[Touken Ranbu] Touken to Nemui Saniwa - บันทึกซานิวะขี้เซากับเหล่าหนุ่มศาตราวุธ

ตอนที่ 7 : Day 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 807
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    30 พ.ย. 58

 

                “ท่านซานิวะ วันนี้ตื่นเช้านะขอรับ”

                “เช้าที่ไหนกันจะเที่ยงแล้ว พวกคะชูเองก็ออกเดินทางไป โทบะ(1-4 พื้นที่ความทรงจำแห่งเมย์จิ)ตั้งแต่เช้าคงจะกลับมาเร็วๆนี่แหละ”

                “นั้นสินะขอรับ แล้ววันนี้ท่านซานิวะจะทำอะไรเหรอขอรับ”

                “ก็...ไปหานายช่างน่ะ”

                ซานิวะสาวเดินออกจากห้องของตัวเองแล้วตรงไปที่โรงตีดาบ ทั้งที่ไม่ได้มาเลยหลังจากได้ดาบซ้ำในครั้งก่อน เธอนั่งลงก่อนจะเขียนสูตรแร่ตีดาบออกมา

                55/66/66/55 ล่ะ กันเห็นโซระบอกว่ามีโอกาสได้ มิกะทซึกิด้วย (ถึงจะไม่ได้สนเล่มนั้นเท่าไหร่) ฝากด้วยนะนายช่าง”

                เธอพนมมืออ้อนวอนนายช่าง ซึ่งนายช่าง(ตัวน้อย)ก็พยักหน้า ทำท่าเหมือนกับจะบอกว่า “วางใจได้เลย” แล้วก็เริ่มขั้นตอนการตีดาบโดยการหลอมแร่เหล็กออกมา ไม่กี่วินาทีเท่านั้น

จากการพิจารณาจำนวนเหล็กที่หลอมออกมา นายช่างก็ติดป้ายนับเวลาถอยหลังมาให้สองอัน คราวนี้นับว่าเป็นโชคดีของซานิวะที่เธอก็ได้เห็นตัวเลขที่ต่างไปจากเดิมคือ 3.20 หรือสามชั่วโมงอีกยี่สิบนาที ถึงจะไม่ใช่สี่ชั่วโมงแต่เธอมั่นใจว่าเธอจะได้ดาบแรร์มาแล้วแน่ๆ ส่วนอีกอันดันขึ้นมาเป็น 1.30 หรือหนึ่งชั่วโมงสามสิบนาที เธอก็ภาวนาว่าจะไม่ได้คะชูซ้ำเพราะเธอไม่อยากจะเกลียดคะชู (ที่คาดว่าจะตามมาหลอกหลอนเธอ)

“เอาล่ะ งั้นจะขอใช้ตั๋วเร่งล่ะกัน”

“ใช้กับดาบเล่มไหนรือ ท่านซานิวะ”

เสียงเล็กๆแหลมๆของนายช่างฟังดูน่ารักไม่เบา ซานิวะสาวเลยชี้ไปทางป้ายบอกเวลา แน่นอนเธอไม่ได้เลือกป้าย 3.20 แต่เธอเลือก ป้าย 1.30 ต่างหาก เพราะตัวเธอนั้นมั่นใจว่าหลังจากนี้เธอจะไม่ได้ดาบแรร์เล่มอื่นอีกนานแน่ เธอเลยอยากรู้ว่าดาบคาตานะมาตรฐานเล่มต่อไปนี้เธอจะได้อะไร

“รับทราบแล้ว กรุณารอสักครู่”

ซานิวะสาวยืนรออย่างใจจดใจจ่อพลางลูบหัวคนโนะสึเกะเล่นๆระหว่างรอ

“ท่านซานิวะ ดาบเล่มนี้เสร็จแล้ว...”

พอซานิวะสาวหันมาดูก็เป็นดาบเล่มใหม่ที่ไม่ใช่คะชูแน่นอน พอดูเหล็กกันมือ(Tsuba)เป็นลวดลายที่เหมือนสายลมกับจิ้งจอกกำลังวิ่ง ซานิวะสาวก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

ขณะเดียวกัน

“กลับมาแล้วครับ เหนื่อย จัง เลย”

“งั้นกระผมจะเอาดาบเล่มนี้ไปให้คนโนะสึเกะนะขอรับ”

โกโคไท รับอาสาจะเอาดาบไปให้คนโนะสึเกะเพราะทุกคนยังรู้ว่าซานิวะของพวกเขายังโกธรเรื่องเมื่อวาน แถมคะชูยังไม่จบเรื่องกระทงแรกเลย ทันใดนั้นคนโนะสึเกะก็ออกมาต้อนรับทุกคนพอดี

“โอ้ กลับมาแล้วเหรอขอรับ”

“อ่ะ กระผมจะฝากดาบไปให้คนโนะสึเกะพอดีเลย”โกโคไททำท่ายื่นดาบให้จิ้งจอกน้อย

“งั้นไม่จำเป็นแล้วล่ะขอรับ ท่านซานิวะตอนนี้อารมณ์ดีสุดๆเลย”

ทุกคนมองหน้ากันอย่างงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนจะพากันเดินไปที่เรือนของซานิวะอย่างเป็นระเบียบ พอเริ่มเข้าไปใกล้ๆพวกเขาก็เริ่มได้ยินเสียงหัวเราะ และเสียงที่ต่างจากเดิมไป ทุกคนเริ่มคิดแล้วว่าน่าจะเป็นดาบเล่มใหม่ ที่น่าจะถูกตีขึ้นมา

“โฮลีเนะจัง อาจจะได้ดาบที่อยากได้แล้วล่ะมั้ง (ปกติก็เอาแต่นอนนี่)”

ทันทีที่มิดาเระพูด คะชูหันหน้ามองอีกฝ่ายด้วยความตกใจก่อนจะเดินนำคนอื่นไปที่เรือนซานิวะ เสียงย่ำเท้าที่ดังเป็นจังหวะชัดเจนทำให้รู้เลยว่าเขาค่อนข้างจะหงุดหงิดไม่น้อย

“แหมๆ ท่านหญิงล่ะ ทำแบบนี้ข้าน้อยก็ไม่เกรงใจล่ะนะขอรับ”

เสียงแหลมดังจากเจ้าสัตว์น้อย กำลังโดนหญิงสาวลูบหลังด้วยความเอ็นดู โดยข้างๆก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งสวมหน้ากาครึ่งหน้าลวดลายเหมือหน้ากากจิ้งจอก นั่งมองซานิวะสาวอย่างเงียบๆ บรรยากาศดูสงบมาก เจ้าสัตว์ตัวน้อยช่างพูดก็กลิ้งไปมาบนตักของซานิวะสาวด้วยความสบายใจ

“ท่านหญิงๆ นาคิกิสึเนะ ก็อยากให้ท่านลูบเหมือนกันนะขอรับ”

“หืม...จริงเหรอ?”

ซานิวะสาวมองชายหนุ่มที่นั่งจ้องเธออย่างเงียบก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย เพราะเขาให้จิ้งจอกพูดแทนตลอดเลยไม่กล้าพูดสิ่งที่ตัวอยากจะสื่อตรงๆ หญิงสาวเลยยิ้มก่อนจะเอื้อมมือไปลูบผมสีขาวนั้นเบาๆ เขาหลับตาลงเหมือนกับหมาน้อยที่กำลังเคลิ้มกับการถูกสัมผัสครั้ง

ข้าเองก็อยากให้ท่านหญิงลูบเช่นกันนะ!

คะชูโผล่ออกมาแบบไม่ให้ตั้งตัวทำเอาหญิงสาวตกใจไม่น้อย แต่มือเธอยังลูบหัวนาคิกิสึเนะอยู่ ชายหนุ่มที่มาใหม่ ก็ทำมือโดยใช้นิ้วกลางกับนิ้วนางประกบกับนิ้วโป้งให้ดูเป็นหน้าจิ้งจอก มองมาทางคะชู ตอนนั้นคะชูคิดว่าเขาต้องโดนโกธรอีกแน่ๆ แต่ผลกลับตรงข้าม ซานิวะสาวใช้มือที่ลูบจิ้งจอกน้อยที่นอนบนตักเธอนั้นมาลูบหัวคะชูแทนๆ

“ยินดีต้อนรับกลับนะ คะชูคุง”

ตอนนั้นเองอยู่รอบตัวคะชูก็มีกลีบซากุระลอยรอบตัวเหมือนเป็นเอ็ฟเฟ็คอะไรบ้างอย่าง หลังจากนั้นพวกมีดสั้นที่ตามมาที่หลังก็วิ่งมาหาซานิวะสาวเธอย้ายตัวจิ้งจอกน้อยจากตักให้นาคิกิสึเนะก่อนจะอ้าแขนให้เหล่ามีดสั้นเข้ามากอดยกเว้นมิดาเระ ซึ่งซานิวะแค่ลูบหัวเขาแทน เพราะตัวใหญ่ไปไม่น่ากอดล่ะมั้ง

“เอาล่ะทุกคนตั้งแต่วันนี้นาคิกิสึเนะจะมาอยู่ที่ทัพเดียวกีบพวกเธอนะ”

“ท่านหญิงขอรับ”

“ว่าไงจ๊ะโกโคไท?”

“คือว่า ดาบเล่มใหม่ขอรับ”

“ไหนดูสิ...”

ดูเหมือนว่าการทำงานของซานิวะสาวจะเร็วขึ้นเป็นเท่าตัว ซานิวะพิจารณาดาบเล่มใหม่ฝักดาบสีขาวมีตรารูปปลาดุกซึ่งเธอเคยเห็นตรานี้มาก่อนหน้านี้แล้ว เธออัญเชิญกิ่งซากุระออกมาพร้อมทำพิธีเหมือนทุกครั้งคราวนี้เหล่าหนุ่มศาสตราวุธทุกคนจะได้เห็นตอนที่เธอทำพิธีกันแบบใกล้ชิด

“เอาล่ะ เหล่าศาสตราวุธเอ๋ย จงปรากฏกายต่อหน้าข้า”

วิ้งงงงงงงง

“ข้ามีนามว่า นามะสึโอะ โทชิโร่ แม้ข้าจะเคยถูกเผาและสูญเสียความทรงจำในอดีตไป แต่ข้าจะไม่สนใจเรื่องของอดีตหรอกนะ”

ทุกคนดูตื่นเต้นกับการได้สมาชิกใหม่ จึงพร้อมใจกันปรบมือ ยกเว้นซานิวะสาวซึ่งเธอกำลังพิจารณาดาบเล่มใหม่ หนุ่มน้อยผมยาวสีดำนัยน์ตากลมโตและผมที่กระดกออกมา ดูกลมกลืนกับชุดเครื่องแบบ โดยรวมแล้ว...

“ไม่เลวเลยนี่นา”

“ท่านหญิง!!! ;[];”คะชูเริ่มโวยอีกครั้ง หญิงสาวก็เอามือลูบผมคะชูเหมือนกับจะปลอบโยนเขา

“แต่ยังไงฉันก็อยากให้คะชูเป็นหัวหน้านะ เพราะงั้นพยายามเขาล่ะ”

“....ครับ!!!

ทุกคนมองคะชูและดูโล่งใจ ที่ซานิวะได้ให้อภัยเขาไปแล้ว ระหว่างนั้น นายช่างก็นำดาบที่พึ่งตีเสร็จมาให้ซานิวะ และตกใจเล็กน้อยที่ทุกคนมารวมตัวกันที่เรือนซานิวะพร้อมทั้งดาบเล่มใหม่ด้วย

“ท่านซานิวะ ดาบ 3.20 เสร็จแล้ว”

“นายช่าง ขอโทษนะ ที่ลืมไปเอา”

นายช่างตัวน้อยก็ส่ายแต่ดูเหมือนเขาอยากจะดูพิธีอัญเชิญจิตวิญญาณศาสตราวุธเหมือน คราวนี้อาวุธเป็นดาบยาวฝักดาบสีกรมท่า ไม่มีเชือกผูกตัวดาบแต่เป็นโซ่ทรงกลมที่ไว้เป็นตัวคล้องกับฝักดาบไว้ ซานิวะสาวก็เริ่มสงสัยว่านามดาบเล่มนี้คืออะไรกัน

“เหล่าศาสตราวุธเอ๋ย จงปรากฏกายต่อหน้าข้า”

วิ้งงงงงงงง

หลังจากทำพิธีเสร็จ หลังม่านซากุระที่ปลิวว่อนก็เผยชายร่างสูง ผมสีเขียวเข้มในชุดเครื่องแบบที่แปลกกว่าคนอื่นๆ

“อุกุยซึมารุ แห่ง โคบิเซ็น ไม่รู้หรอกนะว่าชื่อมาจากไหน แต่ยังไงก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยล่ะ”

ซานิวะสาวเอียงคอเล็กน้อยเพราะในหนังสือไม่ค่อยมีซานิวะพูดถึงดาบเล่มนี้เท่าไหร่เธอเลยไม่รู้เรื่องราวของคนตรงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว

“เป็นดาบที่เก่าแก่มากด้วยล่ะ ดาบเล่มนี้”นายช่างพูดทักขึ้นมา

“เก่าแก่ ขนาดไหนเหรอ นายช่าง?”

“ก็...อายุมากกว่า มิกะทซึกิมุเนจิกะ สักสองปีได้”

หญิงสาวก็รู้เลยว่าเธอเจอของดีซะแล้ว ได้ดาบที่เก่าแก่กว่ามิกะทซึมาครองในเวลาไม่ถึงอาทิตย์ แต่ด้วยที่อีกฝ่ายดูอายุมากกว่าเธอเลยแสดงท่าทีเอ็นดูเขาไม่ได้ เลยยื่นมือไปหาอีกฝ่ายแทน

“ทางนี้ก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะค่ะ”

“...อืม เข้าใจแล้วล่ะ”

ท่าทางเขาดูนอบน้อมจากการจับมือตอบกับซานิวะ หลังจากนั้นทุกคนก็เริ่มเปลี่ยนเครื่องแบบให้เป็นชุดไปรเวท พวกเด็กๆมีดสั้นพานามะสึโอะกับนาคิกิสึเนะไปที่สวนเพื่อดูว่าพวกเขาปลูกอะไรไว้ ส่วนคะชูกับอุกุยสึมารุ อยู่กับซานิวะที่ห้องอัญเชิญจิตวิญญาณ เป็นห้องที่ไม่กว้างมามีแท่นบูชาและกระจกตรงหน้า คะชูจะต้องเป็นคนใช้สมาธิในการอัญเชิญจิตวิญญาณของนักรบมาลงในลูกแก้ว โดยมีวัตถุดิบเป็นแร่จำนวนหนึ่งในการอัญเชิญ

“โอ้...ออกมาแล้ว! ออกมาแล้ว!”คราวนี้เขาได้ทหารม้า สีเงินสามลูก ทหารราบสีทองหนึ่งลูก

“คะชูคุง...เป็นอะไรหรือเปล่าดูไม่มีสมาธิเลยนะ”

“...ท่านหญิง...ก็....ท่านเล่นอนุญาตให้ อุกุยมานั่งดื่มชาสบายๆในห้องนี้เลยนี่”

“เอาน่าๆ ก็จะให้เขาอยู่คนเดียวก็...นะ”

หญิงสาวเว้นช่วงไปทำให้คะชูถอนหายใจ แต่เสียงซดชาแบบไม่เกรงใจนั้นก็รบกวนสมาธิเขาไม่พอควรเลยทีเดียว คราวนี้คะชูถึงขั้นทำลูกแก้วแตกไปต่อหน้าต่อตา

“คะชูคุง มาพักก่อนก็ได้นะ...”

จังหวะนั้นเองคะชูหันมาจะพุ่งเข้าใส่อุกุยสึมารุ แต่ซานิวะสาวก็เข้ามากันไว้ ส่งผลทำให้หน้าผากของซานิวะและคะชูชนกันเต็มๆ(ความสูงของคะชูกับซานิวะโฮลีเนะ 165 ซม.เท่ากัน)

โครม!!!!

“ท่านหญิงเป็นอะไรไหม!?

“โอย.....อุ้ย...มึนไปหมดเลย หวาคะชู!!!

“ครับ?”

“ไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหม? หัวไม่โนนะ”

คะชูส่ายหน้าตอบแต่เขากลับเห็นหน้าผากซานิวะแดงขึ้นมา เธอลูบหน้าผากตัวเองเบาๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องเพื่อไปหยิบ ไม้ซ่อมดาบ (Uchiko) มารักษาคะชู แถมเธอหาน้ำแข็งมาประคบหน้าผากตัวเองด้วย

“ถ้าคะชู ไปก่อนเพื่อนฉันจะต้องรู้สึกแย่แน่ๆเลย”

“ท่านหญิง...”

ตอนที่กำลังซึ้งอยู่นั้นเอง พวกเด็กๆก็วิ่งกรูกันมาพรอ้มกับตระกร้าที่เต็มไปด้วยหัวมัน พวกเด็กๆดูดีใจมาก ซานิวะก็ทำได้แค่ยิ้มตอบกลับไป

“งั้นวันนี้ ทำเมนูเกี่ยวกับหัวมันล่ะกันเนอะ”

“ทำมันเผากันเถอะ”

มิดาเระออกความคิดเห็นและดูเหมือนทุกคนจะเห็นด้วย พอรักษาคะชูเสร็จ เหล่าดาบทั้งหลายก็พอกันไปก่อกองไฟเพื่อทำมันเผานั้นเอง ขณะที่พวกดาบมาตรฐานช่วยกันก่อไฟ ดาบยาวอย่างอุกุยก็ทำได้แค่นั่งเฉยๆซดน้ำชาไป พวกมีดสั้นก็ช่วยกันล้างหัวมันให้สะอาด

ซานิวะสาวเริ่มรู้สึกว่าวันนี้ช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน น้ำแข็งที่เอามาประคบก็ละลายหายไปหมด แล้วเธอนั่งพิจารณาว่าวันนี้เธอทำดีที่สุดหรือยัง ทันใดนั้นอุกุยก็ยื่นถ้วยชามาให้เธอ

“...ท่านน่าจะเหนื่อยมากแล้ว พักสักหน่อยเถอะ”

“...ขอบคุณค่ะ...อุ ขมแหะ”

“นี้แหละคือรสชาติที่แท้จริง ของชา”

เธอรับรู้ได้ว่ามันรู้สึกผ่อนคลายมากหลังจากดื่มชา วันนี้ช่างเป็นวันที่แสนวุ่นวายเสียเหลือเกิน ระหว่างที่เฝ้ามองเหล่าดาบกำลังเผามันอยู่นั้น ร่างของเธอก็เริ่มทรงตัวไม่อยู่แล้ว เธอเอนไปยังจุดที่พึ่งพิงได้ใกล้ๆ

“ท่านหญิง จะรับ...”

นามะสึโอะ เงียบไปหลังจากที่เห็นอุกุยทำท่าใช้นิ้วชี้แตะปาก หญิงสาวเข้าสู่นิทราโดยที่หัวของเธอยังอิงไหล่ของอุกุยสึมารุอยู่ ทุกคนเลยหยุดมือไปก่อนจะปรึกษากันว่าจะทำยังไงต่อดี

“ต้องพาท่านหญิงไปที่ห้องก่อน แต่ต้องไปสองคนนะ”นามะสึโอะออกความคิดเห็น

“งั้นต้องมีคนอุ้มท่านหญิงไปสิ นะ...งั้นข้าเอง”คะชูเริ่มเสนอตัว

“นากิคิสึเนะ ก็ทำได้นะขอรับ”จิ้งจอกน้อยส่งเสียงขึ้นมา

กลายเป็นว่าพวกเขาต้องมาเกี่ยงกันเอาเอง พวกมีดสั้นก็เข้ามาดูซานิวะแบบใกล้ๆ และรู้ด้วยว่าเธอกำลังไม่สบาย สีหน้าเธอเริ่มไม่ดีเท่าไหร่เพราะเสียงรบกวนเหมือนจะปลูกให้เธอตื่นได้ทุกเมื่อ

“โอเค งั้นไปกันหมดนี้แหละนะ (จะปลุกโฮลีเนะจังเหรอไงเจ้าพวกบ้า)”

มิดาเระเข้ามาสงบศึกและแน่นอนว่าทุกฝ่ายพอใจกับทางเลือกนี้ พวกดาบสั้นกับมีดสั้นเข้าไปในห้องเพื่อเตรียมจัดที่นอนไว้ให้ล่วงหน้า ส่วนอุกุยสึมารุจะเป็นคนอุ้มซานิวะไป ส่วนดาบมาตรฐานสองนายก็ไปเตรียมน้ำแข็งมาประคบให้ พอมาถึงห้องนอน ทุกคนก็โล่งใจที่ซานิวะของพวกเขาไม่ตื่นขึ้นมากลางคัน

“ราตรีสวัสดิ์ นะครับ”เหล่าดาบสั้นกล่าวลา

“ฝันดีนะครับ”นามะสึโอะกับสองดาบบมาตรฐานกล่าวลา

“แล้วเจอกันพรุ่งนี้ล่ะ”อุกุยสึมารุ ลูบหัวซานิวะสาวเบาๆก่อนจะพาทุกคนเดินออกจากห้องไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

132 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 ธันวาคม 2558 / 07:02
    ทำไมมีความรู้สึกชอบอุกุยทั้งๆที่ไม่เคยมอ--- \(//∇//)\
    #19
    0
  2. #10 Sorasora24 (@Sorasora24) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 09:58
    นาคิกิสึเนะะะะะะะ //กอด
    #10
    0