลูกพี่”โซวสะถามด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

                “เสียงดังไปถึงเรือนโน้นเลยนะ ช่างอนิจจา”โคเท็ตสึโค้งเคารพซานิวะตน

                หลวงพี่!!!! ปู่หายอ่ะ ตอนนี้ เจ๊จิโร่ก็หายไปด้วย หลวงพี่ช่วยไปตามที”

                “หายไปทั้งสองคนเลยเหรอขอรับ”โซวสะถาม ซานิวะโซระผงกหัวรัวๆ สองพี่น้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะรับคำจากหญิงสาว พวกเขาออกไปทางประตูเข้าสู่ยุคขอเอโดะ ระหว่างทางไปพวกเขาก็ได้ยินเสียงตะโกนที่แสนคุ้นเคย

                โอ้ว หลวงพี่ทั้งสอง วนใจจะดื่มด้วยกันหน่อยไหม!!!

                “.....จิโร่ ทาจิ?...”ทั้งสองพูดขึ้นมาพร้อมกัน และมองไปที่คนเสียงดังจากร้านเหล้า และมองอยู่อย่างงั้นนิ่งๆ ความเงียบครอบง่ำทั้งสองฝ่ายไปหลายนาที สองซามอนจิกำลังจะหันหลังเพื่อจะเดินกลับฮงมารุก็โดนชายร่างใหญ่ดึงคอเสื้อพาเข้าร้านเหล้าแทนซะงั้น แถมยังเทเหล้าใสจอกให้พวกเขาอีก

                “...อาตมา ไม่ดื่มของมึนเมา....”โคเท็ตสึปฏิเสธ

                “ของเมาอะไร หลวงพี่ สาเกมันของหมักเฉยๆ ดื่มๆ สาเกฟรีๆนานๆจะมีทีนะ”

                “.........”โซวสะนิ่งเงียบไป ว่ากันว่าคนเมาจะให้พูดยังไงก็คงไม่ฟังแล้ว ดาบทั้งสามเลยนั่งดองกันอยู่ในร้านเหล้าอย่างงั้นไปสักพักใหญ่ประมาณ ครึ่งชั่วโมงกว่าจิโร่จะเมาเต็มทีแล้วสองดาบถึงจะพาตัวกลับไปได้

เมื่อถึงฮงมารุ

                “แล้ว...ปู่ล่ะ?”ซานิวะโซระถามดาบทั้งสองซึ่งดาบใหญ่จิโร่คนที่รับปากจะไปหาก็ดันเมาเอ๋ไปแล้ว สองดาบซามอนจิไม่มีอะไรจะแก้ตัวแค่พวกเขาพาจิโร่ทาจิกลับมาได้ก็เต็มกลืนแล้ว

                “โน้ววววว ปู่แท้ๆ เดี้ยนดันดูแลไม่ได้ แงงงงงงง”

                ระหว่างที่โวยวายอยู่นั้น ซานิวะโซระก็รู้สึกว่าจะได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากฝั่งตรงข้ามของรั้วฮงมารุ

                “โฮโฮ้ ท่านนี้ขี้อ้อนจริงเลยนะ เหมือนเด็กเลย”

                เมื่อซานิวะโซระมองไปยังรั้วตรงข้ามก็เห็น มิกะทซึกิมุเนะจิกะของตนกำลังลูบหัวซานิวะโฮลีเนะอยู่ที่ฮงมารุฝั่งโน้น

                “ปู่วววววว ไหงมาอยู่นี้ล่ะ”

                “โอะ ลูกพี่...ก็ลูกพี่บอกว่า...ให้อยู่แถวนี้ๆไง ข้าเลยมาเล่นกับสหายลูกพี่”

                ซานิวะโซระมานึกถึงตอนที่อยู่โรงตีดาบ เธอพูดแบบนั้นจริงๆ แต่เธอดันหามิกะทซึกิเฉพาะฮงมารุตัวเองเลยโวยวายไปแถมส่งให้คนโน้นคนนี้ไปตามในเมืองเองอีก กลายเป็นว่าที่ทำเป็นร้อนรนไปทั้งหมดก็สูญเปล่าแถมจิโร่ได้เหล้าฟรีด้วย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

132 ความคิดเห็น

  1. #78 Koriren (@0875350549) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 20:25
    บ้านนี้ช่างเฮฮา //-// น่ารัก
    #78
    0
  2. #77 Sorasora24 (@Sorasora24) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 13:18
    ซานิวะบ้านนี้ฮา 55555
    #77
    0
  3. #75 Irenes (@rinmin) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 21:18
    รีบไปตามหาปู่เร๊วว คนแก่หายยยยย
    #75
    0