[Touken Ranbu] Touken to Nemui Saniwa - บันทึกซานิวะขี้เซากับเหล่าหนุ่มศาตราวุธ

ตอนที่ 47 : Day 46

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 446
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    15 ม.ค. 59

 

                เข้าสู่หน้าหนาวอย่างแท้จริง วันนี้ซานิวะสาวคลุมผ้าห่มมาพูดให้กำลังใจกับเหล่าศาสตราวุธ สองทัพ ซึ่งทัพแรกจะไปตะลุยปราสาทโอซาก้า ทัพสองไปสู้กับเคย์บิชิ ทัพสามและสี่ ออกไปหาของ

                “ขอให้ทุกคนคนทางปลอดภัยนะ อย่าฝืนตัวเองมากล่ะ....หาววว...แล้วก็ อย่าเที่ยวเพลินล่ะ(อดข้าวเย็นไม่รู้ด้วย)”

                “ขอรับ/ครับ!”ทันใดนั้นซานิวะก็ทรุดตัวนั่งลงกับพื้นกะทันหัน แล้วก็....

                “คร่อกกกกกกกกกกกกกก”

                และเธอก็หลับไปอย่างที่ทุกคนคาด อากาศที่หนาวสุดๆถึงไม่มีหิมะแต่ซานิวะของพวกเขาที่ยอมมตืนเช้ามากล่าวพูดก่อนออกรบก็ถือว่าเป็นกำลังใจที่ดีพอควรเลย พวกมีดสั้นมองหน้ากันว่าพวกเขาจะทำยังไงกับซานิวะดี แต่พวกดาบใหญ่ๆก็ไม่ได้ไปรบเสียทุกคน

                “พี่ชิชิโอ!!!พี่ยามาโตะ”

                “ไง...โทษทีไม่ได้มาทันฟังกล่าวตอนเช้า ไปดูแลม้าอยู่น่ะ”

                “ช่วยหน่อย ท่านหญิงนอนตรงนี้จะ...ต้องตายแน่ๆ”ชายหนุ่มผมบล้อนต์กับชายผมาสีน้ำเงินมองหน้ากันไปมาเขาเห็นซานิวะสาวนอนราบไปกับพื้นพร้อมผ้าห่มหนาๆแต่มาดูอีกที่ เธอยังสวมแค่ชุดนอนเองด้วยซ้ำ

                “แย่แล้ว สิ...ห้องรับแขกอยู่ใกล้ๆ ให้ตอนห้องนั้นล่ะกัน แล้วไปตักถ่านใส่โอ่งมาด้วยนะ”

                ชิชิโอสั่งพวกเด็กๆก่อนจะทำการอุ้มซานิวะสาว ตัวเธอเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งก็ไม่ปา ยามาโตะไปช่วยพวกเด็กๆเอาปูและผ้าห่มในห้องอาวาตากุจิมาให้ ซึ่งนั้นเป็นผ้าห่มทั้งหมด 10 กว่าผืนด้วยกัน

                “เด๋วสิทำแบบนี่ท่านหญิงก็ตามเอานะ”

                “แต่ท่านหญิงหนาวทำให้อุ่นก็คงดีสิครับ” มาเอดะตอบชิชิโอ

                “...ห...หายใจ....มะ....ไม่ออก....”

                “ชิบหายแล้วววววว”ชิชิโอปัดเอาผ้าห่มลงมากองข้างๆเกือบทั้งหมด ยกเว้นของซานิวะ เธอหายใจหอบเบาๆพร้อมกับเหงื่อสองสามเม็ดแต่ดูหายใจลำบากมาก

                “ท่านหญิงจะตานไม่อ่ะ พี่ยะเก็น”อาคิดกระตุกแขนชุดกาวน์ยะเก็นหลายครั้งก่อนที่เขาจะเดินมาดูอาการหญิงสาว หน้าเธอดูซีดมาแถมเหงื่อออกเรื่อยๆ

                “ท่านหญิง ปวดตรงไหนบ้างเหรอขอรับ”ยะเก็นถามแต่ซานิวะสาวก็เอาแต่นอนคดตัวเขาเลยสันนิฐานว่าปวดท้องแน่ๆ ก่อนจะถือวิสาสะเปิดผ้าห่มออก และทุกคนก็อยู่ในสภาพหน้าซีด เพราะที่เห็นตรงหน้าคือ เลือดที่ไหลทะลักออกมาจะชุดนอนท่อนล่างซานิวะแล้วผ้าปูเปื้อนเป็นรอยแดงฉานอย่าสยดสยองที่ ซานิวะเริ่มหอบแรงขึ้นเรื่องๆ ยะเก็นจนปัญญาเลยให้พวกเด็กๆวิ่งไปตามซานิวะฮงมารุข้างๆแทน

                “ท่านหญิง...”ยามาโตะนั่งเฝ้าดูหญิงสาวนอนคดตัวด้วยความเจ็บปวดทั้งบนที่นอนที่และชุดนอนที่เปลื้อนเลือด จำนวนหนึ่งสำหรับเขาแล้วเขาคิดว่าซานิวะตนต้องป่วยเป็นโรคร้ายแรงแน่นอน

5 นาที หลังจากนั้น

                “ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้ แค่วันแดงเดือด แค่นั้น ไม่ถึงกับตายหรอก”

                ซานิวะโซระพูดไปพร้อมกับยื่นถุงร้อนให้เพื่อนสาวประคบท้องน้อย แต่ที่แน่ๆเธอคงไม่สบายแน่ๆ ซานิวะโซระลูบหัวเพื่อนตัวเองเบาๆก่อนจะฝากฝังให้หนุ่มศาสตราวุธจัดการเรื่องยา

                “ให้ทานทุกครั้งที่ปวด ไม่ต้องรอหลังอาหาร ถ้าอาการมาให้ทานเลย”

                “เออ...มันจะดีเหรอไม่พาไปโรงหมอจะดีเหรอ?”

                “ยามาโตะ...เข้าใจว่าอยู่กับเจ้านายที่เป็นผู้ชาย เลยไม่รู้สินะว่าผู้หญิงเขามีวงจรอุบาทแบบนี้”

                “.........”

ยามาโตะยืนนิ่งไป เขามองซานิวะโซระเดินจากไปและมองแผงยาในมือ และมองพวกมีดสั้นกับชิชิโอนั่งล้อมรอบดูแลซานิวะของตน

“...คราวนี้ จะต้องปกป้องให้ได้...ไม่ว่ายังไง...”

“ยามาโตะ! ขอยาหน่อยท่านหญิง ปวดท้องอีกแล้ว!

ยามาโตะวิ่งไปหาพวกที่เรียกเขา วันนี้ทั้งที่ทุกคนจะได้พักกลับต้องมาดูแลซานิวะของตนซะงั้น

“ขอโทษนะ ทั้งที่พวกเธอควรจะไปเล่นสนุกกันแท้ๆ แต่ฉันดันเป็นแบบนี้...บางที่ฉันควรจะกลับไปยุคของฉันนะ”

“หว่า ถ้าท่านหญิงไม่อยู่มันก็ไม่สนุกนี่”อาคิตะพูดขึ้นมา

“แต่ปกติพวกเธอก็เล่นกันเองไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้พวกเธอมีอิจิโกะซัง ดูแลอยู่แล้ว...ไปเล่นเถอะ”

เธอลูบหัวเหล่ามีดสั้นก่อนจะกระชับผ้าห่มแน่นขึ้น ชิชิโอเลยพาเด็กๆไปเล่นข้างนอก ยามาโตะกลับนั่งข้างๆเธออยู่อย่างนั้น ซานิวะสาวยิ้มให้เขาและถามชายตรงหน้า

“ทำไมไม่ไปเล่นกับพวกนั้นล่ะ...”

“...ตรงนี้เจ็บมากเลยสินะครับ...โอคิตะเองก็ยิ้มแบบท่านหญิงเหมือนกัน ทั้งที่เจ็บจนแทบทนไม่ไหวแท้ๆ”

หญิงสาวนิ่งเงียบไป ฝ่ามือของยายามโตะที่แตะบนผ้าห่มนั้นก็เป็นบริเวณที่เธอว่าถุงร้อนไว้พอดี  ซานิวะสาวเอามือออกมาจากผ้าห่มจีบมือยามาโตะเบาๆ

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ได้ป่วยหนักแบบโอคิตะซะหน่อย จะอยู่ด้วยกันให้นานกว่านี้...อีกหน่อยนะ”

“....ครับ”ยามาโตะยิ้มออกมา ทั้งกุมมือหญิงสาวแน่น ซานิวะเอามืออีกข้างลูบหัวยามาโตะเบาๆ ก่อนจะค่อยๆกดหัวให้หัวเขาซบบนผ้าห่มเธอ มือที่ยังกำแน่นนั้นรู้สึกถึงความอบอุ่น

“ช่วยอยู่อย่างนี้อีกสักพักเถอะนะ...”

“...ครับ...ท่านหญิง”

“ยามาโตะน่ะ อย่างกับพี่ชายเลย ฉันเองก็อยากจะมีพี่ชายแบบยามาโตะจังเลยนะ”

ซานิวะก็ค่อยหลับตาลงเพราะอาการเย็นและความอบอุ่นของคนข้างกายทำให้เธอรู้สึกสบายใจจนบอกไม่ถูก

“ท่านหญิง!!! ได้อาวุธใหม่มา...ด้วย...”

คะชูที่วิ่งมาพร้อมกับอาวุธใหม่ก็ยืนอึ้งเมื่อเห็นยามาโตะนอนซบร่างซานิวะอยู่ ชายหนุ่มเข้ามาดึงหูยามาโตะให้ออกห่างซานิวะของตน

“นายทำบ้าอะไรน่ะ ยามาโตะ!!!

“แหม่...คะชูคุงไม่เห็นต้องหึงยามาโตะเลยนี่”ซานิวะแซวกลับไป

“ข้าเนี่ยนะ หึงหมอนี้ไม่ได้หึงซะหน่อย!!!”ชายหนุ่มทำเสียงแข็ง ก่อนจะโดนยามาโตะหยิกแก้มคืน

“โอ้ อาวุธใหม่ หอกสินะ ท่านหญิง จะอัญเชิญจริงๆเหรอ”

“ฉันยังรู้สึกผิดที่ดองอิวาโทชิไว้ที่คลังเก็บของอยู่นะ...เพราะงั้นเอามาเถอะ ทั้งหมดที่ได้มาน่ะ”

ซานิวะสาวพูดมาแบบนั้น คะชูเลยเรียกอิชิคิริมารุซึ่งเขาแบกอาวุธอีกเล่มไว้ด้วย หญิงสาวกุมท้องตัวเองเป็นระยะสีหน้าที่ซีดเผือกอย่างชัดเจนเพราะเสียเลือด ยามาโตะยื่นยาให้เธอทานก่อนจะทำอะไรหลังจากนั้น

“อิชิคิริ?...หน้านายมีแผลแน่ะ”นิคคาริทักอิชิคิริมารุพอดี

“โอ้ คงได้มาตอนปะทะกับศัตรูน่ะ เล็กน้อยๆ”นิคคาริเอามือแตะแผลที่แก้มอย่างเบามือ

“อย่างน้อยก็ควรให้ท่านหญิงรักษาก่อนดีกว่านะ ปล่อยทิ้งไว้ก็ไม่ดี”

กลายเป็นว่าสองหนุ่มมายืนสวีทกันตรงหน้าห้องอาวาตากุจิเฉย ยามาโตะกับคะชูหลีตามองสองหนุ่มที่ยืนคุยกันไม่เลิก พอยามาโตะรับรู้ถึงกลิ่นเลือดก็หันควับไปหาซานิวะของตน พบว่าเลือดนั้นไหลออกจากทางอื่นอีก

“หว่า!!!! ท่านหญิงเลือดออกจมูก เป็นอะไรมากหรือเปล่าขอรับ”

“...อุ....อุโฮะ....หมอนิกกี้....ตายตาหลับแล้ว...”

หลังจากพูดจบหญิงสาวก็เอนตัวล้มลงนอนกับพื้นทั้งที่มือยังปิดจมูกที่มีเลือดกำเดาไหลออกมาไม่หยุด

“ใครก็ได้ตามหมอที!!!

“เรียกข้าเหรอ?”อิชิคิริมารุตอบยามาโตะ

“ไม่ใช่ นาย! โวย หมอรักษาคน ซานิวะจะจมกองเลือดอยู่แล้ว!!!”มือซานิวะก็คว้าชายเสื้อยามาโตะไว้

“ไม่เป็นไร ยังไม่ถึงตายหรอก...ถึงตายก็ตายแบบฟินๆนะ”เธอลุกกับมานั่งเหมือนเดิมพร้อมเอามือปาดเลือดที่จมูกออกแม้ว่ามันจะเปรอะแก้มเธอก็ตาม อิชิคิริมารุวางหอกเล่มที่สองตรงหน้าซานิวะ หญิงสาวก็เริ่มพิธีอัญเชิญอย่างรวดเร็ว

วิ้งงงงงง

“พวกข้าคือสองในสามหัวหอก....”

“คร่อกกกกกกกกกกกกกกก”

“ท่านหญิง!!!

ก่อนที่สองหนุ่มจะแนะนำตัวซานิวะก็หงายท้องหลับไปเสียง ยามาโตะดูลุกลี้ลุกลนเป็นพิเศษ สุดท้ายทุกคนเลยลงมติให้ทิ้งซานิวะนอนที่ห้องของอาวาตากุจิกับพวกมีดสั้นไปก่อน

“วันนี้มันวันอะไรเนี่ย ช่างรุงรังเสียเหลือเกิน”คะชูเริ่มบ่น

“นั้นสินะ ทั้งเรื่องท่านหญิงไม่สบายตัวอีก แถมยังมีอาการแปลกๆ เป็นผลของการที่เป็นวันแดงเดือดหรือเปล่า”

สองหนุ่มดาบของโอคิตะนั่งคุยกัน จังหวะนั้นยะเก็นก็เดินมาทางพวกเขาพร้อมกับหนังสืออะไรบางอย่างมาด้วย

“หวัดดียามเย็น ทั้งสอง”

“หวัดดียะเก็น อ่านอะไรน่ะ”คะชูถาม

“หนังสือเรื่อง ร่างกายของมนุษย์น่ะ เห็นอาการท่านหญิงแล้วมันน่าเป็นห่วงขึ้นมา”

“แล้ว...เป็นยังไง”ยามาโตะถาม

“ว่ากันว่าการเป็นประจำเดือน ของสตรีหมายถึงการบอกภาวะวัยของคนคนนั้นว่า อยู่ในช่วงที่สามารถมีบุตรได้ แต่การเป็นอาการนี้ จะมีความแปรปรวนทางอารมณ์อย่างรุนแรง และก็เจ้าตัวจะมีอาการปวดท้องน้อยเป็นระยะด้วย แต่ไม่อันตรายถึงตาย และจะเป็นแบบนี้ไป 5-7 วัน”

“ลำบากแหะ....”ทั้งสองหนุ่มพูดออกมาพร้อมกัน

เพราะซานิวะของพวกเขาเป็นหญิง ไม่เหมือนเจ้านายเก่าของพวกเขาที่เป็นชาย และร่างกายพวกเขาก็เป็นชายด้วยเลยยิ่งไม่รู้เข้าไปใหญ่ ตอนนี้พวกเขาปล่อยให้อิชิคิริมารุกับนิคคาริดูและ ส่วนอิจิโกะก็ดูและสองหนุ่มที่มาใหม่ให้อยู่

“หว่า อย่างงี้ก็เล่นกับโฮลีเนะจังไม่ได้สิ”มิดาเระนั่งลงข้างๆยามาโตะด้วยท่านั่งขัดสมาธิทั้งที่ยังใส่กระโปรงอยู่

“ถ้าจะห่วงเรื่องนั้น คิดเรื่องว่าพวกเราจะทำยังไงหลังจากนี้ดีกว่า ท่านหญิงเป็นแบบนี้ก็ จัดการทัพกันเองก็ไม่ไหวแน่ๆ”ยะเก็นเดินมาตบหัวมิดาเระด้วยหนังสือที่ตนถืออยู่

“แต่ได้ยินว่า ถ้าโฮลีเนะจัง มีลูกล่ะก็ โฮลีเนะจังจะไม่ได้เป็นเจ้านายพวกเราอีกแล้วนะ”

“เอ๋!!!”ทั้งสามตกใจในสิ่งที่มิดาเระพูดออกมา

“ฉันไม่มีลูกอะไรนั้นทั้งนั้นแหละ”

“หว่า!!!”ทั้งสี่กระโดดกอดคอกันเพราะตกใจที่หญิงสาวที่น่าจะนอนอยู่ที่ห้องข้างในดันมานั่งอยู่ข้างหลังพวกเขาได้ ตัวเธอยังคลุมตัวด้วยผ้าห่มอยู่เหมือนเดิม แถมยังนั่งกุมท้องตัวเองเหมือนเดิม

“หมายความว่าไงน่ะ โฮลีเนะจัง?”

“ก็หมายความว่าฉันจะไม่มีคนรักไงล่ะ และฉันก็ไม่ชอบเด็กด้วย”เสียงของซานิวะสาวฟังดูเด็ดขาด และเย็นชา ผิดกับปกติมากๆ ทุกคนเริ่มคิดว่านี้คงเป็นความแปรปรวนของอารมณ์ที่ว่านั้นแน่

“แต่ฉันน่ะ อิจฉาพวกเธอสุดๆเลยล่ะ”

“เอ๊ะ?”ทั้งสี่อุทานออกมาพร้อมกัน

“ทั้งยามาโตะและคะชูก็เหมือนพี่น้องกันแล้ว พวกยะเก็นก็มีพี่น้องกันเยอะแยะ ฉันเป็นลูกคนเดียวไม่มีทางรู้หรอก”

“ท่านหญิง....”

“แต่ว่าตอนนี้ฉันถือว่าพวกเธอเป็นพี่น้องของฉันเพราะงั้น คิดซะว่าพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

132 ความคิดเห็น

  1. #83 Sorasora24 (@Sorasora24) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 09:48
    ซานิวะก็เป็นสาววายสินะ 555555
    #83
    0
  2. #82 Alonè misticismo (@juneny6-10) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 18:55
    ไม่หึงแต่หวงสินะคะชูคุง
    #82
    0