Q World : The Lost Memory

ตอนที่ 14 : Chapter 13 ความทรงจำที่จากไปโดยไม่หวนคืนมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 165
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 ม.ค. 52

 

งั้นที่อาคาริไปโผล่ที่ป่าดอกท้อเพราะเธอเป็นเทพธิดาที่นั้นเหรอ O_O”

คราวนี้เป็นเสียงของราซ เค้าคงจะข้องใจมานานว่าทำไมเธอถึงไปอยู่ที่นั้นได้ นางฟ้าทั้งสองพยักหน้า แล้วปลดหยินหยางออก ทุกคนในห้องโถงต่างก็ผวา แต่ผลคือ พวกเค้าได้เห็นหญิงสาวในอาภรณ์ที่แสนงดงามปิ่นปักหัวเป็นรูปดอกท้อ หญิงสาวที่มีใบหน้าเดียวกับอาคาริ

 

หลังจากที่พวกข้าจากไป แผลของนางจะกลับมาของให้พวกท่านรีบรักษาเธอด้วย เพราะพวกข้าไม่ใช้เทพแห่งการรักษาชีวิต เจ้าคงรู้ดีสินะว่าเทพแห่งการเกิดและการสูญเสียทำหน้าที่อะไร โรโซคุ

 

รู้ มีหน้าที่ดูแลวิญญาณที่มาเกิด และวิญญาณของผู้ที่ตายจากโลกนี้ไป ทราบแล้วคร้าบๆ

พอการสนทนาจบลงนางฟ้าทั้งสองก็หายไปพร้อมกับเทพธิดาดอกท้อ ผิวหนังตรงบริเวณท้องเริ่มฉีกขาด เคียวยะรีบห้ามเลือดของหญิงสาวที่เริ่มไหล ส่วนราซึริที่ยังหมดสติอยู่ได้ถูกย้ายตัวไปตำหนักของเธอเอง พอหมอหลวงทำการปิดปากแผลเสร็จตัวของอาคาริก็ถูกส่งกลับตำหนักของเธอเหมือนกัน

 

เฮ้อ.........อาคาริเองก็หาเรื่องเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะ =0=”

 

แล้วพวกขุนนางว่าไงบ้าง.......อาคาริจะถูกลงโทษหนักกว่าเดิมไหม

 

ไม่หรอก นางฟ้าสองตนนั้นเป็นคนแสดงต่อหน้าพวกขุนนางขนาดนั้นก็คงแก้ไม่ออก........ว่าแต่คืนนี้นายจะไปเฝ้าฉันหรือไปเฝ้าน้องสาวของนายล่ะ เคียวยะ

 

เฮ้อ.........ฉันต้องไปตรวจดูร่างกายอาคาริน่ะ ส่วนคนเฝ้าน่ะมีอยู่แล้ว

 

หืม.........ใคร...........เออ....เกือบลืมไป ราซเองก็ทำภารกิจเสร็จแล้วนี่

 

ใครให้นายเล่นไปขู่เจ้าราซทำงานก็ไม่รู้......นายเองก็ทำฉันเจ็บมามาก อย่าให้น้องสาวฉันเจ็บแบบฉัน จะได้ไหม โรโซคุ.......

ชายทั้งสองต่างจ้องมองกับ บทสนทนาของทั้งคู่เป็นสิ่งที่ใจของทั้งสองต่างรับรู้ได้เท่านั้น ชายร่างสูงงเดินมากอดชายผู้ที่ถามเค้า อย่างอ่อนโยนพร้อมกระซิบข้างหู

 

ไม่หรอก ฉันสัญญา......ขอโทษนะ........เคียวยะ

 

........ขอบใจ...........ขอบใจนายมากๆเลยนะ........โรโซคุ.........

อีกด้านหนึ่ง........ตำหนักอุทยาน ได้แกะยันต์ออกไปทั้งหมดทำให้บรรยายกาศไม่อึดอัดเช่นเคย... สาวใช้ที่อยู่ประจำตำหนักก็จุดธูปหอมเพื่อให้ ผ่อนคลายความรู้สึกของผู้ที่มาพัก ชายหนุ่มที่รอการตื่นจากนิทราของหญิงสาวที่หลับไปนานพอสมควร

 

ท่านน่าจะกลับไปพักผ่อนก่อนนะค่ะท่าน..........

 

ไม่เป็นไรๆ ^ ^ ฉันเฝ้าไข้อาคาริได้ เธอไปพักเถอะ

 

ไม่ได้ค่ะ ฉันเป็นคนดูแลท่านอาคาริมาหลายปีแล้วนะค่ะ แค่ไม่นอนสองสามวัน ฉันก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ว่าแต่ท่านจะรับประทานอะไรไหมค่ะ เดียวฉันจะไปทำมาให้

 

ไม่เป็นไรๆ.........ว่าแต่......อาคาริอยู่ที่นี้มานานแค่ไหนแล้วนะ.........

 

“10 กว่าปีได้แล้วค่ะท่าน ท่านอาคาริเองก็อดทนมามาก ท่านอาคาริไม่เคยแหกกฎที่พวกขุนนางตั้งไว้เลยค่ะ เหมือนท่านเต็มใจที่จะอยู่ที่นี่..... แล้วก็ของมองชุดที่อยู่หลังม่านตลอดเวลาค่ะ

 

ชุดเหรอ.......ชุดอะไรของยัยนี้อีกล่ะ =_=”

สาวใช้ที่พูดคุยกับราซ เดินไปเปิดม่านเผยชุดสีฟ้าของหมอหญิง เหมือนกับว่าอาคาริยังคงอยากจะกลับไปสู่ยุทธภพซึ่งนั้นคือความเข้าใจของราซ แต่พอสาวใช้อุ้มชุดอีกอันแขวนบังชุดหมอหญิงไว้ ชุดนั้นคือ.....

 

ชุดนี่มัน..........เมื่อไรแล้วเนี่ย

 

ชุดเจ้าสาวค่ะ ท่านอาคาริสั่งตัดไว้ก่อนจะเข้ามาอยู่ที่นี่ แต่ท่านก็มีทุนตัดได้แค่ตัวเสื้อของเจ้าสาวค่ะ

ฝ่ายหนุ่มฟังเลยคิดไม่ออกว่าจะเสียใจหรือรู้สึกสมเพชดี(ไม่มีตังค์ไปตัดแล้วจะไปตัดทำไมเนี่ย = =a) แต่ชุดนี่เองก็เก็บรักษาไว้อย่างดี จนไม่รู้ว่าชุดนี้ตัดมานานแค่ไหน

 

จริงสิ ฉันเองก็มีของให้อาคาริเค้าน่ะ ดูเหมือนว่ามันจะเฉาซะแล้วสิ = =lll”

 

อะไรเหรอค่ะ ........หืม...........ดอกท้อนี่ค่ะ.........หรือว่าท่าน.........ท่านคือ.....

ชายหนุ่มเริ่มงง กับสีหน้าสาวใช้ที่จ้องมองเค้าแบบแปลก.....ราวกับว่าเค้าเป็นปีศาจ

 

ท่านคือ.........เจ้าบ้า....คนที่ดูแลลูกไม่เอาไหน.........อย่างที่ท่านอาคาริว่าใช่ไหมค่ะ O[]O”

เป็นคำพูดที่ทำให้แทบหงายหลังทิ้ง รู้สึกว่าหญิงสาวที่นอนไม่ได้สติบนเตียงคงไปบรรยายวีรกรรมของเค้าให้สาวใช้คนนี้รับรู้เยอะสินะ.........ตัวชายหนุ่มเองก็ทำได้แค่ยิ้มแห้งๆมองสาวใช้เท่าไหนเพราะเค้าหาคำแก้ตัวไม่ได้จริงๆ

 

เออ...........ครับ............ยัยนี้คงเล่าวีรกรรมผมเยอะสินะ =u=a”

 

ค่ะ แต่ช่วงปีแรกท่านอาคาริพูดถึงท่านบ่อยมากค่ะ แต่หลังจากที่คุณหนูราซึริมาหา ท่านอาคาริก็ไปตำหนักใหญ่พอกลับมาท่านก็ทำท่าหมดอะไรตายอยาก แล้วท่านก็เอาแต่ซึมๆแล้วก็มีโรคภัยเข้ามามากมายค่ะ

 

งั้น...ยัยนี้คงเกลียดฉันมากสินะ............

ใบหน้าที่แสนซึมเศร้าของชายหนุ่มทำให้สาวใช้รู้สึกผิด แต่หลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาในห้องนั้น

 

ไม่หรอก..........ฉันไม่เคยคิดอย่างนั้นเลยนะ.........

เสียงของหญิงสาวที่แทรกเข้ามา ทำให้ชายหญิงทั้งสองหันมามองคนที่อยู่ในห้องนี้อีกคนที่อยู่บนเตียง

 

ตื่นแล้วเหรอ อาคาริ ^ ^”

 

อืม.......นายล่ะ กลับมาแล้วเหรอ ราซ ^ ^”

 

อืม.....ฉันกลับมาแล้ว...........ขอโทษนะ

หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงก็เอื้อมมือลูบหัวของชายหนุ่ม พร้อมกับยิ้มออกมา ส่วนสาวใช้ก็ไปรายงานหมอหลวงโดยที่ไม่บอกทั้งสองคนที่อยู่ในนั้น

 

เช้าวันรุ่งขึ้น

 

AKARI : ฉันเองจะให้พูดล้านครั้งฉันก็บอกได้คำเดียวว่าฉันไม่รู้เลยกับเรื่องที่ฉันโดนจับขังในตำหนักเพราะไปฆ่าผีมีระดับอ่ะ  พวกเค้าต้องสติแตกไปแล้วแน่ๆของแบบนั้นฉันจะไปทำได้ที่ไหนกัน ฉันรู้แค่ว่าตอนสงครามฉันหมดสติแล้วถูกส่งไปอยู่ตำหนักอุทยานหลายปีแล้วเกิดป่วยเป็นโรคอะไรสักอย่างเลยนอนซมไปไหนไม่ได้ แล้วเจ้าราซก็มาเยี่ยมฉัน แค่เนี่ยฉันรู้แค่นี้จริงๆ เชื่อกันหน่อยสิโวย

 

อาคาริ แน่ใจนะว่าในหัวเธอมีแค่นั้น........ความจริงมันมีเยอะกว่านี้อีกนะ

 

พี่เคียวยะ ฉันรู้แค่นี้จริงๆนะ แต่ที่พวกท่านพูดฉันไม่รู้เรื่องสักหน่อย =[]=”

พอได้ยินแบบนั้น พวกเค้าก็พากันสุ่มหัวกันทำให้ฉันหงุดหงิดเหมือนกัน พวกเค้าเป็นไรกันหมด ราซึริด้วย ฉันไม่ใช่เด็กเลี้ยงแกะนะ เชื่อฉันหน่อยสิ TMT

 

เอาไงดีล่ะ ถ้าเป็นแบบนี้......มันแปลกไปนะ (เคียวยะ)

 

หรือเป็นฝีมือนางฟ้าสองตัวนั้นอีก สร้างเรื่องตลอดเลย>[]< (โรโซคุ)

 

คือ......จะว่าไปท่านแม่จำไม่ได้แบบนี้มันก็ดีไม่ใช่เหรอค่ะ = =a(ราซึริ)

 

หืมทำไมถึงคิดอย่างนั้น ล่ะลูก = = (ราซ)

 

ก็จริงนะ สิ่งที่เธอจำไม่ได้ก็คือความทรงจำที่ทำให้เธอเจ็บปวด  มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ.......(เซเมะ)

 

อืม..............(ทุกคน)

รู้สึกว่าจะคุยกันเสร็จแล้วสินะ สรุปจะเชื่อฉันหรือไม่เชื่อเนี่ย = = ไม่รู้ล่ะ ฉันจะกลับหอคอยคำสาปวันนี้แหละ

 

พวกเราเชื่อเธอ เธอกลับไปยุทธภพได้ อาคาริ

 

เยี่ยมเลย ขอบคุณนะเซเมะ พี่เคียวยะฉันจะมาเยี่ยมบ่อยนะ ^ ^ งั้นฉันไปก่อนล่ะ

พอได้ยินแบบนั้นฉันก็โล่งใจ เลยกระโดดขึ้นหลังม้าทันที พร้อมเรียกราซึริมาขึ้นหลังม้าตัวเดียวกับฉัน มันนานแค่ไหนนะที่ไม่ได้ออกมาแบบนี้นานแล้ว

 

นี่ อาคาริ เธอย้ายมานั่งกับฉันสิ ผู้หญิงสองคนนั่งบนหลังม้ามีที่ไหน

 

ตอนนี้ก็มีแล้วไง แล้วเรื่องอะไรฉันจะต้องไปนั่งกับนายด้วยล่ะ=3=”

พูดไม่ทันขาดคำเจ้านี้ก็ดึงตัวฉันไปนั่งบนหลังม้า ส่วนราซึริเองก็ควบม้าแทน เด็กคนนี้ดูจะดีใจยังไงไม่รู้สิ (ช่วยแม่หน่อยสิลูก T0T) ทำไมต้องมาอยู่กับเจ้านี้ตลอดด้วยนะ

 

ไม่พอใจอะไรอีกล่ะ........

 

เซงสิ ทำไมฉันต้องมานั่งหลังม้ากับนายด้วยนะ.......ราซึริเองก็รู้ว่าเรารับแกมาเลี้ยง จะเอาไงต่อล่ะ

 

ไม่รู้สิ ฉันอยากจะอยู่กับราซึริเค้านะแต่ตามกฎ เด็กที่อายุมากกว่า 13 ปีก็ให้ออกเดินทางไปฝึกวรยุทธที่เมืองเจ็ดวีรชนแล้ว งั้นฉันก็อยู่กับราซึริไม่ได้แล้วล่ะสิ T_T”

 

อานะ.........ว่าแต่เธอเองล่ะจะทำอะไรต่อหลังจากนี้.......

 

ก็กลับไปอยู่ที่หอคอยคำสาป ส่วนนายก็ไปฝึกในที่ของนายซะเพราะฉันถือว่า เราสองคนช่วยพยุงกันไปแค่นี้แหละ ฉันเองก็ไล่ตามนายไม่ทันแล้ว =0=”

 

งั้นเหรอ........แล้วเธอไม่คิดจะแต่งงานแล้วสินะ

 

แต่งงาน...ตลกล่ะ นายจะให้ฉันแต่งกับใคร ตอนนี้อายุฉันก็ปาไป 30 กว่าจะไปแต่งงานกับใคร สู้ขึ้นคานเลยดีกว่า ^ ^ ไม่ต้องไปลำบากใครด้วย เอาล่ะไปส่งฉันที่หอคอยคำสาปด้วยล่ะ

ดูเหมือนว่าฉันจะลืมเรื่องบางอย่างไปจริงๆ เพราะสิ่งที่คนอื่นๆถามฉันฉันทำได้แค่งงกับมัน ไม่รู้ว่าฉันลืมอะไรไป... แต่ว่าชุดเจ้าสาวที่อยู่ในตำหนักนั้นมันดูคุ้นตาฉันมาก แต่กลับไม่รู้ว่ามันเป็นของใคร เทพธิดาที่อยู่ในฝันของฉันเธอเป็นใครกันนะ

 

เวลาผ่านไปหลายปี ฉันก็กลับมายังที่ที่ฉันจำได้ หมู่บ้านป่าดอกท้อ......ที่นี้ยังสวยเหมือนเดิม แต่ผู้คนน้อยลงไปมาก ฉันใช้เวลาทั้งวันนั่งมองต้นท้อที่อยู่กลางหมู่บ้านแห่งนี้ ไม่รู้ว่าจะมีใครเห็นเหมือนที่ฉันเห็นหรือเปล่า ว่าบนนั้นมีร่างหญิงสาวที่ฉันเคยฝันเมื่อหลายปีก่อน เธอมองมาที่ฉันด้วยสีหน้าที่เย็นชาก่อนจะยิ้มให้เหมือนกระจกเลย ขนาดอยู่ใกล้กันแค่นี้ ทำไมถึงได้ห่างไกลกันนักล่ะ หญิงสาวที่ลอยลงมาจากต้นท้อเข้ามากอดฉัน ตอนนี้ฉันเหมือนจะรับรู้คำตอบที่หลายคนถามฉันว่าทำไมฉันถึงลืมมัน เพราะมันได้ถูกเก็บอยู่ที่เด็กคนนี้

 

ฉันดีใจนะที่เธอมาหา

 

ฉันก็ดีใจนะที่เธอยังคิดถึงฉัน

 

แบ่งเบาความทุกข์ที่เธอเจอมาให้กับฉันเถอะ ฉันจะเป็นภาชนะที่แบกรับความทุกข์ของเธอทั้งหมด เธอจะต้องเป็นคนที่มีแต่ความสุขในความทรงจำโหดร้ายครั้งนั้น

 

อืม.......ขอบใจนะ............เทพธิดาดอกท้อ..............อาคาริ...............

และกว่าจะรับรู้เรื่องราวต่อไปได้ ดวงตาฉันก็เริ่มใช้การไม่ได้ซะแล้ว ทั้งทีอุตส่าห์ได้กลับมาดู ดอกท้อแล้วแท้ๆ ร่างกายที่ต้านทานพลังลึกลับอย่างได้อย่างหนึ่งไม่ได้ ทำมันถูกทำลายลง มันรู้สึกมีความสุขและก็ทรมานเหมือนกัน กลีบดอกท้อร่วงโรย..... สิ่งที่ถูกทิ้งไว้ให้ฉันคือรอยจุมพิต จากหญิงสาวที่รอคอยฉัน มาตลอด.... ฝากความคิดถึง ถึงครอบครัวที่ดีต่อฉันตลอดมา ต่อไปคงจะไม่มีเด็กคนนี้มาสร้างปัญหาให้ใครๆอีก

 

อยากกลับ........

....อยากจะกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง..............

........กลับไปมีความสุข แบบเมื่อก่อน.................

.............อยากมีความทรงจำที่ดีมากกว่านี้อีก..................

...............ก่อนที่มันจะไม่มีโอกาสได้เจอความทรงจำแบบนี้อีก..............

 

ขอบคุณ..................

...................ที่อยู่ด้วยกันมาตลอด............

..........................ขอบคุณ........................


5 ความคิดเห็น